vermist of niet

Halverwege de werkdag kom Johan het teamlokaal binnen gelopen.
Merel : Johan, mis je Britt zo erg?
Johan : Ja, maar ik kwam eigenlijk voor jullie beiden als jullie niet met een zaak bezig zijn.
Merel : Wij zijn niet met iets dringends bezig, of je moet PV's dringend noemen.
Johan : Mooi, waar is Britt eigenlijk.
Britt : Achter je.
Johan : Hoi schat.
Britt : Is er wat schat, want normaal kom je nooit naar het commissariaat.
Johan : Ik maak me zorgen om een cliënt.
Britt : Ga zitten en vertel maar.

Johan : Ik had Maandag een afspraak met Jos Klavers. Ik sta hem bij is de scheiding. Maar maandag is hij niet op komen dagen. Ik heb hem vandaag en gister proberen te bereiken, maar dat lukt niet.
Britt : Mag ik de gegevens, dan zal ik aan John vragen of we eens polshoogte mogen nemen.
Johan : Hier heb je het.
Britt : Bedankt. 
Britt: We gaan nu naar John, ik zal je wel op de hoogte houden.
Johan: Oké, tot straks
Hij gaf haar nog een zoen en ging dan terug naar kantoor.
Britt en Merel gingen naar John en daar legde ze alles uit en ze kregen toestemming om polshoogte te gaan nemen in het huis van Jos Klavers. 
Merel : Zullen we hem eerst even natrekken?
Britt : Is goed, misschien staat er wel wat in waar we wat aan kunnen hebben als hij niet thuis is.

Merel duikt snel de computer in, maar komt niet met veel bijzonder nieuws naar buiten.
Merel : Niets, Vader van 1 kind en er is een keer iemand aan de deur geweest om te bemiddelen in een ruzie tussen hem en zijn vrouw.
Britt : Laten we dan maar eens gaan kijken. 
Britt en Merel vertrokken naar z'n huis.
Daar aangekomen stonden ze voor een grote villa.
Merel: Whow, die verdiende z'n centjes goed
Britt: Ofwel z'n vrouw.
Ze kregen de deur niet open dus gingen ze maar via het raam dat open stond. Eens ze binnen waren.
Britt: Ik ga boven kijken
Merel: Oké, ik kijk hier wel rond.

Britt ging naar boven maar daar vond ze niets speciaals

Merel had ook al niet veel succes.
Merel: Britt?
Britt: Ja?
Merel: heb jij iets?
Britt: Nee.
Merel: We moeten alleen nog de kelder doorzoeken. 
Maar ook in de kelder was niets te vinden. Weer boven gekomen stonden ze oog in ook in de loop van de lopen van een revolver te kijken.
Raymond : Wat doen jullie hier?
Raymond en Pasmans stopten meteen hun revolver weg.
Merel : De bewoners van dit huis vinden en jullie?
Raymond : De buurvrouw had alarm geslagen omdat ze jullie naar binnen hebben zien gaan via het raam, ze dacht dat er ingebroken werd. 
Merel: Zo als je kan zien is dat niet zo.
Raymond: ja, en ? iets gevonden?
Britt: nee, niets.
Merel: Waarschijnlijk gewoon verhuisd of zo.
Pasmans: En alles gewoon achterlaten?
Raymond: Dat lijkt me inderdaad ook onwaarschijnlijk.
Pasmans: Misschien heeft die buurvrouw iets gezien, want ze houdt haar buren zo te zien goed in de gaten.
Britt: Ja, misschien, kunnen jullie is met haar gaan praten?
Raymond: Oké 
Merel : Oké, we zien jullie wel op het commissariaat.

Britt : Merel, waarom zou hij verhuizen zonder Johan te verwittigen?
Merel : Geen idee eigenlijk, maar dan laat je ook niet je raam zomaar open staan.
Britt : Dat doe je lijkt mij zowozo niet, zeker in zo'n kast van een huis.

Ondertussen zijn ze bij de buurvrouw aangekomen en ze bellen aan. Wanneer de vrouw open doet schrikt ze.
Vrouw : Doe me alstublieft niet. (bang)
Britt : We doen u niets, we zijn van de politie.
Snel laat Britt haar Batch zien.
Britt : Ik ben Britt Michiels en dit is mijn Collega Merel Vanneste. 
de vrouw kijkt merel raar aan omdat zij geen batch toont dus vraagt de vrouw aan Britt of merel echt wel van de politie is 
Britt: ja hoor u hoeft echt niet bang te zijn mijn collega merel vanesste is ook bij de politie 
merel : ja wacht even ik zal mijn batch halen in de auto 
dus merel gaat naar de auto en komt terug met haar batch in haar handen 
merel : zo mevrouw bent u nu gerust nu weet u zeker dat ik ook van de politie ben 
vrouw : ja kom maar binnen 

Britt : mevrouw mag ik iets vragen 
vrouw : vraag maar 
Britt : waarom bent u zo bang om iemand binnen te laten 
Vrouw : Ik zag u niet inbreken, en ik ben mijn man verloren toen er een inbreker in mijn huis kwam, mijn wan wilde hem wegjagen, maar hij is neergeschoten.
Britt : Het spijt ons dat we u zo hebben laten schrikken.
Vrouw : U kon het niet weten.
Britt : Wij zouden u wat vragen willen stellen over uw buren, want de advocaat van meneer Klavers had maandag een afspraak waar hij niet is op komen dagen en sinds dien kreeg hij hem niet meer te pakken.
Vrouw : Ik begrijp het, ze zitten in AZ sint Lucas, Hun zoontje licht daar, hij is ineens heel ziek geworden, wat weet ik niet. 
Merel: Dat kan verklaren waarom meneer Klavers niet kwam opdagen bij zijn afspraken bij zijn advocaat.
Vrouw: Ik hoop dat ik u wat heb kunnen helpen?
Britt: Wees daar maar zeker van. (glimlachend) 
Britt en Merel nemen dan afscheid en gaan naar het commissariaat. Daar aangekomen staan Raymond en Pasmans al op hun te wachten.
Britt : Niets aan de hand, nou ja. Hun zoontje licht ernstig ziek in het ziekenhuis.
Raymond : Hoe weten jullie dat dan?
Britt : Dat heeft de buurvrouw ons verteld.
Pasmans : De gene die ze als vermist had opgegeven, had die daar niet kunnen informeren.
Britt : Dat kan je niet echt van Johan verwachten lijkt mij. Hij kan toch niet bij zijn cliënten die niet op komen dagen langs gaan en buren ondervragen. 
Pasmans: nee, je hebt gelijk, maar die meneer Klavers kon Johan toch verwittigen e.
Britt: Daar zal hij waarschijnlijk geen tijd voor gehad hebben.
Pasmans: Nee, waarschijnlijk.
Britt: Ik bel Johan.

Britt belt Johan en even later komt hij op het commissariaat aan.
Johan: En ? Weten jullie al iets meer ?
Britt: Ja, zijn zoontje ligt in het ziekenhuis en zijn buurvrouw zegt dat hij daar is.
Johan: ohw, oké 
Britt : Maar het is goed dat je het gemeld hebt.
Johan : Jullie hebben zeker liever dit soort zaken?
Britt : Ja, je kan dan nog een beter bericht terug brengen.
Johan : Ik zal vaker vermiste cliënten opgeven, al heb ik die maar weinig.
Britt : Dat lijkt mij ook maar beter. 
Johan : Ik ga dan maar eens naar huis, zal ik koken?
Britt : Lekker, ik kom ook zo.

Einde

Vervolgverhaal van de club Britt en Johan