Verdwenen

Carla : Britt en Tony hebben jullie wat?

Britt : Nee, een zaak?

Carla : Een vrouw ze wil haar ouders als vermist opgeven.

Britt : Waar zit ze?

Carla : In de wachtruimte.

Britt : Oké, Tony kom je mee?

Tony : Wat?

Britt : Een verdwijning, je bent wel erg bezig hè met die bijscholing.

Tony : Ja, ik wil ook hogerop komen.

 

Britt : Wanneer heb je je ouders voor het laats gezien?

Jasper : 5 jaar geleden.

Tony : En in de tussentijd heb je niets meer van ze gehoord?

Jasper : Nee.

Britt : zou het dan niet zo kunnen zijn dat ze verhuist zijn?

Jasper : dan zouden ze me dat toch laten horen?

Tony : niet als je ze al vijf jaar niet hebt gezien.

Jasper : ik weet gewoon dat er iets is.

Britt : Bent u al bij het huis van uw ouders geweest?

Jasper : Ja, maar dat lijkt of er al jaren niemand is geweest?

Britt : Ben je er al binnen geweest?

Jasper : Ja, dikke lagen stof maar nergens iets te zien ik heb het hele huis doorzocht.

Britt : Ik zal eens voor je in de computer kijken of we iets over je ouders te weten kunnen komen.

 

Tony : Wat was de rede dat je ze 5 jaar niet heb gesproken?

Jasper : Ik heb 5 jaar in de jungle gezeten, daar was geen contact te leggen met de buitenwereld.

Tony (haar lach inhoudend) : In de jungle?

Jasper knikt : het is fantastisch daar! Ik was altijd al een natuurmens. Op mijn twintigste ben ik gemigreerd.

Britt : wisten uw ouders daarvan?

Jasper : natuurlijk. Ze waren het er niet helemaal mee eens, maar....

Tony : heeft u broers of zussen die zouden kunnen weten waar uw ouders zijn?

Jasper : Nee, ik ben enig kind.

 

Dan komt Britt weer terug.

Britt : De afgelopen 3 jaar is er niets meer van hun vernomen.

Jasper : Hoe kan dat, hoe kunnen ze al 3 jaar vermist zijn?

Britt : We zullen een onderzoek in starten.

Jasper : Denkt u dat mijn ouders nog leven?

Britt : Dat weten we niet. Ik hoop dat we ze vinden.

Jasper : Kan ik wat voor u doen?

Britt : Zouden wij de sleutel van het huis mogen?

Jasper : Ja hier.

Britt : Waar kunnen we u bereiken?

Jasper : Ik heb een kamer in de Hollidayin, ik blijf hier maar 3 maanden en dan ga ik weer terug, ik wilde mijn ouders bezoeken, het is mijn vakantie weet u.

Britt : we laten weten als we iets van uw ouders vernomen hebben.

Jasper : bedankt.

 

Tony : vreemd verhaal.

Britt knikt : inderdaad. Laten we Nadine briefen.

Britt : Baas, we hebben een vermissing.

Nadine : Wat precies?

Tony : Een jongen die 5 jaar in de jungle heeft gewoon en nu even terug is in Gent en zijn ouders niet meer vind.

Nadine : Niet gewoon verhuist?

Britt : Nee, het huis staat nog op hun naam er is de afgelopen 3 jaar niets meer van hun vernomen volgens onze computer.

Nadine : ga eens met de buren praten en in het huis kijken.

Britt : Waren we ook al van plan.

Britt en Tony rijden naar het opgegeven adres. Het huis is vrij groot en er staat een hoge heg omheen.

Tony (naar de heg kijkend) : ik denk dat die buren niets gezien hebben.

Britt : ik ben er ook bang voor. Maar ze hebben wel auto's kunnen zijn wegrijden natuurlijk.

Tony : laten we eerst maar even binnen gaan kijken.

 

Het huis is een stofzooi. Het is er donker en ruikt er muf.

Britt : hier is inderdaad al een tijd niemand meer geweest.

Tony : labo bellen?

Britt : straks misschien. Laten we eerst zelf wat rondkijken.

Tony : Wat wil je vinden?

Britt : Een adresboekje, brieven.

Tony : Post genoeg.

Britt : Zeker 2 jaar.

Tony : Waarom heeft nooit iemand hier iets over door gegeven?

Britt : Geen enkel idee.

Tony : ik ga even boven kijken.

Britt knikt en begint de brieven door te zoeken. Het zijn vooral rekeningen van zo'n twee jaar geleden.

 

Tony : zit er iets bij?

Britt : reclame en rekeningen.

Tony : van hoe lang geleden?

Britt : 2 jaar ongeveer. Ze gebruikten natuurlijk geen stroom en water meer. Heb jij boven iets gevonden?

Tony schudt haar hoofd : alles is keurig netjes. Bedden opgemaakt, kleren in de kast.

Britt : wil je eens kijken of er misschien voicemailberichten zijn of andere aanwijzingen?

Tony loopt naar de huiskamer maar ziet nergens een antwoordapparaat of een vooismail melder staan, ook de telefoonlijn is dood.

 

Tony : Niets, we kunnen eens met iedereen contact op nemen die voor gas, licht, elektra en voor telefoon zorgt, kijken of ze het alleen hebben afgesloten omdat er niet betaald werd of dat het is opgezegd.

Britt : Veel geluk, Belgacom is nog te bereiken maar de rest kom je bijna niet door.

Tony : Ik denk dat het huis wel is afbetaald anders zal de bank of een huisbaas om geld gaan vragen.

Britt : Zeker weten, laten we de mensen in deze straat gaan ondervragen.

Tony : Ja is goed.

Britt en Tony lopen als eerste naar de rechter buren. Nadat ze hebben aangebeld wordt er opengedaan door een keurige man in een pak.

Man : wat kan ik voor u doen?

Britt : Britt Michiels, Tony Dierickx. Politie Gent. Wij willen u wat vragen stellen over uw buren.

Man : die heb ik al in geen tijden meer gezien.

Britt : Daarom willen we er met u over praten.

Man : Kom dan maar binnen, ik ben Jasper Frezeburg.

 

Britt : Hoe lang is het geleden dat u uw buren niet heeft gezien?

Jasper : Zo'n twee en half jaar.

Britt : Hebben ze nooit afscheid genomen?

Jasper : Nee.

Tony : Vond u dat niet raar?

Jasper : Ja, maar ik maak me er niet echt druk om.

Britt : u had niet veel contact met ze?

Jasper : met niemand in deze buurt eigenlijk. Het ziet er ook niet naar uit dat ze dat willen. Heeft u die hoge heg gezien.

Britt knikt.

Jasper : en drie jaar geleden lieten ze er ook nog een hek om heen zetten.

Britt : kwam er vaak iemand bij hen.

Jasper haalt zijn schouders op : wat is vaak?... af en toe kwam er iemand op bezoek. Maar wie moet je mij niet vragen.

Tony : bedankt voor de informatie.

 

Britt : Lekkere buren, zullen we de andere buren eens proberen?

Tony : Lijkt me een goed idee.

 

Tony : Tony Dierickx, Britt Michiels, Politie Gent. Wij zouden graag wat vragen willen stelle over die buren.

Vrouw : Ik woon hier pas twee jaar, maar ik heb er nog nooit iemand gezien, zelfs de krantenjongen loopt er wel eens voorbij. Volgens mij woont daar niemand.

Tony : u heeft er nog nooit iemand gezien?

De vrouw knikt : echt nog nooit. Ik werk veel, meer het is toch raar.

Tony : heeft u er nooit iemand naar gevraagd?

Vrouw : nee, het is niet zo'n erg sociale buurt. Iedereen werkt veel en er wonen weinig of geen kinderen.

Tony : Bedankt voor de informatie.

Vrouw : Bedankt.

 

Britt : Lekker sociale buurt.

Tony : Zeker, zullen we nog maar wat buren gaan praten.

Britt : Maar ik verwacht niet echt meer wat.

Tony : Ik ook niet.

 

Na de rest van de straat gehad te hebben, zijn de meeste niet thuis en anderen weten helemaal niets; ze zijn dus geen stap wijzer dan dat ze tweeënhalf jaar niet meer gezien zijn, en met de noorderzon vertrokken zijn.

Britt (zuchtend) : zullen we maar weer naar het commissariaat gaan.

Tony knikt en stapt naast haar partner in de auto.

Tony : wat gaan we nu doen?

Britt : laten we maar met Nadine overleggen, want ik weet het ook even niet meer.

Tony : Niemand die zich er drukt om maakt, ik vind het niet gek dat het zo lang heeft geduurd.

Britt : Ik wil nog wel even dat adresboekje af gaan.

Tony : Als jij dan dadelijk de mensen uit het adresboekje belt, zal ik met Belgacom, en de rest bellen.

Britt : Ja, dat is goed.

Tony : maar zullen we eerst nog even wat eten. Ik ben wel toe aan iets.

Britt knikt en bedenkt dat ze zelf ook wel een beetje trek heeft.

Ze zetten de auto voor het commissariaat en lopen naar de Combi. Tony is wel toe aan een gesprek maar Britt zit met haar hoofd bij de zaak.

Tony : zeg Britt! Ik had gehoopt op een gezellige lunch. Maar ja zegt bijna geen woord.

Britt schrikt op uit haar gedachten : sorry.

Tony : waar denk je aan?

Britt : de zaak. Hoe het kan dat niemand heeft gemerkt dat er wat aan de hand was.

Tony : Ik vind het raar dat de zoon ook niets heeft geprobeerd je wilt mij toch niet zeggen dat daar helemaal niets is.

Britt : Ja, dat ook.

Tony : Ik hoop dat we wat wijzer gaan worden.

Britt : Ik ook, het zit me niet lekker.

Tony : maar zullen we nu even over iets anders praten. Wat gezelligs..

Britt : zoals wat dan?

Tony : Laat maar, je hoof staat er nu echt niet naar, maar je moet me wel beloven dat je je werk wel aan de kant zet als je met Dorien thuis bent.

Britt : Doe ik ook wel hoor.

Tony : Gelukkig.

 

Nadine : Jullie zijn lang weg gebleven.

Britt : Gelijk pauze gehouden.

Nadine : In de Combi zeker.

Tony : Mag toch?

Nadine : Als je je maar aan de tijd houwt wel.

Britt : zolang zijn we volgens mij niet geweest.

Tony knikt en kijkt nog eens op haar horloge om het te checken.

Nadine : afijn... hoe staat het met de zaak?

Britt : niet goed ben ik bang.

Nadine : jullie zijn toch naar dat huis geweest?

Britt : ja, maar daar was niets te vinden.

Tony : dus hebben we in de buurt rondgevraagd, maar het is geen sociale buurt dus niemand wist iets.

Britt : of ze waren niet thuis.

Nadine : dus jullie zitten vast?

Tony : we hebben een adressenboekje meegenomen uit het huis. We gaan zo meteen die mensen bellen.

Britt : en Belgacom ook.

Nadine : Ga maar verder en ik hoor het wel.

Britt : Oké.

 

Britt en Tony zitten twee uur aan de telefoon wanneer Tony eindelijk klaar.

Britt : Ben je wat wijzer geworden?

Tony : Bij iedereen is het schriftelijk op gezegd.

Britt : Ze wisten het dus.

Tony : Dat zal wel en jij?

Britt : Iedereen heeft tweeënhalfjaar of nog langer zonder ene rede niets van hun gehoord.

Tony : ik begin dit hoe langer hoe vreemder te vinden.

Britt knikt beamend : maar ik ben er nu wel van overtuigd dat er iets niet klopt.

Tony : we kunnen een opsporingsbericht verzenden.

Britt : dat kan ja. Maar zouden ze nog in Gent of België zijn?

Tony : je weet maar nooit.

Britt : We kunnen zorgen dat het ook op de wereldomroep komt, dan heb je veel meer kans.

Tony : Ik wil toch nog op hun sofi-nummer gaan kijken, dat kan je niet veranderen.

Britt : Je bedoeld dat ze zich een andere identiteit hebben gegeven.

Tony : Ja dat zal toch kunnen?

Britt : Maar waarom?

Tony : Ik verzin ook maar wat hoor.

Tony : ik wil gewoon dat we elke mogelijkheid hebben geprobeerd.

Britt : daar ben ik het mee eens. Ik zal eens met Nadine praten over die wereldomroep.

Tony : Oké, Ik ga nog even doorzoeken.

 

Britt : Baas, wij willen graag een opsporingsbericht op tv, en als het kan ook op de wereldomroep omdat we niet zeker zijn dat ze nog in België zijn.

Nadine : Ik denk dat het niet snel geregeld is, maar bel de onderzoeksrechter maar. Misschien als jullie wat verder zijn zouden jullie ook de pers kunnen uitnodigen zodat het in de kranten komt.

Britt : Ik hoef niet in de krant hoor, dat mag iemand anders doen.

Nadine : Dat is een zorg voor later.

Even later zit Britt weer aan de telefoon. Ze heeft moeite de onderzoeksrechter te overtuigen.

Tony : Hun Sofi-nummer wordt gebruikt.

Britt : O, ik had net een opsporingsbericht kunnen lospeuteren.

Tony : Maar ik ben niet zeker of zij het wel zelf zijn.

Britt : Bedoel je dat er fraude met het Sofi-nummer wordt gepleegd?

Tony : Ik denk het, hij zal denk ik niet in de bauw werken.

Britt : Weet je waar hij precies werkt.

Tony : Ja hier zijn alle gegevens.

Britt kijkt op het blaadje.

Britt : gewoon hier in Gent. Ha! Dat is geluk.

Tony : inderdaad zeg dat wel.

Britt : kom laten we gaan.

 

Een tijdje later komen ze op bij bouwbedrijf aan. De twee flikken lopen naar binnen. Bij de ingang zit een secretaresse.

Britt : waar kan ik Bram van Hoogenbreght vinden?

Secretaresse : buiten waarschijnlijk. Ze zijn bezig met de schuur.

Britt en Tony lopen dan naar de schuur waar een groep mannen staan.

Tony : Wie van jullie is Bram van Hoogenbreght?

Bram : Ik.

Tony : Zouden we even met u kunnen praten?

Bram kijkt hen even raar aan, maar knikt dan.

Britt : is er hier een ruimte waar we rustig kunnen praten?

Bram denkt even na : de toiletten misschien.

Britt : kom dan maar even mee naar het commissariaat.

Bram : nou... misschien kunnen we het kantoor van mijn baas gebruiken?

Britt : ook goed.

Na wat geregel kunnen ze uiteindelijk toch rustig zitten.

Bram : waarom zit ik hier eigenlijk?

Britt : kent u deze man?

Britt toont hem een foto van 5 jaar geleden van de vermiste man.

Bram : Nee die ken ik niet.

Tony : Weet u dat ik dat heel raar vind?

Bram : Nee waarom?

Britt : Om dat u dit bent, volgens uw sofi-nummer.

Bram : dat kan niet.

Tony : waarom staat dat hier dan?

Bram : misschien is er een fout gemaakt.

Britt : kan...

Bram : of hebben ze twee keer dezelfde sofi-nummers verspreid.

Britt : Bram, denk je soms dat wij achterlijk zijn?

Bram : Nee, maar ik kan er niets aan doen als er een fout wordt gemaakt.

Tony : Natuurlijk niet, maar er word nooit twee keer hetzelfde sofi-nummer gegeven

Bram : Misschien dezen keer wel.

Tony : Dat is net zo waar als iemand die elke dag met de lotto de jackpot wint.

Bram : het kan toch?

Tony : snap je het nu nog niet? Het kan niet.

Britt : het lijkt me verstandig als je even meekomt naar het commissariaat.

Bram : Ik wil niet mee, ik moet werken.

Britt : dat is dan heel jammer, maar dit is even iets heel erg belangrijks.

Bram : Mijn baas zal niet content zijn.

Britt : Dat zal wel mee vallen.

Bram : dan kan je mijn baas nog niet.

Britt : laten we nu dan maar gaan kennismaken.

 

Zoals Bram had voorspeld was de baas inderdaad niet content. Maar toen hij hoorde dat de dames van de politie waren, werd hij een stuk vriendelijker.

Zo gaan ze dus met Bram naar het commissariaat toe.

Britt : Bram, we gaan eens eerst jou vingerafdrukken nemen.

Bram : Waarom?

Britt : Dan hebben we die ook in ons bestand zitten.

Bram : Ik wil dat niet.

Tony : Jij bent toch een eerlijke jongen, dat maakt het dan uit?

Bram zucht even : niets.

Britt : mooi.

Tony : weet je hoe het gaat of zal ik het even uitleggen?

Bram : zo moeilijk kan het niet zijn toch? Ik ben niet achterlijk of zo.

Tony : dat denk ik ook helemaal niet.

Tony neemt dan de vingerafdrukken en laat ze naar APSD op sturen.

 

Britt : Heeft u dan nooit eerder last gehad dat u hetzelfde sofi-nummer had?

Bram : Nee, ik geloof het van niet.

Britt : Raar, normaal moet daar wel wat van zijn te merken.

Bram : Zo vaak gebruik je die toch ook weer niet?

Britt : De belasting, omdat u meerdere banen heeft.

Bram : ik heb er echt nog nooit iets van gemerkt.

Britt en Tony kijken elkaar even aan.

Tony : Britt kom eens mee.

 

Tony : we kunnen hem nu niet vasthouden. We moeten wachten tot we de uitslag van APSD hebben.

Britt : Ja, maar als hij weg gaat het je kans dat hij gaat lopen.

Tony : Onderzoeksrechter bellen?

Britt : Ja laten we dat maar doen.

 

Tony belt naar de onderzoeksrechter en legt hun probleem voor, maar zonder bewijzen moeten ze hem na het verhoor laten gaan. Maar dan komt er al iets uit de fax rollen.

Britt : Kijk eens van wie de vingerafdrukken zijn.

Tony : vast niet van de Bram die wij kennen.

Britt : inderdaad.

Tony : Hoe heet onze Bram dan echt?

Britt : Bram de Richter.

Tony : Zal ik die dan maar eens gaan natrekken?

Britt : Dat lijkt mij een goed idee, kijken wat hij allemaal op zijn kerfstok heeft dat hij zich een andere identiteit heeft laten aanmeten.

Tony : zal wel heel wat zijn.

Britt start het strafbladregister op.

Britt : haha.Medeplichtig aan mensensmokkel en moord.

Tony : dat is een goede reden om een andere identiteit aan te nemen. Zo kom je nergens meer aan de bak.

Britt : Dat is zeker zo als je gezocht wordt.

Tony : We moeten zeker de federalen bellen?

Britt : Dat denk ik ook.

Tony : Laten we dat dan maar doen.

 

Tony : Ze komen er zo aan.

Britt : We moeten nog te weten komen hoe hij aan dat identiteit komt.

Tony : Laten we maar wat gaan proberen, en anders helpen de federalen ons denk ik wel.

Britt : misschien is het een hele domme vraag maar ik heb geen idee hoe we dat kunnen onderzoeken.

Tony : wat?

Britt : hoe hij aan een andere identiteit komt.

Tony : nog nooit gedaan?

Britt : Nee.

Tony : Met wat hulp van de federalen moet dat denk ik wel lukken. En die gasten moeten toch ook gepakt worden.

Britt : Ja, dat is waar.

Tony : Laten we nog maar even met onze goede vriend gaan praten, misschien krijgen we wel iets los van hem.

Britt knikt en gaat Tony voor naar de verhoorkamer.

Tony : Bram, we komen nog eens even met je praten.

Tony : Bram hoe moeten we jou nou noemen, Bram van Hoogenbreght of Bram de Richter?

Bram kijkt verbaast wanneer hij zijn echte naam hoort maar blijft zwijgen.

Tony : Kan je niet kiezen Bram?

Nog blijft Bram zwijgen?

Britt : Zal ik je eens vertellen hoe blij onze collega's van de federalen waren toen we jou hadden gevonden waren?

Tony : ze komen je zo halen.

Britt : Maar je maakt misschien kans op strafvermindering als je ons precies kan vertellen hoe je aan die valse identiteit komt.

Bram zwijgt nog steeds.

Tony : hoor je me? Strafvermindering.

Britt : dat lijkt me wel handig met wat jij allemaal op je kerfstok hebt.

Bram : ik wil een advocaat.

Britt : Heb je er al een op het oog?

Bram : Meester van Sant.

Britt : Oké, we zullen hem bellen, ik hoop dat hij snel komt.

 

Britt : Heb je je duurdere parfum op?

Tony : Nee, dat heb ik niet.

Britt : Ik vind het toch zo'n kwal.

Tony : Ik ook.

Britt en Tony wachten ongeduldig op de advocaat. Na een tijdje verschijnt hij eindelijk met zijn arrogante kop in de gang.

Van Sant : zaten jullie op mij te wachten?

Zowel Britt als Tony antwoorden niet.

Britt : U cliënt wacht op u.

Dan staan de dames op, en brengen Meester van Sant naar Bram.

 

Britt : Bram, je hebt je advocaat en we zouden nu graag willen weten hoe je aan dat valse identiteit kwam.

Van Sant : Ik zou graag eerst met mijn cliënt willen overleggen.

Bram kijkt hen triomfantelijk aan en Britt en Tony lopen, hun irritaties onderdrukkend, het verhoor uit.

Tony : ik haat het als het zolang duurt.

Britt : ik ook. Maar ik haat vooral die van Sant.

Nadine : Wat hebben jullie?

Britt : Last van een advocaat altijd hetzelfde gedoe met die mensen.

Nadine : Ze komen wel eens van pas.

Tony : Als ze dat beroep niet hadden uitgevonden was ons werk veel makkelijker.

Nadine : Ja, dan kon je de regels makkelijker overtreden.

Tony kijkt met een boze blik naar haar baas die weet natuurlijk dat Tony niet alles volgens het boekje doet.

Op dat moment verschijnt van Sant weer om de hoek.

Van Sant : wij zijn klaar.

Britt en Tony lopen naar hem toe, maar Tony kan het niet laten Nadine een boze blik toe te werpen. Niet dat die zich er wat van aantrekt maar goed.

Britt : Oké wat heeft u besloten?

Bram : Ik wil u pas alles vertellen al u mij verzekerd dat ik straf vermindering krijg en wel een behoorlijke.

Britt : Oké, ik zal kijken wat ik voor u kan doen, maar dat duurt nog wel even denk ik, u zal nog eventjes moeten wachten.

Bram : Ik heb alle tijd.

Dan verlaten Britt en Tony het verhoor en Britt wenkt een agent om bij Bram en van Sant te blijven.

 

Nadine : Zo snel klaar?

Britt : Hij wilt ons alles vertellen over hoe hij aan die illegale identiteit is gekomen in ruil voor fikse strafvermindering.

Tony : Dat kan hij wel gebruiken wat hij heeft heel wat uitstaan.

Nadine : hoeveel wil hij hebben?

Britt : dat heeft hij niet gezegd . Behoorlijk wat.

Nadine zucht : ik zal eens met de onderzoeksrechter bellen. Als ik iets weet laat ik het jullie horen.

 

Nadine : Britt? Tony? Het was niet zo makkelijk.

Tony : onderzoeksrechters zijn nooit makkelijk.

Nadine : Ik wil voor dat je naar huis gaat nog even met je praten, want je word wel heel erg dwars.

Tony : Is goed.

Britt : Maar wat heeft u voor elkaar gekregen?

Nadine : Hij had nog 15 jaar open staan, maar daar kan wel een jaar vanaf. Hij word nog voor meer dingen gezocht en daar moet hij nog voor berecht worden, maar laat dat maar even achterwegen.

Britt zucht : ik hoop dat hij daarmee akkoord gaat.

Nadine : het doet het voor zijn eigen. Niet voor jullie. Jij hoeft je er dus geen zorgen om te maken Britt.

 

Wanneer Britt en Tony terug plaats nemen in de verhoorkamer, kijken de twee mannen hen afwachtend aan.

Britt : we hebben er een jaar vanaf kunnen krijgen.

Bram : een jaar? Een Jaar!!!

Tony : ja een jaar. Je had nogal een lijstje.

Van Sant : reden genoeg dus om er meer vanaf te halen.

Britt : Een jaar is al veel meester dat zou u moeten weten, en misschien als de informatie goed genoeg is dat er nog wat meer er vanaf krijgen.

Tony : De kans bestaat ook als hij ons niet helpt dat hij langer zit omdat we hem dan beschuldigen van het maken van een vals paspoort.

Britt : Dus de keuze is simpel, langer of korter.

Van Sant : ik wil met mijn cliënt overleggen.

Tony : dat heeft u daarnet ook al gedaan.

van Sant : nog een keer overleggen.

Britt : vijf minuten.

Britt en Tony stappen nu echt nijdig het verhoor uit. Nadine die net hun kant op wilde komen ziet de bui al hangen.

Nadine : het vlot niet echt hè?

Tony : ik wordt helemaal gek van die vent.

Britt : nu wil hij weer overleggen.

Tony : Van Sant wil er nog meer van af, en ja ik ben bang dat hij hem overtuigt.

Nadine : Meer valt er op voorhand er niet af te halen.

Britt : Hebben we ook duidelijk gemaakt.

Tony : We hebben hem ook duidelijk gemaakt als hij het niet verteld dat we hem verantwoordelijk houden voor het maken van dat paspoort.

Nadine : Het is te hopen dat hij het doet.

Tony : vast niet. Van Sant krijgt hem toch wel omgepraat.

Nadine : Tony met zo'n instelling kom je niet ver.

Tony zucht.

Nadine : ik denk dat wij heel snel een keer moeten praten.

Tony : dat had u daarstraks ook al gezegd.

Nadine : dan is het dus de bedoeling dat je daaraan werkt. En minder dwars doet.

Tony : Ja baas.(beetje boos)

Dan loopt Vanbruane weg.

Britt : Wil je haar tegen je op zetten of zo. (sissend)

Tony : Nee, maar ik kan hier gewoon niet tegen.

Britt : Zet je er dan gewoon over heen, dadelijk zijn zij weg en heb jij problemen met je baas.

Tony zucht maar zegt niets. Ze kan beter niet tegen Britt zeggen dat haar dat op dit moment helemaal niets kan schelen.

Britt : die vijf minuten zijn nu wel om.

Ze lopen weer het verhoor in.

 

Britt : Bram, ben je er al uit of je voor meer of minder straf gaat?

Bram : Hoe ben ik er zeker van.

Britt : Ons woord.

van Sant : is dat wel genoeg?

Britt : ja dat is genoeg.

Van Sant knikt naar Bram. Ten teken dat hij verder kan gaan.

Tony : vertel maar.

Bram : Ik wilde dus de gewone wereld weer in, ik ben eerst twee maanden naar Spanje geweest daar heb ik me anders laten stijlen ik had hier nog een vriend die mij in contact kon brengen met iemand die er zal voor zorgen dat ik een nieuw paspoort en een sofi-nummer.

Britt : Wie was dat?

Bram : ik verraad mijn vrienden niet.

Britt : ik dacht dat jij strafvermindering wilde?

Bram : ja, maar niet ten koste van mijn vrienden.

Tony : Oké, dan draai je er dus zelf voorop, dat zijn nog een paar jaartjes er bij.

Bram : Ik heb het toch niet gedaan.

Britt : Je wild er toch zelf voor opdraaien?

Bram : Nee.

Britt : Vertel dan wie jou allemaal geholpen hebben.

Bram : ik ken alleen zijn voornaam.

Britt : vertel.

Bram : Pepijn.

Tony : weet je zeker dat je alleen zijn voornaam kent. Nu moet je namelijk wat fotoboeken gaan bekijken.

Bram : Dat meent u niet.

Tony : wat is de volledige naam van je vriend.

Bram : Ik ga mijn vrienden er niet bijlappen.

Britt : Oké, dan kan je fotoboeken gaan kijken.

Tony : Meester, ik denk dat u nu wel weg kan gaan want het word anders wel een heel duur grapje voor uw cliënt.

Bram : het is mijn advocaat en ik zeg wanneer hij weg gaat!

Tony : heb je zoveel geld dan?

Bram : Wij komen daar wel uit.

Britt : Oké, maar uw advocaat mag er niet bij zijn als u het fotoboek bekijkt, hij weet toch niet wie het is.

Bram : Waar bent u dan bang voor?"

Britt : Nergens.

Bram : Ah nu begrijp ik het. u doet maar alsof. Britt kijkt onbegrijpend van Tony naar Bram.

Britt : ik snap echt niet waar je het over hebt.

Bram : daar kom je nog wel achter.

Tony : genoeg nu. Je mag fotoboeken bekijken.

Bram : Oké.

Britt en Tony lopen het verhoor uit en vragen of een andere agent op Bram wild letten en halen even wat fotoboeken op die weg te brengen dan gaan Britt aan haar bureau zitten waar ze snel even het resultaat van dit verhoor uitwerkt. Tony brieft Vanbruane even.

 

Nadine : Wat zijn jullie nu van plan?

Tony : Met hem even niets ik denk dat zo de federale komt, daar moeten we mee spreken en dan hebben we natuurlijk de vermissing nog steeds.

Nadine : en hij kijkt nu de fotoboeken door?

Tony : ja. Die advocaat....

Nadine : ja die is vervelend dat weet ik nu wel.

Tony : Maar op Bram na hebben we niets en we hebben dus geen enkel idee waar die twee vermiste mensen kunnen zijn.

Nadine : Er is kans op dat ze niet meer leven.

Tony : Ja, maar dan moet er ook een lijk zijn.

Nadine : Het kan zijn dat het lijk al helemaal vernietigd is.

Tony : Dat kan, maar hoeft niet.

Tony : we kunnen er toch niet zomaar van uitgaan dat die lijken vernietigd zijn?

Nadine : nee, dat weet ik wel Tony, maar... Nou ja laten we maar hopen dat Bram iemand uit het fotoboek herkent.

Tony : Ik hoop het ook.

Nadine : Oké, ga dan maar.

Tony : Baas, kunnen we nu even praten, ik heb toch even niets te doen.

Nadine : Uw bureau licht nog vol werk, maar oké dan.

Tony : Het spijt me dat ik zo brutaal was.

Nadine : Tot de orde groepen door Britt zeker?

Tony : Ja.

Nadine : Ik ben blij dat je naar haar luistert, maar ik zal graag hebben dat je naar mij ook iets beter luistert.

Tony : ik zal mijn best doen.

Nadine knikt en wenkt dat ze aan het werk moet.

 

Britt : en viel het mee?

Tony knikt : echt wel. Hoe weet jij trouwens dat ze gelijk met mij gesproken heeft?

Britt : Dat is zo te horen ook goed gegaan.

Tony : Ja, maar hoe kan ze nou weten dat jij mij tot de orde had geroepen?

Britt : Omdat ze ons goed kent.

Tony : Dat zal wel, ik zal maar wat aan deze stapel gaan doen.

Britt : Dat dacht ik niet.

Tony : Ga jij me verhouden om wat aan pv's te doen?

Britt : Ja, dat doe ik, ik zie meester van Sant aankomen.

Tony : wat zou die nou weer moeten?

Britt : gedraag je nou een beetje. een keer bij Vanbruane is genoeg. En ruzie met van Sant kan je ook beter niet hebben.

Tony zucht en zet een gemaakte glimlach op als van Sant toekomt.

Van Sant : Mijn cliënt heeft iemand herkend.

Britt : Dat is snel, we zullen mee komen.

 

Britt : Bram, wie is het?

Bram : Dit is hem.

Tony : Je bent daar heel zeker van?

Bram : 100%.

Britt : Oké, je begrijpt dat we dit moeten uitzoeken, je kan zolang wachten tot onze collega's van de federalen hier zijn, dat kan wel ieder moment zijn.

Bram zucht maar houdt zijn mond.

Britt buigt zich over de foto die Bram heeft aangewezen.

Dan word er aan de deur geklopt en Tibo komt binnen gelopen met een collega.

Britt : Ik ben blij dat je er bent, Dit is Bard met zijn advocaat, wil je nu gelijk met hem spreken of wil je nog gebrieft worden?

Tibo : Brief mij nog maar eerst even bij.

Tony : Ik roep wel even iemand om bij onze Bard te blijven.

Als Tony iemand heeft gevonden legt ze snel alles even uit.

Tibo : dus als ik het goed begrijp heb je nog steeds niets vernomen van het echtpaar dat verdwenen is?

Tony : geen spoor.

Britt : Maar we denken dat die mensen die achter die valse gegevens zitten er achter zitten.

Tibo : Het kan toeval zijn.

Britt : Ja, maar we zijn nog niet achter het sofi-nummer van de vrouw gegaan omdat we hier al veel tijd aan hebben verloren.

Tibo : Werd die ook nog steeds gebruikt?

Britt : Ja.

Tibo : Kan je me daar de gegevens van doorgeven, dan kan ik er wel wat mensen op zetten, zouden jullie met de vermissing willen doorgaan dan storten wij ons op de rest van de zaak.

Britt : Maar we overleggen wel regelmatig, zodat we misschien verder kunnen komen door elkaars gegevens?

Tibo : Goed, als we alles gewoon naar elkaar doorsturen en af en toe eens overleggen.

Britt : dat lijkt me een goed plan.

Tony : en alle informatie doorsturen he?

Tibo : ik dacht dat ik dat net al zei?

Tony : sorry, maar er kwam ineens wat uit het verleden naar boven drijven.

Tibo : Bij u krijgen niet veel mensen een tweede kans.

Britt : Er valt wel mee te leven hoor.

Tibo : Geloof ik ook, maar mevrouw Dierickx was ook wat vergeten door te geven toen.

Tony : Kan een keertje gebeuren.

Tibo : Het is je vergeven hoor.

Tony : Daar ben ik blij om.

Tibo : laten ons deze keer allebei aan het boekje houden.

Tony knikt.

Britt : we moeten verder.

Tibo : Lijkt mij een wijs idee.

 

Britt : Het is al aardig laat, wat kunnen we nu nog doen?

Tony : Alles is in orde voor het opsporingsbericht?

Britt : Ja.

Tony : Even overal een kopietje van maken voor Tibo.

Britt : Zal ik wel even doen.

Tony : laten we vooral deze keer alles goed doen.

Britt knikt lachend : lijkt me verstandig de vorige keer verliep het niet zo fantastisch.

Tony : maar het was af en toen wel lachwekkend.

Britt knikt, maar zegt verder niets.

Tony : een kwartje voor je gedachten.

Britt : ik begin me af te vragen waar dat echtpaar is.

Tony : dat doe ik al de hele zaak.

Britt : ja, maar sinds we met Bram hebben gesproken denk ik niet dat het iets positiefs is.

Tony : je denkt aan een misdrijf?

Britt knikt : die mensen zijn in ieder geval niet zomaar verdwenen.

Tony : We moeten weten hoe ze leefde.

Britt : Ja, maar er is niemand die wat lost.

Tony : Zouden ze het kunnen weten bij zijn werk?

Britt : Geen idee, zullen we nu uitzoeken waar hij werkte en daar morgen heen gaan? Dorien wilt me ook nog eens zien.

Tony : Tuurlijk.

Britt : heb het nu ook wel gehad moet ik zeggen.

Tony zucht : ik ook. Ik denk dat ik lekker thuis op de bank voor de tv neerplof.

Britt : Jij moet nooit kinderen krijgen hè.

Tony : Lijkt mij geen goed idee, vindt het leuk als Dorien komt, maar die is ook 's ochtends zo vroeg wakker.

Britt : Dan stuur ik haar voortaan naar jou, ze is haar bed niet meer uit te krijgen.

Tony : Dank u, dan komen we samen ons bed niet uit.

Britt : Laten we dat dan maar niet doen dan.

Tony : waarom niet. Met de hele dag in bed liggen is niet mis hoor, als je vrij hebt.

Britt : voor jou niet nee. Maar voor Dorien wel.

Tony : waarom voor haar wel?

Britt : jij kan gewoon de hele dag slapen, maar als Dorien de hele dag slaapt kan ze 's avonds niet in slaap komen.

Tony : Blijft ze toch langer op.

Britt : Je zal het wel merken als je zelf kinderen hebt dat het niet meer gaat.

Tony : Maar dat duurt nog heel lang en ik kan niet eens tv kijken, ik moet nog wat aan die bijscholing doen.

Britt : Zo goed voornemen Tony.

Tony : Ja ik wil het ook halen dan moet je er wel wat voor doen.

Britt : heb je je leven verbeterd of zo?

Tony : nee hoor.

Britt : je bent ineens zo ijverig.

Tony : Ik ben toch ook geslaagd voor mijn eindexamen en de politieschool.

Britt : dat ging vast niet gemakkelijk?

Tony : Heel veel hulp van Regiena gehad.

Britt : Die moet ook wel geduld hebben.

Tony : Ik begin het ook leuk te vinden hoor, dus dat scheelde wel.

 

Britt : Goedemorgen Tony.

Tony : Goedemorgen, jij bent vroeg. Ik dacht eens op tijd te komen voor de resultaten van het opsporingsbericht.

Britt : Dat dacht ik ook.

Tony : En?

Britt : nog niets.

Tony : helemaal niets?

Britt : er zijn twee tips binnen gekomen, waar er sowieso een vals alarm van is.

Tony : Dus het was voor niets?

Britt : Het lijkt er wel op.

Tony : Zullen we dan zo maar naar zijn werk gaan?

Britt : Ja, dat lijkt me wel verstandig, misschien komen we dan nog ergens acht.

Tony : Laten we het hopen.

Als Britt en Tony het bedrijf binnen komen is het daar al een drukte van jewelste.

Britt : pardon, Politie Gent. Kunnen wij de baas spreken?

Man : de echte baas zit in Amerika, maar Jan Hoeksema neemt het over. Eerste deur rechts van u.

Britt knikt en kijkt Tony aan : was die man hier de baas?

Tony : dat zou goed kunnen.

Britt : We zullen het zo wel vragen.

 

Tony : Wij zouden graag wat meer willen weten van Martin de Kwant.(vermiste man)

Jan : Wie?

Britt : Tot 2 ½ jaar geleden werkte hij hier nog als het goed is, zijn zoon heeft ons ingeschakeld om hem te vinden.

Jan : Ik ga even een collega vragen of die er bij wilt komen, ik werk hier net iets meer dan 2 jaar.

 

Peter : Ik ben Peter, misschien kan ik u helpen?

Britt : Martin de Kwant, zegt dat u iets?

Peter : Ja, die is al meer dan 2 jaar vertrokken, China dacht ik.

Tony : kent u misschien de reden waarom?

Peter schudt zijn hoofd maar kijkt dan op : vast iets voor een zaak. Hij was zijn hele leven met zijn werk bezig.

Tony : wat vond zijn vrouw daarvan?

Peter : die kende ik niet zo goed. Ik zag haar wel eens op feesten of zo. Maar daar hield het mee op.

Britt : Maar hij is niet terug gekeerd.

Peter : Nee, hij zou daar gaan wonen, ik kan wel zijn dossier op laten vragen bij personeelszaken.

Tony : Als dat zou kunnen.

Peter : Ik zal even bellen.

Als Peter neerlegt : het komt eraan. Zal ik jullie bellen als het er is?

Britt : Duurt dat zo lang dan?

Peter : Het moet uit een ander gebouw komen.

Tony : Hoe lang gaat het dan duren?

Peter : Een halfuurtje.

Britt : Is hier koffie te krijgen?

Peter : Op de bovenste verdieping in de kantine.

Britt : Bedankt, hier is mijn nummer.

 

Dan lopen ze naar de kantine toe.

Tony : Ik vindt het wel heel raar hoor, als hij ging emigreren, waarom liet hij dan geen bericht achter.

Britt : ik blijf erbij dat er iets niet klopt. Hij is niet gewoon gaan emigreren.

Tony : ik begin te denken dat je gelijk hebt.

Britt : Maar als we wat meer weten kunnen we wel contact opnemen met de ambassade.

Tony : Ja, je zal zien dadelijk zitten ze daar dan gewoon.

Britt : Ik vind het raar dat ze hier niet zijn uitgeschreven al zouden ze daar heen zijn gegaan.

Tony : Ja dat is het onbegrijpelijke, maar ze hebben wel alles opgezegd.

Britt : Maar geen buren verwittigt, maar ik denk dat niet ze een erg sociaal leven hebben gehad..

 

Ondertussen waren ze boven en haalde een kopje koffie en gingen aan een tafeltje zitten waar ze nog even over hun zaak praten.

Tony : sociaal leven of niet. Je buren kun je toch wel even verwittigen. En je kind ook.

Britt haalt haar schouders op : misschien gaat dat niet bij iedereen hetzelfde.

Tony : Laten we hopen dat het zo is, dan is ons probleem opgelost.

Britt : Ja dat is wel zo, maar ik vindt het niet netjes staan om eerlijk te zijn.

Tony : Ik ook niet.

Britt : dus we zijn nog lang niet uitgezocht.

Tony : dat had ik eigelijk ook niet verwacht nee. Om de ene of andere reden heb ik het gevoel dat die allemaal wel eens heel lang zou kunnen gaan duren.

Britt : We zien het wel.

 

Wanneer het dossier er is wort Britt gebeld en kunnen ze dus weer naar beneden. In het dossier staat dat hij naar China is overgeplaatst. Er staat een nummer bij van het bedrijf waar hij nu moet werken.

Britt en Tony gaan dan weer terug naar het commissariaat waar ook om een tolk word gevraagd, want Chinees spreekt Britt nou net niet.

 

Omdat het nog niet zo laat op de dag is en in China het 7 uur later is dan in België is het maar te hopen dat ze het bedrijf nog te pakken krijgen. Dat lukt de tolk dan gelukkig wel, maar het nieuws is niet helemaal goed. Martin de Kwant heeft daar tot een jaar geleden nog gewerkt maar heeft ontslag genomen.

 

Britt : Zullen we dan maar proberen om met de Ambassade nog te bellen, misschien kunnen zij nog uitzoeken of hij nog in China is.

Tony zucht : ik bel wel. Maar als we hier niets van horen heb ik het er wel een beetje mee gehad hoor.

Britt : ja, dat begrijp ik. Ik snap er ook niet zoveel van. Waarom hij niemand verwittigd heeft.

Tony : dat is ook het eerste wat ik hem ga vragen als we hem te pakken krijgen.

Britt : ben ik het geheel mee eens, maar laten we nu maar bellen.

 

Als Tony heeft opgehangen.

Britt : en?

Tony : Ze gaan morgen alles voor ons nakijken, maar het is nu 6 uur daar dus iedereen gaat lekker naar huis toe.

Britt : Van overwerken hebben ze zeker nooit gehoord?

Tony : Dat zal wel.

Britt : Wat gaan wij de rest van de dag doen, want bij ons het voorlopig nog geen 6 uur.

Tony : Over 7 uurtjes pas Britt.

Britt : Ja dat wist ik ook wel.

Tony : Eens alles op papier zetten en dan met de federalen bellen?

Britt : Ja dat is goed.

Een tijd lang zijn ze druk bezig tot Nadine uit haar kantoor komt.

Nadine : zo dames nog niet genoeg van deze zaak?

Tony : een beetje wel, maar we zijn nog met een aantal dingen bezig.

Nadine : en wat zijn jullie dan nu aan het doen. Ik zie jullie alleen maar aan dat bureau zitten vandaag.

Britt : dat valt best mee. We zijn al weggeweest, maar de ambassade gaat in China om 6 uur dicht en die lui kennen geen overwerken.

Tony : en nu zetten we alles op papier en daarna bellen we de federalen.

Nadine : China?

Britt : Ja, hij heeft in China gewerkt, maar daar is een jaar geleden weg gegaan.

Nadine : Hoe ben je daar zo ineens achter gekomen?

Britt : We zijn bij zijn werk geweest.

Nadine : Hebben jullie nog veel werk?

Tony : Ik ben net klaar, maar ik wilde alles tegelijk doorsturen.

Nadine : Dat begrijp ik.

Britt : Ik ben ook bijna klaar, nog een paar zinnetjes in typen.

Tony (die een vrije middag ziet aankomen) : hoezo vroeg u dat... Hebben jullie nog veel werk?

Nadine : Dan zal Britt voor mij naar de overkant kunnen.

Britt : U bent daar gister toch al geweest, het is nu dinsdag.

Nadine : Ja, maar dit is een ingelaste vergadering over het nieuwe beleidsplan, maar ik moet zelf naar een andere vergadering.

Britt : Leuk, niets interessanter?

Nadine : Nee, sorry.

Tony : Dat betekent voor mij een middag bureau.

Nadine : Ja, daar kan in niets aan veranderen.

Tony (mompelend) : ik had op iets anders gehoopt.

Nadine : ik weet al te goed waar jij op gehoopt had. Maar dat gaat niet door.

Britt : Tony, ik wil wel hier blijven, als jij naar de overkant gaat.

Nadine : Nee, Britt jij moet.

Britt : Wanneer ben je nou helemaal klaar met die bijscholing, dan mag jij ook.

Tony : Ik geloof dat ik ineens wat minder had mijn best ga doen.

Nadine : Je kan vanmiddag wel ook wat aan je bijscholing doen Tony, maar ook je eigen werk natuurlijk.

Tony : Bedankt. Britt, schiet even op dan kan ik contact met de federalen leggen, misschien hebben zij wat aanknopingspunten voor ons.

Britt : waar is je goede humeur gebleven?

Tony : dat komt zo wel weer terug.

Britt lacht : gelukkig maar.

Tony : bel nou.

Britt : Zal ik doen.

 

Britt : De federalen hebben ook nog niet echt veel succes geboekt. Ze proberen nog steeds die gast te pakken die alles heeft geregeld, maar die laat zich niet zien.

Tony : Heerlijk zeg.

Britt : Kan er niets aan doen, maar ik heb nog wel een werkje voor je.

Tony : Wat?

Britt : De zoon moet nog ingelicht worden.

Tony : en jij gaat niet mee?

Britt wijst naar achteren : de burgemeester wacht.

Tony : ja, ze komt er weer lekker onderuit.

Britt : jij mag ook gaan hoor.

Tony : nee laat maar.

Ze pakken beiden hun jas en lopen naar beneden.

Tony rijd ondertussen richting de Hollidayinn. Daar meldt ze zich aan de balie en vraagt ze in welke kamer Jasper zit en gaat er dan naartoe.

 

Jasper : Weet u al meer?

Tony : We weten dat je ouders naar China zijn geëmigreerd, tot een jaar geleden heeft je vader daar in een verstaging van zijn bedrijf gewerkt, maar daar heeft hij ontslag genomen. Morgen gaan ze van de ambassade in China uitzoeken waar je ouders zich bevinden.

Jasper : en als die niks vinden?

Tony haalt haar schouders op.

Jasper : als jullie dan niets meer doen ga ik ze zelf zoeken.

Tony : Hoho. Wacht even. Als ze niet meer in China zitten kunnen ze overal zijn. Waar wil je in godsnaam beginnen?

Jasper : kan me niet schelen!

Tony : laten we nu eerst even afwachten of de ambassade iets weet.

Jasper : Dan kan ik zeker blijven wachten.

Tony : U moet mij geen verwijten gaan maken dat er pas nu aandacht aan wordt besteed omdat uw ouders weg zijn. Maar ik denk dat ze gewoon in China zitten.

Jasper : En als ze daar niet zitten?

Tony : Dan kunnen we de politie in China tot actie over laten gaan om een zoekactie te starten zodat ze kunnen achterhalen waar uw ouders naar toe zijn gegaan.

Jasper kijkt wat gerustgesteld : en dan blijf ik bij hun. Ik had nooit zolang weg moeten blijven.

Tony : Maar ik weet niet of dat de oplossing is, uw ouders hebben hier nogal geïsoleerd geleefd. U zit toch met uw werk, maar meer contact zoeken is misschien een idee.

Jasper : Dat zal ik doen.

Tony : Zodra ik meer weet zal ik contact met u opnemen.

Jasper : bedankt en sorry dat ik net zo uitviel.

Tony : kan gebeuren. En ik begrijp het wel hoor.

Dan gaat Tony weer terug naar het commissariaat. Daar begint ze aan een stapeltje PV's. Wanneer ze met het stapeltje klaar is, gaat haar tas openen voor haar boek van de bijscholing en daar begint ze dan uit te werken.

 

Tegen drie uur komt Vanbruane binnen gelopen.

Nadine : Britt nog niet terug?

Tony : Nee.

Nadine : Ben jij nog wat verder gekomen?

Tony : Een stapeltje PV's en anderhalf hoofdstuk van mijn boek.

Nadine : Het gaat goed met jou, wanneer moet je examen doen?

Tony : Einde van de maand.

Nadine : en nog niet tegen problemen aangelopen?

Tony schudt haar hoofd : tot nu toe gaat het allemaal erg goed.

Nadine : Mooi, maar als je ergens tegenaan loopt kan je altijd langs komen.

Tony : Bij Britt ook, dus ik zit wel goed.

 

Pas om halfvijf komt Britt binnen gelopen.

Tony : Was het gezellig?

Britt : Nee, even Nadine briefen.

Tony kijkt haar even verbaasd na en gaat dan weer verder met haar werk.

 

Britt : heb je dat expres gedaan?

Nadine : wat?

Britt : me naar zo'n vergadering sturen!!?

Nadine : Nee, ik had echt geen idee dat het allemaal zo lang zou duren, maar ik had zelf niet gekund, want deze vergadering was veel belangrijker.

Britt : Het is u vergeven.

Nadine : Is er nog wat uit gekomen?

Britt : niet echt iets speciaals, je zal het wel in de notulen terug lezen, zoveel is er niet uitgekomen.

Nadine : wat heeft er dan in godsnaam zolang geduurd?

Britt : wat denkt u? Weeral mensen die niet met PowerPoint om kunnen gaan.

Nadine : bestaan daar geen cursussen voor of zo? Het zou de helft van de tijd schelen.

Britt : Wat denk je van de ouderwetse manier?

Nadine : Nog beter.

Britt : maar de volgende keer mag u weer.

Nadine : Krijg ik maandag zeker te horen?

Britt : Ja, maar ik ga eens kijken wat Tony heeft uitgevoerd.

Nadine : Vooral geblokt.

Britt : die is echt totaal veranderd.

Nadine : ja, maar wel positief.

Britt kijkt haar lachend aan en gaat dan naar haar partner.

Britt : al wat wijzer geworden?

Tony : Wat zal ik wijzer geworden moeten zijn Britt, de federalen zijn niet snel met dingen te brengen en in China werken ze de komen de uren nog niet.

Britt : Ik bedoelde uit u boeken.

Tony : ja, best wel interessante stof, eigenlijk zonde dat ik mijn jeugd vroeger zo heb vergooid, dan had ik het nu niet meer hoeven doen.

Britt : Een mens is nooit te oud om te leren. Hoe reageerde de zoon eigenlijk?

Tony : Hij was even boos omdat hij maar moest wachten voor er verdere acties ondernomen zouden worden, maar hij is daarna wel weer redelijk geworden.

Britt : ging wel redelijk dus.

Tony knikt : en hoe was jou vergadering.

Britt zucht vermoeid : ik heb daar dus de hele middag gezeten en uiteindelijk is er bijna niets uitgekomen.

Tony (mompelend) : hoe vergooi je je middag...

Britt : Dat vroeg ik me dus ook af.

Tony : Je mag zo lekker naar huis toe.

Britt : Gelukkig wel.

Tony : heb je het ook gehad voor vandaag?

Britt : helemaal.

Tony : is Johan er?

Britt : Normaal wel.

 

Britt : Goedemorgen Tony.

Tony : Goedemorgen.

Britt : Je bent je de laatste tijd wel van je goede kant aan het laten zien.

Tony : Mag dat niet dan?

Britt : Natuurlijk.

Tony : Ben net gebeld door de Ambassade.

Britt : Nu al?

Tony : Het is daar al 4 uur.

Britt : En?

Tony : Tot vorige maand hebben ze nog in China gewoond, ze zijn nu naar Australië verhuis.

Britt : Het rijzen zit daar zeker in het bloed?

Tony : Zal wel.

Britt : Weet je ook waar?

Tony : Ja Sydney, ik wacht nog een halfuurtje om naar zijn huis te bellen, en dan is zeerwaarschijnlijk voor ons de zaal opgelost.

Britt : Al wat gehoord van de federalen?

Tony : Tibo is op weg hier naar toe.

Britt : Hier naar toe?

Tony : Ja, hij zal over een halfuurtje wel komen.

Britt : Oke, wil je nog een koffie?

Tony graag.

 

Tibo : Goedemorgen dames.

Britt : Hoi Tibo, al nieuws voor ons?

Tibo : Ik komen jullie heel erg bedanken, we hebben zeerwaarschijnlijk de kopstuk van een hele bende te pakken, we zijn bijna klaar met de bewijslast, vandaag gaan we hem oppakken.

Tony : Dat is snel.

Tibo : Zeker, hebben jullie het gezin al gevonden?

Tony : Ik ga zo bellen, en zeer waarschijnlijk krijg ik ze aan de telefoon.

Tibo : Waar zitten ze nu?

Tony : Sydney.

Tibo : Ik begrijp niet dat zij hun sofi-nummer niet registreren.

Britt : gebeurd wel vaker als mensen met pensoen gaan.

Tony : Lekker handig hè.

Tibo : Zeker.

Tony : dat zouden ze moeten veranderen.

Tibo : ik denk dat je dat wel kan vergeten, maar je kan het vragen.

Hij kijkt haar lachend aan.

Tony lacht ook : ze luisteren vast niet naar een simpele flik in het blauw...

Tibo : Ook niet van een van de federalen hoor.

Britt : Tony, moet jij niet eens gaan bellen?

Tibo : Goed idee, dan weten we waar jullie aan toe zijn.

Britt : Daarom.

 

Tony pakt dan de telefoon en draait het nummer. Ze heeft dan even een vriendelijk gesprek en hangt de telefoon op.

Britt : En?

Tony : We moeten de zoon even het adres van zijn ouders geven en dan is de zaak voor ons afgelopen.

Britt : Maar wat werd er gezegd over hun vertrek hier?

Tony : Ze hadden toch geen contact en waren eigenlijk van plan terug te komen, maar het beviel hun beter om in het buitenland te blijven.

Britt zucht geïrriteerd : is dat alles? Weet je wel hoe lang we daar mee bezig zijn geweest?!

Tony : ja dat weet ik Britt. Ik ben uw partner.

Britt glimlacht eventjes : daar zit wat in.

Tibo : Nou voor jullie is het dan zaak opgelost, voor ons is het vanavond als het goed is opgelost.

Britt : Veel succes, en tot de volgende samenwerking.

Tibo : Jullie ook.

 

Na een telefoontje naar de zoon van het echtpaar kan deze zaak gesloten worden. Dezelfde dag nog voor het naar huis gaan krijgt Britt een telefoontje dat de hele bende is opgerold en iedereen heeft bekend.

 

Einde

 

Vervolgverhaal van de club flikken10

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©