Verdriet
Sofie : goedemorgen Britt!
Britt : Morgen (mompelend)...
Sofie : Oei, oei, slecht geslapen? (lachend)
Britt : Ja, en hou nou je kop, oke?!!!!!!
Nadine, die dit alles gehoord heeft : Britt, bureau!!!!!!
Britt : geweldig...
Britt stapt haar baas' bureau binnen en neemt plaats over Nadine Vanbruane.
Nadine : Nu ga jij me eens klaar en duidelijk vertellen wat er met je scheelt, oke? Ik zie dat je gehuild hebt en dat je doodop bent.
Britt : Maar...
Nadine : Vertellen, nu!
Britt : Oke, ik heb slecht geslapen, ja! En waarom? Omdat Mark verdomme gisteren 35 jaar zou worden!!!!! 
Nadine : "shit Britt, zeg me dat dan! Wil je een dagje vrij?"
Britt : "Neen baas, ik ben oke."
Nadine : "Zeker?"
Britt : "zeker" 
Maar plots barst ze in hysterisch huilen uit...
Britt : Dorien... Dorien is vanochtend huilend naar school vertrokken en dat was de druppel die de emmer deed overlopen... ik zakte helemaal in elkaar op de grond... daarom ben ik nou ook een half uur te laat...
Vanbruane kijkt gauw naar haar horloge.
Nadine : Je hebt gelijk, ik had het zelfs nog niet opgemerkt (glimlachend)
Nadine : Maar Britt, neem nou toch een dagje vrij? 
Britt : En Sofie dan? Met wie moet die dan werken?
Nadine : Britt er zijn moeilijker dingen, dat van u bijvoorbeeld. Ik zal Sofie wel zeggen.

Er wordt op de glazen deur genokt.
Het is Sofie.
Nadine : Kom maar binnen!
Sofie komt binnen en gaat naast Britt zitten en kijkt glimlachend naar haar, maar Britt staart moe naar de grond...
Sofie : Wat is er, baas? Waarom hebt u me laten roepen?
Nadine : Uhm, je weet van Mark, he? Van Britts man?
Sofie knikt zachtjes...
Nadine : Nou, gisteren werd hij 35 jaar, en daar heeft Britt het moeilijk mee. ik heb haar net verplicht een dagje vrij te nemen en als het nodig is, nog meer dagen, begrepen Britt?
Britt knikt, wezenloos voor zich uitstarend...
Nadine : Britt, gaat het?
maar Britt reageert niet... 

Sofie : Komaan Britt, ik zal u thuis bezorgen.
Britt zucht en staat op.
Sofie : Wil je er nog even over spreken?
Britt denkt even na en knikt dan.
Sofie : Thuis of in de combi?
Britt : Thuis
En Sofie rijd Britt thuis. 

Britt : Kom binnen (mompelend)...
Sofie stapt glimlachend binnen en zet zich neer op de bank...
Britt : Koffie of thee?
Sofie : Koffie (glimlachend)
na een tiental minuten komt Britt terug met 2 kopjes koffie...
Sofie : Wil je erover praten?
Britt knikt en begint te vertellen... 

Britt : " ‘t Was zo onverwacht allemaal. Soms vergeet je wel eens de risico's van je job, als je er zolang in zit al." Britt zucht en zet haar te hete koffietje terug op de tafel.
Sofie : "Hoe ben je het te weten geraakt? Dat het gebeurt is?"
Britt antwoord even niet, maar Sofie gunt haar de tijd. Dan gaat Britt verder met haar verhaal.
"We hadden niet eens afscheid genomen, hij reed enkel patrouille..met Danny. Dan verwacht je toch zoiets niet?" Ze kijkt vragend naar haar nieuwe collega. Die weet er niet zo goed raad mee. "Neen natuurlijk niet."
Britt : "als ik geweten had dat Danny...dat Danny....."
Sofie : "Britt..je KON het niet weten." Sofie schuift iets naar Britt toe, "en dan? Wat gebeurde er dan?" 

Britt : Dan kon ik Mark misschien helpen, Sofie (fluisterend)...
Sofie : Neen Britt dat KON je niet, echt niet!
maar dan barst Britt in huilen uit... 

Sofie trekt Britt even tegen haar aan tot ze kalmeert. "En dan?"
Britt, nog snikkend : "Wij hoorden de oproep op het commissariaat. Ik dacht gelijk al dat is op Mark en Danny's route, zij zullen daar wel gaan."
Sofie : "maar..?" 

Britt : Maar wat?
Sofie : Laat maar zitten. Sofie, ik mis hem zoveel, elke dag mis ik hem... ik denk elke dag aan hem, Sofie, het leven is gewoon niet eerlijk... (snikkend, fluisterend)
Sofie : Sht, rustig maar, alles komt wel goed, oke? Zal ik iemand voor je bellen, Britt?
Britt schudt huilend haar hoofd.
Britt : Neen, neen, het zal wel gaan. ga maar terug werken. dat wil je wel liever dan hier naar mijn gezaag te luisterend... (fluisterend)
Sofie : Britt, dat is niet waar, echt niet, oke? Als je wil blijf ik heel de dag bij je?
plots komt Dorien binnengelopen.
Britt : Moet jij niet naar school, lieverd?
Dorien : Ik mis papa te veel, ik mocht naar huis gaan van de juffrouw, mama...
Dorien nestelt zich in haar moeders armen en huilt zachtjes. Britt legt haar hoofd op de steuning van de sofa en huilt ook mee... 

Sofie staat zachtjes op, strijkt nog even over Doriens hoofd en verlaat dan hun loft.
Met een zucht stapt ze in haar wagen en rijdt binnen. 
Vanbruane komt gelijk aangelopen : "Cava Sofie?
Sofie : "Ja ja, Dorien is nu ook thuis"
Vanbruane : "Bon.Ik heb een zaak Sofie, 't is een beetje moeilijk geval."
Sofie kijkt meteen curieus naar haar baas : "moeilijk?"
Vanbruane : "Steekgeval"
Sofie kijkt haar baas verwijtend aan : " Moet dat?"
Vanbruane antwoord teleurgesteld : "Neen niks moet."
Sofie ziet het teleurgestelde gezicht van haar baas en antwoord dan : "oke, brief mij maar." 

na de briefing...
Vanbruane : Verwittig jij Britt, of ik?
Britt : Wie moet mij wat verwittigen?
Nadine : Britt! had jij niet een dag vrijgenomen?
Britt : Ik kan niet thuis blijven zitten, ik moet bezig blijven. sorry Nadine. lieve is nou bij Dorien.
Nadine : Hmm, oke dan. maar als het niet meer gaat ga je naar huis, oke?
Britt knikt opgelucht.
Britt : Nou, wie moet mij wat verwittigen?
Sofie : Hmm, Britt. er is een nieuwe zaak enne...
Britt : En?
Nadine : Het gaat over een jongen, 17 jaar, die is vermoord op de weg van school naar huis.
Britt : Op welke manier is hij vermoord?
Sofie : Hmm, Britt? Hij is neergestoken. in zijn buik...
Britt schrikt lichtjes zichtbaar, maar houdt haar emoties onder controle... ze knikt zachtjes... dan gaat ze op zakelijke toon verder... 

Britt : "was hij alleen?"
Vanbruane : "ja hij was alleen, een getuige heeft hem gevonden."
Sofie : "we zullen gaan kijken"
En Britt draait haar alvast om, Sofie en Vanbruane wisselen nog een rappe blik die genoeg zegt. Sofie zal goed op Britt letten.
Op het plaats van delict.
Britt : "amai, het is nog een wonder dat iemand het gezien heeft, zo dicht begroeit hiero! Wat deed die jongen hier?"
Pasmans die ook allang aanwezig was : "dat weten we niet, NOG niet. Nick en Bruno zijn de ouders aan het verwittigen." 

Sofie en Britt lopen naar het lijk van je jongen. wanneer ze daar aankomen kijkt Sofie eventjes naar Britt, om te zien hoe ze reageert, maar die blijkt het wel onder controle te hebben. tot ze het lijk zien... 

Britt begint haar hoofd te schudden en tranen wellen op. "O Sofie neen! Neen dit kan niet!"
Sofie : "Britt, Britt rustig, het is oke."
Britt : "Natuurlijk is het niet oke!"
Sofie : "Britt!" Sofie trekt Britt weg. 
Sofie : Rustig maar, ken je die jongen?
Britt knikt huilend.
Sofie : Vanwaar ken je die jongen dan, Britt?
Britt : Hij is... hij is...
Sofie : Sht, neem maar rustig je tijd, oke?
Britt knikt zachtjes en zucht eens diep...
Britt : Hij is het vriendje van Dorien. zij is 15 en hij is er 17 heb je me verteld. ik weet niet hoe ik het haar moet vertellen Sofie... 
Sofie pakt haar mobiel en toetst het nummer van Dorien in
Dorien : Mispels!
Sofie : Dorien kun je naar hier komen je mama moet je wat vertellen
Dorien : Kom er aan!! 
Britt staart Sofie aan...
Britt : Kan jij het haar niet zeggen?
Sofie : Neen, jij moet het zeggen, Britt, het is jou dochter, oke? Daar komt ze al aan...
Britt zucht nog eens diep en loopt op haar dochter af... die inmiddels het lijk al gezien heeft... 
DIE staat hysterie te huilen
Britt : Lieverd
Dorien at is hem toch niet
Britt : Ja wel Dorien ik zal er alles aan doen om de moordenaar te vinden!!!!! 
Dorien : Belooft?
Britt : Beloofd lieverd
Dorien : Ik ga naar huis (zachtjes)
Britt : Tot straks
Dorien gaat weer weg
Sofie : Britt, gaat het? 
Sofie : "We moeten Dorien in de gaten houden. Straks klapt ze in." 
Britt die inmiddels gestopt is huilen, knikt.
Sofie : "Pasmans!!"
De flik kijkt op naar Sofie en loopt naar haar toe : "is Dorien al weg?"
Sofie knikt : "ja maar ik wil haar niet alleen zien blijven, straks doet ze domme dingen. Zou jij haar niet willen volgen en een beetje in de gaten houden?"
"Maar Britt..."
Britt kijkt Pasmans niet aan, uit schaamte misschien : $
Sofie : "Komaan Pasmans, Vanbruane hoeft het niet te weten. Ik zal zeggen dat je patrouille rijd."
"Natuurlijk doe ik het", antwoord Pasmans.
"Pasmans!", roept Britt de agent na, "als er iets is, bel je me dan?"
"Belooft, pas maar goed op uzelf."
Britt knikt. 
Sofie : Oke, gaan wij Vanbruane briefen?
Britt knikt en stapt de jeep in en ze rijdt hen met een hoog tempo naar het commissariaat...
Sofie : Britt! niet zo snel, joh! Zo meteen verongelukken we nog!!!
maar Britt luister niet en verhoogt nog meer haar tempo... 
een boos heit komt Britt te gemoed Sofie zit stevig in haar stoel 
Sofie : Oke Britt haal dat gaspedaal los
Britt : He wat
Sofie : KIJK VOOR JE!!!!!!!!!
nog net kon Britt een auto ontwijken
Sofie : Stoppen Britt STOPPEN
Britt : NEEN!!!
Sofie : Britt stop aub
Britt stopte de auto
Sofie keek haar aan
Sofie : Uitstappen Britt Britt deed wat Sofie deed en ging op de bij passagier stoel zitten en Sofie reed veder
Britt : Wil je niets tegen Vanbruane zeggen? 
Sofie : Ik zal het wel moeten zeggen, Britt, het spijt me...
Britt : Ik begrijp het wel... (fluisterend)
Aangekomen op het commissariaat, vertelt Sofie het meteen aan hun baas. Vanbruane's reactie... 
"Britt gaat het met je?"
Britt : Mwa
Vanbruane : ga maar naar huis Dorien heeft je nodig
Britt ankje
Sofie : Ik breng haar wel even 
Britt : Bedankt... oh Mark, ik mis hem zooooooooooooo verschrikkelijk (huilend) 
Sofie : Lieve Britt ik weet je kent me pasen dat je het niet van me aan neemt denk ik
er komt ooit een ander Britt echt
Britt : Denk je 
Sofie : Echt waar kom ik breng je 
even later bij Britt
Britt : Kom je binnen
Sofie : Is goed 
Britt enk je nou echt dat er ooit een nieuwe liefde in mijn leven komt, Sofie? Ik mis Mark zo verschrikkelijk veel, hij is de enige voor me! 
Sofie : Lieve Britt diep in je hart is een plekje voor Mark echt waar ooit kom je nog iemand tegen nooit zo lief en leuk als Mark echt waar geloof me 
Britt : Je klinkt nou net als 1 of ander geluk engel

de volgende morgen 
OVER buurman (Johan) : Morge. 
Britt : He eu goedemorgen 
Johan : Ik heb een paar maanden geleden de kranten gelezen over je man... gaat alles nu goed met u?
Britt knikt, zachtjes glimlachend
Johan : Als er iets scheelt, u weet me wonen, oke?
Britt : Bedankt!
ze glimlacht verleidelijk naar Johan... 
hij knipoogt even.

Op het bureau
Britt : Zo wens engeltje van me 
Sofie : Haha 
Britt : Je hebt gewerkt
Sofie : ECHT wanneer
Britt : Toen ik hier naar toe reed 
Sofie : Mag ik het weten?
Britt knikt glimlachend en vertelt alles over Johan net. Sofie lacht honderduit mee 
Britt : Maar Mark zal ik echt nooit vergeten is er nog nieuws over Doriens vriendje?
Sofie kijkt haar een beetje vreemd aan... 
Sofie : Tuurlijk vergeet je Mark nooit
Britt : Jij zegt het engeltje
Sofie : Nee er is nog geen nieuws 
Britt knikt zachtjes
Britt Dorien was ongerust...
Sofie at is normaal, he. 
Britt knikt glimlachend. plots gaat haar mobiel... Johan... 
Britt : Hoe kom je aan me nummer
Johan : Van je dochter
Britt : Aha
Johan : K geloof dat ze iets willen
Britt : geloof het ook 
Johan : usse... wil je vanavond met me uitgaan?
Britt kijkt Sofie dolblij aan...
Britt : Natuurlijk wil ik dat!!!
Johan : 8 uur bij jou thuis?
Britt : Oke, dat is gewoon perfect! dan zien we wel wat we gaan doen, oke?
Johan : Oke! tot vanavond!
Britt legt glimlachend haar mobiel neer. Sofie kijkt haar vragend aan... 
Britt : Zeg heb je wat te doen
Sofie : Nee
Britt : Zou je op mijn dochter willen passen
Sofie : Tuurlijk kei leuk!!!
Britt : go je bent echt een engel
Sofie : Nu weet ik het wel
ineens komt Tony binnen gerent
Tony : BRITT BRITTTTTTTTTTTTTTTT
Britt : Tony das lang geleden
Tony : Ja ze hebben me kindje zeh ebben 
Britt : Rustig vertel eens rustig wat er is gebeurd 
Tony : Ze hebben VERA!!!!!! ze hebben haar, Britt, oh help me!!!!!
Tony is helemaal in paniek..........
Britt : Rustig, weet je wie het gedaan heeft?
Tony schudt mistroostig haar hoofd...
Sofie : Weet je waarom?
Tony schudt weer haar hoofd... 
Tony begint de hippere
zo had Britt Tony nog nooit gezien ze zag er ook heel mager uit en heel slecht
Britt : gaat her wel goed met je?
Tony : Neen maar dat is mijn zaak 
Britt : Tony! wat scheelt er met je?! ZEG HET ME ANDERS KAN IK JE NIET HELPEN!!!!!!
Tony : Ik... ik... ik wil Vera terug, Britt, help me dan toch!!!!!!!!!!! 
ineens zakt Tony haar truitje naar beneden
en Britt ziet een grote blauw plek zitten
ze loopt naar buiten en zegt tegen Sofie
Britt : Mag ik jou broodje 
Sofie : Tuurlijk
Britt liep terug naar het kamertje en boot Tony het broodje aan Tony keek haar aan 
Britt : DAT DACHT IK AL 
Tony : Britt iedereen zei dat ik dik was iedereen 
Britt at ben je niet!!!!!!!!!!!!! Tony, hoelang heb je al anorexia?
Tony : Een maand of 3...
Britt : Jij gaat NU mee naar de dokter en dan gaan we op zoek naar Vera, oke?
Tony : Neen!!! ik voel me goed nu, Britt! ik doe verder met mijn dieet, of je het nu wel of niet wilt!!!!
Britt haar geduld geraakt langzaam op... 
Britt : Je bent gek gek in je hoofd Tony
Tony : Hou op je hebt zelf ook gezegd dat ik dik ben!!!!!
Britt : Dat is niet waar!!!!
Tony : IK ZOEK MIJN KIND WEL ALLEEN
Britt : Jijh gaat zitten en dit broodje opeten
Tony gaat zitten want ze merkt dat Britt anders heel boos gaat worden
en langzaam heet ze het broodje op Tony wil wegrennen naar de wc maar Britt hou haar tegen
Britt : Je houd het binnen echt als je het er uit gooit nou!!!!
Tony : Ik wil me KIND
dan horen ze Sam
Tony : Sam?
Sam : Lieverd Vera is gewoon bij mij dat hadden we afgesproken 
Britt : Zie je, Vera is alweer terecht, oke? En Sam, wist je dat Tony anorexia heeft?!
Sam schrikt hevig... 
Sam : Nee
Tony : Mooi zo ik wil nu me kind terug!!!
Sam : Tony je moet mee naar het ziekenhuis
Britt : Ik ga ook met je mee
Tony : Rot op jij ga maar lekker naar Sofie
Britt raakt haar geduld kwijt ze kan haar beste vriendin niet zo zien lijden van de pijn
Britt : Tony!! hou op!!
Sam : Tony kom we gaan weg
Tony : Neen!!
Sam : Tony je lost er niets mee op kom we gaan
Tony ziet het ook wel in en ze loopt met Sam meede trap af ze merkt dat Britt haar volgt 
Tony : Britt mag NIET MEE!!!!!!!!!!!!!!!!
Britt kijkt Tony doordringend aan en loopt dan huilend de kleedkamers in...
Sofie : Britt, wat scheelt er?
Britt : Het wordt me allemaal teveel, Sofie. Mark, Doriens vriendje, Tony die anorexia heeft,... 
Sofie : Tony? Tony Dierickx
Britt : Ken je haar
Sofie : Ja ik heb met haar in de bende gezeten
Britt : Echt
Sofie : ga haar maar zoeken ik maak het hier wel af
Britt : Ze wil me niet zien
Sofie : Heeft ze anorexia
Britt : Ja daarom vroeg ik jou broodje ze wou het uit spugen en ze is zo mager
Sofie : Het kom allemaal goed Brittje
Britt : Jij zegt het
Sofie : Kom op ga haar zoeken zeg anders dat je van Sofie moest 
Britt knikt en stapt haar auto in ze reed naar de boot van Tony daar aangekomen zag ze Tony liggen zachtjes liep ze naar binnen en zag dat Vera aan het huilen was ze voelde aan Tony die koud aan voelde
Britt : Sam"!!!!!!!!!!!! ER IS IETS MET TONY 
Sam komt meteen aangelopen en belt meteen een ambulance... aangekomen in het ziekenhuis... 
Tony : He waar ben ik
Britt : Je bent in het ziekenhuis
Tony : Sam wat doet zij hier
Sam : Zeh eeft je gevonden zonderhaar was je er niet geweest
Tony : O wat gaat er gebeuren
Sam : Je gaat eet les krijgen je hebt je zelf compleet uit geput
Tony : D AT IS NIET WAAR JULLIE GUNNEN HET MIJ NIE DAT IK ME GOED VOEL!!!!!!!!!!!!!!!
Britt : Tony doe rustig
ineens komt Sofie aan gelopen 
Sofie : Tony?
Tony : Sofie? 
Britt : Kennen jullie elkaar dan?
Tony : Wij zijn, uhm...
Sofie : zussen.
Tony knikt glimlachend.
Britt en Sams mond vallen open van verbazing... 

Sofie : Hoe gaat het met je
Tony : Ja gaat wel goed je bent tante
Sofie : Echt nichtje of neeftje
Tony : Nichtje ze heet Vera
Sofie : Echt 
ze omhelsen elkaar even 
Sofie : Tony laat je behandelen
Tony : goed
Sam : Echt Tony echt
Tony : Om Sofie een plezier te doen
Britt : Jullie zussen
Sofie+Tony : Ja zussen
Britt : Maar je zei dat
Sofie at klopt we hebben Samen in een bende gezeten Tony werd weggerenden door Sam naar een appart kamertje waar ze een infuus kreeg ineens kwam Britt binnen
Britt : Tony hier is Vera 
Britt liep weer weg
Tony : Britt Sorry 
Britt : Het is al goed (bot)
ze loopt de kamer uit en Tony kijkt Sofie hulpeloos, die meteen boos de kamer uitstapt en naar Britt toestapt... 
Sofie : Britt je steld je aan!!
Britt : Neen ik stel me niet aan mijn beste vriendin hou voor me achter dat ze een zus heeft en alleen maar 7 broers heeft
Sofie : Britt
Britt : Nee niets Britt ze moet nie liegen ze is mijn beste partner geweest
Sofie : Luister nou even
Britt : Nee ik luister nie ik ben te boos!!!!
en ze liep weg
Sofie : BRITT WE ZIJN HALF ZUSJES 
Britt : F*ck you, Sofie!
Britt liep pijlsnel het ziekenhuis uit, stapt haar auto in en rijdt pijlsnel naar huis.

maar onderweg... 
zag ze in haar spiegel Johan
ze stopte bij een tank dinges
Johan : Zo zo wat een snelheid
al snel zag hij dat Britt aan het huilen was
hij pakte haar stevig vast en Britt lied het toe 
Johan : Scheelt er iets, Britt? Om Mark?
Britt : Ik kan het niet meer aan, Johan, echt niet. Mark, danny, Doriens vriendje vermoord, Tony heeft anorexia, Tony en Sofie zijn zussen, het wordt me allemaal teveel, Johan, echt waar. ik weet niet meer wat ik moet doen nu (huilend) : 16102002 15 : 45 | °°Elisa°° 
Johan : Rustig maar huil maar uit Britt
Britt : Het word me zo veel
Johan : Suht het komt allemaal goed
ineens gaat de mobiel van Britt
Britt : Michiels
Dorien : Mamamamaa het zieken huis heeft gebelt Tony heeft gebrobeert zelf moord te plegen ze staat op het dak van het ziekenhuis
Britt : WAT!!!!
Johan : Wat is er aan de hand
Britt : Tony wil zelfmoord plegen
Johan : Ik laat mijn auto hier staat ik rij je wel naar het zieken huis ik laat je zo nie gaan!! 
aangekomen in het ziekenhuis rent Britt alle trappen op naar het dak en probeert op Tony in te praten... 
Britt : Tony doe het niet
Tony : Waarom niet ik word niet meer beter dan kan het beter meteen afgelopen zijn
Britt : Je hebt nog een dochter en een petekind
Tony ie kunnen best zonder me
Britt : Vera niet wat zullen we haar moeten zeggen als ze vraagt waarom haar moeder er niet is
Tony : Britt moei je niet met mij en ga weg
Britt : Ik ga niet weg jij gaat met me mee
Britt loopt heel zachtjes op Tony af Tony ziet dat en loopt een heel klein stukje naar achteren
Tony : BRITT STOP..........ik doe het echt
Britt aar twijfel ik niet aan
ineens ziet ze dat Tony schrikt van iets ineens kijken de dames elkaar diep in de ogen
Tony : Wat ben ik aan het doen
Britt : Je wou springen
voorzichtig rijkt Britt haar hand naar toen uit en Tony pakt hem vast 
Britt : goed zo, rustig maar, stapje voor stapje hierkomen, en niet uitglijden, oke?
Tony knikt zachtjes en wanneer ze voor Britt staat omhelst deze haar.
Tony : Ik laat me verzorgen, oke? Ik ben helemaal niet te dik! ik ben veel te mager!!! weet je hoeveel ik weeg, Britt?
Britt schudt haar hoofd...
Tony : 43 kilogram, Britt!!! zoveel weegt een studente van 14, maar toch zeker niet een volwassen vrouw van 29????? 
Britt glimlacht naar Tony
Britt : Ik ben blij dat je het zelf ziet meis 
Tony : Zijn we nog beste vriendinnen?
Britt enk je dat ik iemand anders kan vinden die net zo gek is als jij!!!!! 
Tony : Haha, neen.(glimlachend)
Britt : Kom, dan gaan we terug naar de dokter, oke? Zeggen dat je in behandeling wilt gaan. is dat goed voor jou?
Tony knikt lachend.
Britt : Voel je je al iets beter?
Tony knikt. 
Tony : Britt denk je dat Vera alles heeft gezien wat ik gedaan heb en dat ze vog van me zal houden
Britt : Tony je bent een super mama en i kdenk dat Vera heel vee lvan je houd
Tony : Maar is ze nu weet je dat 
Britt : Meis ze is bij Sam 
even later bij de dokter 
dokter : Mmm, u hebt u zeer hart toegetakelt, mevrouw Dierickx. u zal niet zo snel genezen, denk ik... 
Tony at maakt me niets uit me kind en me man is me alles en me beste vriendin voor hun wil ik beter worden hoe lang gaat het duren
Dokter : Een half jaar u bent echt zo hart toegetakelt
Britt ziet dat Tony moet huilen
Britt : Het is oke meis het komt allemaal goed
Dokter : Nou ikdenk dat er altijd iets blijft
Britt : Waarom heb je eigenlijk gestopt met eten
Tony at heb ik gezecht omdat iedereen zei dat ik dik was 
na een tijdje gaven Britt en Tony de dokter een hand toen Tony op wou staan 
viel ze op de grond neer en wer dhelemaal slap 
briit bukt zich meteen om te zien wat er met Tony scheelt... ook de dokter komt meteen afgelopen. Samen helpen ze Tony terug op de stoel en de dokter onderzoekt haar meteen, terwijl Britt haar hand vasthoudt... 
DE DOKTER belt meteen ee npaar andere dokters
Dokter : gerard ik heb hier iemand die is flauw gevallen met spoet iemand hebben 
"KOM ERAAN!!"
Britt : Wat scheelt er met haar
maar er word niets gezecht en Tony word mee genomen brit tziet Tony steeds veder de gang in gaan dan ziet ze Sofie zitten op een stoeltje 
Britt : Er scheelt iets met Tony en ze willen niet zeggen wat!!!!!!
Britt huilt een beetje en Sofie probeert haar te troosten... 

Sofie : Me zussie is een harde die kan wel tegen een stootje
Britt : Kweethet maar wil haar niet kwijt
Sofie a gebeurd ook nie echt nie
Britt : O shit JOHAN!!!!
Sofie : He
Britt : Hij heeft me hier heen gebracht o nee
maar dan ziet ze Johan aan komen lopen 
Britt : Oh Johan, daar ben je!!!!!
Johan : Is alles in orde met je vriendin???? 
Britt : Ze is in behandeling
Johan : Mooi zo heb je zin om vanavond iets met mij te gaan drinken
Sofie moet heel erg hoesten
Britt : KOM even mee 
Britt : Johan, ik zou heel graag met je iets gaan drinken, maar Tony heeft me nou nodig en...
Johan : Sht, Britt, ik begrijp dat wel, oke? Het is al goed, een andere keer misschien?
Britt knikt, maar bedenkt zich plots... 
Britt : Ik ga wel met je mee ik kan nu toch niets doen heb je een momentje
Britt loopt naar Sofie
Sofie : ga maar naar je lover boy
Britt : Wil je tegen Tony zeggen dat ze me kan bellen
Sofie : Jaaaaaaahaaaaaa ga nou maar 
Britt en Johan gaan Samen iets drinken in de combi...

daar aangekomen beginnen ze over koetjes en kalfjes te praten, maar dan probeert Johan iets, wat hij beter niet had gedaan... 
Johan : Waar is Dorien eigenlijk heengegaan nadat die collega van je haar heeft thuis gebracht.
Britt : : W : W hoezo??
Johan : Nou die collega bracht haar thuis bleef een kwartier en ging toen weg, ff later zag ik Dorien met een tas het huis verlaten. En ik heb haar niet meer terug gezien
Britt : Sht, ik ben haar helemaal vergeten, oooh god waar kan ze zijn, oooh |o|o|o
Ik ben zo slecht moeder ik denk altijd eerst aan me zelf en mijn vrienden maar nooit eerst aan haar
Johan : Vertel niet van die onzin je weet jelf ook wel dat dat niet waar is
Britt : : $ : $ dat zeg jij
Johan : Waar kan ze zijn , denk goed na
Britt : Mijn moeder!!
en ze belt....

Met mevrouw Michiels
Britt : Hoi mam met Britt, is Dorien bij u???
Mv Michiels : Nee, ze is hier wel geweest maar ging weer weg ze wou alleen zijn.
Britt : Oooh |o|o wat moet ik nu
Mv Michiels : Ze zij dat je je geen zorgen hoefte te maken dat ze wel terugkwam 
Britt : Okee doei
als ze heeft opgehangen gaat haar mobiel....... 
Britt : Met Britt.
een onbekende stem fluistert allerlei smerige zaken over Britt en Mark... 
Als u uw dochter terug wil zien dan dan moet u snel zijn want anders vermoord ik gaar op de zelfde manier als u man 
Britt : Wie is dit?
stem : Iemand die je heel heel heel goed kent, mevrouw Michiels.
Britt : Roman Dashi?
stem : Mmmm, mogelijk.
Britt : Waar kan ik Dorien vinden?
stem : Een raadseltje : U hebt een emmer van 3 en van 5 liter. u heeft 4 liter nodig. wat doet u? Ik bel u binnen exact 10 minuten terug. dan moet u het raadsel opgelost hebben. dan krijgt u een tip. anders is het nog een stap dichter naar uw dochters dood, net als uw man...

dan wordt de telefoon neergelegd... 
Britt vertelt Johan alles en ze besluiten meteen naar het bureau te gaan
Johan : Britt je rijdt niet je bent nu een gevaar op de weg 
Britt : |o|o|o zal je maar niet tegenspreken geloof ik
bij het bureau
Nadine : Britt wat doe jij hier???
Britt : Ehhe uuh |o|o|o
Nadine : Rustig
en Johan legt alles uit
ze trekken het nummer na en sluiten Britts mobiel aan om hem af te luisteren
Britt : Ooooh shit het raadsel wat moet ik nu???
Nadine : Ik ken dat, ik schrijf het gauw op voor je!!!

na 10 minuten wordt Britt teruggebeld...

stem : Weet u de oplossing van het raadsel?
Britt : Ja, dat weet ik. Je giet die emmer van 3 liter helemaal vol en giet die in de emmer van 5 liter. de emmer van 3 liter giet je nog eens vol en giet je nog eens in de emmer van 5 liter. dan heb je nog 1 liter in die emmer van 3 liter. je giet de emmer van 5 liter uit, je giet die ene liter in de emmer van 5 liter, je vult de emmer van 3 liter en die giet je in de emmer van 5 liter. dan heb je dus 4 liter in de emmer van 5 liter en dat is de oplossing...
stem : Zeer slim gedaan, Brittje... nu de tip... 
als je je dochter ooit terug wil zien, kom dan over twee uur ALLEEN dus zonder die vriendjes van je naar het oude pakhuis aan de Vleeshuistragel.
ik herhaal ALLEEN.

Britt : Wat moet ik nu ik durf niet alleen
Nadine :..... 

Nadine : We mogen het leven van je dochter niet in gevaar brengen, Britt, ik denk dat je inderdaad alleen moet gaan, goed?
Britt : Maar ik ben zo bang!
Nadine : Britt, we laten een microfoontje op je lichaam plaatsen, goed? En je doet een halsketting aan, met een piepklein cameraatje in.
Britt knikt verward...
Nadine : Over 2 uur, om 3 uur dus, zie je je dochter weer, Britt, en kan je haar weer omhelzen (glimlachend)

2 uur later aan de vleeshuistragel... 

Man : Hoe weet ik zeker dat je alleen bent?
Britt : Ik wil Dorien terug zien.Dus ben ik alleen.
De man komt tevoorschijn.
Britt : Ben jij dat? Kris, bent u da?
Man : Ik moet je teleurstellen. Ik ben niet Kris, maar wel een bekende, van beide van jullie. Ik zal nog een hint geven.. 
man : Ik ben al eens in jullie zaken gekomen...
Britt : Roman Dashi?
man : goed geraden, mevrouw Michiels!
roman Dashi komt nu helemaal tevoorschijn, met voor zich Dorien... 
Dorien : Mama!!!
Britt : Dot!!!!! 
Dashi : Je dacht toch niet dat je haar nu gewoon meekreeg. Ik zou haar laten zien. Verder had ik u niets beloofd.
Britt : Wat wilt u dan van mij?
Wat wilt u van mij? 
Dashi : Wat ik wil? jou natuurlijk!!!!!
Britt schrikt hevig... 
Dashi : Je moet iets doen voor je dochter.
Dashi fluit op zijn vingers, en er komen twee mannen Dorien halen, en van achter Britt komen ook twee mannen naar buiten, en pakken haar vast. 
Britt wil om hulp roepen, maar bedenkt dan dat ze er helemaal alleen maartoe was gekomen.
Dashi : Voor ik Dorien laat gaan... Je mag nog een iemand bellen, en ik verzeker u, als dat de flikken zijn, heeft u een nog groter probleem. Maar mijn mensen zullen u dochter voor het bureau afzetten, maakt u zich maar geen zorgen, om haar dan.
En Dashi begint hard te lachen... 
Britt ziet hoe haar dochter wordt weggebracht...
Britt orien!!!!!!!!!!!!!!!
Dashi : We doen haar niets, maar u... u hebt ervoor gezorgd dat ik, roman Dashi, in de cel terechtkwam! daar moet u voor boeten, mevrouw Michiels...
hij doet een teken en... 
Britt schrikt zich rot...
Een van de mannen die haar vastpakte, pakte ook een telefoon.
Dashi : En wie wilt u bellen, mevrouw Michiels?
En had ik u al niet gewaarschuwd dat u en uw naasten gevaar liepen, maar ja, u wou nie luisteren.
Maar wiens nummer mag ik voor u draaien?
Britt dacht diep na. Maar gek genoeg de eerste die in haar opkwam was Johan. 
Dashi : 10... 9... 8...7...6...5...4...3...2...1...
Britt : Stop! ik weet het!
Dashi : Zeg maar...
Britt : Johan van lancker
Dashi : No way! je bent zeker vergeten dat hij me nog verdedigd heeft in de rechtszaal en dat hij verloren heeft? Hem bel je uiteraard niet, mevrouw Michiels...
Britt : Maar u zei!
Dashi : Iedereen, maar niemand van je vriendjes! en Johan is zo een van je vriendjes! ik weet wel dat jullie verkering hebben, hoor...
Britt denkt nog eens diep na en besluit dan om Lieve te bellen.
Britt : Bel dan maar Lieve... fluisterend)
Dashi : Oke, bel Lieve op!
Britt toetst het nummer in. aan de telefoon... 
tuuut....
tuuuut...
Britt : Lieve toe |o|o neem op
Telefoon it is het antwo
Britt : Oo nee ze is nie thuis
Dashi : Okee bel iemand anders
Britt : Eeeeeeeeh
Dashi : 3 
Britt : Okee Sam bel Sam
tuuut...
tuuut... 

Sam it is het antwoordapparaat van dokter de groot, spreek uw...
Britt : Ook niet!
Dashi : Pech! oke, begin maar! als je Dorien terug wilt hebben, zou ik mijn mensen maar gewoon laten doen, oke?
Britt knikt machteloos en de mannen beginnen... wat ze doen is verschrikkelijk... 
ze stompen en slaan hard op haar armen en benen.
Britt : |o|o|o|o wat wilt u van mij???
Dashi : Wat ik van je wil?! wat ik denk je wat ik wil
Britt : Zeg het dan zeg het dan
Dashi : Ik wil u hier gewoon smekend om vergiffenis horen vragen!
Britt : Nooit!!!!!
Dashi an doen mijn mannen verder....
iemand slaat haar hard in haar buik en gezicht... 
ze slaan en stompen net zo lang tot Britt zich niet meer beweegt en maken dan dat ze weg komen. 
Britt ligt daar zo twee uur tot een paar wandelaren haar vinden ze bellen gelijk de politie en de ambulance

in het ziekenhuis
Sofie tegen doktor.
Sofie : Hoe is het nu met haar?
dokter : Stabiel.
Sofie : Stabiel goed of stabiel slecht?
dokter : Stabiel slecht.
Sofie : Hoe bedoelt u? Het moet verdomme goed met haar gaan!
dokter : Rustig mevrouw Beeckman. de mensen die haar in elkaar geklopt hebben, hebben zeer hard geslagen... ze ligt nog steeds bloedend in de operatiekamer. die mensen hebben een aantal vitale onderdelen geraakt. en naar ik zo denk hebben ze ook met een aantal voorwerpen geslagen...
Sofie : Welke voorwerpen?
dokter : Ik denk een houten stok... en ze is ook wel zeker weten een paar keren tegen de muur gegooid... 
Sofie : En u durft te zeggen dat ik rustig moet blijven?
Dokter : U kunt nu toch niks doen...
Zijn er trouwens nog meer mensen die wij kunnen bellen, we hadden in haar zak enkel het nummer van het commissariaat gevonden...
Sofie : U wilt zeggen dat haar dochter nog van niets weet, net zoals Johan?
Dokter it is alles wat wij hadden gevonden. Geen portomonee of telefoon, enkel het nummer... 
Sofie : Hemel, ze is... ze is overvallen!
de dokter knikt ernstig...
Sofie : Kan ik bij haar?
dokter : Ze wordt nu naar haar kamer gereden. u hoeft niet te schrikken wanneer u binnenkomt, haar gezicht, armen en benen zijn zichtbaar, ze heeft trouwens een ziekenhuiskleedje aan, maar ze bloedt erg veel nog, goed?
Sofie knikt.
Sofie : Welke kamer?
dokter : 305.
Sofie : Bedankt, dokter.

Sofie stapt gauw kamer 305 binnen en schrikt hevig wanneer ze Britt ziet... 
Er staat een zuster naast haar bed.
Sofie : Hoe gaat het met haar?
Zuster : Ze is nog erg zwak. En nog onder narcose. Het zal nog wel even duren voor u haar kan spreken...
Sofie ank u.

Sofie pakt haar telefoon en belt naar het kantoor van Johan.
Johan : Van Lancker.
Sofie : Sofie, de collega van Britt.
Johan : Is er iets met Britt?
Sofie : ge kunt beter naar t ziekenhuis komen, denk ik...
Johan : Britt? Ligt ze in t.....
Sofie : Kamer 305. 
Johan hangt direct dop, en snelt zich naar het ziekenhuis...

Er wordt geklopt op de deur van Britts kamer, en daar komt Johan binnen...... 
Johan : Och lieverd, toch!!!! maar schatje!!!!
hij rent op het bed af en grijpt Britts hand...
Sofie : Ze is nog onder narcose. de zuster heeft gezegd dat het nog eventjes kan duren voor we haar kunnen spreken.
Johan knikt.
Johan : Hoe is het gebeurd?
Sofie begint alles uit te leggen van Dorien, etc...
Johan : Maar hoe hebben jullie haar in godsnaam alleen kunnen laten gaan?! en waarom hebben jullie niet ingegrepen?!
Sofie ashi was wel zo slim om degene die ons chinees eten is komen brengen, iemand van zijn mannen te laten zijn en iets in het eten gedaan heeft, zodat we in slaap zijn gevallen achter het beeld. het spijt me, Johan!
Johan : Het is al goed...

Na een 3-tal uurtjes wordt Britt suf wakker... 
Sofie : Britt?
Britt : Waar is Dorien?
Sofie tikt Johan op zijn schouder, die was op de stoel naast Britts bed ingedoemd...
Johan schrik zich rot.
Johan : Wat? Ehm...
Dan ziet Johan dat Britt bij is gekomen.
Johan : Liefje, hoe voel je je?
Britt : Waar is Dorien?
Sofie : Ik zal een arts verwittigen dat ze is bijgekomen. Ben zo terug.

Sofie loopt de kamer uit.
Britt : Johan? Wat doe jij hier? Waar ben ik? Waar is Dorien? 
Johan orien? Oh, die is op het commissariaat. Dashi heeft haar daar waarschijnlijk afgezet... maar hoe voel je je nu?
Britt : Veel pijn, Johan, wil je weggaan?
Johan : Waarom?
Britt : Omdat... omdat ik dat wil (steeds zachter en zachter)
Johan : Britt...
Sofie : Johan, als Britt wil dat je weggaat, ga dan weg! en hier is een dokter...

De dokter onderzoekt Britt meteen en doet een vreselijke ontdekking... 
Dokter : Ehm, mevrouw Michiels, voel u dit?
Britt : Waar moet ik iets voelen?
Dokter : Uw rechter been?
Johan, die toch nog even is blijven staan, kijkt voorzichtig naar de dokter, en ziet tot zijn grote schrik dat het rechter been van Britt een beetje zwarte tint heeft.
Britt : Ik voel niks.
Johan weet niet hoe snel hij de kamer uit moet lopen, er lopen tranen over zijn gezicht, hij kan het niet geloven dat ze Britt zo hebben toegetakeld.... 
ondertussen in Britts kamer.
Britt : Wat wil dat zeggen, dat ik niets voel?
dokter : Uhm, mevrouw Michiels? Uw rechterbeen is langzaam aan het afsterven...
Britt : Wat? (fluisterend) kan het terug... terug... kan het stoppen met afsterven?
dokter : Mevrouw Michiels, ik vrees dat we u been zullen moeten amputeren...

Sofie en Johan en Dorien, die net binnen komen lopen, hebben dit net gehoord en schrikken zich rot... 
Britt : En anders?
Dokter : Kan het levensgevaarlijk worden....

Dorien : Mama!!!!
Britt : Schat, daar ben je....
Dorien : Wat ga je doen? Moet je been er echt af.
Nu weer wordt het Johan te veel, en loopt weer de kamer uit. Maar nu komt Sofie achter hem aan.
Sofie : Johan, ik weet dat het erg is, maar....
Johan : Je begrijpt het niet. Je begrijpt het niet.
Sofie : Kan je het uitleggen, zodat ik het wel snap.
Johan : Oke, mijn makker, Maarten, hij had een ongeluk gehad, en ook zijn been was aan het afsterven, maar omdat ze daar niet optijd bij waren....
Sofie : Wat? Wat is er toen gebeurd?
Johan : Hij is in coma geraakt, en een paar dagen later overleden.
Sofie : Johan, ik weet niet wat ik moet zeggen. We moeten in ieder geval Britt duidelijk zien te maken dat ze het moet laten amputeren, hoe moeilijk dat ook zal zijn... 
ze stappen weer Britts kamer binnen en proberen het aan haar verstand te brengen, maar Britt houdt koppig vol dat ze haar been niet wil laten amputeren... 
Sofie komt weer naar binnen, en vraagt aan Dorien of zij even met haar mee naar buiten wil komen.
Dorien : Wat is er dan?
Sofie : Ik denk dat Johan en jouw mama even Samen moeten praten.
Britt : Maar ik wil Johan helemaal niet spreken...
Sofie : Ik denk dat het beter is als je toch even naar hem luisterd. En Dorien, het lijkt mij echt een beter idee dat je daar niet bij bent.
Dorien verlaat verdrittig de kamer van Britt waar Johan nu binnenkomt.

Johan loopt naar Britt toe en gaat naast haar bed zitten.
Britt : Vertel mij nu maar wat er hier zo belangrijk is.
Johan weet niet zo goed hoe hij moet beginnen...
Johan : Ehm, ja, ehm...
Britt : Zeg nu maar, het kan toch niet erger worden...
Johan at kan wel, gellof mij... 
Johan : Ik ken iemand die exact hetzelfde had als wat jij nu hebt... hij wilde zijn been ook niet laten amputeren en hij is in een coma geraakt... een paar dagen geleden is hij overleden...
Britt : Wat? (stamelend)
Johan : Britt, laat het nou maar doen oke?
Britt : En me werk dan?! 
Johan : D us wat je nu wilt zeggen is dat je je werk belangrijker vind dan je leven?!?
Britt begint wat te mompelen. 
Johan : Belangrijker dan Dorien, belangrijker dan...
Britt an jou...
Tuurlijk niet, maar wat moet ik dan doen?
Johan : Je been laten amputeren... Ik zal er voor je zijn, iedereen zal er voor je zijn, en op dat werk... Daar verzinnen we wel iets op. 
Britt : Maar ik durf niet Johan, echt niet.
Johan : Britt! ze brengen je verdomme onder narcose!
Britt schrikt lichtjes zichtbaar... 
Maar dan komt de dokter met een heel serieus gezicht binnen
Dokter : Mevrouw Michiels u moet heel goed luisteren nu
Britt : Vertel
Dokter : Er is een kans dat we uw been kunnen behouden
Britt : Dat is geweldig
Dokter : Hoho maar....
Johan : Maar wat, vertel wat is er te maren
Dokter : Maar dan moet u twee dagen aan een zeer pijnlijk infuus is een steriele kamer waar alleen je naaste familie naar binnen mag
Britt : Hoe erg is de pijn
Dokter at ligt eraan bij de een is het een bijna on te verdragen pijn de ander zegt dat ze erger (een bevalling) hebben meegemaakt
Johan : Hoe groot is de kans dat ze haar been dan kan behouden
Dokter : 99% maar dan moet ze die 2 dagen dus 48 uur echt helemaal volhouden
Britt oen ik wil dat nu hebben 
Dokter : Moet u er niet even over nadenken
Britt kijkt Johan aan en hij zegt dat ze het moet doen als ze het zelf wil
terwijl Britt klaar wordt gemaakt voor de behandeling stelt Sofie Dorien gerust
Sofie tegen Dorien.
Sofie : D otje, binnen 2 dagen zie je je mama weer, oke?
Dorien : Maar de dokter heeft gezegd dat ik er binnen mag!
Sofie : Ik weet het lieverd, maar ik vind het beter als je niet gaat. enkel als je mama dat wil, dan mag je van mij naar binnen. ook ik mag niet binnen dotje.
Dorien knikt.

ondertussen bij Britt wordt het infuus in haar arm gestoken... Britt haar gezicht verrekt van de pijn, meteen na het infuus erin is gestoken... 
Britt had gevraagd of Johan wel mocht blijven.
En Johan zat naast haar en zag de pijn op Britts gezicht.
Johan : Britt, ik hoop dat dit werkt...
Britt : Het moet gewoon, je blijft die twee dagen toch wel bij me he?
Johan : Ik ben geen naaste familie.
Britt at ben je voor mij wel.
Britt probeerd te glimlache door alle pijn heen, maar lukt niet echt.
Johan : Oke, ik wijk de komende 48 uur niet van je zij... 
Britt : Merci... (fluisterend) och Johan, het doet zo een PIJN!!!!!!!
Johan : Nog 47 uur, en 50 minuten lieverd.
Britt glimlacht heel zwakjes...

plots komt een dokter binnenlopen... 
Dokter : Mevrouw Michiels, gaat het een beetje?
Britt : Het gaat wel redelijk.
Dokter : En u bent?
Johan : Johan van Lancker.
Dokter : Ik dacht toch echt dat ik had gezegd dat er alleen naaste bij mevrouw Michiels de komende 48 uur mochten zijn...
Britt : Hij is... hij is mijn verloofde.
Johan kijkt Britt vreemd aan.
Dokter : Sorry, dat wist ik niet. U kunt gerust blijven, meneer van Lancker.
Johan ank u.
Dokter : Mocht een van u nog iets nodig hebben, u hoeft enkel op het belletje te drukken.

De dokter verlaat de kamer van Britt weer.
Johan : Verloofde?
Britt : Auw, auw, hmmmm.
Johan : Britt, gaat het?
Britt : Jah jah, het gaat alweer. Ik moest iets zeggen...
Johan : Wat bedoel je?
Britt at je mijn verloofde bent.
Johan : Verloofde, tsjah. 
Britt : Het spijt me, ik wil gewoon dat je mij me blijft...
Johan glimlacht...
Britt : AUUUUUUUUUUUUUUUWWWWWWWWWWW!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 
Johan : Britt, gaat het?
Johan druk op t belletje, en al snel komt er een arts binnen.
Dokter : Wat is er?
Johan : Is het de bedoeling dat het na een kwartier al zoveel pijn doet?
Dokter : Ik moet u eerlijk bekennen...
Ik denk dat u en ik beter even naar de gang kunnen gaan.

Op de gang.
Dokter it is de eerste keer dat ik deze behandeling uitvoer. Wat ik van mijn collega's heb gehoord...
Johan : U wilt zeggen dat u eigenlijk niet eens weet wat er precies gebeurd?!?!
Dokter : Het probleem is enkel dat ik niet weet hoe het op de patient overslaat.
Johan heeft het niet meer, en snelt zich weer naar binnen, want nu dat hij dit weet, durft hij Britt niet meer alleen te laten.... 

Britt : En?! AUWWWWWWWWWWWWW!!!!!!!!! IK WIL EEN PIJNSTILLER NU!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Johan : Liefje, is het misschien niet beter als je je been gewoon laat amputeren?
Britt : AUW!!! neen, dat is NIET het beste!! AUWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWW!!!!!!!!!!!!!! HET DOET PIJN!!!!!!!!!!!!!!!! 
Johan an moet je nu doorzetten.
En ik ben bang dat deze kuur niet Samen kan gaan met pijnstillers, of wat dan ook.
Britt : Johan, je laat me toch niet alleen. Wat er ook gebeurd.
Johan : Nee Brittje, dat doe ik niet. Maar ik denk toch dat het beter is als je je been laat amputeren, want stel dat dit niet werkt, dan moet je alsnog onder het mes...
Britt aar wil ik nu niet aan denken. 
Johan : Kom eens bij me...

Johan omhelst Britt stevig, maar die gilt het uit van de pijn... 
Johan : Britt, ik haal de dokter. Het gaat zo niet langer.
Britt : Ik weet het. Johan, het spijt mij, dat je mij zo hebt moeten zien.
Johan : Brittje, ik wil alleen dat jij...
Britt : Het doet te veel PIJN!!!!!!!
Net op dat moment komt de dokter binnen.
Johan : Britt....
Britt okter, het gaat niet meer. Ik ga voor de operatie.
Dokter aar had ik al rekening mee gehouden,we kunnen u nu direct opereren.
Britt : Zou ik dan nu nog even met Johan alleen mogen zijn, en mijn dochter...
Dokter : Over 10 minuten zijn wij klaar met de voorbereidingen, en ik zal uw dokter en de rest vragen naar binnen te komen.... 
Britt : Bedankt, maar verwijder dat infuus!!!!!
de dokter verwijderd meteen het infuus en Britt haalt weer opgelucht adem...
Dorien en Sofie komen de kamer binnengestapt en na 10 minuten wordt Britt klaargemaakt voor de operatie...

na een 4-tal uurtjes... 
Johan loopt te ijsberen...
Sofie : Ze zieden toch dat het ongeveer 3 uur zou duren...
Johan : Het lijken verd*mme wel 3 dagen...

Dan komt de dokter naar hen toe.
Dokter e operatie lijkt zo op het eerste gezicht meer dan geslaagd. We zullen mevr. Michiels zo naar haar kamer rijden, en dan zal het misschien nog een uurtje duren voordat ze aanspreek is..

Sofie : Zal ik Dorien wakker maken?
Johan : Zou je het erg vinden, als ik eerst even alleen naar Britt toe ga, voordat jij of Dorien...
Sofie : Is goed, ik hoorde tenslotte dat je haar verloofde was...
Johan begon te lachen... 
Johan at zei de dokter zeker.. Maar anders mocht ik net niet bij haar blijven. 
Na een uurtje mag Johan Britts kamer binnengaan... Binnen treft hij een huilende Britt aan...
Britt : Ik kan niets meer doen, Johan, niets meer! Wat zal Dorien nou wel niet van me denken?! 
Johan at je de liefste moeder bent die er maar bestaat...
Britt : Wat moet ik nu? Ik kan niet eens meer lopen.
Johan pakt een kruk, en gaat naast Britts bed zitten, en pakt haar hand vast.
Britt : En wat zie jij nu in een vrouw met een been. Die niks kan, helemaal niets...
Johan knijpt zachtjes in de hand van Britt.
Johan : Toevallig, ligt hier naast mij de mooiste en sterkste vrouw van Gent. Je moet erin blijven geloven, Britt. 
Plots wordt er op de deur geklopt...
Johan : Kom maar binnen!
Britt : Buiten blijven!!!!!
Stem : Wat moet ik nu doen?!
Britt glimlacht zwakjes....
Britt : Even nog buiten blijven!
Britt : Lieverd, ik wil een kunstbeen, kan dat? Maar geen houten, hoor... 
Johan : Ik denk dat je dat aan de dokter zou moeten vragen...
Britt : (fluisterend)Wie is dat eigenlij, daar buiten?
Johan schud zijn hoofd, hij heeft ook geen idee.
Britt : Kom maar binnen.
Daar komt een arts binnen.
Arts : Mevrouw Michiels, hoe gaat het met u?
Britt : Ehm.
Arts : Zou ik even naar uw been mogen kijken?
Britt : gaat u gang.
Maar terwijl Britt dat zegt, draait ze haar hoofd van haar been af, en gebaard naar Johan of hij bij haar wil blijven terwijl de arts...
Johan : Is het goed, als ik erbij blijf?
Arts : Tuurlijk, het duurt maar een paar seconde.
En de arts tilt de deken op, en Johan die toch niet geheel onnieuwsgeirig is, kijkt toch voorzichtig, en ziet dat Britt nog net wel een knie heeft.
Johan schrikt zich rot.
Britt : Johan?!?! 
Britt oe dat deken terug naar beneden, NU!
De arts schrikt eventjes en laat het deken vallen. Britt laat de tranen stromen en Johan omhelst haar stevig...
Johan : Het spijt me, lieverd, ik mocht niet kijken, het spijt me verschrikkelijk...
Britt : Neen, het spijt mij, ik mocht niet alleen naar Dashi toegaan om Dorien te zien, och alsjeblieft, laat een kunstbeen kunnen...

De arts, die deze woorden van Britt gehoord heeft, meldt meteen goed nieuws aan Britt... 
Dokter at is inderdaad mogelijk mevrouw Michiels. Alleen moet uw been eerst aansterken, en de wond genezen, en daarna kan daar zeker voor gezorgd worden.
Er verscheen langzaam een glimlach op haar gezicht.
Johan : Ik zei het toch.
Britt en Johan omhelsde elkaar nog eens, heel stevig...
Johan : Zal ik zo vragen aan Dorien of ze wil komen, of wil je dat niet?
Britt : Nog even niet. 

De dokter gaat weer.
Dokter : Als u iets wilt hebben, u hoeft maar te bellen.
Britt en Johan ank u.
Britt : Ik wil nog eventjes eraan wennen.. En met jou zijn.
Johan at wennen zal wel heel lang duren, maar bij mij zijn, dat is geregeld. Nu zelfs.... 
Britt : Bedankt lieverd...
Johan : graag gedaan (glimlachend)
Britt : Zou ik kunnen stappen met 1 been?
Johan : Hinken zal je vast wel kunnen, maar eerst moet je je been kunnen aanzien...
Britt : Ik wil wel eens kijken...
Johan : Echt?
Britt knikt glimlachend en heft het deken op... maar dan schrikt ze hevig wanneer ze haar been ziet... 
Johan ziet dat er tranen over Britts gezicht lopen na het zien van haar been.
Johan gaat naast Britt op bed zitten, en slaat een arm om haar heen om haar te troosten.
Britt : Ik.ik.ik..
Johan : Britt, dit is heel moeilijk.
Britt : Jah. Johan, help me hierbij.
Johan : Ik zal er voor je zijn, altijd.
Britt : Altijd?
Johan : Altijd.
En Britt laat haar hoofd op Johans schouder vallen, en begint te huilen
Britt ank je, dank je. Ik hou van je.
Johan at weet ik. Ik ook van jou.
Dan zwaait de deur open, en komen Dorien en Sofie binnen.
Dorien : Mama!! 
Britt : Dotje! 
Britt slaat meteen het deken terug over haar been... Maar Dorien staart haar verbijsterd aan...
Dorien : Mama (fluisterend)
Britt : Och lieverd, het spijt me zo dat je dit moest zien!
Sofie : Kom, Dorien, kom even mee naar buiten.
Sofie duwt Dorien zachtjes de kamer uit en troost haar.
Sofie orientje, dit is heel moeilijk voor je, dat weet ik, maar voor je mama is dit nog veel moeilijker, begrijp je me? je moet haar een beetje steunen, net zoals iedereen dat gaat doen. Je mama zal nu echt niet Veranderen, goed? 
Dorien : Maar..
Sofie : Mama blijft gewoon mama, maar nu...
Dorien : Loopt ze niet meer.
Sofie : Tuurlijk wel, ze zal het alleen weer moeten leren, en dat zal heel zwaar zijn. Ze kan onze hulp goed gebruiken.
Dorien : Ik wil weer naar binnen.
Dorien loopt weer terug naar Britt, en Johan staat op, zodat Dorien bij hara moeder op bed kan zitten.
Johan : Ik ga weer. Ik kom vanavond nog wel even langs.
Britt : Echt?
Johan : Beloofd.

Britt, die zich nu helemaal tot haar dochter richt.
Britt ot?
Dorien : Mam, doet het pijn?
Britt : Ik voel niets liefje, ik voel niets...
Dorien : Ik zal je helpen, met alles.
Britt at hoeft helemaal niet..
Dorien : Maar dat wil ik. 
Sofie kijkt Dorien glimlachend aan, en wil weer vertrekken, maar Britt roept haar terug.
Britt : Sofie? Wil je wel hier blijven? Ik vind het vervelend, zo alleen met Dorien...
Sofie knikt en gaat naast Britts bed zitten.
Sofie : Zie je wel, Dorien? je mama blijft je mama, ze Verandert nooit, wat er ook gebeurt. Geloof je me nu? 
Dorien : Wie zei dat ik u niet geloofde?
Britt en Sofie beginnen beide een beetje te lachen.
Dorien : Enne mama lacht weer 
Britt : Dot.
Dorien : Mam, wat is er?
Britt : Laat maar.
Britt : Sofie, heb jij het Vanbruane en de rest al verteld? 
Sofie : Ja, die zijn nu onderweg en...
De deur zwaait open en het hele team komt binnengewandeld...
Sofie :... ze kunnen elk moment hier zijn.
Britt lacht zwakjes... Heel het team zet zich rond haar bed neer en Vanbruane gaat achter Britts bed staan... 

Dan komen er nog 2 mensen binnen het is Tony en Sam. Sam heeft Tony in een Rolstoel mee genomen. 
Ben : Hoe gaat het nu?
Sofie : Nadine, kun je even meekomen?
Britt : Wat. wat is er dan?
Sofie : Niets.
Nadine en Sofie gaan naar de gang.

Nadine : Wat is er?
Sofie ie behandeling die ze eerst had..
Nadine : To the point.
Sofie : Oke. Britts been, rechter is tot op haar knie geamputeerd. En dat weten zij binnen ook nog niet.
Nadine : Wat? Wat zeg je?
Je hoort Nadine slikken.
Nadine loopt naar de deur, en vraagt of de rest ook even wil komen.
Ben : Waarvoor?
Nadine : Kom maar even.
Iedereen loopt weer naar de gang.
Sofie : Ik moet jullie iets vertellen.
Bruno : Je bent zwanger..
De rest begint te lachen.
Nadine : Luister even, het is geen goed nieuws.
Ben : Wat is er? Britt?
Sofie : Ik weet niet of jullie het net gezien hadden, maar.
Nick : Wat maar.
Nadine : Britt. haar rechterbeen, is geamputeerd tot haar knie.. 
Het hele team buiten Sofie en Nadine : WAT?????
Bruno at kan je niet menen!
Sofie : Ze heeft onze steun hard nodig... Laat vooral niet merken dat je nu vies van haar bent of zo, want dat zijn jullie toch niet?
Het hele team knikt nee, glimlachend.
Nadine : gelukkig.
Sofie us laat niets merken dat je haar nu niet meer graag hebt of zo.
Het hele team knikt braafjes.
Sofie : Oke, dan gaan we nu terug naar binnen. (glimlachend)
Aangekomen in Britts kamer... 
In de kamer is het ondanks dat het team hun best doen toch een rot sfeer
en dan komt Sam binnen Met Tony in een Rolstoel en ze ziet het team staan.
Tony : Zijn jullie voor mij gekomen?
Britt : Nee voor mij
Dan ziet Tony Britt Pas.
Tony : Wat heb jij gedaan? 
Maar dan ziet het hele team dat Britt het moeilijk heeft om het uit te leggen... 
Tony : Vertel het anders maar een andere keer 
Britt : Neen, neen, ik wil het nu vertellen...
en Britt begint alles uit te leggen... Tony luistert ontsteld en vraagt dan zachtjes : 
Tony : Mogen we je been zien?
Britt knikt heel zwakjes... 
Tony schrikt wel een beetje net zo als de rest maar niemand laar het echt merken.
Tony : Wat gaat er nu gebeuren? 
Britt : Ik weet het niet...
Britt voelt al de spanning van de teamleden en begint zachtjes te huilen... 
Dan komt de dokter binnen en kijkt verbaast dat het zo druk is in de kamer.
Dokter : Het is eigelijk te druk maar het bezoek uur is tog bijna afgelopen. Mecrouw Michiels zouw ik even naar uw been mogen kijken.
Britt : Ja.
Dokter : Ik zie dat het goed gaat met genezen mevrouw Michiels.
Britt : Wat gaat er eigelijk gebeuren als het is genezen?
Dan gaan we een Prothese voor u latenmaken.
Britt : Kan ik dan weer gewoon lopen.
Dokter : U moet het dan wel weet leren maar als u het onder de knie heb dan kan u zelfs weer rennen.
Britt : gelukkig
Het hele team Is gelijk weer blij en de Dokter gaat weer weg.

Dan horen ze door de omroepinstalatie dat het bezoukuur voorbij is en het team gaad weg. Alleen Tony blijft bij Britt.

Britt : Ik moet je nog iets vertellen.
Tony : Wat?
Britt : Ik ben verlieft.
Tony at is geweldig.
Dan komt Sam de kamer binnen Hij was net gelijk weggegaan.
Sam : Zal ik jou nu ook maar eens op bed leggen.
Tony : O, dat had ik Britt niet eens verteld. Ik moet nog even in het ziekenhuis blijven tot ik genoeg aangesterkt ben.
Sam : Ik hoorde dat jij ook in het ziekenhuis lag dus heb ik geregeld dat jullie op een kamer kwamen wand jullie zijn toch beste vriendinnen. 
Britt : Sam?!
Sam : Ja?
Britt : Ik heb eigenlijk... liever niet dat...
Tony at ik bij jou op de kamer lig?
Britt wendt haar gezicht af en knikt beschaamd.
Tony (fluisterend tegen Sam) : Rijd me eens naar haar toe.
Sam knikt en rijdt Tony naar Britt toe.
Tony : Wil je over een kwartiertje weer terug komen?
Sam knikt weer glimlachend en stapt de kamer uit.
Tony : Britt? Scheelt er iets met je? je hoeft je echt niet te schamen voor me, goed?
Britt durft Tony niet in de ogen te kijken en Tony ziet dat ze nu huilt... 
Britt : Je kan het toch niet begrijpen.
Tony : Als je me het verteld kan ik het beter begrijpen dan nu wand zo kom ik niet verder. 
Britt : Je hebt me been gezien, he?
Tony knikt.
Britt : Nou, ik heb het er ontzettend moeilijk mee, nu... ik kan me eigen been zelfs niet aanzien, en voor er iemand bij me op de kamer gezet wordt, wil ik dat wel kunnen zien... 
Tony : Ik vind het ook heel erg voor je maar het is toch fijner dat ik bij je op de kamer lich dan een wildvreemt iemand en je blijft altijd mijn beste vriendin hoe je er ook uitziet maakt mij niet uit het gaat om Britt en niet haar lichaam. 
Britt : Echt waar?(fluisterend)
Tony : Heel echt waar, en als je wil, dan help ik je met het kunnen aanzien van je bloedeigen been. (glimlachend)
Britt : Nou... oke dan...
Plots komt Sam terug binnen.
Sam : En hebben de dames al een keuze gemaakt voor de kamer van hun hotel.
Britt : We gaan op 1 kamer liggen. (lachend)
Tony lacht ook mee en Sam rijdt Tony naar haar bed... Wanneer Sam weg is...
Britt : Tony, ik wil me been nog eens zien, maar ik durf niet zo goed... 
Tony : Ik kom wel na je toe.
Britt : Mag jij dan lopen?
Tony : Shit, nee maar ik kan het wel.
Britt : En dan lig je dalijk weer op de grond te spartelen. 
Tony : Voor jou doe ik alles. ik hou me wel vast.
Tony kruipt moeizaam uit bed en loopt stapje voor stapje naar Britt toe en gaat naast haar op het bed zitten.
Tony : Hef jij je deken op, of ik?
Britt : Ik durf niet zo goed... doe jij maar... (fluisterend)
Tony heft Britts deken op en... 
Britt : Het is niet zo mooi maar ik begin er eigelijk al aan te wennen.
Tony : Ja en als het helemaal genezen is en je hebt een protheze dan doe je gewoon een broek en schoennen aan en dat ziet niemand het.
Britt : Je hebt gelijk je bent echt mijn beste vriendin.
De dokter is ondertussen binnen gekomen
Dokter : Zo goede vriennen Ik zal het uitleggen mevrouw Dierickx mag niet lopen en ik denk niet dat dokter de Groot u Samen in een bed heeft gestopt.
Tony : Ja maar Die bedden staan ook zo ver uit elkaar, dat je onderhand moet schreuen. Kunnen ze niet gewoon bij elkaar in de buurt staan? 
dokter : Van mij mag dat wel, ja.
Hij duwt Tony's bed een stuk dichter naar Britts bed toe, zodat er hooguit een aantal centimeter tussen staat.
Tony : Bedankt!
Ze kruipt blij haar bed weer in... De dokter gaat weer weg.
Tony : Zie je nou wel dat het nog meevalt?
Maar dan ziet ze dat Britt in slaap is gevallen en dat ze een zwakke glimlach op haar gezicht heeft staan 
Tony denkt ik ben eigelijk wel moe ik ga ook maar eens slapen, en ze gaat slapen 
de volgende ochtend wordt er al om 9 uur op de deur geklopt.
Britt : Mmm? Binnen? (slaperig)
Nadine Vanbruane komt binnengestapt.
Nadine : Oei, sorry, heb ik je wakker gemaakt?
Britt knikt zachtjes, en Nadine wil alweer de kamer uitstappen.
Britt : Nadine?
Nadine : Ja?
Britt : Het is niet erg, hoor, blijf maar hier. (glimlachend)
Nadine stapt de kamer weer in en zet zich neer naast Britts bed.
Nadine : Tony slaapt nou ook hier?
Britt knikt glimlachend en rekt zich eens goed uit...
Nadine : Britt?
Britt : Ja?
Nadine : Blijf je nog wel werken bij de politie? 
Britt e dokter heft gezecht dat ik met die protheze zelfs kan rennen dus waarom niet en ik weet echt niet wat ik anders moet doen. De heledag achter een bureau zitten mij niet gezien. 
Nadine : Nou...
Britt : U bent toch niet van plan om me een bureaubaan te geven, he?! (paniekerig)
Nadine : Natuurlijk niet!
plots komt Johan binnengewandeld.
Johan : Hey lieverd (glimlachend)
Britt : Johan! kom hier!
Johan stapt verbaasd op Britt af, die hem meteen omhelst.
Britt : Ik heb je zo ontzettend veel gemist! 
Johan : Ik was gister nog gekomen maar toen lagen jullie als een blok te slapen dus ben ik maar weer weg gegaan.
Britt : Sorrie
Johan : Sorrie omdat je moe was ik heb altijd geleerd dat rust het beste medicijn was dus ik vin het niet erg. 
Britt begint te lachen en ziet dat Vanbruane de kamer uitsluipt.
Britt : Bedankt Nadine!
Nadine : Waarom dat?
Britt : Omdat ik nog bij je mag blijven werken (glimlachend)
Nadine glimlacht mysterieus en stapt de kamer uit. Maar plots komt er een dokter voor Britt de kamer ingelopen... 
Dokter : Hoe voeld u zich?
Britt : goed. 
dokter : Mag ik uw been nog eens zien?
Britt knikt en de dokter heft haar deken op.
dokter : Hmmm
Britt : Wat?!
dokter : Binnen een paar dagen, waarschijnlijk overmorgen, mag u zich verwachten aan de operatie voor uw protheze (glimlachend) 
Britt : Zo snel al dat had ik echt niet verwacht dit is echt geweldig. 
Dokter : Ja u geneest goed dus ik wil u ook zo snelmogelijk uit bed hebben wand volgens mij bent u niet zoon stil zitter. 
Britt : Hoe kan u het raden (lachend)
de dokter vertrekt weer en Britt omhelst van geluk Johan.
Johan : Heb je het gehoord, lieverd? De dag na overmorgen kan je met je lessen beginnen voor terug te leren lopen!
Britt knikt huilend, van geluk... 
Dan horen ze een gekreun uit het bet naast Britt, Tony is wakker gewoorden. 
Tony : goeiemorgend (goedgeluimd)!!!!! 
Tony : Wat ben je blij.
Britt : Ik kan binnenkort weer lopen ik krijg heel snel al een operatie voor mijn prothese en ik mag mijn baan houwden.
Tony at is geweldig 
Britt : Vind ik ook 

maar dan komt er weer een dokter binnengelopen, terug voor Britt... 
Dokter : Mevrouw Dierickx zouw u met mij mee willen komen wand u moet gaan eten.
Tony : Waarom mag ik niet hier eten.
Dokter om dat we er dan niet op kunnen letten wand u heeft annorektiea 
Britt : En als ik op haar let?
dokter at is ook goed.
de dokter komt binnengelopen met een lekker bord spaghetti voor Tony.
Tony : Ik heb eigenlijk geen honger...
Britt : TONY! jij gaat alles opeten tot je bord helemaal leeg is!
en Tony begint langzaam te eten... Wanneer alles op is, wil ze al naar het toilet rennen, maar Britt heeft tegen Johan gezegd dat hij Tony moet vasthouden wanneer ze gedaan heeft met eten... 
Johan : Tony je blijft in bed wand ik wil niet dat de bestevriendin van mijn vriendin zich uithongerd.
Tony : Ik moet plassen
Johan ruk dan op het belletje.
Tony : Waarom?
Johan an komt de zuster.
Tony : Ik kan echt wel zelf naar de wc.
Johan : Ik ben niet op mijn achterhoofd gevallen Tony. 
Britt : Inderdaad (glimlachend)
Tony : Neen, ik moet niet plassen. bedankt... 
Britt : Waarom moest ik anders op je letten wand een Tony die niet van etenhouwd is niet de Tony die ik ken.
Tony : Je hebt gelijk maar ik ben het zo gewend dat ik niet eet en als ik eet dat ik het weer uitspuug.
Britt aarom moet je ook in het ziekkenhuis blijven. 
Tony : Ja, ik weet het. ik zal proberen vol te houden, goed? 
Britt : Ja en je gaat een uur na het eten pas naar de wc en echt niet eerder.

Dan komt Sam binnen gewandeld met Vera op zijn arm. 
Tony : Vera!!!!
Tony knuffelt haar dochter stevig en speelt uren met haar, tot Sam haar weer komt afhalen...

2 dagen later... de operatie... Britt is doodsbang... 
De dokter komt 's morgens vroeg de kamer binnen.
Dokter : goed geslapen?
Britt : Eigenlijk niet.
Dokter e operatie vanmiddag om 1 uur.
Britt at weet ik.
Net als de dokter de kamer uitloopt komt Johan binnen.
Johan : Britt?
Britt : Johan, ik ben zo bnang.
Johan gaat naast Britt op bed zitten, en slaat een arm om haar heen.
Johan e ergste operatie heb je al gehad.
Britt : Maar toch... 
plots komt Tony binnen... 
Britt : Tony ik ben zo bang.
Tony : He Britt je metkt er toch helemaal niets van ze brengen je toch onder narkose.
Britt : Moet jij zeggen dat ik er niet van merk jij bent bang voor een naald en ik krijg een operatie en dan mag ik niet eens bang zijn van jouw. 

Die middag om 1 uur...
Britt : Johan, ik ben zo bang! 
Johan : Hoeft niet. Het komt allemaal goed...
Britt at zal wel...
Johan : Straks kom je hier weer terug binnen, en dan zal ik er zijn.
Tony : En ik ook.

De dokter komt binnen.
Dokter : Mevrouw Michiels, bent u zover?
Britt geeft Johan nog snel een kus voordat ze de kamer wordt uitgereden... 
Dan komt de Dokter binnen.
Dokter : Mevrouw Michiels bent u er klaar voor.
Britt : Ik ben zo bang dokter 
dokter : U hoeft helemaal niet bang te zijn, goed? Uw vriend, Johan, kan wel komen kijken, door een raampje, zoals in jullie verhoorkamers, maar het kan bloederig worden...
Johan : Ik kom wel kijken... 
Britt : Kan je daar dan tegen?
Johan : Ik kan daar tegen ik kijk oook wel eens naar die medise programmaas op tv.
Britt an is het goed. 
Johan : En ik kan nu niet meer terug eh. Heb t jou nu eenmaal beloofd.

Na anderhalf uur.
Johan loopt de gang op.
Niet veel na hen, volgt het bed met Britt daarop, en Johan volgt die direct naar de kamer waar ze nu even komt te liggen.
Johan okter?
Dokter : Ja.
Johan : Is het allemaal goed verlopen?
Dokter : Er kon ook niet veel mis gaan. Maar het id perfect verlopen, uw vrouw, vriendin, zal snel weer bij kennis zijn.
Johan : Bedankt. 

na een half uurtje is Britt inderdaad weer bij kennis...
Johan : Hey lieverd, ça va?
Britt knikt zachtjes...
Britt : Wil me been zien?
Johan : Wil je je been zien?
Britt knikt en Johan heft het deken op... 
Johan : Hij is mooi verbonden en het ziet er allemaal goed uit.
Britt at vont ik nou ook. 
Britt : Johan, kom je hier zitten?
En Britt slaat met haar hand op bed, op de lege plek naast haar.
Johan gaat zitten.
Britt : En heb je de hele tijd gekeken?
Johan : Ja.
Britt : Echt?
Johan : Ik had t je beloofd.
Britt zoekt de hand van Johan, en pakt die vast. En knijpt er voorzichtig in.
Britt ank je Johan, dank je.
Johan : Is niets. 
Britt : Naar een operatie kijken noem dat maar niets.
Johan : Ik ben wel wat gewend van tv. 
Britt glimlacht zwakjes en valt haast in slaap... 
Maar dan komt Tony binnen.
Tony : Laat me los.
Dokter : Nee, u gaat nu in bed lichen en ik maak u vast zo dat u niet meer kan weglopen om uw eten uit te spugen.
Tony : Ik wil niet vast gemaakt worden. 
Johan : Kan t wat stiller? 
Tony : Bemoei je er niet mee. 
Johan : Britt is moe! dus hou je stil!
de dokter en Tony worden meteen stiller, maar nou is Britt ook terug wakker... 
Johan : Britt, ga maar weer slapen, we zullen stiller zijn.
Tony : Sorry.
Dokter at wou ik horen.
Tony : U denkt toch niet dat ik het tegen u had, ik had het tegen Britt!!!
Johan : Hallo?!?! 
maar Britt slaapt alweer... de dokter maakt Tony vast aan haar bed, die woedend begint te trekken aan de riemen...
dokter : Sorry mevrouw Dierickx... u wist dat dit ging gebeuren als u zich niet aan uw eetlessen hield...
Britt : Johan?
Johan : Ja?
Britt : Ik voel me nie goe... (fluisterend)
Johan : Wat scheelt er dan, lieverd?
Britt : Ik... ik...
Johan : Sht, neem maar rustig je tijd, goed?
Britt knikt zachtjes...
Britt : Ik... ik... ik... 
Johan : Wat wil je zeggen?
Britt : Ik...ik...pijn, pijn.
Johan : Waar?
Britt : Onderaan mijn been...
Johan drukt op t belletje dat naast het bed hing... 
Er komt meteen een Dokter aan.
Dokter : Wat is er?
Britt : Ik heb zo'n pijn onder aan mijn been. 
En de dokter tilt voorzichtig de deken op, en ziet al snel dat het niet goed is.
Dokter : Ik neem u even mee naar een behandelkamer.
Johan : Wat is er gaande?
Dokter : Ik wil alleen even kijken, in alle rust.
Britt : Mag hij mee?
Dokter : Nee, dat zal niet gaan, sorry.
Johan : Ik zie je zo wel weer.
Britt : Oke.
En de dokter rijdt Britt naar een kamertje, en al snel komt er nog een arts extra bij.

Dokter e wond lijkt open te zijn gegaan.
Arts ie van vanmiddag?
Dokter : Het bloed kwam er al doorheen, dat is niet goed.
Arts : Ik zal kijken... 
De artsen beslissen om Britt maar meteen te opereren zodat de wond weer dicht gaat en beter zal genezen. 
Na een uurtje komt de dokter de kamer binnen, waar Tony en Johan nog steeds in spanning zaten.
Dokter : We hebben mevrouw Michiels moeten opereren.
Johan : Wat? Waarom?
Dokter e wond was....
Johan : Kan ik bij haar? 
dokter : Ja, ze is wakker, maar echt nog heel zwak... ze is doodop, maar ze valt niet in slaap, dat kan niet. ze heeft net onder narcose gelegen en we hebben haar een spuitje gegeven zodat ze de eerste 2 uren niet kan slapen (ik verzin maar wat, dit kan in het echt waarschijnlijk niet )
Johan knikt en de dokter loopt hem voor naar de ontwakingskamer... Johan schrikt even wanneer hij Britt ziet, maar gaat dan naast haar zitten en knijpt geruststellend in haar hand... 

Britt : Johan...
Johan : Jah, en?
Britt : Wat...wat hebben ze gedaan?
Johan : Weer iets aan je been... Maar het komt goed... 
Britt : Ik wil slapen... maar ik kan... niet... (zwak)
Johan : Ze hebben je een spuitje gegeven dat je de eerste 2 uren niet kan slapen... lieverd...
Britt : Maar ik wil slapen... 
Johan at kan ik begrijpen...
Britt : Kan je niet ervoor zorgen...
Johan zag dat Britt al langzaam haar ogen sloot, en keek op zijn horloge... De 2 uur waren nog lang niet voorbij.. 
Johan drukt meteen op het belletje naast haar bed en er komt meteen een dokter aangelopen...
dokter : Wat scheelt er?
Johan : U heeft gezegd dat ze de eerste 2 uren niet kan slapen, maar zo te zien valt ze langzaam in slaap... en die 2 uren zijn nog lang niet voorbij!
dokter at is absoluut niet normaal! ik haal de arts erbij!

wanneer de arts aangekomen is... 
Arts : Ik ben bang dat mevrouw Michies Tegen die stof kan wand anders kan je echt niet slapen maar er is maar 1 op de miljoen die dus wel kan slapen en Mevrouw Michiels is er dus een van. 
Johan : Hoor je dat lieverd? je bent echt een bijzonder mens, ik heb het altijd al gedacht. (glimlachend)

maar dan ziet hij dat Britt voor haar uit ligt te staren en ze verroert geen vin... 
Dokter at is een van de simthomen dat ze met starende ogen gaan slapen ik kan daar niets aan doen. 
Johan laat zijn hand zachtjes over Britts gezicht glijden en sluit haar ogen voorzichtig...
Dokter : goed idee (glimlachend) Als er nog iets is, dan duwt u maar op het belletje, oke?
Johan knikt en de dokter verdwijnt weer. Na een uurtje wordt Britt weer wakker en kijkt Johan zwakjes aan, maar die is in slaap gevallen naast haar bed...
Britt : Johan, ik heb dorst. (fluisterend)
Uiteraard hoort Johan dit niet... 
Britt kan gelukkig bij het belletje en drukt er op en al gouw komt de dokter binnen.
Britt : Ik heb zo'n dorst.
Dokter : Ik zal wel wat voor u te drinken halen, wat wild u drinken?
Britt : Thee graag. 
De dokter knikt vriendelijk en verdwijnt weer uit de kamer...
Britt : Lieverd?
Britt rijkt met haar hand naar Johan en stoot hem zachtjes aan...
Johan : Hmm, hmm?!
Johan schiet wakker.
Britt : Hey liefje, je bent in slaap gevallen (glimlachend)
Johan : Britt! Is alles in orde?
Britt knikt.
Britt : Ik voel me beter dan daarnet... 
Dan komt Dorien met lieve binnen.
Dorien : Waarom lig je niet bij Tony op de kamer.
Britt : Ik heb nog een operatie gehad. 
Dorien : Je hebt geslapen. je ziet er al veel beter uit. (glimlachend)
Britt : Ja, ik voel me ook al beter, hoor. Nog een beetje moe, maar dat is ook alles. (glimlachend)
Dorien : Mag ik je been eens zien?
Dokter, die onverwachts is binnengekomen : Ja, dat mag je, want ik ga het verband er rond uit halen. (glimlachend) 
Britt : Is dat wel een fijn gezicht voor een kind? 
dokter : Mevrouw Michiels, Dorien is uw dochter en ik vind toch wel dat zij het recht heeft om haar moeder's been te zien, niet waar?
Britt knikt en kijkt beschaamd naar beneden en laat een traan rollen...
dokter : En ik zal u geruststellen : Uw been is, als de operatie goed gelukt is, eigenlijk niets verschillend dan een gewoon been (glimlachend)
Britt kijkt blij op...
Britt : Echt niet?
de dokter schudt zijn hoofd en haalt het omwindsel van Britts been... 
Dorien : Ik dagt dat je been er af was. (glimlachent) 
Britt at was het ook, maar ik heb nu een kunstbeen...
Dorien : Je bedoelt dat dat niet je echte been is?! 
Britt : Inderdaad.
Dorien : Mag ik dan nu kijken?
Britt tilt voorzichtig de deken op, en iedereen die in de kamer is kijkt nieuwsgierig naar haar been..
Dokter : Dat ziet er netjes uit. 
Britt : Echt? 
Dokter : Ja, echt waar. zou u eens kunnen proberen te stappen? 
Britt at wil ik willen doen.
Britt gaat zitten en wild gaan staan maar de dokter en Johan ondersteunen haar en Britt loopt een stukje.
Britt : Mag ik naar Tony toe om te laten zien dat ik kan lopen.
Dokter : Lopendan maar. 
Britt : Al...alleen?
de dokter knikt glimlachend en laat haar los, net als Johan... even staat Britt nog te wankelen op haar benen, maar dan probeert ze voetje voor voetje te stappen en het... 
lukt haar al een kleinstukje.
Met een arm van Johan loopt ze naar Tony
Sofie : Zo heb je alles op.
Tony : Ja ik heb mijn eten op en ik moewt niet eens overgeven. (Ze zecht het zo trots als een klein kind)
Britt : grote meid!!! Kijk ik kan al een beetje lopen knap he.(glunderent)
Britt was net binnen komen lopen.
Tony : We lijken wel een stel kleine kinderen. 
Britt : Haha, ja, dat is waar, ik...
maar dan slaat ze achterover... gelukkig dat Johan nog achter haar staat... 
Johan : Ja je kan lopen maar nog niet zo lang ga maar even op bet zitten.
Britt : Ja dat zal ik maar doen.
Tony : Je been ziet er eigelijk wel mooi uit.
Britt : Ja daar ben ik echt wel blij mee. 
Johan helpt Britt weer naar haar bed en helpt haar in bed te gaan liggen...

Britt : Lieverd?
Johan : Ja?
Britt : Ik ben zo blij...
Johan : Omdat je kan lopen? 
Britt : Ja en omdat je er al die tijd voor me bent geweest.
Johan at is tog vanzelfsprekent.
Britt : Zo lang ken je me ook niet dat dat zo vanzelfsprekent is. 
Johan : In deze paar dagen heb ik jou beter leren kennen dan een getrouwd stel die al 20 jaar bij elkaar zijn. We hebben dit Samen tot een goed einde gebracht. We zullen nu veel meer dingen aankunnen
Britt : Ontroerd oooh wat lei Johan
Johan : Britt wil je eeeh...... wil je..... 
Johan : Liefde op het eerste gezicht (glimlachend)
Britt knikt en valt haast in slaap... 
Johan : ga maar lekker slapen ik moet Simon gaan halen wand die is bij zijn moeder en die 2 liggen elkaar niet zo.
Britt : ga hem dan maar snel halen. 
Britt slaapt rustig in...

na een uurtje komt er een dokter haar haastig wakkermaken, met niet zo een goed nieuws... 
Dokter : Mevrouw Michiels u mag over 1½week naar huis. eerder zouw wel kunnen maar aangezien u dan nogg alleen onderbegelijding mag lopen lijkt het ons niet zo erg verstandig.
Britt : Ik ben echt blij en zo erg is het hier niet want Tony is er ook nog.
Tony : Ja maar ik mag gelukkig ook over 1½ week naar huis want ik houw hett denk ik niet meer langer uit.
Dokter at is mooi maar u krijgt nu wel 2 keer per dag fisio en als u thuis bent 1 keer per dag en dan word het langzaam aan afgebouwd tot u weer kan rennen en springen. 
Britt : Oke, bedankt dokter. (glimlachend)

Een uurtje later krijgt Britt haar eerste les... en haar leraar is superstreng en wordt meteen boos wanneer Britt iets niet meteen kan of durft... hij vliegt tegen haar uit... 
Wanneer Britt klaar is met haar les word ze weer naar haar kamer gebracht en wanneer de leraar weg is barst ze in Tranen uit.
Tony stapt uit haar bed en gaat bij haar zitten om haar te troosten. 
Britt : Ik wil niet meer naar de les ze is helemaal niet aardig en ze word alleen maar boos.
Tony : Ik zal vragen of je niet vragen of je niet van iemand anders fisio kan krijgen.
Britt : Maar aan wie?
Tony : Ik vraag het zo wel aan Sam wand die komt tog Vera brengen.

Maar plots komt Britts leraar weer binnengelopen.
Leraar (Leentje) : Mevrouw Michiels?
Britt : Ja?
Leentje : Ik heb besloten dat u nog niet heel sterk bent en u krijgt ,in plaats van 2 uur per dag fisio, krijgt u nou 3 uur. Nu gaat uw 2de les in. Kom maar naar me toe...
Britt kijkt haar twijfelend aan, maar ziet dan haar leraar's gezicht en stapt meteen uit bed... Ze loopt een paar passen, maar glijdt dan uit, en valt hard op de grond...
Leentje : Sta maar weer recht, dat kunt u wel...
Britt probeert dit, maar het lukt maar niet!
Leentje oe nou niet zo flauw en sta recht! (boos)
Britt : Het lukt niet (huilend)

Plots komt Sam binnengelopen met Vera... 
Britt : Sam help me ik kan het nog niet alleen en het moet van haar.
Sam : Vind je het gek dat je het nog niet alleen kan je bent net geopreert.
Sam geeft Vera aan Tony en helpt Britt overeind en lecht haar in bed.
Leentje : Ze moet mee naar de fisio.
Sam : Ze is net gevallen en ik wil dat er eerst iemand naar haar kijkt voor dat ze aan de fisio begint.
Leentje : Komt u haar dan brengen?
Sam : Ja dat doe ik wel
Britt : Sam, ik wil haar niet. Is er niet iemand anders?
Sam : Britt, zij is de beste...
Britt : En daar moet ik een boodschap aan hebben...
Sam : Britt, wil je hier snel weg?
Britt : Niets liever...
Sam an moet je haar hebben... 
Britt : Als ik uitgescholde wil worden ga ik wel maar ik heb er geen zin in.
Sam : Ik zal wel met haar gaan praten maar je moet het echt volhouwden.
Britt : Oke dan gaan we maar.
Sam : Ik tref het wel zeg twee van die lastige patiënten. (lachent)
Tony : Nouw heb ik het weer gedaan. 
Sam : Oke, ik lieg, de twee mooiste en liefste patienten van het hele ziekenhuis, liggen hier op deze geweldige kamer...
Tony : Sam? Moet je nu niet heel hard lachen?
Sam : Ik doe mijn best, om me in te houden...
Britt : Sam, heb jij Johan nog gezien? Vandaag?
Sam : Vandaag nog niet... Is hij nog niet geweest dan? 
Britt : Ja hij heeft me hier heen gebracht. O hij ging Simon halen bij zijn ex.
Sam an zouw hij vanavond wel komen maar jij gaat nu oeffenen en ik ga even met Leentje praten en danga ik werken.
Britt : Oke. Tony tot straks.
Tony : Tot dalijk en dan gaan we gezellig eten.
Britt : Je begint weer de ouwe te worden. 
's Avonds als Britt weer in de kamer is, en weer op haar bed zit, begint ze te huilen...
Tony : Was het zo erg?
Britt : Heeft Sam al met haar gepraat?
Tony : Weet ik niet. 
Sam, die net binnen komt lopen : Nee, dat is nog nie gelukt, geen tijd.... Net een spoed gehad...
Britt : Ze kont zo weer, voor mijn volgende ronde...
Sam : Ik zal mijn best doen, haar in de tussentijd nog even te spreken..
Britt : Was Johan hier maar...
Tony ie komt nog wel... Mara is hij nog steeds nie geweest? 
Britt : Neen, hij zal straks misschien komen...
plots komt Leentje weer binnengelopen.
Leentje : Is ze klaar?
Sam knikt en verlaat de kamer, en vergeet helemaal zijn belofte aan Britt, om eens met Leentje te gaan praten...
Leentje : Kom, Britt, je gaat helemaal alleen naar de fisio komen, oke? Ik loop enkele meters voor je... kom maar... (streng)
Britt kijkt Tony bang aan en er rolt een traan over haar wang... jammer voor haar heeft Leentje dit net gezien... 
Leentje : Wat heb ik hier nu aan? Wil je weer leren lopen, of hoe zit dat?
Britt : Ik kom, ik kom...
Tony kijkt bezorgd naar Britt.
Voorzichtig strompeld Britt verder richting de ruimte waar ze zo fisio heeft... 
Bij de fisio is Britt hastke moe en het gaat dus helemaal fout. Wannneer Britt weer terug is in haar kamer begind ze meteen te huilen en Tony gaat haar weer Troosten en Britt verteld dat ze helemaal uitgeput is en dat Leentje helemaal niet aardig is.
Dan komt Johan binnen.
Tony : Johan blijf jij bij Britt ik moet eens een hartig woortje met Sam gaan spreken. 
Johan : Wat is er gebeurt???
Britt vertelt huilend wat er is gebeurt vandaag en Johan wil al boos naar Leentje toe
Britt : Nee wacht, Tony is al blijf bij mij ik heb je nodig, wil je ff bij mij komen liggen ik heb je zo gemist
Johan : Okee
Tony ondertussen tegen Sam...... 
Tony : Je had verdomme beloofd om met Leentje te gaan spreken!
Sam : Rustig rustig, ik was het even vergeten, het spijt me, oke. (glimlachend)
Tony glimlacht zachtjes terug.
Tony : Het is gewoon... net was ze helemaal uitgeput, alleen al van helemaal alleen naar die fisio-ruimte te moeten gaan... Leentje pakt haar veel te hard aan...
Leentje : Wat doe ik? 
Tony : U pakt Britt veelste hard aan ze is nog te zwak voor zoon ent te lopen.
Leentje : En u heeft daar voor gestudeerd?
Tony : Nee maar ik weet wel dat dit niet goed is.
Leentje : Let eerst op u zelf en bemoei je dan pas met mijn werk.
Sam : Stoppen!! Jullie gaan nu redelijk doen tegen elkaar.
Leentje : Wat heeft u er eigelijk mee te maken dokter de Groot?
Sam : Tony is de moeder van mijn kind. 
Tony : ONS kind (glimlachend)
Sam lacht hartelijk terug...
Leentje : Ik kom mevrouw Michiels halen voor haar 3de uur vandaag...
Leentje stapt de kamer uit en spreekt Britt zeer streng toe... 
Leentje : Ik kom u halen mevrouw Michiels.
Johan : Ze is dood op ze moet echt slapen ze kan niet meer.
Leentje : Ze moet tog goed lopen.
Johan : Ja maar je moet niet meteen tot het uiterste gaan.
Leentje : Wie begleid haar?
Johan : Ik let op haar zo dat ze dalijk niet iets anders heeft en ik wil eerst met haar arts spreken.

Sam die al had begrepen dat dit niet goed zal gaan was de dokter van Britt al gaan halen en die komt dus net binnen.
Dokter : Wat is er allemaal aan de hand hier? 
Britt : Ik moet van Leentje weer naar de fisio gaan,maar ik ben doodop... (slaperig en fluisterend)
de dokter knikt begrijpend, kijkt nog eens naar Britts been en besluit dan...
dokter : Mevrouw Michiels, wat dacht u hiervan : Leentje gaat u hier, in uw kamer, nog een beetje leren lopen, en als u echt doodop bent, dan kan u meteen uw bed inkruipen, goed?
Britt knikt zachtjes... De dokter gaat weer weg, Samen met Sam. Johan blijft bij Britt en Leentje... nou pakt Leentje Britt nog strenger aan dan gewoonlijk...
Leentje : Zeg waggel niet zo met je kont, je lijkt wel een gans. Ik zei dat je eerst je hak moest neerzetten en dan je voorvoet en je moet je knie buigen. Niet zo stijf, buigen zei ik
Britt : Vertel me dan eens hoe ik moet buigen
Leentje : gewoon buigen dat is toch niet zo moeilijk zeg wat zit er in uw hoofd zaagsel of zo. 
Britt : Wat heeft u tegen mij
Leentje : Net zo veel als tegen iedereen, en ga in gods naam nou normaal lopen, jezus ik heb nog nooit zo'n slechte patiente gehad.
Johan : Zo is het genoeg, u mag dan wel de beste zijn u bent een vals kreng, en als u zo met al uw patienten omgaat dan snap ik niet wat ze zo goed aan uw vinden, hij legt Britt in bed en zegt tegen Leentje, zijn hier andere fysotherapeuten aanwezig
Leentje : Maar niemand zo goed als ik 
Tony : Als ze u al goed vinden, wat loopt hier dan in hemelsnaam rond
Leentje : Wat een zeikers hier weet je mevrouw u zoekt het maar uit ik behandel u niet meer
Tony : En dat vindt ze vast niet erg
Johan : Ik heb hier een vriendin van vroeger werken misschien kent die een goeie EN AARDIGE fysiotherapeute.
Tony tegen Britt : Sorry Britt ging ik te ver
Britt : Nee je hebt me gered, ik blijf leiver nog een maand langer in het ziekenhuis dan nog een les van haar
Tony : Zo ken ik je weer
Johan is ondertussen terug 
Johan it is Rebecca, ze is sinds 3 jaar fysiotherapeute en gespecialiceerd in opnieuw leren lopen, ze wil graag even met je praten.
Britt : Alleen praten niet meer oefenen
Rebecca : Alleen maar praten
en ze rijdt Britt in een rolstoel naar haar behandel kamer
Rebecca : Kijk ik wou het zo doen, we beginnen met 3 keer per dag een half uurtje rustig de knie leren buigen, daarna bouwen we het steeds een beetje op : We gaan langzaam hele kleine stukjes lopen, daarna wat langere stukjes en over 4 dagen kan je dan door de gang lopen, daarna gaan we trap lopen en over twee weken kan je weer korte stukjes rennen op de loopband, als alles goed gaat dan kan je over anderhalve maand weer aan het werk
Britt : Beginnen we vandaag
Rebecca : Nee, ik dacht dat je voor vandaag wel genoeg van ons vak hebt moeten doen, op een rot manier, maar ik beloof je bij mij doen we alles op jouw tempo en als je te moe bent stoppen we gewoon, trouwens dat was ik nog vergeten, als je zin hebt gaan we een paar keer per week in het zwembad oefenen daar heb je er minder last van okee
Britt : Okee
Rebecca rijdt Britt terug naar haar kamer als ze weg is
Tony : EN??
Britt : Ze is super vriendelijk, ik moet nu iets langer blijven (2weken) maar we gaan maar 3 keer een half uurtje per dag en alles op mijn tempo, ooh ze heeft nog niks gedaan maar ik weet dat het gaat lukken, ooh jullie hebben me gered van een depressie nog twee lessen bij dat andere mens en ik was gek geworden
Johan en Tony : graag gedaan
Tony : Ik ga slapen
Britt : Ik ook

De volgende dag 
Leentje : Meekomen (streng)
Britt loopt met haar mee naar de fisio ruimte.
Leentje : Ik houw er niet van als mensen me achter mijn rug zwat maken en je zal het merken ook.
Britt : Ik had het aan Tony verteld omdat dat mijn beste vriendin is en die is me gewoon gaan helpen omdat jij zo vervelent tegen me deed.
Leentje : geef die Tony maar de schuld jij gaad nu van hier naar de overkant lopen.
Britt loopt naar de overkant maar omdat ze zo moe is klapt ze halverwegen in elkaar.
Leentje : Opstaaan en wel nu meteen!!!!!!!!!!!
Britt : Ik kan niet meer.(huilend) 
Leentje grijpt Britt stevig bij haar arm en trekt haar omhoog en laat haar dan los... Britt wankelt nog even, maar grijpt zich dan vast aan Leentje, die een aantal stappen achteruit doet,zodat Britt nogmaals valt... Sam heeft dit net gezien... 
Sam : Leentje stoppen!!!!!!!!
Leentje : Waar bemoei jij je mee?
Sam : Met het welzijn van patënten.
Leentje : Ze is anders geen een van jou.
Sam mag wel wezen maar ik wil niet Dat het mis gaat met Britt en daarom neem ik haar nu mee.
Leentje at zal ik niet doen als ik jou was.
Sam : Ik laat me niet bedrijgen.
Leentje it is geen bedrijging hoor maar het is niet goed voor mevrouw Michiels.
Sam dan maar niet maar hier blijven zeker niet. 
berichtje tussendoor 
Leentje : Zeg waggel niet zo met je kont, je lijkt wel een gans. Ik zei dat je eerst je hak moest neerzetten en dan je voorvoet en je moet je knie buigen. Niet zo stijf, buigen zei ik
Britt : Vertel me dan eens hoe ik moet buigen
Leentje : gewoon buigen dat is toch niet zo moeilijk zeg wat zit er in uw hoofd zaagsel of zo. 
Britt : Wat heeft u tegen mij
Leentje : Net zo veel als tegen iedereen, en ga in gods naam nou normaal lopen, jezus ik heb nog nooit zo'n slechte patiente gehad.
Johan : Zo is het genoeg, u mag dan wel de beste zijn u bent een vals kreng, en als u zo met al uw patienten omgaat dan snap ik niet wat ze zo goed aan uw vinden, hij legt Britt in bed en zegt tegen Leentje, zijn hier andere fysotherapeuten aanwezig
Leentje : Maar niemand zo goed als ik 
Tony : Als ze u al goed vinden, wat loopt hier dan in hemelsnaam rond
Leentje : Wat een zeikers hier weet je mevrouw u zoekt het maar uit ik behandel u niet meer
Tony : En dat vindt ze vast niet erg
Johan : Ik heb hier een vriendin van vroeger werken misschien kent die een goeie EN AARDIGE fysiotherapeute.
Tony tegen Britt : Sorry Britt ging ik te ver
Britt : Nee je hebt me gered, ik blijf leiver nog een maand langer in het ziekenhuis dan nog een les van haar
Tony : Zo ken ik je weer
Johan is ondertussen terug 
Johan it is Rebecca, ze is sinds 3 jaar fysiotherapeute en gespecialiceerd in opnieuw leren lopen, ze wil graag even met je praten.
Britt : Alleen praten niet meer oefenen
Rebecca : Alleen maar praten
en ze rijdt Britt in een rolstoel naar haar behandel kamer
Rebecca : Kijk ik wou het zo doen, we beginnen met 3 keer per dag een half uurtje rustig de knie leren buigen, daarna bouwen we het steeds een beetje op : We gaan langzaam hele kleine stukjes lopen, daarna wat langere stukjes en over 4 dagen kan je dan door de gang lopen, daarna gaan we trap lopen en over twee weken kan je weer korte stukjes rennen op de loopband, als alles goed gaat dan kan je over anderhalve maand weer aan het werk
Britt : Beginnen we vandaag
Rebecca : Nee, ik dacht dat je voor vandaag wel genoeg van ons vak hebt moeten doen, op een rot manier, maar ik beloof je bij mij doen we alles op jouw tempo en als je te moe bent stoppen we gewoon, trouwens dat was ik nog vergeten, als je zin hebt gaan we een paar keer per week in het zwembad oefenen daar heb je er minder last van okee
Britt : Okee
Rebecca rijdt Britt terug naar haar kamer als ze weg is
Tony : EN??
Britt : Ze is super vriendelijk, ik moet nu iets langer blijven (2weken) maar we gaan maar 3 keer een half uurtje per dag en alles op mijn tempo, ooh ze heeft nog niks gedaan maar ik weet dat het gaat lukken, ooh jullie hebben me gered van een depressie nog twee lessen bij dat andere mens en ik was gek geworden
Johan en Tony : graag gedaan
Tony : Ik ga slapen
Britt : Ik ook

de volgende dag 
KLOP KLOP
Britt : Binnen (glimlachend)
Johan : Ik ben het, en Rebecca is er bij.
Rebecca : Voel je je goed genoeg om te beginnen? Niet moe of zo?
Britt schudt glimlachend haar hoofd.
Rebecca : Oke, kom maar, ik help je in de rolstoel. dan rijd ik je naar de fisioruimte, en dan gaan we Samen de knie leren buigen, goed?
Britt : Een half uur maar, he?
Rebecca knikt glimlachend en helpt Britt in de rolstoel. Aangekomen in de fisioruimte, begint Britt met haar eerste vriendelijk les. ze is het nog niet zo gewoon om vriendelijk behandeld te worden bij de fisiotherapeut, en barst al gauw in huilen uit, wanneer het haar met de eerste keer niet lukt, doorbuigen met de knie... 
Rebecca : Wat is er Britt.
Britt : Het lukt niet en je bent zo aardig.
Rebecca : Ik wil wel boos op je worden maar dat heeft wijnig efekt op iemand die iets moet leren.
Britt begint te laggen. Na een paar keer oeffenen lukt het al een beetje.
Rebecca : Het gaat heel goed maar we gaan nu stoppen en dan kom ik je om 2 uur weer halen. 
Britt : Oke, ik ben uitgeput (fluisterend)
Rebecca : Als het straks niet gaat, dan moet je het zeggen, goed?
Britt knikt zwakjes en laat zich door Rebecca naar haar kamer rijden. nog voor ze daar aangekomen zijn ligt Britt al in slaap... Johan legt haar in haar bed en dekt haar lekker warm onder...
Johan : En? Hoe ging de les 
Rebecca : Het lukt al een klein beetje, maar als ze zo goed blijft verder werken, dan komt ze er, zeker weten (glimlachend)
Rebecca : Alleen...
Johan : Alleen wat?
Rebecca : Het lukte de eerste keer niet meteen en Britt barste meteen in huilen uit... Leentje heeft Britts zelfvertrouwen geschonden... en dat zal nog wel vaker gebeuren... maar wees gerust, ik wordt nooit boos op een patiënt (glimlachend) 
Johan : Daar ben ik Blij om.
Tony : Je zou ook niet moeten doen boos worden op mijn beste vriendin wand dan krijg je met mij aan de stok.
iedereen begint te laggen.
Rebecca at heb ik liever niet. 
plots wordt Britt huilend wakker...
Britt : NEEN!
Rebecca haast zich naar Britt toe en omhelst haar...
Rebecca : Rustig maar, het was maar een droom? Wat scheelt er?
Britt : Ik kan nog geen trappen! en ik moet van haar!
Johan : Van wie, Britt?
Britt : Van Leentje!!!!!
Rebecca : Rustig maar, Leentje is hier niet,ik help je nu, en dat ging net toch goed, niet waar?
Britt knikt zachtjes en huilt zachtjes... plots komt Leentje nog eens binnen gelopen...
Leentje : Het is 2 uur, en ik wil bij de volgende les zijn...
Rebecca knikt, als teken dat het mag... ze rijdt Britt weer naar de fisioruimte en Samen beginnen ze nog eens te oefenen... maar Rebecca ziet nou wel aan Britt dat ze het moeilijker heeft... 
Rebecca : Het gaat hartstikke goed Britt.
Leentje : Het lijk nergens op
Rebecca : Je mag er bij blijven maar ik wil niet merken dat je er bent anders ga je maar weg.
Leentje Het is anders mijn ruimte.
Rebecca : Ik ga wel een andere Ruimte zoekken als ik klaar ben met deze les. 
Britt : Ik...ik kan beter... (fluisterend)
Leentje : Zo, dat lijkt er meer op!
dat zegt Leentje wanneer ze ziet dat Britt begint te verbeteren...
Rebecca : Rustig maar, Britt, je hoeft je tegenover niemand te bewijzen, het gaat zeer goed, maar je hoeft je niet helemaal uit te putten, goed?
Britt knikt zachtjes en Rebecca merkt dat er een traan over Britts wang rolt... ook Leentje merkt dit... 
Leentje : Wat ben jij een huilebalk.
Rebecca : Leentje je gaat nu weg!
Leentje : Echt niet.
Rebecca : Ik ga dan wel ergens anders heen met Britt mijnpart op haar kamer.
Britt an schuiven we Tony gewoon opzij en dan hebben we ook ruimte. 
Rebecca enk je dat je zelf naar je kamer kan lopen?
Britt kijkt Rebecca geschrokken aan...
Britt : Je gaat hetzelfde doen als Leentje!!!!!! NEEN!!!!! 
Rebecca : Van mij hoef je niet te lopen maar het mag we kunnen ook de rolstoel mee nemen en als je niet meer wild ga je er in zitten.
Britt : Sorrie dat ik zo uiviel.
Rebecca : Ik had het gewoon anders moeten vragen. maar wil je het proberen om te lopen?
Britt : Ja maar neem de rolstoel wel mee. 
Britt loopt stapje voor stapje naar haar kamer, maar Rebecca merkt wel dat ze doodop is, maar dat ze doorzet voor Leentje... 
Rebecca : ga maar zitten Britt dit is al veel verder dan ik dacht.
Britt : Echt?
Rebecca : Ja, echt.
Britt an ga ik maar zitten. 
Leentje : Als je bij me op een goed blaadje wilt komen, dan zou ik, als ik jou was, gewoon verderstappen naar mijn kamer...
Britt kijkt Leentje aan en stapt moedig verder... 
Rebecca : Leentje ga naar je eigen werk Britt is nu mijn patiënt en ik wil niet dat ze zig kapot werkt en dan er aan onderdooor gaat maar ik wil dat ze dalijk gan rennen als ze er aan toe is.
Leentje : Ik gloof er niets van op die softe manier.
Rebacca : Jij niet maar ik weet dat het werkt en ik geef Britt ook vertrouwnen endat kan ik van jouw niet zeggen. 
plots glijdt Britt uit en valt hard op de grond... 
Britt begint meteen te huilen en Rebecca begint haar meteen te troosten.
Rebecca : Ik zak je helpen met opstaan en dan ga je in de rolstoel zitten en dan gaan we naar je kamer en dan ga je lekker naar bed en dan gaan we vannavond om 7 uur weer een halfuur oeffenen dan kan je genoeg uitrusten en je hoeft je echt niet voor mij uit te sloven. 
Britt : WELLES!!! anders wordt je boos!!!!!
Rebecca : Brittje, ben ik al boos op je geworden? Net, omdat je gevallen bent?
Britt schudt huilend haar hoofd...
Rebecca : Luister eens naar me... 
Rebecca : Ik wer net boos op Leentje omdat ze jou kleineerd en dat wil ik je beschermen wand ik weet dat het al erg genoeg is dat je een van je been kwijt bent.
Britt : Ja ik denk dat je gelijk hebt. 
aangekomen in Britts kamer, wacht Britt een Verassing... 
Op haar kamer staat het hele team
Britt : Wat leuk dat jullie er zijn.
Pasmans : Ja we willen je natuurlijk weer zien en nu met benen.
Britt : Ik kan er zelfs op staan en een kleinstukje lopen.
Rebecca : Je mag het laten zien en dan meteen je bet in.
Britt staat op en loopt naar haar bed toe en gaat er op zitten.
Bruno at ziet er al goed uit zeg. 
Leentje : Neen, dat ziet er NIET goed uit! 
Britt : Kan iemand dat mens arresteren en haar in een cel gooien ze geeft alleen maar commentaar en ik doe niets goed volgens haar.
Sofie staat op en laat haar boeiën aan Leentje zien.
Sofie : Als je Britt niet met rust laar doe ik ze om. 
Leentje : Sorry, ik ga al. -mompelend-
Leentje stapt gauw de kamer uit...

die avond om half 7...

Rebbecca : Ben je klaar voor je laatste les vandaag?

Britt knikt glimlachend...

Rebbecca : We gaan iets nieuws doen, en dat is... 

Britt en Rebecca gaan naar een andere fisio ruimte wand Rebecca heeft met iemand geruild om van het gezeur af te zijn. 

Britt : Wat gaan we doen dan?

maar dan ziet Britt een klimrek staan... 

(het is zoon rekje waar tussen ieder tree 20cm zit)

Rebecca : Je mag proberen om een kleinstukje omhoog je klimmen als je het durft.
Britt : Hoe hoog?
Rebecca at beslis jij zelf maar niet hoger als 4 treden
Britt : Oke ik ga het Proberen.
Rebecca : En als je het niet lukt of durft moet je het gewoon zeggen want dan hoef je het nog niet te doen.
Britt : Ja dat is goed. 
Britt : Wil je wel achter me blijven staan? Zodat als ik val, dan...
Rebecca :... dan kan ik je opvangen, natuurlijk...
Rebecca gaat achter Britt staan en Britt probeert een stukje te klimmen en het lukt!!!!!
Rebecca : goed zo, Britt, kom nou maar rustig naar beneden, gaat het nog?
Britt : Ja, het gaat nog...
net wanneer Britt 2 treden (ze had 4 treden omhoog geklommen) naar omlaag terug is gegaan, komt Leentje weer binnen... Britt schrikt zich een ongeluk en valt van het klimrek af, maar gelukkig kan Rebecca haar nog net op tijd opvangen... 
Rebecca : Leentje wegwezen of ik dien een klacht in wegens het terrorriezeren van patiënten.
Leentje at doe je toch niet.
Rebecca : Ik word je spuugzat. Britt kan je ook iemand negeren?
Britt : Ja dat is goed.
Britt en Rebecca negeren Leentje en gaan gewoon weer verder met waar ze mee bezig waren en dan is het 7 uur en stoppen er mee.
Rebecca rijd Britt terug maar Leentje gaat in de weg staan en Rebecca rijt met de zeikant van de stoell tegen haar aan en loopt weer verder. 
aangekomen in Britts kamer barst Britt in lachen uit...
Britt ie heb je goed geraakt!!!!!
Rebecca : Ja, i know (glunderend)
Britt : gaan we morgen eens naar het zwembad?
Rebecca : Als jj dat wilt? 
Tony : Wat is er gebeurd
Britt ie Leentje was er weer en ze begon weer en we hadden besloten om haar te negeren en ze bleef en net toen we terug gingen stont ze in de weg en Rebecca is toen tegen haar aangereden.
Tony at mens is niet goed wijs hoor dit is echt ziekkelijk.
Rebecca : Ja dat is het echt ik ga zo ook iemand van hoget vragen of hij er wat aan kan doen wand dit is niet meer leuk.

Britt en Tony gaan die avond maar een Spelletje spelen wand Johan die moet op Dorien en Siemon passen wand die moeten natuurlijk gewoon naar school en ze hebben totaal geen regelmaad nu Britt in het Ziekkenhuis licht. 
De volgende dag gaat Britt, Samen met Rebecca naar het zwembad... Maar ze hebben een parkeerplaats zeker 50 meter uit de buurt van het zwembad, en dus moet Britt dit hele eind alleen lopen... 
Rebecca enk je dat je het aan kan?
Britt : Ik denk het wel als je me helpt.
Rebecca houd Britt vast en zo lopen ze naar het zwembad toe en het gaat nog goed ook.

Aaangekomen in het zwembad : 
Rebecca : Uitstekend Britt!!! echt, proficiat!
Britt glundert helemaal...
Britt : Nou wil ik wel zwemmen. zou ik dat kunnen?
Rebecca : Zal ik het je eerst maar weer eens leren? (plagend)
Britt knikt... Rebecca betaalt een kaartje voor hun beiden en Samen lopen ze de kleedkamers in en gaan elk afgezonderd in 1 hokje om zich te verkleden...
Rebecca : Brittje? Lukt het?
Britt : yep!!!!!
na een tiental minuten zijn ze allebei klaar en hebben ze hun badpak aan...
Britt : Zie je er iets van? Dat dit niet me echte been is? 
Rebecca : Je moet wel goed kijken om het te zien maar een leek ziet het niet. Ik heb wel even een rolstoel gehaald wand ik heb liever niet dat je hier op die natte vloeren loopt.
Britt at is goed.
Britt gaat in de stoel zitten en denkt gelukkig is het rustig in get zwembad. 
Een aantal mensen kijken haar wel vreemd aan, maar daar trekt Britt zich niets van aan...
aangekomen aan het grote bad...
Rebecca : Je hoeft je geen zorgen te maken, de badmeesters zijn ervan op de hoogte gesteld en als iemand je begint te pesten omdat ik je weer leer zwemmen, dan wordt ie uit het bad gegooid, goed?
Britt knikt glimlachend...
Rebecca : Oke, zou je kunnen in het water stappen? 
Britt staat op en loopt naar het trappetje jen gaat een stukje het water in en dat gaat wel vreemd wand ze voeled natuurlijk het water niet met haar been maar als ze wat diepper gaat dan is het eigelijk al normaal 
Rebecca : Oke, opgepast, ik kom er ook aan...
Rebecca neemt een kleine aanloop en duikt in het water... Ze ziet dat Britt verbijsterd op haar lip bijt...
Rebecca : Wat scheelt er, Brittje?
Britt : Ik kon dat ook.. vroeger... (fluisterend) 
Rebecce : Moet je over 2 maanden nog eens zeggen en dan dat je het toen niet kon en dan wel.
Britt : Echt?
Rebecca : Ja dat is echt zo je kan nu al een heel stuk lopen dat dee je 3 dagen geleden nog niet hoor.
Britt at is waar. 
Rebecca : Oke, we gaan een klein stukje proberen te zwemmen, goed?
Britt knikt zachtjes en duwt zich af aan de rand en probeert te zwemmen...

en het... 
lukt nog ook het is eigelijk nog makkelijker dan lopen aangezien ze niet hoeft te staan. 
Rebecca komt naast haar zwemmen...
Rebecca : gaat het?
Britt : Ja, ik ben alleen al zoveel uitgeput... 
Rebecca an gaan we even in het bubbelbad zitten dan kan je even uitzurten en dan zit je lekker warm.
Britt at is goed.
Britt en Rebecca zwemmen naar het bubbelbat toe en klimmen uit het bad en gaan in het batt zitten. Sommigge mensen kijken naar Britt omdat ze haar net nog in een rolstoel zagen zitten en nu stapte ze uit bad en klom in het andere bad. 
wanneer ze in het bubbelbad zitten praten ze een beetje over koetjes en kalfjes...

Rebecca ziet dat Britt langzaam maar zeker haar ogen begint te sluiten...
Rebecca : Britt ik zou maar niet hier in slaap gaan vallen. (fluifterend)
Britt at lijkt me gee goed ide laten we nog een beetje gaan zwemen en dan weer teru gaan.
Rebecca : Ja dat is goed. 
Ze zwemmen nog een kwartiertje maar gaan zich dan weer omkleden... Na een tiental minuten zitten ze weer in de auto, op weg naar het ziekenhuis...

Onderweg valt Britt alreeds in slaap...

Aangekomen in het ziekenhuis... 
Word Britt in een Rolstoel naar haar kamer gebracht en daar gaat ze meteen naar Bed.
Rebacca : We slaan de les van vanmiddag wel over wand anders word het teveel ik kom vanavond om 7uur.
Britt at is goed (slaperig) 
Dan valt ze in slaap...

Die avond om 7 uur... 
Rebecca : ga je mee?
Britt : Ja, wat geen we doen?
Rebecca : Alle oeffeningen herhalen.

Het gaat heel goed die middag slapen heeft Britt goed gedaan Britt loopt zelfs het hele stuk van de fisio ruimte naar haar kamer helemaal alleen en Ze is hartstikke trots en als ze in haar kamer komt is Johan er ook en Sofie maar die zit bij Tony. 
Johan : En? Hoe ging het schatje? 
Britt : Het ging heel goed ik ben helemaal alleen hier heen gelopen.
Johan at gaat dan de goede kant op.
Britt : Ja zeg dat wel. Johan waar zijn de kinderen?
Johan : Thuis Live past op. Morgen komen ze s'middags mee wand dan is het woensdag en hebben ze vrij. 
Rebecca : Als ze tot 2 uur mogen blijven mogen ze van mij wel eens meekomen naar de fisio (glimlachend)
Britt kijkt verrast op...
Britt : Echt waar?! 
Rebecca : Waarom niet dan kunnen ze zien hoe goed het al gaat. 
Britt : Ik ben zooo blij dat jij me nu helpt, in plaats van die t**f van een Leentje!

Leentje : Wat zei je daar?! 
Britt : D at je een t**t bent en dat je wek moet gaan. 
Leentje at doe ik niet.
Britt : Sofie heb jij je boeiën nog bij je?
Sofie : Ja.
Tony : geef maar ik heb het al zoon tijd niet meer gedaan.
Sofie geeft de Bouen aan Tonie en die loopt Leentje af.
Tony : Wie niet luisteren wild... 
Leentje : Rustig, ik ga al weg! 
Tony : Jammer ik had tog graag weer eens iemand in de boeiën gesagen.
Britt : Sofie vint dat wel leuk hoor.
Sofie : JA en dan zeker ook met Peperspray.
Tony : Als je het hebt kan dat geregeld worden.
Sofie : Toch liever niet zus.
Tony : Ik ben gewoon een pegvogel.
Britt : Dan moet je weer gaan werken.
Tony : Nog niet en dan moet jij ook nog eens gaan kiezen met wie leuk zeg en dadelijk kan je niet tussen ons kiezen. 
Britt : Hahahahahaha, een trio, he (lachend)
iedereen begint te lachen... 
Sofie : Dat zien we dan wel ik heb trouwens nog een uitnodiging voor Nieuw-Zeeland 
Rebecca (die net binnen komt gewandeld) : Britt, het is 2 uur. jij mag kiezen of je al wilt gaan proberen trappen lopen, of pas vanavond om 7 uur? 
Britt : Laten we het maar gaan proberen.
Rebecca : gaan jullie ook mee?
Dorien en Simon : Ja natuurlijk. 
wanneer ze voor de trap staan begint Britt te twijfelen...

Rebecca : Britt? Wat scheelt er? Durf je niet? 
Britt : Wel maar ik ben bang dat we Leentje weer tegen komen.
Rebecca : Ik hebt een klacht ingediend en als ze je nog eens lastig vald dan word ze geschorst maar vandaag is ze vrij.
Britt : gelukkig 
Rebecca : Kom maar, rustig je eerste voet op de eerste trede...
Britt doe het goed, maar midden op de trap... 
ziet ze iemand staan het is Kris.
Kris : Wat loop je moeilijk Britt.
Britt : Ik moet het weer opnieuw leren ik heb namelijk een kunstbeen.
Kris : Nu je het zecht zie ik het nog niet.
Britt at is ook de bedoelling.
Kris : Ik ga even naar mij zus kan ik dan nog naar je toe komen?
Britt : Ja dat is goed ik lig op kamer 222 Samen met Tony.
Kriss : Ik wist dat jullie onafschijdelijk waren maar dat het zo erg was wist ik niet. 
Britt : Hahaha, heel grappig (glimlachend)
Rebecca : Kom, nou gaan we weer naar beneden, goed?
Britt knikt zachtjes en houdt zich stevig vast aan de trapleuning... ze heeft moeite om Rebecca bij te houden...
Rebecca : Britt, wat heb ik gezegd bij onze eerste ontmoeting? Dat we alles op JOU tempo gingen doen, niet op mijn tempo. als je me niet kan volgen en je durft niet alleen, zeg het dan, dan kom ik terug, goed? 
Britt : Wil je me helpen?
Rebecca : Natuurlijk

Na een tijdje oeffenen gaat het al makkekijker maar dan is het weer tijd om te stoppen.

Rebecca : Vanavond kom ik je weer halen om 7 uur. 
Britt : Ik wil nu liever verder doen... 
Rebecca. Ik begrijp dat Britt maar ik wil je niet te lang agter elkaar laten oeffenen. 
Britt : Maar als ik nou wil verderdoen?!
Rebecca : Britt, luister naar me. ik weet wat het beste is voor je, oke? En ik zeg dat je nu moet ophouden. (glimlachend) 

Britt : Oke

Wanneer Net op haar kamer is komt Kris al.
Kris : Ik kom op ziekken bezoek en ik wil ook wel weten hoe jullie het voor elkaar hebben gekregen om teglijk in het ziekkenhuis te liggen. 
Britt en Tony vertellen alles...
Kris : Maar meisjes toch!!!!!
Britt en Tony kijken elkaar glimlachend aan...
Britt : Ik heb eigenlijk wel honger...
verpleegster an heb je geluk! Hier zijn we met het eten.
Britt glimlacht en neemt dankbaar haar eten aan...
om 7 uur... 
Komt Rebecca Britt weer halen.

Britt en Rebecca gaan eerst 10 minuten trappen lopen en dat gaat heel goed en dan gaan ze nog wat oeffeningen in de fisio ruimte doen. 
Rebecca : We gaan een aantal nieuwe oefeningen doen,goed?
Britt knikt glimlachend...

Britt : Wat zijn die nieuwe oefeningen... 
Rebecca : We gaan, als jij het gevoel hebt daar klaar voor te zijn... En stukje proberen versnelt te lopen, dat betekend niet dat je direct hooeft te rennen....
Britt : Ik wil het wel proberen..

Na ongeveer 3 minuten iets versnelt te hebben gelopen...
Britt : En als ik nu wil rennen?
Rebecca : Mag je dat nu proeberen, maar niet verder dan naar de andere kant van de kamer...
Britt : Is goed..

Terug un de kamer van Britt en Tony.
Britt : Ik heb gerent Tony, ik heb gerent...
Tony : Wow... En?
Britt : ging best goed...
Rebecca : Het ging heel goed...
Britt ank je...
Rebecca : Zie ik je morgen?
Britt : Tuurlijk...

Dan enkele minuten later, als het bezoekuur is begonnen, komt Kris were binnen..
Kris loopt maar Britt toe, en geeft haar een zoen, op de ond, maar net op dat moment komt ook Johan binnen.... 
Johan : He wat moet dat met mijn vriendin?
Britt : Johan dit is Kriss Geysen mijn vorige baas en viend.
Kriss : Ik kwam Britt tegen toen ik naar mijn zus ging.
Johan : Het is niet erg hoor.
Britt : Johan.
Johan : Ja Britt.
Britt : Ik heb vandaag gerend.
Johan : Nu al, dat is snel.
Britt : We hadden het ook nog niet verwacht.

Kriss was ondertussen naar Tony gegaan wand hij vond het maar niks met Johan er bij. 
Kris : Tony?
Tony : Ja.. Wat is er?
Kris : Die Johan, eh, is dat serieus?
Tony : Je wilt toch niet zeggen, dat je Britt terug wil, eh?
Kris at heb ik niet in mijn mond genomen... : $
Tony at klopt, maar t is wel van je gezicht af te lezen... En je bent te laat Kris..
Kris : Hoezo te laat? 
Tony : Het is helemaal dikke liefde tussen die twee... (fluisterend) 
Kris : Ik heb eigelijk ook wel erg lang niets van me laten horen.
Tony : Weet jij eigelijk wel dat ik een dochter hen en niet meer bij de flikken werk.
Kris : Jij moeder en geen flik?
Tony : Ja ik ben zwanger geworden van mijn vriend maar het liep niet zo lekker en nu zijn we goede vrienden en dat heb ik liever dan ruzieënde ouders.
Kris aar heb je gelijk in. 
Kris : Wat is er dan eigenlijk veel Verandred, de laatste tijd...
Tony die net Sam met Vera binnen zag komen...
Tony : Kris, kijk, dat is nu Vera, mijn dochter.. Samen met Sam, de vader...
Kris : Hallo, Kris Geysen. En schudde Sam de hand.
Sam : Sam de Groot.
Kris : Wat een lief kindje Tony...
Tony : Dank je... 
Sam : Is het goed als ik Vera bij jou laat?
Tony : Natuurlijk.
Sam : Ik kom haar wel weer halen als ik klaar ben met werken.
Tony : Werkse.
Kris : Ja had met een dokter.
Tony : Ja mijn vinger tussen de deur van de ambulange, en nog wat tips en toen met wat hulp van Britt is het wat gewoorden. 
Kris kijkt jaloers naar Britt en Johan, die zaten te zoenen... 
Tony : Wat heb jij gedaan behalve gezorgt dat wij geen paiperklip te kort komen?
Kris : Niet veel bijzonders geen vrienin.
Tony : Ja vind er wel een.
Kris : Is er nog veel Veranderd in het team?
Tony : Ze hebben 2 nieuwe Motarts en Ben en Sel zijn bij het OBT gaan werken Sel als baas en Ben als 2e man Nadine heeft een verhouding met Ben en Britt heeft een nieuwe Partner Sofie Beekman en dat is mijn halfzus. 

Kris : Een mondvol woorden (lachend) 

De volgende morgen
Britt : Het was wel gezellig bij jou Samen met Kris.
Tony : Hij wilde liever bij jouw zijn hoor wand hij is nog steets op je.
Britt at is heel jammer voor hem maar ik heb Johan.
Tony at heb ik hem ook wel laten doorschemeren. 

Britt : En hoe reageerde hij?
Tony : gekwetst...
Britt staart schuldig voor zich uit.
Tony : Je gaat je toch niet schuldig voelen? je hebt nou Johan, Britt, blijf met hem, en ga niet meer terug naar die Kris. hij heeft maanden niets meer van zich laten horen, en Johan is zelfs bij je operatie gebleven. (glimlachend)
Britt knikt. dan komt Rebecca haar weer halen voor de volgende les...
Rebecca : Ik heb slecht nieuws, Britt.
Britt : Wat dan?!
Rebecca eze middag krijg je weer een les van Leentje, en vanavond ook, omdat ik weg moet... het spijt me verschrikkelijk, maar de andere fysiotherapeuten moeten ook weg... 
Britt : Dat kan je me niet aan doen.
Rebecca : Sorrt maar het kan niet anders en ander oeffen je te wijnig maar ik heb al een les voorberijd voor haar wat je moet gaan doen en er zitten geen nieuwe dingen bij. Britt an moet het maar, maar als ze weer zo doet loop ik weg. Rebecca at is goed dan ga je weglopen oeffenen.
Britt : Ik kan nu toch al een beetje rennen dus dat moet lukken. Rebecca : Morgen ben ik er gewoon weer. Britt : gelukkig wel je.

Die ochtend gaat het oefenen bijzonder goed, maar die middag...
Leentje : Meekomen... (streng)
Britt : Oh god, niet weer. (fluisterend)
Leentje : Ik heb wel oefeningen gekregen van Rebecca, maar je denkt nou toch echt niet dat ik me daar ga aan houden, zeker?
Britt : Je moet!!!!!
Leentje : Ik moet net niets, mevrouw Michiels. Kom, dan beginnen we met de oefeningen die IK zeg...

Leentje : Je moet tot boven in het klimrek klimmen. 
Britt at mag niet en ik doe dat ook niet hoger dan de 5e. 
Leentje at doe je wel. 
Britt : Ik ga niet hoger. 
Leentje an moet je het maar 20 keer tot de 5e doen inplaars van 2 keer helemaal.
Britt an houw ik me teminste wel aan de regels.
Leentje aar houw ik geen rekening mee. Britt at moet je wel doen.
Leentje : Wie is hier de fysiotherapeut?
Britt : Jij (mompelend)
Leentje : goed, zo, en nu ga je helemaal tot bovenaan het klimrek klimmen, of anders mis je vandaag 2 lessen... en daar zou Rebecca ook niet tevreden mee zijn, als ik zeg dat je niet wilde meewerken... (gemeen)
Britt at is chantage!!!!!
Leentje e wereld is niet eerlijk, he, mevrouw Michiels? Ga je nu klimmen of niet?!
Britt knikt en gaat langzaam, stapje voor stapje helemaal tot bovenin het klimrek. maar net, wanneer ze naar beneden aan het komen is, middenin het klimrek schuift ze uit en... 
Britt vald naar beneden maar komt geluukkig goed terecht. 
Britt : Zie je nu waarom dat niet mag dalijk kon ik helemaal niet meer lopen. 
Leentje aar voel ik niets van. 
Britt snapt al dat dit niets word en loopt naar haar kamer op de gang komt ze Sam tegen en verteld wat er aan de hand is en hij brengt haar naar haar kamer.
Britt : Sam kan het veel kwaar als ik geen fisio vanavond heb. Sam : Weet je welke oeffeningen je moet doen en hoe ze moeten? Britt : Ja. Sam an ga ik wel vanavond met je oeffenen ik heb dan toch vrij.
Britt : Sam, meen je dat nu of ben je grapjes aan het maken? je bent toch geen fysiotherapeut!
Sam : Neen, maar als jij weet hoe alles moet, dan mag ik je ook helpen. (glimlachend)
Britt : Oke, vanavond, 7 uur?
Sam knikt...

die avond...
Om 5 voor 7 komt Leentje binne.
Leentje : Meekomen.
Britt : Nee ik ga niet mee. Leentje at zal Rebecca niet leuk vinden. Britt Dat is dan jammer maar ik vind dit niet leuk. Leentje gaat weg en Sam komt er aan. Sam ga je mee? Tony Waar heen?
Sam : Ik ga met Britt naar de fisio fuimte om te oeffenen.
Tony : O daarom ging ze niet met Leente de tr*t mee. Britt : Helemaal goed.
wanneer ze op weg zijn naar de fysioruimte...
Britt : Sam? Doen we ook bij jou alles op mijn tempo? En niet zoals jij het wilt?
Sam : Maar, Britt, je kent me toch! natuurijk doen we alles op jouw tempo. (glimlachend)

aangekomen in de fisioruimte wacht Britt een verrassing...
Britt : Rebecca!!!!! 

Rebecca : Ik kreeg telefoon dat je was weggelopen en net ook nog dat jew niet mee wilde komen dus ik kon weg en ik ben maar hier heen gekomen. 
Britt : Wat aardig Sam had al belooft om me te helpen and ik moest van harr helemaal boven in het wandrek klimmen en toen ben ik uigegleden.
En daarom ben ik weggelopen. 
Rebecca : Je bent naar boven gekloommen, dat kan je tog niet menen. 
Britt : Ze was echt heel vervelend.
Rebecca : Britt! je weet toch dat dat veel te gevaarlijk is!
Britt : Sorry... (fluisterend)
Rebecca : Het is al goed, je moest van Leentje.
Britt knikt en er rolt een traan over haar wang...
Leentje : Ah, mevrouw stiers! mevrouw Michiels wilde niet meedoen, dus als u haar nu wilt helpen?
Sam : Ja, Rebecca, jij moet het zeggen.help jij Britt, of ik?
rebbeca : Ik weet niet. als je het niet erg vindt, Sam? Dan help ik haar liever, want ik zou graag hebben dat ze nou begint te lopen op de loopband.
Sam : geen probleem mee. kom Leentje...
Leentje en Sam verdwijnen uit de fysioruimte,zodat enkel Britt en Rebecca daar nog zijn...
Rebecca : Oke, we gaan de loopband op de laagste snelheid zetten, namelijk rustig beginnen te stappen... en dan gaan we iets sneller gaan, namelijk joggen, en dan, als er nog tijd over is, dan gaan we nog een stukje sneller gaan, dan kunnen we dit morgen herhalen en kan je morgen dan ook beginnen te rennen. Wat zeg je ervan?
Britt : Als het echt moet...
Rebecca : Heb je dan geen zin vandaag?
Britt : Jawel, maar ik ben bang dat Leentje terug gaat binnenkomen.
Rebecca at mag ze niet, en dat weet je,oke? Kom, ga maar rustig op de loopband staan. ben je klaar?
Britt knikt zachtjes en Rebecca zet de loopband in de stand 'stappen'... 
Rebecca at gaat al heel goed..
Britt : Vind je?
Rebecca : Hoezo? Voor jou gevoel nie dan?
Britt : Het voelt zo raar.
Rebecca : Waar? Waar voelt het raar?
Britt : Is moeilijk aan te geven, maar hier, in mijn been...
Britt brengt haar hand naar haar bovenbeen...
Dan, als Rebecca kijkt, ziet ze tot haar grote schrik dat Britt daar een enorme blauwe plek heeft..
Rebecca : Ik moet dit vragen... Heeft Leentje.... Ehm, hoe kom je aan die blauwe plek daar?
Britt : Wat?
Rebecca : Je halve bovenbeen is blauw, voel je dat dan nie?
Britt : Nee... 
Rebecca : We gaan nog eventjes, 10 minuten, lopen op de loopband, en dan gaan we naar je been laten kijken, goed?

Britt knikt zachtjes... 
Britt en Rebecca gaan naar de loopband en daar gaat Britt op lopen en Sam gaat naar Tony toe. 
Rebecca : Je gaat nu proberen steets harder te lopen an als dat voor je gevoel lekker gaat mag je gaan rennen. 
Britt : Oke. 
Britt begint te steets harder te lopen op de band en dan gaat ze rennen maar na 10 minuten stopt ze.
Rebecca at ging heel erg goed, Droog je maar even af met deze handoek wand je bent helemaal bezweet. Britt droogt zich af en dan moet ze nog wel 1 minuur uitlopen op de band omdat ze anders last van haar spieren kan krijgen.
Britt eed ik het echt zo goed?
Rebecca : Britt, echt waar, je deed het uitstekend!
Britt glimlacht zwakjes...
Britt : Ja, maar ik voel het nou ook wel, ik ben doodop.
Rebecca : Morgen gaan we proberen om langer te rennen, en dan gaan we ook op de fiets oefenen, goed?
Britt knikt zachtjes en Samen lopen ze naar haar kamer...
Rebecca : Rust nou maar goed uit, oke? Morgen om 8 uur kom ik je halen. 
Britt : Rebecca?
Rebecca : Ja?
Britt : Zouden we niet naar me been laten kijken? 
Rebecca at is waar ook...
Britt : Waar moet ik heen?
Rebecca : Ik vraag wel of dokter de Groot ernaar komt kijken, in jullie kamer...
Britt : Als dat zou kunnen.
Rebecca enk je dat je het red naar jullie kamer?
Britt : Moet wel lukken denk ik, hoezo?
Rebecca an haal ik dokter de Groot direct..

Enkele minuten later in de kamer van Britt.
Sam : Britt, ik hoorde dat je been een beetje blauw was...
Britt at zei Rebecca, maar eigenlij heb ik het zelf niet echt gemerkt..
Sam : Vreemd, maar mag ik even kijken.
Britt : Tuurliljk, ga ja gang..
Sam at is vreemd, zeker dat je het niet voelt, het neemt haast je hele been in beslag. Ik zal even een collega vragen.
Britt : Sam?
Sam : Ja.
Britt : Wat is er dan? 
Sam : Ik weet het niet, sorry, dit heb ik nog nooit meegemaakt...

Sam haalt er een arts bij, die onderzoekt Britt ook...

arts : Hmmm.
Britt : Wat? WAT?!
arts : Rustig, bent u onlangs gevallen op uw been?
Britt knikt...
Britt : Halverwege het klimrek in de fysioruimte...
arts : Bent u dan hard op uw been terechtgekomen?
Britt knikt zachtjes... 
Arts at is dan waarschijnlijk de oorzaak van het blauwe been, anders zou ik het ook niet weten..
Britt : gelukkig..
Arts : Ik kom van de week nog eens kijken, mocht er niets Veranderd zijn, dan zullen wij u onderzoeken...
Britt ank u, en tot de volgende keer.

Dan komt Johan binnen, net op het moment dat de arts de kamer verlaat, en ziet Britts been.
Johan : Je been...
Britt : Ja, daarvoor was hier net die arts..
Johan : Ik vroeg mij al af wie dat was. 
Britt legt alles uit...

Johan : Als ik die tr*t nog eens te pakken krijg, he!
Britt : Lieverd, wees maar rustig, we hebben nu Rebecca, en ze is echt supergoed, oke?

De volgende ochtend, 8 uur... 
Rebecca : goede morgen.
Britt : goede morgen.
Rebecca : En wat heeft de dokter gezecht?
Britt : Waarschijnlijk van die val van het klimrek.
Rebecca : Waarschijnlijk?
Britt : Ze weten het anders niet en hij komt nog een keer kijken voor de zekerhijd.
Rebecca : Zullen we dan nu maar gaan? 
Britt : gaan we vandaag fietsen?
Rebecca knikt.
Rebecca : Als het gaat gaan voor jou (glimlachend)
Britt knikt zwakjes en heeft weer moeite om Rebecca bij te houden... ze hinkt zelfs een beetje...
Rebecca : Hoe komt het dat je hinkt? 
Britt : Ik heb last van die plek op mijn been.
Rebecca : Mag ik hem nog even zien?
Britt : Ja maar hij is alleen blauw meer niet.
Rebecca : Ja maar ik wil zeker weten dat het alleen blauw is.
Rebecca kijkt en het is echt alleen maar blauw. 
Rebecca : Hier ga ik Leentje over aanspreken... en ik denk dat je nu niet zal kunnen fietsen... lopen?
Britt knikt en hinkt verder naar de fysioruimte...

wanneer ze daar aankomt is ze al half uitgeput... 
Rebecca : Britt zullen we niet gewoon teruggaan je bent doodmoe, we maken het alleen erger als we nu gaan oefenen, dan gaan we morgen wel een half uurtje extra o wat zwemmen, goed?
Britt : gaap ja dat is wel goed
Rebecca : Hier ga zitten (zet een rolstoel naast Britt) ik breng je naar je kamer
terug op de kamer
Johan : Britt wat doe jij hier
Rebecca : Ze is doodmoe ik vind dat ze moet slapen
Johan : Rebecca kan ik je f spreken op de gang
Rebbeca : Is goed ik kom (tegen Britt) gaan slapen en heel veel uitrusten zie je morgen om 11:00
op de gang
Johan at been is dat ernstig
Rebecca : Nee maak je daar geen zorgen over het lijkt heel ernstig, maar je kunt zien dat de doorbloeding goed is. Ze zal er wel veel last van hebben, maar ernstig is het niet
Johan : Wat zou je ervan vinden dat ik een klacht tegen Leentje neerleg
Rebecca : Ik vind dat je goot gelijk heb, maar alsjeblieft Johan bespreek dat met Britt, ze voelt zich al zo buitengesloten, bespreek het met haar maar mijn zege heb je
terug op de kamer
Johan tegen Britt : 
Johan : Britt zou jij het goedvinden als ik een klacht tegen Leentje indien hoe ze zich tegen je gedraagd.
Britt : Ik zat daar zelf ook net aan te denken er is gewoon iets niet goed met haar.
Johan at is een ding wat zeker is. 
Britt : Maar zou dat helpen...
Johan : Misschien heb jij er in eerste instantie niet te veel aan, maar je helpt wel andere...
Britt as zeker waar... Maar stel dat er een proces komt, wat kunnen ze dan tegen haar doen...
Johan at zal ik moeten uitzoeken, want ik heb zelf nog nooit zoiets gedaan... 
Britt : Maar je mag het zowieso doen want ik wil dit niemand aan doen.
Johan aar ben ik blij om.
Britt an heb je er weer een zaak bij.
Johan aar doe ik het niet voor.
Britt at was maar een grapje. 
Tony : grapjes ik wil mee lachen, er is dat afgelopen dagen erg weinig te lachen geweest hier, trouwens Britt, wat dacht je ervan als ik vraag aan Rebecca of Vera en ik morgen mee mogen met zwemmen, wel eerlijk zeggen he
Britt : Wil je dat echt
Tony : Waarom niet natuurlijk wil ik zwemmen met mijn beste vriendin, en dat is niet de enige reden ik wil hier wel eens weg uit dat donkere en muffe ziekenhuis
Britt : graag Tony dat zou ik erg leuk vinden, Johan zou je dat even aan Rebecca willen vragen
Rebecca : Wat moet hij mij vragen
Britt : Wat doe jij hier? 
Rebecca : Horen wat jij beslist hebt
Britt at proces, we gaan het proberen, maare Rebecca vind jij het erg als Tony en Vera morgen meegaan
Rebecca : 
Rebecca : Natuurlijk vind ik dat niet erg!!!!!
Britt : Bedankt (slaperig)

plots...
Leentje : Ik heb met de baas van de fysiotherapeuten gepraat, en mevrouw Michiels moet NU gaan oefenen...
Rebecca : Wie zegt dat?!
baas : IK! 
Tony : Is het gvd nou eens afgelopen met dat getouwtrek rond Britt, ik werk lang genoeg bij de politie om te weten dat wat jij doet Leentje door elke advocaat als stalken wordt neergezet, er loopt hier een advocaat rond dus ophouden ten tweede Britt heeft gevraagd om een andere fysiotherapeute, ik geloof, nee ik weet het zeker dat zij een diploma heeft, Rebecca?
Rebecca : Ja natuurlijk'
Tony : Komt dat eens mooi uit, en als zij een diploma heeft en Britt wil haar als fysiotherapeut, en Britt heeft daar baat bij, dan heeft niemand te bepalen behalve haar eigen fysiotherapeut wanneer Britt traint, en u mevrouw (tegen de baas) u weet dat ook heel goed
Britt (slaperig) : Tony rustig
Tony : Helemaal niet rustig, Leentje heb je een opsessie of zo, hebben wij eens iemand opgepakt die jij kent heb je een hekel aan ons, wat een vraag trouwens natuurlijk heb je een hekel aan Britt, maar waarom, en mevrouw (tegen baas) hoe kan het in hemelsnaam dat u zich zo laat opjutten door één persoon. En nu wegwezen anders roep ik de Sam 
Leentje : We gaan al
Johan en Britt kijken met grote ogen naar Tony
Tony : He he dat lucht op dat zat me echt al dagen dwars
Britt ank je Tony, je bent een held. Rebecca wat is er?
Rebecca : Niks,
Britt : Jawel wat scheelt er?
Rebecca : Ik denk dat ik grote problemen heb, zag je hoe kwaad Leentje was
Sam : Wie was er kwaad wat is hier aan de hand
Tony : 
Tony legt gauw alles uit...
Rebecca : Ik hoop dat ik niet voor een paar weken geschorst wordt... dan krijg je wel degelijk Leentje op je dak, Britt...

baas : Rebecca, u wordt 3 weken geschorst en alle patiënten van u worden nu de patiënten van Leentje...
Rebecca at kan u Britt niet aandoen!!!!!
baas : Ik doe haar niets aan, het is voor haar eigen bestwil...

Leentje kijkt vrolijk naar Rebecca en gaat Britt halen, d