VALENTIJN

 
Britt: Simon, Dorien opstaan jullie moeten naar school
Simon: Mama, eh Britt. Welke dag is het vandaag?
Britt: Vrijdag de dertiende februari
Dorien: Zie je Simon, het is een slechte dag vandaag, we blijven thuis
Britt: Allee hup, naar school morgen is het Valentijn denk daar maar aan.
Een uur later zit iedereen op school en het werk. Britt zit dromerig voor zich uit te kijken als Merel binnen komt
Merel: Hey Britt, hallo waar bent ge? Waar denk je aan?
Britt: Oh aan Simon.
Merel: Simon?
Britt: Jaah hij noemde me vanmorgen mama.
Merel: nou zie je wel het komt allemaal weer goed. En hebben we een zaak
John: Ja dames jullie hebben een zaak, op de vrijdagmarkt is een bloemenzaak overvallen
Britt: toch niet Lidy
Johan: Wie is Lidy?
Merel: De vrouw van Raymond die heeft een bloemenzaak op de vrijdagmarkt. Wat is er gestolen? Zijn er gewonden?
John: Er zijn geen gewonden en ze hebben 100 rode rozen gestolen.
Britt: Alleen rozen?Geen geld of bankkaarten?
John: Nee alleen rozen.
Merel: Ik ga Raymond op de hoogte brengen.
 
Merel: Raymond met Merel hier, ik moet u wat vertellen.  De winkel van Lidy is overvallen, maar er zijn alleen maar 100 rozen gestolen.
Raymond: Hoe is het met Lidy?
Merel: Goed, ze was licht geschrokken.
Raymond: Kan ik naar haar toe?
Merel: Vraag het even aan John, maar denk dat het wel goed is.
Raymond: Commissaris ? Mag ik even naar Lidy?
John: Raymond, we hebben veel werk!
Raymond: Ja ik weet het, maar...
John: Oké, oké , ga maar, maar niet te lang wegblijven hé?
Britt en Merel kijken elkaar vragend aan. Het verbaast beiden dat John zo moeilijk hier over doet.
Britt: Moeten wij ook nog een bezoekje aan Lidy brengen?
Merel: Ja, maar nog even een koffie?
Britt: Ja dat is een goed idee, heeft Raymond ook wat tijd.
Merel: Precies, maar waarom steelt iemand alleen maar rozen?
Britt: Zeker heel erg verliefd.
Merel: En hoe zit het met jou verliefdheid?
Britt: Goed hoezo?
Merel: Nee, niks. Het is morgen Valentijn, misschien wordt je wel verwend.
Britt: Ja je weet maar nooit, maar we moeten nu eerst naar Lidy.
Merel: Nu niet van het onderwerp afdwalen hé. (plagend)
Britt: Neen, dat doe ik ook niet, want het is echt wel tijd dat we vertrekken.
Merel: Dan vertel je maar verder in de auto.
Ze lopen naar de auto en stappen in. Als ze wegrijden kijkt Merel Britt aan en hoopt dat die wat zal vertellen.
Merel: En??
Britt: Heb ik je al eens gezegd dat jij je altijd met mijn zaken probeert te bemoeien?
Merel: Dat doe ik ook niet, ik ben alleen geďnteresseerd. Is daar wat verkeerd aan?
Britt: Nee, natuurlijk niet.
Merel: Nou….
Britt: Zullen we het daar een andere keer over hebben? Laten we nu eerst de zaak oplossen want daarom zijn we flik geworden.
Merel: Komaan Britt? (smekend)
Britt: Merel, als je nou niet ophoudt met zeuren kan je gaan lopen (snauwend).
Merel begrijpt nu dat ze echt haar mond dicht moet houden en kijkt Britt nog een keer aan. Britt heeft haar handen krampachtig aan het stuur gezet en kijkt stug voor zich uit. Merel zucht even en staart naar buiten.
Na een paar minuten kijkt Merel weer eventjes naar Britt en ziet dat deze zacht aan het huilen is.
Merel: Britt? Zet even de wagen aan de kant. (streng)
Britt gehoorzaamt, zet de auto aan de kant en stapt meteen uit...
Ze laat zich tegen de vangrail vallen.
Merel (die inmiddels ook uit is gestapt): Britt, vertel het me nou als er iets is. Blijf er niet mee rondlopen.
Britt: Johan en ik... (snikkend)
Merel: Ja? (geruststellend glimlachend)
Britt: We zijn uit elkaar... (zacht)
Merel (geschokt): Sinds wanneer?
Britt: Gisteren
Merel slaat een arm om Britt heen: Waarom heb je me dat niet verteld?
Britt kan niet antwoorden en huilt alleen maar.
Merel: Denk je niet dat het ooit nog goed komt?
Britt schudt haar hoofd en begint nog harder te huilen.
Merel: Wie heeft het uitgemaakt, Britt? (vriendelijk)
Britt: Ik... (mompelend)
Merel: Waarom?
Britt aarzelt even...
Merel: Waarom Britt?
Britt zucht even moeilijk: We maakten de laatste tijd zoveel ruzie... Het kan niet meer en het was gewoon niks meer...
Merel wrijft zachtjes over haar rug: Daar weet ik allemaal niks van.
Britt schudt haar hoofd: Ik wilde je er niet mee lastig vallen.
Merel: En nu?
Britt maakt zich los uit Merel haar greep en loopt naar de auto: En nu moeten we verder...
.... maar eens bij Lidy aangekomen lijken ze wel in een melige Amerikaanse film terechtgekomen. De overvaller scheen plots tot inkeer gekomen te zijn en was naar Lidy gekomen om zijn verontschuldigingen aan te bieden. Bleek dat hij zijn zwangere vrouw voor Valentijn een pleziertje wilde doen met een grote bos rode rozen, maar zij had al gauw doorgehad dat er iets niet in de haak was en had hem teruggestuurd met de rozen. Raymond en Lidy vonden het geval zo aandoenlijk dat ze hem nog een mooi boeketje voor zijn vrouwen meegaven. Ze meldden ook aan Britt en Merel dat ze voor deze keer geen klacht wilden indienen. De man had hen (na een stevige preek van Raymond) immers plechtig beloofd het nooit meer te doen en daar namen ze genoegen mee.
 
Merel: Mooi hé de liefde
Britt: Pffff ja ja zolang ze maar niet allemaal voor Valentijn winkels gaan overvallen
Merel: Sorry, ik weet wel dat jij het nu even moeilijk hebt...
Britt haalt haar schouders op: Geeft niet. Je hoeft geen rekening met mij te houden.
Merel: Waar slaat dat nu weer op? Tuurlijk wel.
Britt: Je hebt wel wat beters te doen...
Merel: Wie zegt dat??
Britt: Johan... (mompelend)
Merel: Heeft Johan gezegd dat jij niks waard bent? (ongelovig)
Britt: Mja... (zuchtend)
Merel: Gvd!! De lepe klootzak!!
Britt kijkt haar verschrikt aan: Hij is ook heel lief hoor...
Merel: Denk je dat echt?? (ongelovig)
Britt: Ja...
Merel: Wanneer dan??
Britt: Nou in het begin en als we geen ruzie hadden ook hoor.
Merel: Britt wordt eens wakker... Dan zou hij zulke dingen toch niet zeggen?
Britt: Neen, maar... (protesterend)
Merel: Britt, heeft Johan jou soms al geslagen?
Britt wordt stil...
Merel (doordringend): Britt heeft Johan jou eens geslagen?
Britt ademt moeilijk: Ik wil hier weg.
Merel: We kunnen even naar buiten gaan maar we gaan niet weg voordat jij antwoord hebt gegeven op mijn vraag.
Britt: Merel, ik moet lucht hebben... (moeilijk ademend)
Merel: Ja of neen, Britt?
Britt: Merel, vraag alsjeblieft niet door... (bang)
Merel: Britt ik begrijp echt helemaal niks van jou. Je vraagt mij of ik niet door vraag terwijl jij wel misschien wordt afgeranseld.
Britt zucht zwaar nu: Ik ... moet... zit..ten
Merel: Kom op mijn bureaustoel zitten... (uitnodigend)
Britt: Merel, vraag er alsjeblieft niet meer naar, ik mag niks zeggen, van... van...
Merel: Van Johan?
Britt knikt zacht...
Merel: Britt, je maakt me bang...
Britt: Ik red me wel, oké?
Merel: Zeker?
Britt knikt. Plots krijgt ze een SMS-je...
Britt: Ik... Ik moet even weg, oké? Binnen een uurtje ben ik terug...
Merel: Maar Britt... (onbegrijpend)
Maar Britt springt recht en rent weg. Ze stapt haar auto in en rijdt naar...
 
Johan...
Ze laat Merel verbaasd achter. Maar ook die is niet gek en wil haar achterna, maar Britt heeft de auto meegenomen. Snel belt ze Pasmans.
Ondertussen stapt Britt bibberend haar huis binnen waar Johan zit te wachten......
Britt: Waarom moest ik komen? (bang)
Johan: Waarom denk je? (dreigend, met een mes in zijn handen)
Britt draait zich om en wil zich al beginnen uit te kleden...
Johan: Laten we eerst wat praten...
Hij staat op en komt dreigend op haar. Met het mes gaat hij langzaam van haar rug naar haar buik...
Johan: Heb jij het aan iemand vertelt?
Britt schudt bang trillend haar hoofd: Natuurlijk niet.
Johan: Zeker...
Britt knikt: zeker
Johan: Heel zeker? (dreigend)
Britt: J...a... (zacht)
Johan: Kleed je maar verder uit, lieverd...
Britt: Johan... (smekend)
Beng! Meteen heeft ze een slag in haar gezicht vast...
Britt huilt zachtjes. Heftig slikkend probeert ze haar huilen te stoppen. Ze weet dat ze het dan alleen maar erger maakt.
Johan: Opschieten...
Britt doet bang wat haar gezegd wordt.
Johan: Ga nou maar mooi braaf tegen die muur staan...
Britt: Hmm... (moeilijk kijkend)
Johan: Deze keer zetten we het op tape liefje... (gemeen glimlachend)
Britt kijkt verschrikt op, maar laat het maar over zich heen komen...
Ze kan maar beter niet denken aan wat er allemaal gaat gebeuren. Gewoon doen wat hij zegt en aan iets anders denken. Het over je heen laten komen. Ze schrikt als Johan ineens heel dicht bij haar staat, het mes nog steeds in zijn hand.
Johan: De video staat aan... (gemeen glimlachend)
Britt: Johan... alsje... (smekend)
Johan: ZWIJG!
Britt schrikt en houdt haar mond...
Britt: Doe me geen pijn, Johan... (huilend)
Johan: Dat kan ik niet en dat weet je... (dreigend)
Johan gaat nog dichter tegen Britt staan en laat zijn handen over haar zijde glijden... Britt rilt helemaal en huilt het uit...
Johan: Neem je nog de pil?
Britt: Ik moest stoppen van jou... Niet dus... (mompelend)
Johan: Ik wil een kind van je, Britt... Waag het niet om het te verprutsen... (lachend)
Britt slikt, en huilt in stilte verder. Maar Johan heeft niks aan een huilende vrouw, dus geeft hij haar nog een slag, waarop Britt begint te roepen, en daardoor krijgt ze nog een slag cadeau van Johan.
Johan: Hou je stil verd*mme, wil je?
Britt (huilend): Wat doe ik je mis Johan?
Johan: ZWIJG zei ik!
Britt doet wat haar gevraagd is en zwijgt.
Terwijl Johan rustig zijn zin doet met haar, en de tape loopt komt Pasmans bij Merel aan.
Pasmans: Waarom moest ik zo dringend komen?
Merel: Stel geen vragen, rij gewoon naar Britt’s huis, met sirene, het is dringend.
Pasmans: Maar...
Merel: Pasmans, DOEN!
Pasmans: Oké.
Pasmans en Merel rijden in volle vaart door Gent centrum en als ze aangekomen zijn sprint Merel naar boven, met Pasmans achter haar aan.
Merel: Pasmans, verschrik niet, ik doe dit om Britt te helpen, doe gewoon wat je geleerd hebt, en zorg dat Britt geen gevaar loopt.
Pasmans: Maar wat???
Merel: Pasmans, doen en zwijgen.
Met een ruk opent Merel de deur, die Britt gelukkig niet op slot had gedaan. Als ze de deur opendoet ziet ze...
Merel: Johan! Laat Britt los! (schreeuwend)
Johan schrikt, maar herpakt zich nog snel en zet zijn mes op Britt's keel...
Johan: Ga weg of ik snij haar keel over! (dreigend)
Merel: Oké... oké... Rustig Johan... (doodsbang)
Merel loopt achteruit, duwt Pasmans buiten en doet de deur weer toe...
Johan loopt op de deur toe en draait deze op slot. Dan draait hij zich razend naar Britt om...
Johan: Ik dacht dat jij niks gezegd had! (ongelofelijk kwaad)
Britt staat te trillen op haar benen en kan zichzelf niet goed onder controle houden.
Johan duwt het mes nog wat steviger tegen haar keel aan.
Johan: Ik eis dat je zegt waarom je tegen mij liegt... ZEG HET!!
Britt: Ze vroeg me uit, ik heb niks gezegd (doodsbang)
Johan: Dat zal wel! Moet ik dat mes nog wat verder naar onderen drukken?! (woedend)
Britt: Johan, alsjeblieft, wat heb ik je misdaan?
Johan zwijgt maar duwt het mes ietsje verder naar beneden...
Britt: Johan, je doet me pijn... (huilend/heftig slikkend/angstig)
Johan: Als jij met een vriend van me naar bed gaat, dan ben ik niet meer boos... (dreigend)
Britt: Johan, alstublieft... (smekend)
Johan: Begrepen?! (terwijl hij dichter tegen Britt gaat staan)
Britt zoekt oogcontact met Merel maar Johan geeft haar een klap zodat ze het direct kwijt is.
Door die klap valt Britt bewusteloos neer. Johan laat haar maar voor wat het is, neemt de telefoon en belt naar zijn vriend.
Johan: Dag Mark.
Mark: En? Doet ze het?
Johan: Ja, natuurlijk doet ze het.
Mark: Oké, afgesproken uur en plaats?
Johan: Ja ze zal er zijn. De prijs blijft hetzelfde hé.
Mark: Zoals afgesproken.
Johan: Tot binnen een uur.
Mark: Dag.
 
Na een drie kwartier ongeveer wordt Britt suf wakker, en ziet ze dat ze in een auto zit.
Johan heeft Merel en Pasmans in zijn huis opgesloten en hun sleutels en mobiels afgepakt, zodat ze niets kunnen verrichten.
Britt: Hmm? (mompelend)
Johan: Ben je wakker liefje?
Britt: Waar gaan we heen?
Johan: Naar een vriend van mij. (gemeen glimlachend)
Bij die vriend aangekomen...
Mark: Is ze dat?
Johan knikt: En heb ik iets teveel gezegd?
Mark: Nee ze ziet er niet verkeerd uit inderdaad.
Britt kijkt nog altijd suf voor zich uit en heeft niet goed door wat nu precies de bedoeling is.
Johan: Wanneer kom ik haar halen?
Mark: Binnen een uur of twee?
Johan: Oké. Betaal je nu?
Mark: Straks, dat was de afspraak.
Johan: Oké, dan kom ik haar binnen twee uurtjes halen.
Mark knikt: eens kijken wat ze waard is.
Dan draait hij zich om naar Britt en duwt haar op bed. Hij begint zich uit te kleden...
Maar omdat Britt toch behoorlijk van haar stokje gegaan is, vertikt ze om zich uit te kleden of ook maar iets te doen. Daardoor krijgt ze nog een paar rake klappen, maar ze blijft gewoon liggen.
Mark: Jij gaat ervan langs krijgen! Ik zeg straks gewoon hoe je bent tegen die vriend van jou, die ook al even weinig waard is, en ik betaal hem niet, dan zal je je straf zeker niet ontlopen.
Britt schrikt hevig en kleedt zich snel uit.
Mark: Dat is al een heel stuk beter.
Zo begint Mark met Britt betasten, en Britt laat zich gewoon doen. Zo gaat het nog twee uur door, totdat de bel gaat.
Mark: Kleed je maar om, dat zal dat miezerige vriendje van jou weer zijn.
Britt kleedt zich rillend van angst aan en ondertussen doet Mark de deur open.
Johan: Heeft ze zich gedragen?
Mark: Neen, absoluut niks, er is geen sikkepit mee aan te vangen! (kwaad)
Johan wordt boos en stapt ze kamer binnen, waar Britt heel ineengedoken op de grond zit.
Johan: Kan je dan niks fatsoenlijk doen?!?!?! Hiervan ga je spijt krijgen!
Britt: Ik heb meegedaan, echt waar Johan, geloof me, ik zweer het!
Johan: Lieg niet tegen mij!
En weer krijgt Britt en klap.
Mark: Je moet niet verwachten dat ik daarvoor betaal hoor!
Johan: Betalen zal je!
Mark: Oh neen, zeker niet!
Omdat Johan woedend is, neemt hij zijn mes, en steekt recht in de borstkas van Mark. Hij is op slag dood en het bloed stroomt uit de wonden. Britt, die ondertussen bijgekomen is, begint over te geven, waardoor ze weer een klap van Johan krijgt. Johan dwingt haar in de auto te stappen, en rijdt eerst naar de vaart, die vlakbij was. Daar gooit hij het mes in het water. Daarna gaat hij terug naar de auto.
Johan: En nu? Wat moet ik in godsnaam met jou aanvangen?
Britt: Alsjeblieft, doe me geen pijn (angstig, stil).
Johan: Moet ik je ook maar in de vaart gooien?
Britt: Alsjeblieft Johan, niet doen (smekend, huilend).
Johan: Ik heb net nog een afspraak voor je gemaakt... O wee als je het nu niet goed doet, begrepen? (dreigend)
Britt: Oké Johan... (bang/snikkend/braaf)
Johan: Goed zo, meisje. (gemeen glimlachend)
Johan brengt Britt naar haar volgende klant...
Britt is doodsbang, vooral omdat ze nu weet wat er gaat gebeuren. Maar ze durft niks te zeggen. Johan heeft net al iemand vermoord, dat kan hij met haar ook zo doen.
 
Ondertussen proberen Pasmans en merel uit alle macht uit de kamer te komen waar Johan hen heeft opgesloten... ... maar dat lukt gewoon helemaal niet...
 
Ondertussen bij Britt...
Britt ligt ondertussen al weer bang op bed. De man is haar aan het proberen uit te kleden. Maar omdat Britt zo slap als een vaatdoek is werkt ze niet echt mee. De man begint haar uit te schelden. Britt is bang maar kan zich gewoon niet bewegen.
Britt: Wacht u anders heel even, alstublieft? (smekend)
Man: Ik wacht niet! JIJ gaat me nu n**ken, anders zeg ik het tegen je pooier! (dreigend)
Britt knikt bang en probeert uit volle macht haar best te doen...
 
Wanneer Johan weer aangekomen is...
Krijgt hij weer de wind van voren.
Johan is razend. Britt ziet het in zijn ogen. Maar hij zegt niks.
Johan pakt haar bij haar arm en neemt haar mee richting de auto. Britt staat doodsangsten uit en wil echt niet weten wat er nu gaat gebeuren. Hij was daarnet al zo verschrikkelijk kwaad.
Johan: Omdat je zo lang mijn vriendin bent geweest krijg je nog 1 kans, meisje... Nu willen 2 van mijn beste vrienden je een hele nacht lang hebben...
Britt: Twee?? (doodmoe)
Johan: Ja, 2... Pas op als het niet goed gaat. Morgen om 6 uur kom ik je weer halen, begrepen? (streng)
Britt: Ja, Johan. (braaf)
 
Aangekomen bij die 2 vrienden...
Is Britt helemaal kapot. Ze kan haast niet lopen en alles doet haar zeer. Blijkbaar kan dat de twee vrienden niet schelen. Ze doen alles met haar wat ze willen en zorgen wel dat Britt haar werk doet.
Britt: Alstublieft, ik ben moe... (smekend/huilend)
Maar de mannen laten haar niet met rust en amuseren zich met haar tot 5 uur, en dan pas mag Britt gaan slapen...
Om 6 uur wordt ze dan ook ruw gewekt door Johan, die eindelijk eens lof kreeg over Britt...
Johan: Goed zo, liefje... (goedkeurend glimlachend)
Johan geeft Britt een innige zoen en staat haar toe dat ze mag gaan douchen bij haar thuis, hij blijft er natuurlijk wel bij...
Bij haar thuis aangekomen doet het Britt deugd om water over zich heen te voelen lopen...
Johan: Kom je eruit, liefje? Er zit iemand op je te wachten in je slaapkamer... (liefjes)
Britt wil enkel nog slapen en stort zowat in als ze naar de zoveelste klant gaat...
Patrick: Na mij mag je een paar uur slapen, lieverd... (glimlachend)
Britt: Hoe weet u dat? (verbaast, wanneer ze zich uitkleedt)
Patrick: Je pooier heeft dat tegen mij gezegd. Als je je best doet natuurlijk. (glimlachend)
Britt: Oké... (zacht)
Na anderhalf uur vrijen met Patrick, komt Patrick kreunend klaar, gaat van haar af, gooit een paar honderden euro naar Johan en gaat dan weg.
Britt: En nu? (tegen Johan/moe)
Johan: Slapen. Over twee uur wacht de volgende klant op je.
Britt weet niet hoe snel ze in bed moet komen maar in bed begint ze alles eens te overdenken. Ze begint te huilen en zo vergooit ze dus ook haar 2 uurtjes slaap.
Britt: Johan? (zacht)
Johan: Ja, lieverd?
Britt: Ik moet gaan werken... (kreunend)
Johan: Juist, bij je volgende klant. Ik heb je werk al afgebeld. (lachend)
Britt: Dank je... (zacht)
Johan: Je klant gaat zo komen, trek dit aan.
Johan gooit een zwart, leren pakje naar Britt toe, die het snel aandoet en er als een echt hoer uitziet op die manier...
Britt: Waar blijft hij?
Johan: Hier is Peter al. (lachend)
Britt zucht en perst er een glimlach uit.
Ze loopt al vast naar het bed en begint zich te ontkleden. Peter komt haar achterna en helpt haar daarbij. Dan laat hij Britt hem uitkleden.
Als ze allebei uitgekleed zijn, laat Peter zich op bed vallen en trekt Britt dicht tegen zich aan.
Peter gaat zoals alle anderen te werk, en Britt, te moe en te bang om wat te doen, laat hem begaan.
Johan is héél tevreden over haar, en laat haar nog harder en nog meer werken...
…... Tot Britt helemaal kapot is...
Terwijl Britt eventjes rust kreeg, ging Johan een oude vriend bezoeken. Maar natuurlijk had hij eerst de deur gesloten.
Opeens werd Britt wakker en hoorde ze Johan met de auto vertrekken. En opeens wist ze het…..
Ze moet het huis uit en naar Tony! Daar kon ze terecht, daar was ze zeker van. Ze haast zich naar de deur...
Maar ze komt tot de conclusie dat de deur op slot is. Dus ze ziet maar een oplossing: het raam.
Ze rent naar het raam en slikt als ze ziet hoe hoog het toch wel is... Maar ja, ze heeft geen andere keus. Springen of verdergaan waarmee ze nu bezig is, zichzelf kapot maken dus. Ze kiest ervoor om te springen. Ze maakt de sprong, en valt op de grond... Ze is bewusteloos, maar na een halfuurtje wordt ze stilletjes aan wakker.
Ze probeert recht te staan, wat haar erg moeilijk valt, maar ze staat. Opeens ziet ze de auto van Johan naderen. Snel bukt ze zich, en ze hoopt dat hij haar niet zal zien. Johan gaat het huis binnen, samen met een man, de volgende klant voor Britt. Als ze binnen zijn staat Britt terug kreunend op en loopt naar de straat. Omdat ze niet goed kan stappen, begint ze te liften.
Ineens stopte er een auto.
Man: Waar moet je naartoe?
Britt: Tenerweg 21.
Man: Dat is een beetje omweg, maar stap in, ik zal je er heen brengen.
Britt: Bedankt (opgelucht).
Britt stapt in.
Man: Hoe zie jij eruit?
Britt: Sorry (beschaamt).
Man: Geeft niet, je bent best een leuke verschijning zo.
Ineens herkent Britt de man: het is Mark, de eerste man waarmee ze moest vrijen.
Britt: Laat me eruit! (smekend)
Mark: Ik wil eerst een beloning.
Britt: Neen!
Britt probeert het autoportier open te doen, maar dat schijnt op slot te zijn.
Britt: Alstublieft, niet doen!
Mark: Eventjes maar, leg je maar op de achterbank, ik zet de auto aan de kant.
Britt geeft het op en gaat huilend op de achterbank liggen. Even later staat de auto ergens in een bos. Mark klautert ook naar achteren, en begint zich uit te kleden. Vermoeid volgt Britt zijn voorbeeld. Even later ligt ze weer, zoals ze al zovele keren gelegen heeft...
Na een halfuur is Mark tevreden.
Mark: Moet ik je nog verder brengen?
Britt: Ja (bang).
Mark: Waar moest je ook weer heen?
Britt: Tenerweg 21 (zuchtend).
Mark: Wat ga je doen?
Britt: Een volgende klant (liegend/zuchtend).
Mark: En je pooier?
Britt: Alstublieft...... (smekend)
Mark: Ik breng je wel.
Britt: Dank je.
Mark begint te rijden en even later stapt Britt bij Tony uit te auto. Ze belt aan...
Het is Sam die opendoet. Britt schrikt.
Sam: Dag Britt.
Britt: Ha..llo.. Sam.
Sam: Scheelt er wat Britt? (vriendelijk)
Britt: Is... Tony thuis?
Sam: Ja hoor, zal ik haar eventjes roepen?
Britt: Graag (bang).
Sam roept Tony en even later zit Britt in de zetel, Sam is boven en Tony zit bij Britt.
Tony: Wat is er met jou gebeurd Britt? Je lijkt net een wrak!
Britt: Niks, ik wil alleen dat het ophoudt.
Tony: Zo kan ik je niet helpen Britt, je moet me zeggen wat er gebeurd is.
Britt: Johan... hij...
Tony: Wat doet Johan?
Britt: Hij... Ik moet...
Tony: Verkracht hij je? (verbaasd)
Britt: Hij niet alleen... (zacht)
Tony: Britt wat vertel je me nu?! Jullie waren toch zo gelukkig samen?
Britt: Waren ja...
Britt: Waren ja, nu niet meer...
Tony: Waar is Johan nu?
Britt: Mij aan het zoeken, denk ik... Hij zal direct wel bellen.
En alsof Johan dat gehoord had, ging de telefoon. Britt kijkt verschrikt op en kijkt dan naar Tony.
Tony: Maak je geen zorgen, ik zeg hem niks.
Tony neemt de telefoon op.
Tony: Dierickx.
Johan: Tony? Johan hier, is Britt bij jou?
Tony: Neen, die heb ik al een hele tijd niet meer gezien.
Johan: Oké, als je haar ziet, wil je dan zeggen dat ze naar huis moet komen?
Tony: Ja, dat zal ik doen. Er is toch niks mis?
Johan: Neen hoor, maak je maar geen zorgen.
Tony: Oké, tot ziens.
Johan: Daag.
 
Tony legt neer.
Britt: En?
Tony: Hij heeft niks gezegd, maar hij klonk vriendelijk.
Britt: Je gelooft me niet meer... (stil)
Tony: Jawel Britt, als ik zie hoe jij erbij zit, en ik zie hoeveel schrik je hebt, dan geloof ik je zeker! We zijn toch vriendinnen, natuurlijk geloof ik je!
Britt: Dank je (verlegen).
Tony: Je moet eigenlijk naar het ziekenhuis Britt.
Britt kijkt verschrikt: Neen, Tony alsjeblieft, dat wil ik niet...
Tony: Je moet Britt, iedereen moet dat.
Britt: Tony, ik wil niet (huilend). Er hebben al zoveel mannen aan me gezeten, ik wil dat niet nog eens!
Tony: Ik zal Mihriban  bellen, oké?
Britt: Het kan niet anders zeker...
Tony: Neen Britt, je weet dat het moet, je kunt niet anders.
Britt: Oké, doe maar. Maar wil je bij me blijven?
Tony: Als jij dat wil doe ik dat.
Tony belt naar Mihriban  en ze spreken af in het ziekenhuis. Tony en Britt rijden naar het ziekenhuis en daar wachten ze op Mihriban .
Mihriban : Dames. (glimlachend, wanneer ze Britt en Tony ontvangt in haar kantoortje)
Britt gaat heel schuchter tegenover Mihriban  zitten...
Mihriban : Tony, jij klonk zo dringend aan de telefoon, dat ik meteen al mijn andere patiënten een uurtje heb opgeschoven, want zo ken ik je niet... (vriendelijk)
Tony: Britt is...
Britt: ... Ik ben niks! (snauwend)
Tony: Britt, alsjeblieft, laat je onderzoeken. (smekend)
Mihriban : Britt? Wil je het vertellen? (vriendelijk)
Britt: Johan... Hij... Hij liet me... Met andere mannen... uhm... (zacht/twijfelend)
Mihriban : Ik snap het al, Britt, het is goed. Nou, je weet dat je bepaalde onderzoeken moet hebben nu, dat besef je toch?
Britt: Ik wil het niet...
Tony: En als ik bij je blijf? (vriendelijk)
Britt: Neen! (huilend/angstig)
Plots komt Johan binnengelopen...
Johan: Lieverd... Gaat het? ('gespeeld' bezorgd)
Britt: Ja... (zacht)
Tony: Wil je een klacht indienen, Britt?
Britt: Neen... Bedankt voor alles... Dag Tony. (zacht)
Britt gaat met Johan mee, stapt in zijn auto..
Onderweg...
Johan: Wat deed jij daar?! (razend, schreeuwend)
Britt: Niks...
Johan: VERD*MME! Je hebt het gezegd!
Britt zwijgt, en daardoor verdient ze weer een klap in haar gezicht. Ze begint te huilen, nog een klap. Ze begint te schreeuwen, nog een klap... Zo gaat het door totdat Britt bewusteloos is.
Johan: Slaap maar lekker, liefje... We rijden nu naar Leuven, ver van Gent... Daar wonen ook nog een paar vrienden van me... (glimlachend)
Bij Brussel wordt Britt weer wakker, maar ze is wel zo slim om te zwijgen...
Britt: Waar gaan we heen? (na een kwartiertje)
Johan: Leuven... Naar een vriend van me... Die heeft een seksshop, allerlei speeltjes dus... (glimlachend)
Daar aangekomen, bij die 'vriend' (Luc)...
……weigert Britt om uit te stappen, waardoor ze nog een paar rake klappen krijgt. Maar nog weigert ze uit te stappen. Ze probeert niet bewusteloos te vallen, want ze weet dat ze dan naar binnen gedragen zal worden...
Britt: Johan, ik ben het beu! Blijf van me af!
Johan: Zwijg! Tr*t! H**r!
Britt: Johan! Laat me met rust!
Plots gaat Britt's deur open en wordt ze naar buitengetrokken en het huis van Luc binnen... Johan loopt achter haar aan en blijft haar slaan...
Britt: Alstublieft! Ik doe alles, maar sla me niet meer! (huilend/smekend)
Luc: Alles? (gemeen)
Britt: Ja... (zacht/huilend)
Johan slaat haar hard in haar gezicht.
Johan: Ik hoor je niet! (snauwend)
Britt: Ja! (schreeuwend van angst)
Luc: Ik weet genoeg... Ga hiernaast op bed liggen, kleed je uit en maak je vast aan het bed. (lachend)
Britt: O... Oké... (machteloos)
Britt doet wat haar opgedragen werd. Na een kwartier komen zowel Johan als Luc naakt de kamer binnengelopen...
Johan: Eens zien hoe goed je het doet bij je klanten. (lachend)
Britt: Oké... (braafjes)
Luc: Kom hier. (kortaf)
Britt loopt naar Luc toe, maar kan niet dichter bij hem komen, omdat ze zichzelf heeft moeten vastleggen….
Luc: HIER komen heb ik gezegd! (snauwend)
Britt: Ik lig vast... (zacht/twijfelend)
Luc gaat dan zelf naar Britt toe, kruipt op haar en duwt zichzelf hard bij haar binnen...
Britt houdt het haast niet uit onder zijn gewicht, maar doet ontzettend haar best... Tot ze voelt hoe iemand onder haar komt liggen...
Britt: Johan...? (in de war)
Johan: Doe nou maar gewoon mee, ik kom gewoon onder je liggen en je wat betasten... (lachend)
Britt: Pijn... (snikkend)
Plots voelt ze hoe een scherp voorwerp tegen haar buik schuurt...
Johan: Meedoen, of dit mes komt in je mooi buikje terecht. (dreigend)
Britt: Oké... (zacht)
Luc wordt steeds ruwer en ook Johan is heel ruw. Britt heeft moeite om niet te schreeuwen van pijn, maar het lukt haar wonderbaarlijk genoeg...
 
Na een uurtje :
Luc: Wat zou je ervan vinden, meester Van Lancker, als ik je nu 2500 euro geef, en ik Britt voor een weekje in mijn 'etalage' zet...
Johan: Hoeveel vraag je aan elke klant voor haar?
Luc: 200 euro.
Johan: Dan wil ik daar de helft van, en de deal is gesloten.
Luc: Akkoord.
Johan: Gehoord, lieverd? Kleed je aan, je gaat achter vensters zitten en lief glimlachen naar de mannen... Verleid hem met je ogen en je lippen. Begrepen? (streng)
Britt knikt en doet wat haar gezegd werd...
Als ze achter het raam zit...
….loopt haar pooier (Johan dus) een paar keer langs. Hij pusht haar verleidelijk te kijken.
Britt zit staat wat onderuitgezakt, maar probeert haar houding wat beter te maken en er af en toe een glimlach uit te persen.
 
De mannen vinden haar wel interessant. Nieuwe zijn altijd interessant en al snel heeft Britt een klant en een wachtende man buiten staan.
Luc: Neemt u haar mee of gaat u liever naar één van de kamers boven?
Man: Ik neem haar mee en zet haar weer af om 11 uur 's avonds.
Luc: 500 euro.
Man: Hier.
Britt stapt bij de man in de auto, maakt zich zo klein mogelijk. De man begint te rijden. Britt herkent sommige plaatsen wel, maar schrikt als ze ziet dat ze haar eigen straat indraait, en voorbij haar eigen huis rijdt...
Na een paar minuten...
Man: Hier zijn we dan. (glimlachend)
Britt wil uitstappen, maar de man houdt haar tegen. Zelf stapt hij uit, doet als een echte gentlemen haar deur open en helpt haar uit. Britt is ontzettend verbaasd, maar blijft op haar hoede...
Man (Karel): Kom maar. (glimlachend)
Karel neemt Britt mee naar zijn huis, opent (weer) de deur en laat haar plaatsnemen op het bed. Dan begint hij zich uit te kleden en het hele spel begint weer van voor af aan...
Na een uurtje:
Britt (kreunend): Ik heb zo'n pijn... (snikkend/heel zacht, maar de man hoort het toch)
De man stopt gelijk en gaat van haar af.
Britt is verbaasd en maakt zich klein en slaat haar armen om haar hoofd om de komende klappen af te weren maar die komen niet.
Voorzichtig haalt de man haar armen weg en zet haar rechtop.
Karel: Meid toch... Hebben ze je zo'n pijn gedaan? (vol medelijden)
Britt knikt een beetje maar vertrouwt de man nog steeds niet helemaal.
Karel: Ach meid, je staat doodsangsten uit. Dat was echt niet mijn bedoeling. Wat is er in godsnaam allemaal gebeurd?
Britt twijfelt eerst of ze het wel wil zeggen maar ze beseft dat het zo niet verder kan.
Ze kijkt nog een keer naar Karel die haar vol medelijden aankijkt.
Uiteindelijk vertelt Britt alles aan Karel en die laat haar vertellen en hij kijkt haar begrijpend aan. Als Britt klaar is met vertellen….
... zegt Karel: Ik zal je afzetten bij de politie, dan je daar je verhaal kwijt, maar wil je dan wel niets over mij vertellen, ik zou niet willen dat iemand weet dat ik, nou ja je weet wel...
Karel brengt Britt naar het hoofdbureau waar Tony haar ongerust opvangt. Tony was na het incident bij Mihriban  in paniek naar het commissariaat gereden en hoopte Britt met behulp van haar oud-collega’s op te sporen.
Tony: Britt ik was doodongerust
Britt: Sorry Tony, maar ik moest wel terug meegaan met Johan!
Tony: Is alles goed met je? Wat is er gebeurd?
Opnieuw vertelt Britt het hele verhaal maar dan nu aan Tony. Ze vertelt alles behalve over Karel, ze heeft het hem beloofd, en ze wil niet dat Johan het te weten komt dan doet hij misschien hetzelfde als bij...
Britt: Tony, er is nog iets...
Tony: Wat dan?
Britt: Hij heeft een moord gepleegd…..
Tony: Wie? Johan? (verwonderd)
Britt: Ja...
Tony: Bedankt voor je verklaring, Britt. We helpen je, wees daar maar zeker van.
Britt: Ik moet weer weg... Straks komt moet ik weer naar die Luc toe... Kom me daar alsjeblieft weghalen, alsjeblieft... (smekend)
En meteen is Britt weg... Ze stapt weer in Karel's auto, die haar stond op te wachten en gaat weer met hem mee naar huis...
Karel: Gaat het, Britt? (vriendelijk)
Britt: Ja zo lang ik bij jou ben wel, maar ik moet dadelijk weer naar Johan, en dan...
Britt begint zacht te snikken
Karel heeft ontzettend medelijden met Britt en hij zoekt een manier om haar te helpen.
Karel: Wat zou je ervan vinden als ik nog voor je bijbetaalde, tot morgenochtend?Dan kan je eens lang slapen?Wat zeg je ervan?(voorstellend)
Britt: Dat zou heel lief van je zijn... (doodsmoe)
Karel: Dan doe ik dat(glimlachend/vriendelijk)
Karel: Slaap nog maar even tot we er zijn, ik wek je wel op tijd.
Britt: Dank je! Ik ben blij dat ik je heb……
En dan valt Britt dadelijk, met een gerust hart in slaap.
Als ze bijna aankomen bij het huis van Karel wekt hij Britt.
Britt: Hmmmm
Karel: Britt, we zijn er zo, wakker worden (vriendelijk)
Dan komen ze bij het huis van Karel aan en ze zien dat Johan al bij zijn auto staat te wachten.
Karel en Britt stappen uit terwijl Johan naar hun auto komt toegelopen.
Johan: Waar bleven jullie, ik sta al een kwartier te wachten!
Karel: Sorry Johan, we zijn even gaan rijden en hebben…
Johan: Oké, het is al goed, heeft ze goed gewerkt?
Karel: Ja hoor, heel goed, zou ik kunnen bijbetalen en haar houden tot morgenochtend?
Johan: Tuurlijk, dat is dan 200 euro extra (blij)
Karel: Oké...
Johan: Ik kom haar morgen om 10 uur halen!
Karel: Tot morgen!
 
Karel betaalt Johan en gaat met Britt terug naar binnen.
Britt: Karel, ik ben je eeuwig dankbaar! (blij)
Karel: Dat geeft niet, ik kan het niet aanzien dat jij…
Britt: Ja, ik wou dat mijn collega's hem konden grijpen.
Karel: Dat zal nog wel gebeuren, weet jij toevallig waar Johan verblijft, dan zou je naar het politiebureau kunnen bellen en vragen of ze hem oppakken.
Britt: Maar als hij hen te slim af is, dan zal er mij wat zwaaien.
Karel: Hij zal hen niet te slim af zijn, Britt!
Britt: Nee, sorry, dat durf ik niet riskeren, vroeg of laat zal hij wel boeten.
Britt geeuwt even en kijkt naar Karel.
Karel: Ben je moe? Zal ik je maar even laten slapen?
Britt: Ja, alsjeblieft (een beetje beschaamd)
Karel: Tuurlijk, voor jou wil ik dat graag doen, als er iets is, ik zit daar!
Karel wijst naar een deur aan de andere kant van de gang.
Britt: Oké dank je!
Karel: Slaapwel Britt.
Karel laat Britt gerust en hij beslist zelf ook even te gaan liggen, maar dan blijft hij maar piekeren over Britt, zo'n vrouw, die verdient het niet van zo behandelt te worden! Uiteindelijk valt ook hij in slaap en als hij wakker wordt is het al 9 uur.
Hij gaat naar de kamer van Britt en wekt haar.
Karel: Britt, het is al 9 uur, over een uur komt Johan je halen.
Britt wordt stilaan wakker en ze is goed uitgerust.
Karel: Wacht even, ik ben zo terug…
Karel gaat even naar beneden en komt daarna terug met het ontbijt.
Karel: Voilŕ, ontbijt op bed.
Britt: O Karel, dat had je niet moeten doen. (blij)
Als ze allebei gegeten hebben is het al half tien en dus kleedt Britt zich maar vlug aan voordat Johan komt.
Om 10 uur...
Johan: Hey lieverd. :) Kom je mee?
Britt: Ja... Dag Karel... en bedankt. (glimlachend)
 
Johan grijpt Britt bij haar bovenarm en sleurt haar mee naar buiten...
Onderweg...
Johan: Waarom zei je bedankt tegen Karel?
Britt: Ah, dat, euh..
Johan: WAAROM BRITT?
Britt: Voor de leuke nacht. (liegend)
Johan lacht tevreden...
Britt: Waar gaan we heen?
Johan: Hier in Leuven ken ik nog een vriend... Ik heb hem gebeld en hij is wel geďnteresseerd in je. (glimlachend/vriendelijk)
Britt: Oké... (mompelend)
Daar aangekomen wordt Britt harder dan normaal aangepakt... Omdat Johan iets vermoedt over haar en Karel...  vraagt hij aan zijn vriend (Thomas) of hij ook even mag blijven zodat hij Britt kan uithoren.
Thomas: Tuurlijk. Moet ik iets speciaals doen?
Johan: Haar goed aanpakken. (lachend)
Thomas: Begrepen vriend.... (glimlachend)
Terwijl Thomas hard bij Britt bezig is, vraagt Johan haar uit over haar nacht, en zonder dat ze het zelf beseft komt alles eruit...... Hoe lief Karel voor haar was, dat hij haar naar Gent heeft gebracht naar het commissariaat, dat hij haar niets verkeerds heeft gedaan, en zo...
Johan: Waarom heb je daarstraks gelogen tegen mij, lieverd? (vriendelijk, maar op het punt om uit te barsten)
Britt: Sorry Johan, ik was bang!
Johan: Bang!? (zich inhoudend)
Britt: Hmhmm..
Opeens beseft Britt wat ze allemaal gezegd heeft en barst in tranen uit.
Johan: Waarom begin je nu te wenen!? (boos)
Johan geeft haar een klap in haar gezicht en Britt probeert zich te verweren en daarom krijgt ze er nog een tweede.
Thomas: Allé, doe meer je best, je kunt beter n**ken! (kwaad/nog ruwer)
Britt schreeuwt het uit van pijn en kan zich gewoon niet meer inhouden...
Tot plots de deur ingestampt wordt, en niemand minder dan Karel in de deuropening staat...
Britt: Karel! (uitroepend)
Karel komt op Thomas af en sleurt hem van Britt af!
Karel: Hoe durf je…. (kwaad)
Thomas: Laat me gerust! Ik ben nu bezig, jij mag straks oké!?
Karel trekt zich niks van Thomas aan en richt zich tot Britt.
Karel: Kleed je maar aan meisje, wij gaan hier weg. (vriendelijk)
Thomas probeert Karel en Britt nog tegen te houden maar Karel is te sterk. Dan verlaten Britt en Karel het huis.
Britt: Waar gaan we naartoe?
Karel: Ergens waar ze je niet zullen gaan zoeken.
Britt: Waar dan??
Karel: Bij jou thuis. Als je dat goed vindt natuurlijk.
Britt: Ja, oké... (wat twijfelend)
Karel glimlacht vriendelijk en zet zijn hand even op Britt's knie, maar die trekt zich geschrokken terug...
Karel: Sorry Britt, ik bedoelde hier niets mee hoor..
Britt reageert niet maar vertrouwt Karel nu toch niet meer zo goed.
Karel: Scheelt er wat?
Britt: Nee hoor…. (zacht)
Opeens schrikt Britt heel erg.
Karel: Gaat het?
Britt wijst naar buiten en dan ziet Karel het ook, Johan rijdt langs hen.
Aan het rode licht gebaart Johan dat Britt moet overstappen in zijn auto... Hij toont heel kwaad zijn mes...
Britt schudt heftig haar hoofd, maar Johan wordt razend en Britt durft niet anders dan over te stappen...
Karel: Hier blijven. (kwaad)
Karel trekt Britt weer binnen en rijdt door het rode licht weg...
Britt: Laat me los, je doet me pijn! (schreeuwend van angst)
Karel vergrendelt de deuren zodat Britt nergens heen kan, en hij rijd veel te hard totdat hij een sirene hoort en een politiewagen langs hem komt rijden... Karel vertraagt. Dan ziet Britt dat het Tony is.
Britt: Karel, laat me eruit, het is Tony..
Karel: Gebaar dat we naar jou thuis rijden.
Britt: Oké...
Britt doet wat haar gevraagd werd. Tony knikt en rijdt achter hen aan...
Bij haar thuis aangekomen zien ze Johan's auto niet staan, dus stapt Britt snel uit en rent alleen heel snel naar haar appartement, omdat ze zo'n schrik heeft...
Ze gaat binnen en doet de deur op slot... Iets wat ze beter niet had kunnen doen...
Johan (achter haar): Dag lieverd...
Britt schrikt heel erg en wil terug naar buiten lopen maar de deur is gesloten en ze krijgt hem niet op tijd terug open want Johan heeft haar al vast.
Johan: Waar denk jij heen te gaan? We kunnen het hier zo gezellig maken! Ik heb mijn videocamera bij hoor.
Britt zegt niks en wil haar al beginnen uit te kleden maar dan klopt Tony op de deur.
Johan: Laat maar zitten meisje, ik ben bij haar, alles is goed nu.
Tony: Johan? Laat haar met rust!
Johan (fluisterend in Britt's oor): Zeg dat alles in orde is, of...
Johan laat zijn mes naar Britt's keel glijden...
Britt: Tony? Alles is in orde, ga maar weg!
Tony: Neen, Britt, ik ga niet weg! Kom naar buiten!
Johan duwt iets harder op het mes...
Britt: Tony! Ga alsjeblieft weg, het is in orde!
Tony: Echt?
Britt: Ja, echt! Ik bel je nog wel!
Tony: Oké... Tot later!!! (zuchtend)
Tony gaat weer weg, maar Karel vertrouwt het niet en blijft stil naast de deur zitten...
Johan: Goed zo, liefje... Kleed je nu maar uit... We gaan een video maken voor in mijn collectie, waar de klanten uit kunnen kiezen... (glimlachend /vriendelijk terwijl hij het mes weghaalt)
Karel heeft dit gehoord en gaat vlug kijken of Tony nog buiten staat, Tony rijdt net weg maar Karel kan haar nog tegenhouden.
Karel: Johan heeft haar gedwongen van dat te zeggen...
Tony roept versterking en gaat ook stil naast de deur zitten.
Johan: Komaan meisje, je kunt toch wel beter dan dit!
Britt: Sorry Johan…
Johan: Britt! Je zal me gvd tegoei n**ken of....
Britt: J...a... (bevend)
Britt doet nog meer haar best en kijkt af en toe angstig in de camera, maar Johan begint haar uit volle macht te zoenen en geeft haar bijna geen kans om tegoei te ademen...
Britt: Johan, oh Johan (kreunend van pijn)
Tony weet dat het zo niet verder kan maar ze weet ook dat ze Johan niet alleen aankan, maar Britt is haar vriendin..
Tony beslist van er zelf voor te gaan.
Ze trapt de deur in ..
Tony: Halt, politie!
 
Johan probeert nog vlug zijn kleren bijeen te pakken en door het raam te vluchten maar Tony is hem te vlug af.
Britt kruipt helemaal in elkaar en houdt haar armen voor zich geslagen, alsof ze schrik heeft dat ze weeral slaag gaat krijgen...
Karel: Rustig Britt, rustig. (vriendelijk/geruststellend)
Britt wordt kwaad van angst: RUSTIG!!!
Karel knikt en wil haar vast pakken,
Britt: BLIJF VAN ME AF!!
Karel pakt Britt bij haar schouders en schudt haar hard doorheen...
Britt: Laat me los! (snikkend)
Karel: Ze zijn nu met Johan bezig. Als hem iets overkwam moest ik jou overnemen. Meekomen, of anders...
Karel toont een mes...
Britt knikt en gaat mee, ze rijden ver weg, waar niemand hen kan vinden...
Britt is bang dat ze met hem moet vrijen maar dat gebeurd niet. Hij zit alleen maar naast haar en verliest haar geen moment uit het oog. Britt snapt er niets meer van; het ene moment was hij vriendelijk en hielp hij haar en nu weer dit...
Karel: Als je je vragen moest stellen: Johan heeft me ingehuurd, om te zien of je hem echt trouw was... Blijkbaar dus niet... (gemeen)
Britt: Alles was opgezet spel! (het eindelijk begrijpend)
Karel: Goed zo, liefje... Ik moest van Johan met zijn handeltje doorgaan, en jou dus verhuren aan zijn klanten... Ene Mark heeft weer naar je gevraagd. Ik breng je nu naar hem toe.
Britt (denkend): Da’s die man die me naar Tony heeft gereden...
Daar aangekomen... blijkt ook Mark gewoon met haar te willen doorgaan maar hij is niet zo hardhandig als andere mannen. Het kan Britt allemaal niks meer schelen en ze laat hem gewoon doen. Achteraf is ze weer helemaal over haar toeren en huilt verschrikkelijk.
Karel: Wil jij wel es ophouden met janken? H**r! Kijk me aan als ik tegen je praat! (schreeuwend tegen Britt)
Karel neemt Britt's hoofd ruw in zijn handen en geeft haar een paar kletsen in zijn gezicht.
Karel is mogelijk NOG ruwer dan Johan ooit geweest is...
Al snel ligt Britt bewusteloos op de grond. Karel is buiten zinnen en blijft erop schelden en slaan...
Tot één van zijn klanten hem van Britt afhaalt, hem omver gooit, Britt opraapt en haar meeneemt...
 
...
 
Wanneer Britt weer bij bewustzijn komt, kijkt ze recht in het gezicht van een vriendelijk uitziende en knappe man, Jonas.
Britt schreeuwt het uit, maar merkt dan dat ze helemaal niet vastligt of zoiets, maar dat ze in een heel mooi bed met zijde lakens ligt...
Britt: Waar... Waar ben ik? (verwonderd/bang)
Jonas: Rustig, meisje. Ik ben Jonas, en ik heb je geholpen weg te geraken van die bruut van een Karel.
Britt: Nu wil je zeker een beloning? (zuchtend)
Britt maakt zich al klaar om zich uit te kleden, maar...
Jonas: Ho ho, nee dat is niet de bedoeling.
Britt: Ben je niet omgekocht door Johan dan?
Jonas schudt zijn hoofd: Nee joh. Ik zal niks met je doen.
Britt kijkt hem aan en voelt voor het eerst geen echte angst voor hem, maar toch blijft ze wantrouwend. Ze had zich tenslotte ook vergist in Karel...
Jonas: Zal ik een dokter voor je bellen, Britt? (vriendelijk)
Britt: NEEN! Neen, alstublieft... (smekend)
Jonas: Rustig maar, dan bel ik niet. Het is wat JIJ wilt. (glimlachend)
 
Britt twijfelt even, maar...
Britt: Bel Mihriban  Ates maar... (zacht)
Jonas: hHb je een nummer bij je toevallig.
Britt schudt haar hoofd: Telefoonboek...
Jonas knikt en gaat op zoek naar een telefoonboek. Al snel heeft hij haar aan de lijn en Britt maakt uit zijn woorden op dat ze gelijk terecht kunnen.
Britt (als hij ophangt): We kunnen gelijk komen?
Jonas knikt.
Britt: Johan..
Jonas: Johan kan je hier niet vinden. We zitten in de rijkste buurt van Gent, hier zal hij je echt niet komen zoeken, meisje. (glimlachend/geruststellend/vriendelijk)
Britt: Zeker? (toch wat twijfelend)
Jonas: Heel zeker. (glimlachend)
Britt: Oké dan... (zuchtend)
 
Aangekomen in het ziekenhuis, bij Mihriban  in het kantoortje...
Mihriban : Britt, wil je nog eens vertellen wat er gebeurd is?
Britt schudt haar hoofd.
Jonas: Toe nu Britt, anders gaat het door.
Britt: Neen, ik wil het niet. Wil je Tony bellen?
Mihriban : Ga je het vertellen als Tony er is?
Britt: Ik zal zien (stil)
Mihriban : Ik zal haar bellen.
Als Tony aangekomen is, vertelt Britt het hele verhaal opnieuw...
Mihriban  besluit haar te onderzoeken op SOA's en op eventuele zwangerschap...
Britt: Moet ik... moet ik mijn kleren uit?
Mihriban  knikt: Het duurt maar even Britt.
Britt is echt heel bang en Mihriban ziet dit...
Mihriban : Rustig maar Britt, ik doe je niks. Wil je dat Tony erbij blijft?
Britt: Neen (fluisterend).
Mihriban : Het is echt maar heel eventjes, ik doe je niks...
Britt: Ik... Ik du...
Mihriban : Britt, kom op. (vriendelijk)
Britt: Ik durf nie! (snikkend)
Mihriban : Britt, doe nou niet flauw. (streng)
Britt schrikt van Mihriban 's strenge toon in haar stem, en schiet bijna uit de kleren...
Mihriban : Flinke meid, leg je hier maar ff neer. (glimlachend)
Britt staat haast te beven op haar benen en komt met moeite tot aan de bank waarop ze moet gaan liggen...
Mihriban  zet zich naast haar neer op een krukje en duwt Britt's benen wat uit elkaar... Britt begeeft het bijna van spanning en als Mihriban  haar vanonder aanraakt, springt ze recht en verstopt ze zich achter de kapstok...
Mihriban  probeert snel na te denken want zo heeft het natuurlijk geen zin.
Mihriban : Wil je echt niet wachten tot Tony er is?
Britt: Help me, Mihriban ... Ik heb zo'n bang. (snikkend)
Mihriban : Rustig maar Britt, ik doe je echt niets.
Britt zucht even en kijkt bang naar Mihriban .
Mihriban : Wil je echt niet even op Tony wachten?
Britt: Ik weet het niet.
Mihriban : Britt? (vriendelijk)
Britt: Onderzoek me maar... (zuchtend)
Mihriban : Echt? (terwijl ze een deken rond Britt slaat)
Britt: Ja, dan is het sneller voorbij... (zuchtend)
Dus onderzoekt Mihriban ... Daarna...
 
Mihriban : Deed het pijn?
Britt: Niet echt. (beschaamd om haar lichaam)
Mihriban : Je hoeft helemaal niet beschaamd te zijn, Britt. (vriendelijk)
Britt: Hmmmmm
Dan komt Tony binnen.
Tony: Hoi Britt, hoi Mihriban .
Mihriban : Dag Tony
Britt: Hey Tony! (blij dat ze haar ziet)
Tony: Gaat het Britt?
Tony: En? Hoe was het onderzoek (tot Mihriban )
Mihriban : Goed, niet waar Britt?
Britt: Ja, het ging wel. (zacht)
Tony: Wanneer hebben we de uitslag?
Mihriban : Als ik er spoed opzet, morgenmiddag. Zal ik bellen dan?
Tony: Das goed. (glimlachend)
Britt begint haar jas al aan te doen. Ondertussen vraagt Tony aan Mihriban  : "Zou ik met haar naar een psychologe gaan?"
Mihriban : Dat lijkt mij nog steeds het beste, ja. Ze moet hiermee geholpen worden, en dat kunnen wij niet, Tony.
Tony: Weet jij een goede?
Mihriban : Ine Luyten is een hele goede, vind ik.
Tony: Bel jij haar?
Mihriban : Oké. Zal ik een afspraak maken voor morgenmiddag? Nadat jullie zijn langsgekomen voor de uitslag?
Tony: Da’s goed. Tot morgen. (glimlachend)
De volgende middag, weer in Mihriban 's kantoortje...
Mihriban : Ik heb de uitslag gekregen...
Tony: En?
Mihriban : Ze heeft geen SOA, maar...
Tony: Maar?
Mihriban : Ze is zwanger. (zacht)
Britt begint te huilen.
Britt: NEEN! Dat wil ik niet!!!!
Tony: Weet je van wie?
Britt: Hoe moet ik dat nu weten?!
Mihriban : Rustig Britt, je kan altijd abortus laten plegen, maar denk daar eerst eens heel goed over na. Ik heb voor jullie een afspraak gemaakt, jullie kunnen nu gaan.
Britt: Een afspraak? (bang)
Tony: Rustig Britt, Mihriban  heeft een afspraak gemaakt bij een psychologe.
Britt: Neen, niet doen!
Tony: Britt, dat is het beste, wij kunnen je niet helpen, en je kunt toch moeilijk je hele leven hiermee blijven zitten?
Mihriban : Ga nu maar Britt, het is een hele lieve, Tony blijft bij je. Ze zullen je echt niks doen. Je gaat gewoon een keer praten, en daarna zie je maar of je nog terugkomt of niet. Maar nu MOET je  gaan.
Tegen haar zin gaat Britt dan maar mee naar Ine.
Als ze binnenkomen wil Ine haar een hand geven, maar Britt schrikt en deinst terug.
Tony: Rustig Britt...
Ine: Ga maar zitten, ik kom zo, even met je vriendin praten.
Britt gaat wantrouwig zitten en Ine praat even met Tony.
Ine: Ik heb van mijn collega telefoon gekregen of ik haar kon helpen, wat is precies het probleem?
Tony: Wel, eerste mishandelde en verkrachtte haar vriend haar, en toen dwong hij haar te vrijen met andere mannen, zo is het een hele tijd doorgegaan. Op een gegeven moment was er een vriendelijke man, en die heeft haar naar mij gebracht, toen zijn we naar Mihriban  gegaan, maar haar vriend kwam toen binnen, en toen hebben we haar niet meer teruggezien. Wat er toen gebeurd is weet ik niet, maar gisteren belde Mihriban  mij, om te vragen of ik kon komen, Britt was bij haar. Ik ben toen vliegensvlug naar het ziekenhuis gereden, en daarna heb ik haar meegenomen naar huis, en vandaag zijn we teruggekomen. Dat is het zo ongeveer, wat ik weet tenminste...
Ine: Oké, ik neem aan dat ze ongeveer niemand meer vertrouwt?
Tony: Neen, bijna niemand. Het duurt een hele tijd voor dat ze je zal vertrouwen, vrees ik...
Ine: We zullen eens proberen, komt u mee?
Ine gaat Tony voor en ze zetten zich aan een bureautje. Tony langs Britt, en Ine tegenover hun. Britt beeft van de schrik.
Tony: Rustig Britt, ze doet je niks, en ik ook niet, dat weet je.
Britt: Dat zeiden ze allemaal...
Ine: Wel, Britt. Ik ben Ine, Ine Luyten. Ik ben psychologe en heb veel ervaring met slachtoffers van seksueel geweld. Mihriban  heeft me gisteren opgebeld en gevraagd om jou te zien. Zij is erg bezorgd om je. Zou jij me willen vertellen wat er is gebeurt?
Britt: (bijna agressief) Nee.
Ine: Rustig maar Britt. Jij geeft aan waar je aan toe bent.
Britt; Ik wil rust.
Tony: Britt, laat ze je toch helpen, daar is ze toch voor?
Britt; Niemand wil me helpen. Iedereen wil altijd alles van me hebben. Op het werk, Johan, die Karel, allemaal, en  het wordt steeds erger. Ik dacht dat ik Johan kon vertrouwen en dan nu, dan doet hij zoiets...
Ine heeft gelijk in de gaten dat het Britt zo hoog zit dat die begint te vertellen en voorlopig waarschijnlijk ook niet meer zal stoppen.
Ine: Britt, kom even hier zitten, hier op deze stoel, die zit wat gemakkelijker.
Britt verzet zich al pratende van de ene naar de andere stoel en blijft maar praten en praten en praten.
Tony wordt er stil van en voelt zich misselijk worden als ze hoort wat Johan en die andere mannen Britt allemaal hebben aangedaan.
Ine is nu naast Britt komen zitten en heeft heel voorzichtig haar hand op die van Britt gelegd. Ze weet dat Britt op een punt komt dat ze gaat breken en dan wil ze er voor haar kunnen zijn.
Maar Britt vertelt nog steeds over de verschrikkelijke praktijken die die mannen hanteerden om haar ondergeschikt te maken. Het was niet meer alleen een potje vrijen om aan hun behoeftes te voldoen, nee, ze werd compleet gemarteld, ze moest hele vernederende handelingen verrichten; ze werd aan een hondenriem gelegd en moest door de kamer kruipen; urenlang moest ze heel stil staan met haar neus tegen de muur gedrukt; maar het ergste waren toch wel die forse en zeer pijnlijke penetraties die Johan steeds weer uitvoerde op Britt. Eerst alleen vrijen, toen Britt nemen samen met een vriend, daarna begon hij
"speeltjes" te gebruiken, maar op gegeven moment nam hij gewoon alles wat hem voor handen kwam, van handstoffers tot soeplepel, van bierfles tot vaas. Alles verdween bij Britt naar binnen en hij had er heel hard bij gelachen. Hoe meer Britt huilde van de pijn, hoe harder en ruwer hij haar binnendrong.
Als alle gruwelijkheden zijn opgenoemd stop Britt met praten en kijkt door haar met tranen gevulde ogen star en recht voor zich uit. Ze lijkt geen contact te hebben met Ine of Tony, en Ine vind dit een enge gedachte.
Zachtjes wrijft ze over Britt's handen.
Ine: Britt? Kun je me horen? Zeg eens wat?
Britt kijkt alleen waar het geluid vandaan komt maar verder reageert ze niet.
Tony stapt nu ook dichter bij en legt haar handen bij Britt op de schouders, maar hiervan schrikt Britt zo heftig dat ze heel hard begint te roepen en begint te vechten met Tony, die enkele rake klappen oploopt. Tony weet dat dit een schrikreactie is en neemt het Britt niet kwalijk maar ze MOET wel terugvechten om weerstand te bieden aan Britt zodat die haar angst en haar boosheid er letterlijk uit kan slaan.
Ine probeert te voorkomen dat Britt zich bezeerd. Omdat ze behalve haar privé-praktijk ook een kamer in het ziekenhuis heeft, waar ze nu zijn, heeft ze een psychiater opgeroepen om Britt eventueel een injectie te geven met een kalmeringsmiddel. Maar na een goed kwartier stevig vechten valt Britt uitgeput op de grond en rolt helemaal in elkaar en begint heel hard te huilen. En nog steeds zit Tony bijna bovenop haar, om haar te beschermen en om haar te laten weten dat ze er niet alleen voor staat.
Tony gaat achter Britt zitten en trekt haar tegen haar buik en borst aan wat omhoog zodat ze wat tegen Tony aanhangt en dan pas lijkt ze wat rustiger te worden. Totdat ze bloeddruppels ziet en weer van nieuws begint te krijsen.
Wat ze had gezien waren de bloeddruppels die uit Tony's bloedneus waren gelopen.
Ine: Kalm maar Britt, dat is niet jou bloed. Tony heeft een bloedneus. Ik zal haar een doekje doen. Rustig maar. Zal het weer een beetje gaan?
Britt kijkt angstig, maar beduidend minder gevangen dan zojuist naar Ine en laat zich door hun naar een bank begeleiden waar ze op wordt gelegd en een deken over krijgt. Britt is echt kapot.
Ine: Rust maar wat uit, Britt. (vriendelijk glimlachend)
Ine en Tony gaan, een beetje verwijderd van Britt, aan Ine's bureau zitten. Plotseling wordt er op de deur geklopt. Britt's schrikt recht en kijkt met bange ogen naar Ine...
Ine: Binnen.
2 vrouwen van midden twintig komen Ine's bureau ingelopen.
Ine: Ah, Sylvia en Sofie. Ik verwachtte jullie iets vroeger. (lachend)
Sylvia: Sorry Ine, er is van alles tussengekomen. Eerst meneer Poelman die ons wil spreken, dan een leerling die problemen had, serieuze problemen. Maar nu zijn we hier. (glimlachend)
Britt staart bang naar deze 2 onbekende vrouwen.
Ine: Britt, je hoeft geen schrik te hebben. Sylvia Geuvens en Sofie Verstraeten zijn, net als ik, psychologen. Ze komen je ook helpen, want dit kan ik niet alleen Britt.
Britt: Moet ik alles opnieuw vertellen dan? (geschrokken)
Sofie: Neen, Britt, dat hoef je niet. Je mag dat, als je wil, maar Ine mag ons ook alles vertellen. Wat wil jij? (vriendelijk)
Britt: Niet nog een keer...
Sylvia: Moet Ine het ons vertellen?
Britt: Ja... (zacht/twijfelend)
Sofie: He, Britt? Daar hoef je je echt niet voor te schamen, hoor. (glimlachend)
Sylvia: Sofie heeft gelijk. Probeer wat te slapen, oké?
Britt: Oké...
Britt legt zich, nu wat geruster, neer en valt na een paar minuten in een diepe slaap.
Ine vertelt alles wat Britt gezegd heeft aan Sylvia en Sofie. Ze maken, samen met Tony, een afspraak voor een gesprek voor de volgende dag. Alleen Ine, Sofie, Sylvia en Britt zullen er zijn, en ze willen zien hoe Britt op hun drieën reageert, als er geen steun is...
 
Dus, de volgende dag...…brengt Tony Britt tot aan de deur en blijft dan staan.
Britt: Ga je niet mee?
Tony: Ik denk dat jij dit ook heel goed alleen kan.
Britt: Nee... nee dat kan ik niet
Tony: Jawel Britt, je zult zien dat je het wel kan, probeer het maar.
Britt: Neen Tony, laat me nu niet alleen, dat kan ik niet! (huilend/ zich aan Tony vastklampend)
Tony: Rustig Britt, laat me eens even los, wil je?
Britt: Je laat me in de steek! Net als iedereen! (boos)
Op dat moment gaat de deur open.
Sylvia: Ah Britt, kom je binnen? (vriendelijk)
Britt: Alleen als Tony meekomt.
Britt kijkt Tony smekend aan.
Sylvia: Tony heeft wat anders te doen, kom nu maar.
Britt: Neen. (zacht)
Sylvia: Jawel, je komt nu mee naar binnen, zonder Tony (streng).
Britt weet niet hoe snel ze binnen moet zijn. Als ze binnen is ziet ze Sofie en Ine ook staan, en ze wil zich omdraaien, maar daar staat Sylvia, dus loopt ze maar heel voorzichtig door.
Ine: Hoi Britt (vriendelijk)
Maar Britt is verschrikkelijk bang en zwijgt.
Sofie: Hallo Britt, alles goed?
Britt blijft zwijgen...
Sylvia: Britt, je hoeft niet bang te zijn, dat weet je, gaat het wat?
Britt: Tony... (zacht)
Ine: Tony heeft even wat te doen, maar wij zijn er toch... ik weet dat het moeilijk is om ons te vertrouwen, maar probeer het even, ...
Britt zwijgt…..
Ine: Britt, Tony wacht op je in de wachtkamer. Wij willen jou ook graag een keer alleen zien, maar je moet echt geen bang van ons hebben. Ik denk dat je wat teveel van Tony afhankelijk bent, en ik wil heel graag dat jij gaat ervaren dat JIJ ook belangrijk bent, en dat je er VOOR JEZELF mag zijn.
Britt; Maar dat is niet zo. Johan die...
Sofie: Wat is er met Johan?
Britt; Die zei dat eerst ook. En toen ik hem vertrouwde heeft hij me…...toen heeft hij...
En weeral begint ze te huilen en te roepen. Het lijkt wel of ze herbelevingen heeft. Ze kijkt heel wild en heel angstig naar de drie andere vrouwen in de kamer.
Britt; Jij, jij was er ook bij (tegen Sylvia)
Sylvia: Britt, je weet dat dat niet waar is. Ik denk dat jij dat in jou angst nu zo ziet, en zo beleefd. Maar als je komt zitten zullen we samen met elkaar praten wat al die toestanden met je hebben gedaan. Met je gevoel van eigenwaarde en je zelfvertrouwen.
Britt; Laat me niet lachen. Wat weten jullie nou van