Ziek

Johan : Lieverd?
Britt : Ja? (moe)
Johan : Je ziet er slecht uit, Britt, afin, je ziet bleek, en je ziet er verschrikkelijk moe uit... ben je ziek aan het worden?

plots hoest Britt erg hard...
Britt : Ik denk Griep.
Johan : Blijf jij dan morgen maar lekker thuis.
Britt : Nee hoor niet nodig ga gewoon werken.
Johan : Britt, ga gewoon uitzieken je lichaam vraagt er om en luister er maar eens naar.
Britt : Het valt echt wel mee en ze hebben me nodig.
Johan : Britt, ze kunnen echt wel een dagje zonder je.
Britt : Neen, dat kunnen ze NIET. we zijn net aan een belangrijke zaak bezig, Johan, ik kan nu echt niet ziek worden...

maar in het commissariaat merkt de rest van het team ook wel dat Britt ziek is, en vooral Vanbruane merkt dit op...
De volgende ochtend.

Johan : Britt, je med je nu ziek of ik doe het.
Britt : Nee Johan ik ga gewoon werken.
Johan : Nee, je bent ziek en je gaat gewoon terug naar bed.
Britt : Nee.
Johan : Ik ga naar het commisariaat bellen dat je ziek bent en geen tegenspraak.
Britt : Neen, als ik echt zo ziek ben als jij zegt, dan merken ze het wel, hoor!!

Britt vertrekt naar het commersariaat, maar Johan belt toch Nadine op...
Nadine : Vanbruane.
Johan : Met Johan van Lancker.
Nadine : Britt is zeker ziek?
Johan : Ja maar ze komt toch werkenn ze denkt dat jullie het niet zonder haar aan kunnen.
Nadine : Ik zal haar wel naar huis sturen en zeg niet dat je gebeld hebt.
Johan : Bedankt.

Nadine en Johan hangen op en Johan brengt de kinderen naar school en gaat zelf naar kantoor en hoopt dat Britt maar naar haar baas zal luisteren.
wanneer Britt aangekomen is op het commersariaat, wordt ze meteen naar Vanbruane's kantoortje geroepen...
wanneer Britt in het kantoortje van haar baas is.
Nadine : Britt ga eens zitten, ik wil even met je praten.
Britt : Waarover?
Nadine : Over jou?
Britt : Hoezo? Doe ik mijn werk niet goed?
Nadine : Je werk doe wel goed alleen je ziet er slecht uit de laatste tijd, ben jij ziek aan het worden?
Britt : Johan heeft zeker gebeld?
Nadine : Neen, Britt, dat heeft hij niet gedaan, ik vond dat je er slecht uit ziet...
Britt : Ik ben misschien wel ziek aan het worden (toegevend)
Nadine : Dan ga je naar huis en je neemt rust en ziekt ui, wat let je?
Britt : Jullie hebben mij nodig.
Nadine : We hebben je nodig maar alleen als je gezond bent, wanneer jij halfziek hier loopt en dadelijk echt heel ziek ben moeten we nog langer zonder je.
Britt : Maar Sofie, met wie moet zij samen werken.
Nadine : Daar zoek ik wel een oplossing voor.
Kom aan Britt gaan, nu!
Ja baas ik ga al.Als Britt buiten de deur stapt struikelt ze over het afstapje.Met een smak komt ze op de grond terecht. Met een sprong is Nadine bij haar. Verder is er niemand in het teamlokaal behalve Sofie die ook aan gelopen komt. "Britt Ca va"
Britt : Ja het gaat wel.
Nadine : Sofie breng jij Britt even naar huis ze is ziek.
Sofie : Ja dat is goed.
Britt : Ik ben geen kind meer en ik ben met de auto, kan zalf wel thuis komen.
Nadine : Britt! je kan zelfs nog niet eens mijn kantoor fatsoenlijk uitstappen, je valt zo op de grond! besef je wel hoe slap je nu wel niet bent?

Britt kijkt Nadine moe aan en valt in slaap in Sofie's armen...

Sofie : Wat is er toch met haar?
Nadine : Gewoon ziek maar wild niet toegeven en blijft werken en nu is ze gewoon op en moet tot rust komen.
Britt : Oke, u heeft gelijk ik ga wel naar huis.
Nadine : En ik wil je niet eerder terug zien voor dat je weer beter bent.
Britt knikt moe en Sofie brengt haar naar huis... daaraangekomen...

Sofie : Wil je dat ik even blijf?

Britt haalt haar schouders op, gaat op de bank liggen en valt in een diepe slaap...
Sofie legt een deken over Britt heen en besluit nog even te blijven...
wanneer Britt net wakker wordt, heeft Sofie thee gezet...

Britt : Sofie? (mompelend)
Sofie : Hey. je bent wakker. voel je je al wat beter dan net? (glimlachend)
Britt : Valt wel mee (glimlachend) ik denk dat ik toch wel een paar dagen thuis blijf. ik ben helemaal aan het beven...
Sofie : Dat komt omdat je ZIEK bent, Britt (lachend) maar ik denk dat dat woord niet in je vocabulair voorkomt (lachend)
Britt : Ziek wel, maar thuisblijven van het werk niet.
Sofie : Hoord wel bij elkaar.
Britt : Bij mij is ziek pas thuisblijven wanneer je niet meer op je benen kan staan.
Sofie : Nou, je kon ook niet meer blijven staan.
Britt : Je hebt gelijk, moet beter naar mijn lichaam luisteren.
Sofie : Je weet het dan toch! (lachend)

Maar dan sprint Britt naar de badkamer en geeft over in het toilet...
Wanneer Britt na een paar minuten terug komt.
Britt : Oke ik weet nu dat ik echt ziek ben.
Sofie : Dat wisten wij twee dagen geleden al.
Britt : Nou laat ik dan maar naar bed gaan en Johan bellen of die voor de kinderen wild zorgen.
Sofie : Dat doe IK wel, JIJ kruipt je BED IN! (streng/lachend)
Britt : Het is al goed.
Sofie : Moet ik nog blijven?
Britt : Hoeft niet, ik ga slapen en Als Johan voor de kinderen zorgt is hij toch optijd thuis.
Sofie : Oke.

Britt gaat naar haar bed en Sofie beld naar Johan.
Johan : Van Lancker.
Sofie : Johan, met Sofie hier... Britt is...
Johan : Ziek... (glimlachend)
Sofie : Juist (glimlachend) in elk geval, ze ligt nou te slapen, ik moet weer gaan werken, maar ze vroeg of ik je wilde bellen of je voor de kinderen kon zorgen?
Johan : Ja, natuurlijk, dat is geen probleem (lachend)
Sofie : Wist ik wel (glimlachend)
Johan : Ehm, Sofie?!
Sofie : Jah..
Johan : Gaf ze nu makkelijk toe?!
Sofie : Nadat ze was gevallen wel jah..
Johan : Wat?!
Sofie : Wel, Nadine had haar gezegd dat ze naar huis moest gaan en dat wilde ze wel, met tegenspartelen, maar bon. en dan ging ze Nadine's kantoortje uit, en struikelde over het opstapje... baf, met haar gezicht op de grond... pijnlijk... (glimlachend)
Johan : Waarom heb je dat niet eerder gezegd?!? ik kom meteen naar haar toe! is er al een dokter geweest? (ongerust)
Sofie : Nee maar ze heeft er niets aan over gehouden.
Johan : Weet je het zeker.
Sofie : Ja, ze is alleen maaar uitgeput omdat ze geen rust neemt.
Johan : Ik ben blij dat je het inziet.
Sofie : Maar ik ga je met rust laten, ik moet trouwens gaan werken... en jij ook... vergeet niet om 4 uur de kinderen af te halen?
Johan : Vergeet ik niet (glimlachend)

ze leggen tegelijk de telefoon neer en Sofie gaat nog eventjes naar Britt kijken, die nog rustig ligt te slapen... dan gaat Sofie maar weer werken op het commersariaat...

wanneer Johan die avond thuiskomt met de kinderen...
Britt licht nog lekker te slapen. Johan begind maar met koken en de kinderen beginnen aan hun huiswerk.
wanneer Britt hoestend wakker wordt...
Gaat Johan naar haar toe.
Johan : En hoe is het met de zieke?
Britt : Niet goed he die is ziek.
Johan : Maar kan nog wel grapjes maken dat scheeld al weer een hoop. Wil je zo wat eten?
Britt : Soep, graag.
Johan : Zoon pakje is dat goed?
Britt : Ja dat is goed.
Johan zoent Britt eventjes en gaat dan weer verder koken... na een kwartiertje strompelt Britt zachtjes binnen...

Johan : Wat doe jij hier? (streng/glimlachend)
Britt : Ik heb honger... (mompelend)
Johan : Dan roep je toch gewoon even.
Britt : Ik wil gewoon wat bewegen, en het is saai hoor de hele dag in bed.
Johan : Nou eet dan maar gezellig met ons mee, ben zo klaar.
Britt gaat aan tafel zitten en begint met smaak te eten...

Johan : Ja, ik ben geen vanneste in de keuken (lachend)

Britt glimlacht zwakjes...
Na het eten gaat Britt weer naar bed en de kinderen wassen af.

de volgende morgen komt Sofie op het commissariaat en zo als verwacht is Britt nog ziek. daarom begind ze maar PV's te typen wand gister heeft ze de zaak samen met Bruno en Nick opgelost en zit dus nu zonder zaak.
Nadine : Sofie, kom eens..

Sofie en Nadien gaan naar haar kamertje...
Nadine : Heb jij nog iets gehoord van Britt?!
Sofie : Ik wou strax even langs gaan, hoezo?!
Nadine : Ik was gewoon nieuwsgierig.. Want ze zag er wel erg slecht uit.. Erg ziek bedoel ik...
Sofie : Het is een eigenwijze...
Nadine : Ja dat weet ik wel.
Sofie : Johan houd haar nu wel thuis dus het zit wel goed hoor.
Nadine : Ja dat is waar en als er iets is beld hij wel.
Sofie : Tuurlijk...
Nadine : Hopelijk neemt ze genoeg rust.. Want om eerlijk te zijn kan ik haar nie missen...
Sofie : Maar als ze dat te weten komt..
Nadine : Drom, mondje dicht..
Sofie : Kan ik nog iets doen?!
Nadine : Bij Britt langsgaan en een fruitmand namens het team meenemen...
Sofie : Dat is goed en zeker PV's als ik terug kom.
Nadine : Ja, wand ik denk niet dat je alleen kan werken.
Sofie : U heeft gelijk.

Sofie vertrekt naar de groente winkel voor een mooië fruitmad en gaat dan naar Britt.
wanneer ze daar aankomt, belt ze aan, en na een tiental minuten hoort ze gestommel...

Britt : Ja? (zwakjes)
Sofie : Met Sofie, mag ik binnen?
Britt : Ja... (mompelend)

Britt duwt op het knopje en laat zo Sofie binnen... wanneer die boven aangekomen is, ziet ze dat de deur op een kier staat en dat Britt moe op de bank hangt...
Britt : Ja ik ben nog steets ziek.
Sofie : Dat is geen schande iedereen is wel eens ziek.
Britt : Waarvoor kwam je?
Sofie : Beterschap van het hele team, en een fruitmand.
Britt : Dat is lief (glimlachend/zwakjes)
Sofie : Ik ga je niet langer storen, rust maar goed uit, Britt, beloof je me dat?
Britt : Jaja, het is al goed, ik beloof het...

Britt stommelt zachtjes naar haar bed, maar voor ze daar is...
geeft ze over.
Sofie : Ga jij je maar even opfrissen dan ruim ik het wel op.
Britt : Vind je dat niet erg dan?
Sofie : Nee het is niets, ik zou het ook fijn vnden als iemand dat voor me zou doen.
Britt gaat even naar de badkamer en frist zich op en Sofie ruimt alles op. Wanneer Britt weer in bed licht gaat Sofie weer naar het commissariaat.
Nadine : En?! Hoe was het met haar? (bezorgd)
Sofie : Ze heeft, net voor ik wegging, overgegeven... ze ziet er echt doodziek uit... lijkbleek en ze heeft me verteld dat ze 39.9 graden koorts had. ze is echt wel ziek, al wil ze het zelf niet geloven, maar het is aan het komen (glimlachend)
Nadine : Ik zal haar vanavond ook eens bezoeken (glimlachend)

dus die avond bij Britt thuis, wanneer Nadine aanbelt, doet Johan open...
Johan : Ha Nadine.
Nadine : Hooi Johan, hoe gaat het met Britt?
Johan : Die heeft behoorlijk de griep ze licht net te slapen.
Nadine : Dan komt ze in iedergeval tot rust.
Johan : Zeg dat wel (glimlachend)
Britt : Jo...han...? (mompelend)
Nadine : Mag ik even binnekomen?
Johan : Ja natuurlijk, sorry ik ben er ook niet helemaal bij vandaag.
Nadin" : Geeft niet als je maar geen evrdachte uit de bak moet houden.
Britt : Johan kom nou!
Johan loopt snel naar Britt toe.
Britt : Ik heb weer overgegeven.
Britt wijst naar de emmer naast het bed.
Johan : Wil je wat Drinken of iets zo dat je je een beetje kan opfrissen?
Britt : Water en een louwnatte handoek. (lauw omdat je anders te snel ofkoed)
Johan : Ik ga het Halen, Nadine is er mag ze komen?
Britt : Ja hoor.
Nadine komt zachtjes binnengelopen...

Nadine; hey (glimlachend)
Britt : Hey,
Nadine : Ca ne va Bien, he?
Britt : Zeg dat gerust.
Nadine : Heb je de dokter al gebeld?
Britt : Meribahn komt Vanmiddag.
Nadine : Goed zo (glimlachend)
Britt : Hoe is het op kantoor?
Nadine : Hoef jij niet te weten, jij moet uitrusten nu (lachend)

Britt knikt mokkend... Johan komt aangelopen met een lauw washandje en legt dat liefdevol in haar nek...
Britt : Bedankt.
Johan loopt weer weg en Britt praat nog een beetje met Nadine. Na een tijdje gepraat te hebben.
Nadine : Ik ga en ik hoor wel wat Mihriban morgenmiddag heeft gezecht tegen je.
Britt : Dat is goed en doe iedereen de groetjes.
Nadine : Zal ik zeker doen (glimlachend)

dan gaat Nadine weg en gaat Johan eventjes bij Britt liggen... ze kruipt in zijn veilige armen...
De volgende ochtend op het commissariaat. Sofie zit sagetijnig PV's te typen en de mannen zijn patrouë rijden, Nadine was gelijk naar een vergadering gegaan en was nog niet op het commissariaat geweest. Na een tijdje kwam ze binnen.
Nadine : Goedemorgen, Sofie.
Sofie : U ook. (sacherijnig)
Nadine : Oei oei, slecht gezind?
Sofie : Pv's zijn saai (chagrijnig)
Nadine : Ik had aders ook geen leuk begin van de dag hoor, gezellig bij de beurgemeester.
Sofie : Het spijt me mis Britt gewoon.
Nadine : Mihriban kwam vanmiddag dus we zullen het wel horen hoe het er voor staat, maar ik zal zo voor je kijken of ik iemand anders voor je hebt.
die middag, bij Britt, wanneer Mihriban is aangekomen...
Mihriban : Zo mag ik het ook eens mee maken een zieke Britt.
Britt : Ja jammergenoeg wel.
Mihriban : Nou zal ik je dan maar eens onderzoeken graag.
Als het onderzoek is afgelopen...

Mihriban : Britt.. Als dit meer dan 4 dagen nog zo blijft aanhouden, wil ik je nogmaals onderzoeken, maar dat moet dan wel in het ziekenhuis...
Britt : Wat?!
Mihriban : Daar heb ik gewoon iets meer instrumenten...
Britt : En als ik dat nu eens nie wil?!
Mihriban : Tis voor u eigen bestwil eh.. Vergeet dat nie...
Britt : Maar wat heb ik dan?
Mihriban : Griep en oververmoeidhijd.
Britt : Is dat dan gevaarlijk?
Mihriban : Door dat jij je lichaam te veel heb laten uitputten heeft je lichaam je een verplichte stop gegeven wand die oververmoeidhijd daar trek jij je toch niets van aan.
Britt : Jullie kennen me allemaal te goed..
Mihriban : Maar Britt, je moet echt wel meer aan jezelf gaan denken, dan aan de rest.. Want nu hebben ze ook niets aan jou...
Britt : Dat zal ik in het vervolg dan maar doen eh..
Mihriban : Dat is wel een goeie instelleing.. Maar dan moet je me ook beloven om het echt te gaan doen.. Britt?!
Britt : Ik zal het proberen..
Mihriban : Ik ga nu weg, maar over een paar dagen kom ik weer even kijken hoe het met mijn favoriete patient gaan.. Is dat goe?!
Britt : Maar ik kan je wel gewoon bellen, toch?!
Mihriban : Altijd.
Britt : Ik hoop dat ik snel beter ben wand ik vind je heel erg aardig maar ik zie je liever niet als dokter.
Mihriban : Het gebeurd niet zo vaak dat ik jou als patiënt heb, vaak meer als flik maar vriendin vind ik natuurlijk ook veel leuker.
Britt : Nou tot over een paar dagen weet nog niet in welke rol hoor?
Mihriban : Het liefste in die van Britt.

Mihriban gaat weer weg en Britt beld Nadine op.
Nadine : Vanbruane.
Britt : Met Britt.
Nadine : Hoe gaat het Britt?
Britt : Ik ben oververmoeid en heb griep.
Nadine : Dat wordt dus goed uitrusten, eh...
Britt : Ik vrees het wel.. Mihriban komt over een paar dagen were kijken hoe het met mij gaat... En dan hoor ik meer...
Nadine : Je blijft mij ook op de hoogte houden..
Britt : Tuurlijk.. Maar vind u het erg als ik...
Nadine : Ga idd maar even rusten.. Ik hoor het in de loop van de weke wel.. Beterschap..
Britt : Bedankt..
Nadine loopt naar Sofie.
Nadine : Sofie, Britt is voorlopig nog wel afwezich, zou jij met Madelon willen werken?
Sofie : Madelon? Die stagere?
Nadine : Ja die.
Sofie : Is dat echt nodig?
Nadine : Ja, maar je mag ook tot Britt beter is de PV;s van het hele team doen.
Sofie : Dan klink Madelon toch wel iets beter.. Maar mag het ook eerst zijn, dat ze een dag mee mag lopen met de echte Flikken.. ik bedoel, strax is het nix..
Nadine : Het een of het ander Sofie...
Sofie : Das nie eerlijk..
Nadine : Owkej, 1 dag proef.. Maar daarna keuze..
Sofie : BEdnakt
Nadine : Ik zal haar boven laten komen...
Na een paar minuten komt er een meisje van 20 aanlopen.
Sofie : Madelon?
Madelon : Ja, ben u inspekteur Beeckman? (verlegen)
Sofie : Ja, maar zeg maar Sofie.
Madelon : De commissaris had gebeld dat ik met u moest samen werken. (verlegen)
Sofie : Ja dat klopt, ga daar maar zitten.
Sofie wijst naar Britts bureau.
Sofie : Hoe ver ben je in je opleiding?
Madelon : In mijn laatste jaar.
Sofie denkt bij zich zelf dat ze dan echt wel wat harder mag worden wand anders lopen alle criminelen haar plat.
Sofie : Je laatste jaar?!
Madelon : Ja..
Sofie : Heb je al veel ervaring op dit gebied..
Madelon : Tis het eerste wat ik hierin ga doen...
Sofie : Een ding.. Het kan er soms nogal ruw aantoe gaan.. Nie dak je nu wil afschrikken hoor...
Madelon : Ik houdt het altijd maar op oefening baart kunst...
Sofie denkt *het lijkt Pasmans wel..*
Sofie : Er is nog geen zaak dus ik ben bezich met PV's, je kan wel met die stapel verder. Ik neem aan dat je weet hoe het moet.
Madelon : Ja dat weet ik.
Sofie : Dan maak je Britt blij als ze beter is.
Madelon : Dat is goed.
Madelon zet de computter aan en begind eiverig te typen aan PV's.

Na een halfuurtje komt Nadine naar hun gelopen.
Nadine : Zouden jullie met deze zaak kunnen bezich houden?
Sofie : Wat is het?
Nadine : Grafitie spuiters.
Sofie : Grafitie? Moet ik me daar mee bezich gaan houden?
Nadine : Wil je gelijk een moordzaak met een stagere doe of zo?
Sofie : Dat ook niet maar Grafitie dat is echt vreselijk je komt er zelde achter.
Nadine : Dan probeer je maar tussen die jongeren te mengen.
Sofie : Moet ik zelf op die muren gaan tekenen?
Nadine : Als je ze zo kan pakken, maar liever niet.
Sofie : Kan ik me wel eindelijk eens uitleven...
Nadine : Sofie!!
Sofie : Ik zal het Madelon vertellen...

Sofie : Madelon, zin in een zaak?!
Madelon : JAh..
Sofie : We gaan ons tussen de jeugd mengen.. Maar doe wel gewone kleding aan, anders val je zo op..
Madelon : Wara kan ik me omkleden..
Sofie wijst Madelon de kleedkamers...

Wanneer Madelon trugkomt, staat Sofie verbaasd te kijken... Zo nie in dat uniform is eht een prachtig meisje..
Sofie : Jou krijgen we wel onder de jongeren.. BEn je er klaar voor?!
Madelon : Wat gaan we precies doen?!
Sofie : Grafitie...
Madelon : Owkej...
Sofie : Oke we gaan proberen om bij die groep te komen, dus wat doen de meestje jongeren?
Madelon : Die gaan naar school om deze tijd.
Sofie : Ja maar als ze niet naar school gaan en ook niet aan het werk zijn.
Madelon : Spijbelen?
Sofie ; Goed zo en een beetje doe of school je niets intreseerd en we gaan proberen om mee te doen en dan hun te leren kennen en zo weten we wie het zijn en hunnen we ze oppakken. dus laat vooral niet merken dat je kriminalogie studeerd of bij de flikken stage loopt.
Madelon : En jij dan, dat geloven ze tog niet dat jij nog op school zit.
Sofie : Ik ben gewoon een rebel die hier en daar een beetje aant rondhangen is.. En met een spuitbusje rondloopt...
Madelon : Owkej.. Krijgen we oortjes of zoiets?!
Sofie : Neennn... dat valt te erg op..
Madelon : Ik zal ervoor zorgen dat we ze te pakken krijgen...
Sofie : Je bent al veel spraakzamer dat toen je hier een paar uur geleden binnenkwam..
Madelon : Ik voel me eigenlijk ook fijner in deze kleren...
Sofie : Gelukkig.. Want die zou je nog wel eens vaker aanmoeten, dnek ik
Madelon : Hoezo?
Sofie : Ik loop om het zo te zeggen altijd in burger, alleen wanneer het niet anders kan heb ik pas een uniform aan.
Madelon : Mag je dat dan zelf bepalen?
Sofie : Nee, ik en Britt horen in burger zo als iedereen in uniform hoord.
Madelon : Ik begrijp het.
Sofie : Oke, ik zal je zo vertellen waar het is en dan zet ik je in de buurd af en je probeerd je er tussen te voegen en probeer maar voor elkaar te krijgen dat je ook leert spuiten en ik blijf een beetje in de buurd. Ik geeft je mijn mobile nummer wel en jij de jouwe zo dat we elkaar kunnen berijken zonder elkaar te ondmoetten als dat niet te verstandig is, wand ik weet niet of die gaste me kennen.
Madelon : Wara moetren ze u dan van kenne?!
Sofie : Ik heb wel meer van dit soort opdrachten gedaan..
Madelon : Ist nie gevaarlijk?!
Sofie : Hoezo?!
SMadelon : U ziet er zo sterk uit, alsof u al eel veel heeft overwonnen...
Sofie : Mijn zieke collega hefet de afgelopen twee jaar meer meegemaakt dan ik in mijn hele carriere bij de flikken.. Maar laten we het dara nie over hebben, maar gewoon aan het werk gaan...
Madelon : Ik heb nog een vraagje...
Sofie : Vraag maar...
Madelon : Als ik u bel, en mochten ze u kennen, neme ik aan datr ik u geen Sofie moet noemen, maar hoe dan wel?!
Sofie : Neem de naam van mijn collega maar.. Britt...
Madelon : Owkej.. Ik denk dat het nu wel moet lukken...
Sofie : Dan gaan we...

Wanneer ze dara zijn aangekomen, op het afzetpunt zeg maar...
Begint Madelon toch een beetje gespannen te raekn..
Sofie : Dnk je dat het gata lukken?!
Madelon : Het moet.. HEt is mijn job tenslotte...
Sofie : Probeer maar je best te doen en ondspan, sluit maar vriendschap met hun.
Madelon : Dat zal ik doen.

Sofie rijd verder en Madelon loopt een beetje over straat naar de andere jongeren en mengt zich er eigelijk best wel makkelijk tussen. Sofie heeft haar auto geparkeerd en is nu van een afstande je aan de sloot gaan zitten en ze heeft een hengel mee genomen zo dat het lijkt dat ze aan het vissen is.
Dan gata haar telefoon ineens...
Het is Vanbruane...
Sofie : Wat si er baas?!
Nadine : Lukt het een beetje!?
Sofie : Ze mengt zich verrassend goed in de groep...
Nadine : Dat is eel mooi.. Dus zij is zoalng de vervangster van Britt!?
Sofie : Das te snel om te oordeelen.. Misschien na deze klus kan ik mijn oordeel vellen.. Maar ik geloof dat ik nu beet heb...
Nadine : Al zo snel...
Sofie : Ehm neen... Ik speel vandaag visser en heb beet...
Nadine begint te lache,.. Sorry...
Sofie : Het is ook lachwekkend... Wie gata er nu vissen, met dit weer?!
Nadine : Enen Sofie
Sofie : Grappig (lachend)

dan leggen ze beiden neer...
Sofie haald haar hengel uit het water en gaat proberenhet visje er af te krijgen. Daar moet Britt nog heel wat werk voor verzetten. maar dan lukt het haar ook en goot het visje weer terug en dan haar hengel weer in het water.

Bij Madelon gaat het ook heel goed ze is al opgenomen in de groep.
Jasper : Hoe heet jij eigelijk?
Madelon : Madelon en jij?
Jasper : Ik heet jasper.
Madelon : Jasper, kan jij dat ook vanb die mooië tekeningen op de muur spuiten?
Jasper : Ik heb ze bijna allemaal met een vriend gemaakt.
Madelon : Gaaf, ik zou het ook wel eens willen proberen.
jasper : Nou ik wil je het best wel leren hoor.
Madelon : Echt?! Dat lijkt me zo gaaf..
Jasper : Mag ik vragen wrom?!
Madelon : Vind het er zo mooi uitzien.. EN dat uit de losse hand..ze snel.. Ik heb steikem al een paar keer meegekeken toen mensem het aan het doen waren... Maar eerlijk gezegd heb ik het lef nie om het zelf te doen..
Jasper : Vanwege de flikken?!
Madelon : Die ook jah.. Heb ene keer een groepje zo in de val zien lopen, en wil dat risico echt nie lopen..
Jasper : Je hebt echt goed opgelet.. Je bent vast eel goed in school.. Mara dan vraag ik me toch af wat je hier doet...
Madelon : Jullie bewonderen, das veel leuker dan een saaie wiskundeles...
Jasper : Ik zal je zo eerst ffies voorstellen aan Koen... Mijn vriend, maat...

Samen lopen ze naar Koen...
Jasper : Eej Koentje, deze schone dame wil ook eens een tekeningske maken, vind jij dat okwej?!
Koen : Hoe meer zielen hoe meer vreugde.. Mara ik dnek dat je dan beter morgen kan komen, en iets minder mooie kleren kan aantrekken.. tis zo zonde als die troep erin komt...
Madelon : Mag ik dan nu meekijken!?
Jasper en Koen : Tuurlijk...
Jasper : Bewonderaars... Die heb ik altijd al willen hebben
Madelon : En nu heb je mij
Koen : En ik dan
Madelon : Ik kom voor jullie beide, aangezien jullie biede ze maken...
Koen : Gelukkig, wij zijn eigelijk kunstenaars, maar bijna niemand wardeerd ons.
Madelon : Nou ik wardeer jullie echt wel, vind het echt cool.

Na een halfuur zijn ze klaar.
Koen, we zijn stoppen er mee maar zullen we morgen afspreken om 10 uur?
Madelon : Ja dat is goed ik ben er.
Jasper : Doe maar een beetje aude kleding aan wand het zou zonde zijn dat zdie vies zouden worden.
Madelon : Ja dat is goed.

Jasper en Koen gaan er vandoor en Madelon loopt naar de auto van Sofie toe en wanneer ze die heeft gevonden beld ze haar op.
Madelon : Ben je onderhand al uitgevist?
Sofie : Ja, ik kom er aan en ben jij al wat wijzer geworden?
Madelon : Ja heb morgen afgesproken, dan gaan ze me leren spuiten.
Sofie : Prachtig, weet je ook namen?
Madelon : Alleen de voornamen.
Sofie : Ag misschien kunnen we met de presoons beschrijving een end komen.
Madelon : Ja, ik heb ze echt goed bekeken (lachend)
Madelon en Sofie hangen op en Madelon wacht in de auto tot Sofie er is en dan rijden ze naar het commissariaat.
Sofie : Je hebt het goed gedaan zeg.
Madelon : Het is ook wel leuk om te doen.
Sofie : Ja we hebben niet zo vaak dit soord opdrachten.
Madelon : Dan heb ik geluk dat ik hem mogt mee maken.
Sofie : Ja en het kwam mij eigelijk wel goed uit wand dit had nooit samen met Britt gekund.
Madelon : Komt dus tog nog wel vanpas die stageres.
Sofie : Ja, wand anders hadden we de jongste van ons team er op moetten zetten of een andere manier maar dit werk nogal goed.

Ondertussen zijn ze bij het commissariaat gekomen.
Nadine : En?
Sofie : Madelon, vertel jij het maar.
Madelon : Ik heb vriendschap met twee jongens gesloten Jasper en koen, we hebben morgen weer afgesproken, ze gaan me dan leren spuiten.
Nadine : Weet je of er door meerdere gespoten word?
Madelon : Alleen Koen en Jasper spuiten.
Nadine : Goed gewerkt, probeer hun eens in de computter t vinden.
Madelon : Ja ik ga ze al op de persoonsbeschrijving zoeken wand ik weet geen achternamen.
Nadine; Sofie kom eens...

Sofie en Nadine gaan naar Vanbruane's kantoortje...

Nadine : Lukt het?
Sofie : Ik heb nog niet echt met haar samen gewerkt wand ik heb sitten vissen natuurlijk, maar voor dit soord dingen is zij heel goed.
Nadine : Ik hoor het wel wals het niet of juist wel goed gaat.
Sofie : Dat is goed.

Sofie loopt naar Madelon toe.
Sofie : Heb je nog wat gevonden?
Madelon : Madelon ja, ik heb Jasper gevonden.
Sofie : Waar staat hij bekend om?
Madelon : Hij is een keer als vermist opgegeven een jaartje geleden maar toen is hij al vijsnel gevonden hij was aan het bivakeren met een groep vrienden.
Sofie : En die andere, koen?
Madelon : Zo snel baen ik nie.. Heb eerst gekeken naar Jasper...
Hij heet trouwens Jasper de Wilgt...
Sofie : Dan weten we dat ook weer.. Ga jij nog veen verder zoeken.. Zal ik alvast wat beginnen te schrijven over onze observatie van vandaag..
Madelon : Je hoort het zo wel
Sofie : Ik zit daar...
Madelon : Dat weet ik..
Sofie : Tuurlijk...

Madelon en Sofie gaan weer verder met hetgeen wat ze gingen doen...
ondertussen bij Britt thuis...
Johan is ondertussen al samen met de kinderen thuis toen hij thuis kwam lag Britt nog te slapen en Simon en Dorien hebben toen gelijk hun huiswerk gamaakt.
Tegen etenstijd werd Britt wakker.
Johan : Hoe voel je je Britt?
Britt : Het gaat wel ik heb veel geslapen en dat is goed wand ik ben oververmoeid.
Johan : Heb je nog overgegeven?
Britt : Maar een keertje.
Johan : Het gaat dus de goede kand op.
Britt : Daar benik ook blij om.
Johan : Wil jij ook met ons mee eten of wil je wat anders?
Britt : Geeft mij maar een boterham en een cuppensoep.
Johan : Oke, ga het klaarmaken.
Britt : Dank je (glimlachend)

Britt stapt uit bed en gaat een douche nemen...
wanneer ze uit de douche stapt staat haar boterham en cuppensoep klaar...
Britt : Je bent een schat Johan.
Johan : Ja dat weet ik. (glimlagend)
Britt : Dit is de eerst keer sins mark dat ik gewoon ziek kan zijn en echt ziek, wand Ik had altijd een huishouden en Dorien.
Johan : Dat is nu niet meer en dat zal ook noeit meer zo zijn.
Britt : Ik hou echt heel veel van je.
Johan : Ik ook van jouw.

De volgende ochtend op het commissariaat zit Simone al op Madelon te wachten, wanneer die in duidelijk oude kleding is gekleed.
iets voor tiennen brengt Sofie Madelon weg.
Jasper : Ah, je bent er... koen is er ook al. kom, dan leren we het je meteen (lachend)
Madelon : Graag, deze kleding is goed he?
Koen : Ja dan maakt het niet uit als het vies word.
Madelon : Oke dan kunnen we aan de slag.
Jasper : Niet hoer, wand ik denk dat we anders de flikken op ons dak krijgen, we zijn hier al even bezig en dan gaan ze vaak tog even kijken om ons te pakken.
Madelon kan wel door degrond zakken en is bang dat het mis gaat.
Madelon : Waar gaan we dan heen?
Koen : Een stukje verder op is een brugetje wat niet zo opvald, daar gaan we geen en daar is het allemaal al weer af dus kan je goed oefenen.
Madelon : Oke laten we er dan maar heen lopen.
wanneer ze daar zijn aangekomen begint de les...
Sofie heeft ze nu al heel rustig geachtervolgt en weet waar ze staan te spuiten.

Koen : We zullen je eerst leren hoe je een piez (hantekening) moet maken.

Koen laat die van hem zien en dan verzind hij er een voor Madelon die moet zij dan overtrekken. Ondertussen staat Jasper ook te spuiten. Na een aantal keer gaat het goed en kan ze hem helemaal zelf.
Jasper : Gaad goed, nu mag je deze overtrekken.
Madelon : Dat is goed.
Nu begind Madelon de tekening over te trekken.
tot plots Sofie en een aantal agenten tevoorschijn komen en iedereen oppakken...
Sofie : Zo gaan jullie maar gezelg mee naar het commissariaat, wand ik hou niet van dat rondhangende jeugd die de muren vol staan te spuiten.
Madelon : Laat me los stomme flik!
Madelon brobeerd zig nu los te wurmen maar dat lukt niet Sofie heeft haar goed vast.
Sofie : Zo mevrouwtje heeft een grote mond.
Koen : Waarom word ik op gepakt ik heb helemaal niet gespoten.
Jasper : Ja ik ook niet stond alleen maar te kijken hoe zij dat deet.
Madelon : Dat lieg je kloodzak.
Koen : Waarom zit jij dan onder de verg en wij niet?
Sofie : Het kan me niet schelen, jullie denken toch niet dat wij niet gezien hebben dat jullie hier net ook stonden te spuiten? we observeren jullie al even, van gisteren al... gemakkelijk toch?

Sofie neemt Madelon mee naar haar auto en de overige agenten nemen koen en jasper mee naar een combi...

in de auto :

Sofie : Dat heb je fantastisch goed gedaan, Madelon (glimlachend)
Madelon : Dank je. jij was toch ook niet slecht?
Sofie : Ik heb wel meer arrestaties gedaan. Maar het lijkt me een goed idee dat je even uit de buurd van die jongens blijft.
Madelon : Ja dat is goed maar mogen die handboeiën nu af? Ik vind ze eigelijk niet zo lekker zitten.
Sofie : Laten we dat dan maar doen he.

Wanneer Sofie Madelon haar handboeiën heefd verwijderd vrijft Madelon nog om haar polsen.
Madelon : Jij bent wel sterk zeg.
Sofie : Sorry... maar...
Madelon :... het moest geloofwaardig zijn, weet ik (lachend)
Sofie : Juist (glimlachend)

ondertussen bij Britt en Johan en de kinderen...
Britt voeld zig al een stuk beter dan de dagen er voor. Dorienen Simon zijn op hun kamer aan het spelen en Johan heeft ook een vrij weekend.
Johan : Hoe voel je je nu Britt?
Britt : Al een stuk beter.
Britt : Ik kan morgen wel weer gaan werken... (twijfelend)
Johan : Neen, dan is het zaterdag, en jij blijft nog heel het weekend thuis. ga maandag maar weer werken (lachend)
Britt : Dan bel ik wel dat ik maandag kan beginnen.
Johan : Nee je kan dan altijd nog wel bellen we zien het wel hoe het morgen gaar.
Britt : Oke, ik zal wel naar je luisteren, en ben bang dat Nadine me toch niet terug wild hebben voor dat ik helemaal beter ben.
Johan : Dat weet ik wel zeker.
Britt : Ik heb anders wel medelijden met Sofie, die zit natuurlijk de hele dag PV's te typen.
Johan : Dat moet toch ook gebeuren.
Britt : Ja, maar het is echt niet leuk ben veel liever op pad om met een zaak bezig te zijn.
Johan : Maak je maar geen druk, ze zal best wel wat anders doen.
Britt : Je hebt gelijk (glimlachend)
Johan : Dat weet ik.

Ondertussen op het commissariaat.
Madelon heeft zich in de tussentijd gedoest en schone kleding aan gedaan.
Sofie : Ik weet niet of het verstandig is om Madelon mee te laten doen met het verhoor.
Nadine : Op het gebied dat zij denken dat ze niet bij de flikken zit.
Sofie : Ja.
Nadine : Het lijkt me eigelijk beter dat ze het wel doet wand ze hebben geen poot om op te staan wand zij is getuige.
Sofie : Dan is het goed.
Nadine : Heb je wel eens meer een verhoor geleid?
Madelon : Alleen op school.
Nadine : Wat zou jij er van denken om dit verhoor te leiden en Sofie grijpt in als het niet goed gaat.
Madelon : Ja, dat wil ik wel.
Sofie : Hier is het dossier... (glimlachend)

Madelon stapt moedig het verhoor binnen...
Madelon : Jasper Willigt, je bent net opgepakt van wegen het spuiten van graffiti.
Jasper : Jij was hier anders de gene die stond te spuiten.
Madelon : Een beetje rustig, Ja ik stond te spuiten met goedkeuring.
Jasper : Ik had kinnen weten dat je bij de flikken zat.
Madelon : Laten we nu maar eens te zaken komen.
Jasper : Ik wil niet met je praten.
Madelon : Dan ga ik wel eerst eens met Koen praten, misschien wild hij wel wat vertellen
Jasper : Laat je me dan met rust?
Madelon : Nee.
Jasper : Ik zeg trouwens niets meer..
Madelon : Dan ga ik nu naar Koen..
Madelon staat op en vraagt of Eddie even op Jasper wil letten..

Als Madelon het andere verhoor binnenloopt, ziet ze Koen in haar stoel hangen..
Koen : Jij, bij de Flikken?! Ik had het kunnen weten..
Madelon : En jij?! Waarom heb jij dit eigenlijk gedaan?!
Koen : Om dezelfde rede als Jasper..
Madelon : En dat is omdat je je tegen de rest wil afzetten..
Koen : Dat heeft Jasper nie gezegd.. En dat weet jij ook..
Madelon : Wat heeft Jasper ons dan wel verteld!?
Koen : Dat ga ik niet vertellen, je luist me er gewoon in.
Madelon : Nee hoor ik doe gewoon mijn werk en dat was dit keer graffiti spuiters oppakken.
Koen : Waarom pakte ze jou dan ook op.
Madelon : Ik stel hier de vragen. Dus waarom heb je het gedaan.
Koen, Dat ga ik niet vertellen.
Sofie : Dat word dan een nachtje cel, misschien worden hij dan wel wat losser.
Madelon : Ja dat is een goed idee.
Koen : Maar ik moet op tijd thuis zijn.
Madelon : Schrijf hier Naam en telefoon nummer maar op.
Koen : Waarom?
Madelon : Je leert niet zo snel he? Wij stellen hier de vragen.
Sofie : Schrijf het nou maar op.
Koen : Ik heb daar geen zin in.
Madelon : Dat is peg hebben voor jou, wand dan worden je ouders ongerust.
Koen : Oke, ik zal het wel opschrijven.

Koen schrijft het op en Madelon en Sofie laten de jongens naar een cel brengen en besluiten de ouders uit te nodigen voor een gesprekje.
Sofie : Bel jij de ouders op?
Madelon : Ja dat is goed, ik vind het eigelijk wel grappig zie ik er zo jong uit dat ik zo makkelijk met jongens van 16 vriendschap sluit.
Sofie : Dat valt wel mee maar die jongens zijn niet zo slim die verf heeft hun brein aangetast.
Madelon : Oke, ik ga even die ouders bellen.
Claire : Mevrouw Willigt..
Madelon : Goede Middag.. U spreekt met Madelon Gilse, politie Gent..
Claire : Wat kan ik voor u doen?!
Madelon : U zoon Jasper..
Claire : Wat heeft ie gedaan, waar is hij?!
Madelon : Hij zit bij ons op bureau. Hij is opgepakt wegens spuiten, g.
Claire : Wilt u suggereren dat mijn zoon aan de drugs is?!
Madelon : U liet mij nie uitspreken, hij heeft graffiti gespoten en hebben hem op heterdaad betrapt..
Claire : En nu?!
Madelon : Zou ik u willen vragen maar het commersariaat te komen..
Claire : Owkej..
Madelon : De Belfortstraat, kent u die?!
Claire : Ja, u ziet mij daar wel verschijnen..
Madelon : Over ongeveer een uurtje?!
Claire : Dat is goed..

En Madelon voert hetzelfde gesprek met de ouders van Koen..
Een uur later komen de moeders van Koen en Jasper en dan gaan ze in verhoor een zitten.
Madelon : Mevrouw Willigt en mevrouw Verschoor ik ben blij dat u wilde komen. Ik ben Madelon Gilse en dit is mijn collega Sofie Beeckman.
Claire : Zeg maar Claire.
Dianta : Zegt u maar Dianta.
Madelon : Dat is goed. Is er wel eens iets aan jullie zoons opgevallen de laatste tijd?
Dianta : Nee, om eerlijk te zijn niet, ik snap daarom ook helemaal niet dat Koen is opgepakt.
Claire : Mij ook niet heeft u niet de verkeerde jonge opgepakt.
Madelon : Als u wilt kunnen wij u zo even met u zoon laten spreken, alleen kan dat slechts eel kort..
Dianta : Als dat zou kunnen?!
Madelon : Maar dat betekend wel ieder apart en nie langer dan 3 minuten..
Dianta : Akkoord..
Claire : Akkoord..
Madelon : Mevrouw Willigt, wilt u meekomen?!

Ondertussen bij Britt thuis..
Johan : Britt, wil je toch niet iets eten?!
Britt : Ik maak het zelf wel klaar.
Johan : Mag ik je ook noch eens verwennen?
Britt : Oke, maak maar wat lekkers voor meklaar, dan ga ik even doezen en me aankleden.
Johan : Dat is goed

Bij Jasper en zijn moeder.
Claire : Waarom heb je dat gedaan Jasper?
Jasper : Die stomme trut van een Madelon heeft me er ingeluisd.
Claire : Je bedoeld die politie agente?
Jasper : Ja die trut van een flik met haar vrienden.
Claire : Ik wil niet dat je zo praat en ik wil weten wat er is gebeurd.
jasper : Ik vertel toch niets (mompelend)
Claire : Jasper je verteld het me nu, begrepen.
Jasper : Dat doe ik niet.
Claire : Ik zal tegen je vader vertellen dat je in de cel zit.
Jasper : Mam, alsjeblieft, vertel het niet aan pappa.
Claire : Als je het me verteld wil ik er over nadenken.
jasper begint uiteindelijk toch alles te vertellen... maar wat hij niet weet is dat Madelon en Sofie zitten mee te luisteren...
Wanneer Jasper uitverteld is wachten ze nog even en dan gaan ze het verhoor binnen.
Madelon : Jasper, zou je het nu wel aan ons willen vertellen, dat scheelt je echt een hoop tijd.
Jasper : Oke ik zal het vertellen.
Madelon : Oke.
Madelon : Waarom spuit je graffiti op die muren, jasper?
jasper : Gewoon... omdat ik het moeilijk thuis heb... mams en paps maken altijd ruzie en met die graffiti kan ik mijn woede afreageren vind ik.
Madelon : Waarom spuitje dan niet op een vlak dat er speciaal voor gemaakt is, in plaats van op de muren?
jasper : Omdat ik op de muren spannender vind... (mompelend)
Madelon : Maar, je hebt nu problemen en ik denk dat je dat niet wilde.
Jasper : Ja, maar ik weet toch niet waar ik naar toe kan nou en wat maakt het uit ik ben van huis weg als ik nu naar de gevangenis ga.
Madelon : De gevangenis zit er niet in voor jou, maar wel een geldboete of werk straf.
Jasper : Dat kan u niet menen.
Madelon : Dat meen ik wel.
Jasper : Maar ik wil niet meer thuis zijn, ik kan er niet meer tegen.
Madelon : Ik zal je zo wel een adres en telefoon nummer van iemand die je daar mee kan helpen, maar doe alsjeblieft geen domme dingen.
Jasper : Ja, dat is goed. Ik zal het echt nooit meer doen.
Madelon : Je mag gaan, je krijgt nog te horen wanneer je bij de onderzoeksrechter moet komen.
jasper : Oke, dank je...

ook bij de andere jongen gaat hetzelfde gesprek, en wanneer de beide jongens, samen met hun moeder weg zijn...

Sofie : Baas?
Nadine : Ja, Sofie?
Sofie : We hebben gedaan, zouden Madelon en ik naar Britt mogen gaan?
Nadine : Ja ga haar maar gerust stellen dat het hier goed gaat.
Sofie : Ja, en Madelon is een goede kracht.
Nadine : Daar ben ik blij om wand ik had het echt niet verwacht dat het goed zou gaan.
Madelon : Zo weinig vertrouwen in mij?
Nadine : Nee in Sofie.
Sofie : Ja, het is al goed, laten we maar gaan.
Nadine : Doe de groetjes maar aan Britt.
Madelon : Doen we (lachend)

bij Britt thuisgekomen belt Sofie meteen aan...

Britt : Ja?
Sofie : Met Sofie. mogen Madelon en ik binnen?
Britt : Ja, tuurlijk...

Britt laat hen binnen en wanneer ze boven zijn aangekomen, zien ze meteen dat het al wat beter gaat met haar, maar nog steeds niet 100%.

Madelon : Hallo (glimlachend)
Britt : Hoi... (moe)
Sofie : Hoe voel je je, Britt? (bezorgd)
Britt : Ik ben zo moe, Sofie... (mompelend)
Sofie : Madelon die ken je denk ik wel?
Britt : Ja jij loopt toch stage bij ons?
Madelon : Ja.
Sofie : En het is een goede hoor ik hou het nog wel uit tot je helemaal beter bent.
Britt : Daar ben ik blij om, ik maakte me al zorgen om je.
Sofie : Dat is niet nodig hoor.
Sofie : Maar ik bel de dokter nog wel eens voor je, dat je zo moe bent is niet goed...

Britt knikt, zonder protesteren en gaat op bed liggen...

wanneer de dokter, Mihriban ates, is aangekomen...
Mihriban : Ha, Britt, hoe gaat het?
Britt : Goed, ik ben alleen moe.
Mihriban : Ik zou graag je bloed willen prikken.
Britt : Dat is goed.
Mihriban : Waar Zijn Johan en de kinderen?
Britt : Die zijn fietsen, de kinderen waren zo druk.
Mihriban : Je hebt het maar met hem getroffen zeg.
Britt : Ja dat vind ik ook.
Mihriban : Oke, ik ga je nu even prikken en dan stuur ik het meteen naar het labo en je hoort wel wat er uit komt maar ik denk dat je gewoon oververmoeid bent.
Britt : Ja ik ook en ik zal echt in het gevolg beter naar mijn lichaam luisteren.
Mihriban prikt Britt een beetje bloed en stuurt het meteen naar het labo...

De volgende dag heeft Mihriban de uitslag... daar schrikt ze enorm van en betwijfelt of zij wel de juiste persoon is om het aan Britt te vertellen... toch gaat ze het meteen vertellen...

bij Britts huis aangekomen...
Mihriban : Britt ga even zitten.
Britt : Wat is er Mihriban?
Mihriban : Britt, je hebt suikerziekte.
Britt : Wat?
Mihriban : Dat is de rede dat je zo moe was, je hebt suikerziekte en daar had ik nog niet aan gedacht.
Britt : Maar, wat gaat er nu gebeuren?
Mihriban : Ik zou graag willen dat je een afspraak gaat maken met iemand die daar gespecialiseerd in is en dan krijg je medicijnen ik denk dat je zelf moet gaan spuiten.
Britt : Maar, kan ik dan nog werken?
Mihriban : Waarom zou dat niet kunnen als je je aan je dieet houd dan kan je gewoon functioneren.
Britt : Gelukkig.
Britt : En dus ook geen... geen...
Mihriban : Inderdaad. geen suikergoed meer voor jou...
Britt : Hoe zou Johan reageren? (mompelend)
Mihriban : Hij zal je wel steunen maar ik zal wel een afspraak voor je maken en ik hoop dat je maandag al terecht komt maar ik verwacht er niet veel van.
Britt : Wil jij er bij zijn als ik het Johan vertel?
Johan : Wat moet je vertellen?
Johan was net binnen gekomen.
Britt : Ga even zitten.
Johan : Wat is er?
Britt : Johan, ik heb suikerziekte.
Johan : Ai, maar daar valt toch wel goed mee te leven Mihriban?
Mihriban : Ja, daar is goed mee te leven en zeker als ze zich aan haar dieet houwt.
Johan : Wanneer krijgt ze dat dieet?
Mihriban : Ik ga zo snelmogelijk een afspraak maken voor Britt.
Mihriban belt snel naar de specialiste (Hadise)...

Mihriban : Hadise? met Mihriban ates.
hadise : Hallo Mihriban (lachend) waarom bel je?
Mihriban : Een patiënte van mij, Britt Michiels... Ik heb net ontdekt dat ze suikerziekte heeft. Zou ik een afspraak voor haar kunnen maken?
hadise : Ik heb momenteel geen klanten, ik kom meteen naar u toe. heeft u haar adres?
Mihriban : Vinkenstraat 55.
hadise : Dank u. blijft u ook daar?
Mihriban : Ja (glimlachend)
hadise : Oke, tot zo...

wanneer hadise aangekomen is, ligt Britt te slapen in Johan's armen...
Mihriban geeft de uitslag van het bloedonderzoek aan Hadise en verteld nog wet en dan gaat ze er vandoor.
Hadise : U bent de man van Mevrouw Michiels?
Johan : Ik ben haar Vriend, Johan van Lancker, de man van Britt is vijf jaar geleden om het leven gekomen.
Hadise : Laten we haar maar wakker maken wand dan kan ik haar zo snelmogelijk helpen.
Johan : Britt wakker worden.
Britt word langzaam wakker.
Britt : Hmm? (moe)
hadise : Mevrouw michiels? (vriendelijk)
Britt : U bent?
hadise : Hadise marie. ik ben gespecialiseerd in suikerziektepatiënten. (vriendelijk glimlachend)
Britt : Ah ja... sorry, ik ben in slaap gevallen... (verontschuldigend)
hadise : Kan gebeuren (glimlachend) ik ben hier om een dieet met u samen te stellen en uw medicijnen te geven...
Britt : Moet ik veel gaan veranderen?
Hadise : Je lichaam heeft vooral veel regelmaat nodig daar bedoel ik mee dat je op vaste tijden moet eten en spuiten.
Britt : En hoe zit het met eten?
Hadise : In principe kan je gewoon alles eten maar je moet gewoon uitkijken met te veel suiker.
Britt : Dat is alles?
Hadise : Ja, maar u moet wel regelmatig op controle komen ik heb voor aankomende donderdag ook een onderzoek geregeld, dan bent u de hele dag in het ziekenhuis om wat onderzoekjes te laten doen. Tot die tijd krijgt u pillen daar bij mag u geen suiker gebruiken en u moet tot donderdag ieder uur uw suikerspiegel meten.
Britt : Hoe doe je dat je suiker spiegel meten?
Hadise : Ik heb hier een apparaatje daar prik je mee in je vinger en dan komt er een druppeltje bloed uit en die veeg je af met een steriel gaasje, dan moet je een beetje in je vinger knijpen en dan komt er nog een druppeltje uit en ie zuig je op met dit apparaatje en daar staat dan de hoogte van je suikerspiegel op.
Britt : O dat is niet zo moeilijk.
Hadise : Nee, dus je moet vanaf morgen ochtend opschrijven wat je eet of dringt, wat je doet en ieder uur je suiker spiegel controleren. Een halfuur voor het eten moet je een tabletje innemen.
Britt : Mag ik dan gewoon werken?
Hadise : Ik heb dat liever wel, wand zo ziet je dagelijkse leven er ook uit.
Britt haalt opgelucht adem... Johan trekt haar tegen zich aan...

hadise : Zo, dan ga ik nu weer. dus u weet het, donderdag, ziekenhuisdag (glimlachend)
Britt : Jaja... (mompelend/moe)

Britt valt meteen weer in slaap in Johan's armen...

Johan : Ja... (verontschuldigend)
hadise : Laat maar, ik vind de uitgang ook zo wel (glimlachend)
Johan : Heeft ze een erge vorm van suikerziekte?
hadise : Ik denk het niet. ze is gewoon heel moe... (vriendelijk glimlachend)
Johan : Gelukkig (opgelucht ademhalend)
hadise : Ik ben blij dat ik voor opluchting heb kunnen zorgen (glimlachend)
Johan : Mag ze morgen alweer gaan werken?
hadise : Ja (glimlachend) maar als ze moe wordt, moet ze meteen uitrusten en geen inspanningen meer doen. zegt u haar dat?
Johan : Ja, zeg ik (glimlachend)

de volgende ochtend...
Johan : Hoe voel je, je Britt?
Britt : Goed.
Johan : Ga je vandaag al werken?
Britt : Ja, maar ik moet het ook nog aan Nadine en Sofie vertellen.
Johan : Die zullen het wel begrijpen en ik heb de spullen die ik van Hadise heb gekregen hier neer gelegd.
Britt : Nou laten we het maar eens proberen het is nu halfacht als ik dan op ieder halfuur ga prikken.
Johan : Prik je eerst neem je dan die tablet in?
Britt : Ja, dat is een goed idee.
Johan : Gaat het gaan of moet ik je helpen?
Britt : Het gaat wel... (twijfelend)

Britt pakt het apparaatje en houd dat bij haar vinger en drukt op het knopje dan schiet er een naatje uit dat in haar vinger dan knijpt ze een beetje in haar vinger en er komt een druppeltje bloed uit. Dat veegt ze af en dan knijpt ze nog een keer in haar vinger en er komt weer een druppel bloed. Britt pakt het andere apparaatje en daar word het druppeltje opgezogen en dan moet ze even wachten Britt neemt ondertussen het tabletje. Wanneer het apparaatje een piepje geeft staat er de bloedsuiker op en Britt schrijft dat op in haar boekje. Johan heeft ondertussen de kinderen wakker gemaakt, ze hebben het de vorige avond verteld wat er met Britt aan de hand is.
Dorien : Goedemorgen mam (glimlachend)
Britt : Goedemorgen dotje en Simon... (lachend)
Simon : Alles goed? (bezorgd)
Britt : Tuurlijk (lachend)

Britt omhelst haar 2 kinderen en na een half uurtje ontbijten ze...

Dorien : Is suikerziekte erg?
Britt : Als ik goed op let wat en wanneer ik eet en op dat ik mijn medicijnen op tijd neem dan ben ik net gezond.
Dorien : Dus we kunnen gewoon alles doen?
Britt : Ja.
Dorien : Gelukkig.
Britt : Ja ik ben daar ook heel blij om wand ik dacht dat ik nu helemaal niets meer mocht eten.
Johan : Maar dat mag wel weer zodra je spuit.
Britt : Ja ik hoop dat, dat snel mag.
Johan : Ik denk dat je dat wel te horen krijg na die onderzoeken in het ziekenhuis.
Britt : Ja maar laten we nu maar gaan eten wand anders komen we te laat.
Johan : Is het half uur al om?
Britt : Ja!! (geïrriteerd)
Johan : Laten we dan maar beginnen.
Ze beginnen met zijn alle aan het ontbied en dan gaat Britt de kinderen naar school brengen en neemt haar spullen mee, Johan ruimt nog even alles op en gaat dan ook naar zijn werk.
Als jet half negen is komt Britt op het commissariaat aan en gaat dan naar de kleedkamer om haar bloedsuiker weer te meten en ze schrijft het dan weer op. Wanneer ze dat gedaan heeft gaat ze achter haar bureau zitten en al snel komt Vanbruane binnen.
Nadine : Beter?
Britt : Nee, zal ook niet meer gebeuren ook.
Nadine : Hoezo, kom maar even mee.
Nadine : Vertel eens? (uitnodigend)
Britt : Ik heb suikerziekte...
Nadine : En nu?
Britt : Ik moet de hele week ieder uur mijn bloedsuiker controleren en Donderdag moet ik een hele dag naar het ziekenhuis om allerlei onderzoekjes te gaan doen. En ik ga ook Insuline spuiten, maar nu moet ik een tabletje innemen een halfuur voor het eten.

Nadine : En voor de rest verder niets?
Britt : Ik moet op een tijd gaan eten daar moet ik rekening mee houden.
Nadine : Dat moet wel te regelen zijn.
Britt : Ja, dat kan denk ik ook wel.
Nadine : Wanneer ga je het aan het team vertellen?
Britt : Ik denk dat ik het niet lang achter kan houden, dus zal ik het maar gelijk doen.
Nadine : Zal ik het vertellen? (beetje bezorgd)
Britt : Is goed (glimlachend)
Nadine : Wacht je hier of kom je eventjes mee?
Britt : Ik kom mee (glimlachend)

in het teamlokaal...
Iedereen is er ondertussen ook Madelon zit er bij.
Nadine : Oke, ik moet jullie wat vertellen samen met Britt.
Raymond : U gaat toch niet stoppen?
Nadine : Nee, dat ben ik niet van plan.
Nick : Wat is er dan?
Nadine : Het gaat over Britt.
Sofie : Britt gaat toch niet weg? (angstig)
Britt : Dat ben ik voorlopig niet van plan.
Nadine : Als ik nu verder mag vertellen hoeven jullie niet van alles te vragen.
Bruno : Vertel maar.
Nadine : Zo als jullie weten is Britt ziek geweest, maar het was niet zo als we dachten gewoon een griepje maar Britt is echt ziek.
Pasmans : Wat heb je dan Britt?
Britt : Ik heb suikerziekte.
Pasmans : Kan je dan blijven werken?
Britt : Ja hoor ik moet alleen spuiten en op tijd eten.
Raymond : Op tijd eten bij de flikken? (verbaasd)
Sofie : Daar zorgen wij wel voor, he, Raymond?
Raymond : Tuurlijk (glimlachend)
Britt : Gelukkig (glimlachend)
Nadine : En als er wat is, Britt, twijfel dan niet om het ons te zeggen, oke?
Britt : Begrepen, baas (lachend)
Nadine : Sofie, Britt en Madelon, zouden jullie het erg vinden om deze week een trio te vormen?
Britt : Nee, dan kan ik wat rustiger aan doen en ik moet ieder uur mijn bloedsuiker meten dan hou ik wat meer tijd over.
Nadine : Voor jullie is dat ook goed?
Sofie : Ja dat is goed.
Madelon : Voor mij is het ook goed.
Nadine : Dat is dan geregeld, jullie kunnen dan aan het werk.
Na een kwartiertje trekt Britt zich terug in de badkamer en meet haar bloedsuiker, net als vanochtend...

Britt : Zo, en dan een half uur voor het middageten een tabletje innemen... (mompelend)

ze gaat weer naar het teamlokaal en gaat weer verder aan haar pv's, alsof ze niet weg is gegaan... Madelon en Sofie kijken haar eventjes aan, maar gaan dan ook weer snel verder, als ze Britt zien terugkijken...

Britt : Is er wat of zo?
Sofie : Nee, moet er wat zijn?
Britt : Omdat jullie zo naar me kijken?
Sofie : Ik maak me gewoon een beetje zorgen om je.
Britt : Dat is niet nodig dat doen andere al genoeg en doe gewoon of er niets aan de hand is.
Sofie : Oke (glimlachend)

na een uurtje...

Britt slaakt een zucht van vermoeidheid en sluit even haar ogen...

Sofie : Britt? alles goed? (meteen bezorgd)
Britt : Ja, ik ben gewoon wat moe...
Madelon : Gaan rusten... (streng)
Britt : Waar? (geïrriteerd)
Madelon : Ieder geval weg bij die computer.
Britt : Nou ik moet toch mijn suikerspiegel meten.
Sofie : Willen jullie ook koffie, wand ik moet ook even stooppen.
Madelon : Ja, lekker.
Britt : Dat is goed, maar ga eerst meten.
Britt wild weer weglopen.
Madelon : Je kan het ook hier meten, daarvoor hoef je niet weg hoor.
Britt : Ja je hebt eigelijk gelijk, maar vind je het dan niet eng?
Madelon : Nee, hoor mijn zus heeft het ook. Al zo vaak gezien.
Britt doet het snel en wat meer handiger dan de eerste keer en schrijft haar bloedsuikerspiegel op in het schriftje...

Britt : Zo... (glimlachend)
Madelon : Vergeet zometeen je tabletje niet, Britt... (bezorgd)
Britt : Neen, neen (lachend)
Madelon : Dan ga je NU rusten.
Britt : Mij best...

Britt sluit haar computer af en begint in een boek te lezen...

Madelon : Je bent moe, dan moet je SLAPEN, Britt. (streng)
Britt : Waar? Ik ga niet in een cel liggen.
Madelon : Ga dan naar huis, en ik verzeker je het gaat echt al een stuk beter wanneer je een week aan het spuiten bent dan merk je bijna geen verschil, echt waar.
Britt : Ik drink nog even een kopje koffie en dan zal ik wel even met Vanbruane overleggen.
Sofie : Waar moet je over overleggen?
Britt : Of ik naar huis ga.
Sofie : Als je naar huis wild moet je gaan, Vanbruane laat ons niet zomaar een trio vormen.
Britt : Nou, je hebt gelijk, maar eerst dat kopje koffie.
na het kopje koffie neemt Britt afscheid en vertrekt naar huis... daar aangekomen vraagt ze zich af, als ze gaat slapen, hoe kan ze dan haar bloedsuiker meten?
Britt besluit te wachten tot na het eten met slapen omdat het al weer 11 uur is en ze wilde om twaalf uur gaan eten dus dan meet ze om halftwaalf en neem dan haar pil en zo kan zo om twaalf uur eten en dan na het controleren om halfeen gaat ze slapen en zet dan maar de wekker zo dat ze toch wakker word.

Ondertussen op het commissariaat.
Madelon : Waarom deed Britt zo moeilijk om naar huis te gaan?
Sofie : Britt denkt een beetje te weinig aan haar zelf.
Madelon : Ook niet makkelijk.
Sofie : Vooral lastig voor haar.
Madelon : Moet ze echt beginnen te doen, anders loopt het fout af, geloof mij... (glimlachend)
Sofie : Wil je best geloven, hoor (lachend)

ondertussen bij Britt thuis is het halftwaalf... ze meet snel alles, noteert het en neemt haar pil... om 12 uur eet ze dan wat en dan gaat ze ook wat lezen in haar nieuwe boek... om half 1 controleert ze weer vanalles en dan zet ze haar wekker en slaapt wat...

Donderdag... ziekenhuisdag...
Britt is al om negen uur in het ziekenhuis en word daar op een kamer gebracht daar moet ze het boekje geven waar ze alles in heeft bijgehouden. Britt begint maar een boek te lezen wand ze moet nog een halfuur wachten voor dat Hadise een paar onderzoekje komt doen.
een half uurtje later komt hadise Britt halen en doet allerlei onderzoekjes...

aan het eind van de dag is Britt volledig uitgeput en valt ze al in slaap, wanneer ze in de auto zit met Johan, die haar is komen halen uit het ziekenhuis...

Johan glimlacht zachtjes en legt zijn hand op Britt's hand, dat op haar been ligt...

10 minuten voor ze thuis ariveren, wordt Britt met een schok wakker...
Britt : Zijn we er al bijna?
Johan : Nog tien minuten.
Britt : Ik ben echt kapot.
Johan : Het is ook niet niks al die onderzoeken
Britt : Wanneer krijg ik ook alweer de uislag?
Johan : Maandag.
Britt : Ik wil slapen... (fluisterend/met haar ogen knipperend om wakker te blijven)
Johan : Slaap maar, ik draag je zo wel naar boven (glimlachend)
Britt : Neen, neen... (mompelend)

maar na 5 minuten ligt Britt toch te slapen...
Wanneer ze thuis, zijn schouwt Johan Britt naar boven en Live had hen al aan ziek komen en doet de deur al open. Johan legt Britt op bed neer en bedankt live. Wanneer Live weg is kleed hij Britt uit en doet haar nachtkleding aan en stopt haar in.

Johan gaat nu naar de kinderen die vragen natuurlijk hoe het met hun moeder is.
Johan : Ze is verschrikkelijk moe, jongens, ze moet echt veel rusten, vanavond EN morgen... Want ik denk niet dat ze morgen gaat werken... (glimlachend)
Dorien : YEEY!!!

Johan : Vergeet niet dat je naar school moet, he Dorien (lachend)
Dorien : Jaja (lachend)
Simon : Zeg maar dat ze vlug beter moet worden, en dat het wel beter zal gaan als ze kan gaan spuiten (glimlachend)
Johan : Ik zal het zeggen...

Johan gaat weer naar beneden en ziet Britt nog steeds lekker slapen... hij gaat eventjes bij haar liggen en streelt haar liefdevol over haar haren...
Britt blijft als een blok doorslapen. Tegen de tijd dat Johan ook naar bed gaat wordt Britt wakker.
Johan : Zo, je bent wakker schone slaapster van mij.
Britt : Hoe laat is het dan?
Johan : Halftwaalf, was net van plan te gaan slapen.
Britt : Waarom heb je me niet wakker gemaakt toen we thuis kwamen nu moest je me dragen.
Johan : Omdat je totaal uitgeput was.
Britt : Dat wil niet zeggen dat ik niet kan lopen naar boven, Johan... (geïrriteerd) maar ik ben toch wel blij dat je dit voor me doet allemaal (glimlachend)
Johan : Suikerziekte is niet niks, he Britt. je kan van het ene op het andere moment doodmoe en ziek zijn, en dan plots je weer goed voelen (glimlachend)

hij omhelst haar zachtjes...

Johan : Wil je nog wat eten of zo?
Britt : Laten we dat maar niet doen he.
Johan : Ja, daar heb je eigelijk wel gelijk in.
Britt : Nou, ik ga nog even lezen en dan slapen.
Johan : Heb je niet genoeg gelezen?
Britt : Ja, maar ik kan nu niet gelijk slapen en anders heb jij geen nachtrust.
Johan : Oke, en je mag wel in bed lezen hoor, slaap wel met dat licht aan.
Britt : Weet je het zeker?
Johan : Ja, ik weet het zeker.
Britt : Oke, en weltruste.
Britt begint te lezen, maar na een half uur ligt ze alweer heerlijk te slapen...

gevolg?

de volgende dag komt ze pas om 11 uur (!!!) het commersariaat binnenwandelen...
Maar er is helemaal niemand in het teamlokaal, Sofie en Madelon zijn bezig met een zaak en De mannen zijn rijden en Vanbruane zit bij de burgemeester. Britt begint dan maar aan haar stapel PV's. De stapel is al behoorlijk geslonken wanneer Vanbruane binnen wandelt.
Nadine : Hoi Britt, kom maar even mee, kan je me vertellen hoe het gister is gegaan.
Britt : Oke.
Britt staat op en loopt achter haar baas aan.
Nadine : Ga maar even zitten (glimlachend)

Britt gaat zitten...

Nadine : Vertel maar (glimlachend)
Britt : Nou het was erg vermoeiend en ik krijg maandag de uitslag, hoe veel ik moet gaan spuiten om het zo maar te zeggen.
Nadine : Dat is mooi, en hoe voel je, je nu?
Britt : Nou wel goed, ben gister in de auto in slaap gevallen en ben noch even wakker geworden toen Johan naar bed ging en ben ik weer gaan slapen en ben pas laat wakker geworden en ik was hier daarom pas om 11 uur.
Nadine : Ik had je eigelijk niet eens verwacht.
Britt : Maar ben er toch.
Nadine : Ja, maar ik ken je eigelijk al goed genoeg om te weten dat je komt, had het alleen niet verwacht dat Johan je heeft laten gaan.
Britt : Die weet het ook niet, die is namelijk werken.
Nadine : Dan ga je hem NU bellen (streng/glimlachend)
Britt : Maar...
Nadine : Niets te maren Britt.
Britt : Oke, maar ik blijf gewoon werken, dat beslis ik nog altijd zelf.
Nadine : Dat zien we nog wel.
Britt : Oke.

Britt loopt naar haar bureau en belt naar Johan. Alleen Johan is in het gerechtshof en is dus niet te bereiken en Britt gaat verder met haar stapel PV's.
Nadine : Wat zei Johan?
Britt : Ik kon hem niet bereiken, hij zit op het gerechtshof (glimlachend)

dit lijkt Nadine niet zo'n tof nieuws te vinden...
Nadine : Weet je tot hoe laad?
Britt : Zou het niet weten.
Nadine : Nou, je probeert het dadelijk dan maar nog een keer.
Britt : Ja, is goed maar.
Nadine : Niets maar.
Britt : Oke, baas ik zal dadelijk bellen.
Nadine : Oke.
Britt belt meteen en krijgt Johan dit keer wel aan de lijn...
Johan : Van Lancker.
Britt : Met mij.
Johan : Britt wat doe jij op het commissariaat?
Britt : Hoe weet jij dat?
Johan : Dat zie ik aan mijn telefoon dat je vanaf het commissariaat belt.
Britt : O, geen erg in, maar moest van Vanbruane aan jou vertellen dat ik ben gaan werken.
Johan : Waarom ben je niet thuis gebleven?
Britt : Ik wil gewoon werken voel me goed.
Johan : Oke, als jij je goed voelt... ben je zeker dat het gaat?
Britt : Ja (glimlachend)

ze haken weer in... Britt legt (moe) haar hoofd op haar handen en zucht diep...

Vanbruane ziet dit net...
Nadine komt haar kantoortje uitgelopen.
Nadine : Heb je al gegeten?
Britt : Nee.
Nadine : Neem dan nu die pil in en dan gaan wij over een klein halfuurtje in de combi lunzen, wand je luistert toch niet als ik zeg dat je naar huis moet gaan.
Britt : U kent me te goed.
Nadine : Ja, om eerlijk te zijn wel ja. Wat zij Johan?
Britt : Als ik me goed voelde dat het mocht.
Nadine : Ja, we kunnen bij jou blijven preken maar je luistert pas een beetje wanneer je instort.
Britt : Ja, een beetje lastige eigenschap van mij.
Nadine : Nou, neem die pil nou maar wand ik krijg honger.
Britt neemt gauw de pil en een half uurtje later vertrekken ze naar de combi... daar aangekomen...

Britt : Zo, wat neem jij?
Nadine : Frietjes met worst. en jij?
Britt : Hetzelfde (glimlachend)
Nadine : Jean!! 2 keer friet met worst!!

een kwartiertje later krijgen ze alles voorgeschoteld...

Britt : En een suikervrije cola... (mompelend)
Nadine : Voor mij ook...
Britt : Je hoeft geen suikervrije te nemen... (glimlachend/met een dankbare blik in haar ogen)
Nadine : Jawel (glimlachend) dat maakt het makkelijker voor jou... en na het eten gaan we lekker naar je huis en gaan we kletsen... dat is best al lang geleden...
Nadine en Britt maken er een gezellige luns van en toen ze uit gegeten waren gepraat waren ze nog lang niet. Gaan ze weer naar het commissariaat. Britt voelt zich nu al een stuk minder moe.
Britt : Bedankt voor de luns het heeft me goed gedaan.
Nadine : Graag gedaan, zo kreeg ik je tenminste achter die computer vandaan.
Britt : Ja, ik snap er ook niets van heb het eigelijk nooit leuk gevonden PV's.
Nadine : Nou ik vind het niet erg als je een stapel PV's typt maar wel als je over je eigen schreef gaat.
Britt : Ik zal wel rusten als ik moe wordt (glimlachend)

een uurtje later...
Ziet Nadine dat Britt een beetje wazig voor zich uit zit te staren..
Nadine loopt naar Britt toe.
Nadine : Britt, doe me een plezier en ga naar huis..
Britt : Maar.
Nadine : Nix Britt, je gata naar huis.
Britt : Ik ga al..

Wanneer Britt op weg is naar huis, belt Nadine Johan op.
Johan : Van Lancker..
Nadine : Dag Johan, Vanbruane hier.
Johan : Is alles goed met Britt?!
Nadine : Ik heb haar net naar huis gestuurd..
Johan : Ik was net op weg, dus zal haar zo wel zien.. Bedankt voor je belletje..
Nadine : Niets te danken.

Wanneer Johan thuis komt, ziet hij dat Britt er nog nie is, dus wacht hij buiten en inderdaad, ongeveer 2 minuten later komt Britt aangereden..
Britt : Wat doe jij hier?!
Johan : Ik was op weg naar huis, toen Nadine mij belde..
Britt : Ik..
Johan : Je bent erg moe, of nie soms.. Je ziet er zo namelijk wel uit..
Britt : Neen, ik ben NIET moe... ik ben helemaal uitgeput... (mompelend)
Johan : Kom... ga wat slapen... (glimlachend)
Britt : Maar...
Britt :
Wanneer Britt en Johan binnen zijn, loopt Britt direct naar bed en kleed zich om..
Johan : Wil je nie nog iets drinken?!
Britt : Ik wil slapen..
Johan : Owkej..
Britt gaat op bed liggen en Johan komt nie veel later even naast haar liggen en wrijft voorzichtig over haar wang.. Maar ze merkt er niets van want ze is in een zeer diepe slaap..

Als Britt dan wakker wordt, ziet ze dat Johan nu naast haar ligt te slapen..
Britt kijkt even naar hem en geeft hem dan een zoen.
Johan schrikt wakker...

Britt : Sorry... (glimlachend)
Johan : Heb je wat kunnen slapen? (overbezorgd)
Britt : Jah.
Johan : Gelukkig..
Britt : Ik hou je de laatste tijd te veel van je werk eh?!
Johan : Maar neen.
Britt : En uit je slaap..
Johan : Dat doe je nie Britt.. Dat doe je nie..
Britt : Jawel, en dat wete je ook..
Johan : Britt, maak je over mij geen zorgen..
Johan geeft Britt een kus..
Britt : Maar dat doe ik net wel (fluisterend)
Johan : Maar dat hoeft ECHT niet, oke? beloof je dat?
Britt : Dat kan ik nie beloven.
Johan : Beloof me dat, Britt.. Beloof me dat.
Britt kijkt schuldig in de richting van Johan..
Britt : Dat kan ik je nie beloven, sorry.. Daarvoor hou ik te veel van je.
Johan kijkt nu op zijn beurt schuldig naar Britt.
Johan : We maken ons altijd zorgen om elkaar (glimlachend)

Britt knikt en laat zich in Johan's veilige armen glijden...
Dan gaat plots de telefoon. Het is de school dat Dorien en Simon nog steeds niet zijn opgehaald.
Johan verontschuldigt zich en belooft meteen te komen.

Johan gaat meteen weg en op school aangekomen moet hij bij een nogal boze juf komen, Dorien en Simon zaten al nog in de klas om dat het niet zo lekker buiten was, en die waren zo slim om hun huiswerk maar gelijk te maken.
Johan : Het spijt me echt heel erg.
Dorien : Het is iets met mama, he.. Waarom je zo laat bent!?
Johan : Neen, dat is er nie..
Simon : Echt nie?!
Margriet : (juf) Wat is er dan?!
Johan : Ze is ziek..
Margriet : Niets ernstigs hoop ik?!
Johan : Het is onder controle, maar ik zal nie meer te laat komen, sorry..
Margriet : Het is al goe.

Dan vertrekken ze..
Dorien : Is er iets met mama?!
Johan : Neen, echt niet... (glimlachend) we zijn gewoon in slaap gevallen... (glimlachend)

thuis aangekomen zien ze Britt slapend in bed...
Johan : Laat dr nog maar even liggen..
Dorien : Dat was ik ook van plan..
Simon : Gaat het echt wel goed met haar.. Ze is zo moe..
Johan : Dat gata wel over..
Simon : Ik hoop het maar..
De kinderen gaan hun huiswerk maken en Johan gaat nog eens bij Britt kijken..
Hij legt de dekens nog eens goed over haar heen.. Want ze had ze in haar slaap van zich afgeduwd.
hij streelt even over haar haren en gaat dan koken...

een uurtje later wordt Britt wakker...
Britt loopt nu de kamer in.
Johan : Je bent mooi op tijd voor je pil.
Britt : Hoe was het eigelijk op school?
Johan : Het viel mee, was vrijsnel weg.
Britt : Ik vind het zo vervelend Dorien en Simon.
Johan : Nou die hadden hun huiswerk al bijna af, dat viel dus weer mee.
Britt : Ja, maar het is niet leuk om op school te moeten wachten op wanneer je nou eindelijk eens word opgehaald.
Johan : Weet ik wel (glimlachend)

plots valt Britt bewusteloos neer op de grond...
Johan probeert haar wakker te maken en belt gelijk Mihriban.
Mihriban : Dokter Mihriban Ates.
Johan : Britt is flauwgevallen.
Mihriban : Ik denk dat ze een hypo heeft gehad, geeft haar maar iets met veel suiker, het liefst Dexstro als je dat hebt en meet haar suikerspiegel en schrijf dat op ik ben er ober een halfuur ik heb nog twee patiënten.
Johan : Oke.

Johan hangt op en geeft Britt een stuk chocola wat ze moet opeten.
Britt : Ik heb suikerziekte en jij geeft me iets met veel suiker.
Johan : Mihriban denkt dat je een hypo hebt gehad en daarom moet je suiker eten.
Britt : Als Mihriban het zegt zal ik het maar doen.
Na dat Britt het stuk heeft opgegeten heeft meten ze haar bloedsuiker en die is ook een stuk lager dan dat ze het ooit heeft gehad.
Johan : Mihriban komt meteen, goed?

Johan helpt Britt recht en Britt strompelt, ondersteund door Johan, naar de bank...

wanneer Mihriban aangekomen is...
Mihriban : Mag ik die bloedsuiker eens zien?
Johan geeft Mihriban de hoogte van de suikerspiegel.
Mihriban : Ja, die was heel erg laag. Britt, je voelde je zeker wel vreemd voor dat je flauwviel?
Britt : Ja.
Mihriban : Als je ooit nog zoiets voelt neem dan een dexstro of iets anders met veel suiker heb je dat gegrepen.
Britt : Ja, ik ga morgen eerst een dexstro halen.
Mihriban : Ja dat is verstandig en koop maar een paar pakjes een voor je auto, jas, commissariaat en dat soort plaatsen.
Britt : Dat is goed.
Mihriban : En bel me onmiddellijk, oke? en breng hadise op de hoogte (streng)

Britt knikt vermoeid...

Mihriban : En nu slapen (lachend)
Dan ruiken ze ineens een brandlucht.
Johan : Sh*t, eten vergeten.
Britt : En het is al driekwartier geleden dat ik die pil heb ingenomen.
Mihriban : Eet maar wat brood Britt.
Britt : Oke, moet ik Hadise nu op de hoogte brengen?
Mihriban : Ik zal het wel doen.
Britt : Oke bedankt.
Mihriban gaat weer weg en Britt eet wat brood... Johan begint opnieuw te koken, terwijl Britt wat gaat slapen...

na een tweetal uurtjes wordt Britt weer wakker...
Britt staat op en loopt de kamer in daar ziet ze niemand maar van boven hoord ze Johan een verhaaltje voorlezen het is negen uur geweest en de kinderen moeten naar bed, nu heeft ze nog een avond samen met Johan, lekker op de bank hangen of zoiets. Na een aantal minuten komt Johan naar beneden en hij geeft Britt een kus.
Johan : En hoe voel je, je?
Britt : Ik voel me nu wel weer goed.
Johan : Daar ben ik blij om, maar ik hoop dat je nu voortaan goed naar je lichaam gaat luisteren.
Britt : Dat ga ik ook doen wand ik wil niet weer een hypo.
Johan : Gelukkig.
Britt : Maar liefje... wat als ik een hypo krijg als ik alleen ben... of in de auto... (beetje in paniek)
Johan : Dat weet ik niet... op het commersariaat zijn toch altijd mensen bij je? maar in je auto... (mompelend)
Britt : Tja, nu durf ik nie alleen meer rijden (lachend)
Johan : Ik zal je wel elke ochtend brengen...
Britt : Neen, neen, hoeft niet (lachend)
Johan : Jawel (ook lachend)
Britt : Maar dat is onhandig.
Johan : Weet je wat, je neemt dit weekend gewoon vrij en dan gaan we maandag gelijk met Hadise praten voor als er weer zoiets gebeurt.
Britt : Ja, dat is goed, en ik had toch al een vrij weekend, wand Sofie en Madelon hebben ook vrij.
Johan : Dat is dan mooi.
zo gezegd, zo gedaan... dat weekend is het plezierigste dat Britt ooit gehad heeft...

die maandig, bij hadise...

hadise : Vertel eens, wat is het probleem? (vriendelijk glimlachend)
Britt : Mihriban heeft u verteld dat ik een hypo heb gehad?
Hadise : Ja, ze heeft me gebeld.
Britt : Ik ben bang dat het gebeurt als ik alleen ben of auto aan het rijden ben.
Hadise : Nou, je voelt zelf al wanneer je een hypo krijg. Nu nog niet maar je leert hem herkennen, als je dat voelt neem je gewoon een paar Dexstro snoepjes of iets heel zoets. Maar het zal niet zo vaak gebeuren en ik denk dat je ineens heel erg op je suiker bent gaan minderen, maar dat is wanneer je gaat prikken niet nodig, ik ga je het nu leren en je zal het snel onder de knie hebben wand het is heel erg makkelijk. We oefenen het nu met spuiten zonder insuline maar zeg maar water, wand anders krijg je een teveel aan insuline in je bloed en ik hoef je niet te vertellen wat er dan gebeurd.
Britt : Ja, dat weet ik, dan blijf ik niet leven.
Hadise : Ja, daarom is het belangrijk je aan de dosis te houden.
Hadise doet het voor met de spuit en die spuit vind Britt eigelijk meer op een pen lijken. Britt oefen een paar keer, dan krijgt ze zoon spuit met watermee en dan moet ze woensdag terug komen om te laten zien hoe het gaat en doet ze het dan hoed dan krijgt ze de insuline spuiten mee.
eenmaal thuisgekomen gaat ze een beetje oefenen...

Britt : Ik voel het zelfs niet... (glimlachend)
Johan : Was je daar bang voor?
Britt : Beetje wel (glimlachend)

woensdag lukt het echt al supergoed... als Britt dit aan hadise toont, feliciteert die haar en geeft haar een paar insulinespuiten mee...

hadise : Kan je zaterdag eens terugkomen? ik wil weten hoe het dan met je gaat, goed? (glimlachend)
Britt : Oke... (glimlachend) wanneer moet ik dit eigenlijk spuiten? en moet ik die pillen ook nog nemen?
Hadise : Die pillen kan je terug geven die heb je niet meer nodig, maar dat spuiten doe je gewoon voor het eten ongeveer een kwartier en natuurlijk op tijd eten.
Britt : Oke, tot zaterdag dan.
hadise : Tot zaterdag (glimlachend)

die avond bij Britt thuis...
Komt Tony gezellig eten. Britt had het al aan haar verteld en Tony was nu Britt een beetje aan het plagen toen Britt haar insuline moest inspuiten.
Tony : Kijk maar uit dat ze op het commissariaat er achter komen dat je een junk bent.
Britt : Ja, gaan ze denken dat ik corrupt ben.
Tony : Maar je kan het al goed hoor.
Britt : Ja, ben er blij om dit is veel makkelijker dan die pillen ik mag nu weer gewoon alles eten kijk moet natuurlijk niet ineens super veel suiker te nemen maar kan gewoon mee doen.
een kwartiertje later kunnen ze aan tafel...

tony : Wel wel, Johan kookt echt goed (lachend)

Britt staart wat voor zich uit...

tony : Britt?
Britt : Ja?
Tony : Je zat zo te staren.
Britt : Sorry.
Tony : Geeft niet hoor, waar zat je aan te denken.
Britt : Hoe ik hier ooit door zou gekomen zij als Johan er niet geweest zou zijn.
Johan kijkt Britt glimlachend aan en ze eten in stilte verder...

na een kwartiertje hebben ze eindelijk gedaan met eten...

Britt : Dat was superlekker, Johan (lachend)
Johan : Ik ruim wel af (glimlachend)
Britt : Dank je... (fluisterend in Johan's oor...)

ze geeft hem een innige zoen...
Britt en Tony gaan op de bank zitten en Dorien wild natuurlijk bij Tony rondhangen maar ze moet van Britt samen met Simon Johan met de afwas helpen. Dat vinden ze allebei niet zo leuk maar ze doen het toch.
Britt : Ik vind het echt leuk dat je gekomen bent.
Tony : Nou ik vind het ook wel gezellig hoor.
Britt glimlacht vriendelijk...

tony : Nou, ik ga maar eens gaan... dan kan jij rusten (glimlachend)
Britt : Je hoeft niet te gaan hoor, rusten doe ik vannacht ik ben nu gewoon weer Britt moet allen drie keer per dag een prik meer niet en ik hoor nu ook niet meer moe te zijn.
Tony : Oke, dan blijf ik nog een tijdje. Dan komt Dorien er weer aangehold wand ze is klaar met de afwas.
Dorien : Zullen we een spelletje doen?
Britt : Tuurlijk, welk wil je spelen?
Dorien : En alles mag!?
Britt : VAn mij wel..
Tony : Je weet wel iets leuks toch?!
Dorien : Simon, Johan, doen jullie ook mee!?
Simon : Jah, en pap ook..
Zonder dat Johan de kans kreeg om te reageren..
Dorien haalt de dopos levensweg te voorschijn..

Dorien : Ik ben blauw..
Tony : De kleur van de flikken, ik had het kunnen weten..
Simon pakt de rode en geeft die aan Johan..
Simon : Voor jou..
Johan : Ik ben dus blijkbaar rood..
Britt : En ik?

Dorien geeft haar een groene pion...

Britt : Dank je (glimlachend)

na het spel... Dorien is gewonnen...

tony : Dat moeten we vieren!!
Britt : In bed, Simon en Dorien, het is half 10 (glimlachend)
Dorien : Alsjeblieft mam?
Britt : Nee, jullie gaan al te laad naar bed en morgen moet je gewoon op tijd op school zijn.
Dorien : Mogen we dan vrijdag laat opblijven?
Britt : Dat zien we dan nog wel het is nu woensdag.
Dorien : Oke, ik ga slapen.
Simon : Wil jij een verhaaltje voorlezen Tony?
Dorien : Ja, wil je dat?
Johan : Een andere keer, het is al te laat.
Tony : Jullie horen het.
Dorien : Alsjeblieft.
Johan : Nee, jullie gaan nu jullie bed in en wel meteen.
Dorien en Simon lopen mokkend naar boven en wéér staart Britt glazig voor zich uit...

tony : Wat scheelt er?
Britt : Uh, wat?
Tony : Je zit were voor je uit te staren..
Britt : Ik wete het nie..
Tony : Je bent toch nie te druk eh?!
Britt : Wat vind je te druk?! Werk, twee kinderen..?!
Tony : Als je nu eens minder werk deed, en je meer met de kinderen, Johan en vooral jezelf gaat bezig houden..
Britt : Tony, jij moet weten dat ik da nie kan..
tony : Waarom zou je da nie kunnen?
Britt : Gewoon... (mompelend)
tony : Britt, er scheelt wat... zeg eens?

Britt :
Britt : Ik weet het gewoon nie eigenlijk..
Tony : Rust gewoon wat.. Zal je goed doen..
Britt : Misschien toch nie zo'n slecht idee.
Tony : Ga nu maar, dan ga ik Johan ffies gedag zeggen en ga ik er ook vandoor..
Britt : Vind je het echt nie erg?!
Tony : Zolang het goie gata met u wel jah.. Neen grapje, ik vind nie erg..
Britt : Bedankt eh..

Wanneer Johan were naar benee komt, na de kinderen naar bed te hebben gebrachrt, ziet hij dat Tony enkel nog op de bank zit en Britt al in bed ligt..
Johan : Was ze zo moe?!
Tony : Ze wil eigenlijk nie toegeven..
Johan : Ik ben blij dat jij er bent..
Tony : Ik ben blij dat je er voor Britt bent, ze heeft u nodig.. Nu meer dan ooit..
Johan : Ik ben ook blij er voor haar te kunne zijn..
Tony : Als ik nog iets kan doen, ik help jullie graag uit de brand, dat wete je!?
Johan : Bedankt eh..

Wanneer Tony weg is, dekt Johan Britt nog eens goed toe.. En gaat maar eens aan het werk, want dat is er de afgelopen dagen meer bij in geschoten dan verwacht..
Om drie uur 's nachts is Johan nog bezig.. En inmiddels is Britt wakker geworden..
Britt draait zich en ziet dat Johan nog aan het werk is.. Na een kwartier naar hem te hebben liggen kijken.. Ziet ze ook dat Johan eigenlijk ook op instorten staat, en ze staat op en loopt voorzichtig in zijn richting.. Maar aangezien hij zo moe is, heeft hij het nie eens door.. Tot hij opeens twee warme handen in zijn nek voelt..
Johan : Lieverd? (moe)
Britt : Shtt....

Britt geeft hem een innige zoen...

Britt : Kom slapen, Johan... (mompelend/smekend)
Johan : Je hebt gelijk, ik ben doodop (glimlachend/doodmoe)

samen kruipen ze in bed en al gauw liggen ze te slapen... tot Johan de volgende ochtend wakker word...

Johan : Liefje? wordt eens wakker... het is 11 uur...
Britt kijkt hem verbaasd aan.
Britt : 11 uur?!
Johan : De kinderen?!
Britt : Die zijn naar school..
Johan : Wat?!
Britt : Ik heb ze gebracht, maar was daarna zo moe, dat ik were naar bed ben gegaan..
Johan : Maar ik moet werken.
Britt : Heb je dat vannacht nog nie genoeg gedaan..
Johan : Misschien wel jah..
En Johan gaat were lekker liggen..
Johan : Ik denk dat ik ook nog aar eens ga bij slapen dan..
Britt : Voel ik een maar?!
Johan : Helemaal juist..
Britt : En die ga je me ook nog vertellen?!
Johan : Die maar is nie nodig, zolang jij nog naast me ligt..
Britt : Charmeur..
Britt : Nou dan nog een uurtje, maar dan ga ik zelf ook werken.
Johan : Oke, ik moet toch om twee uur op het gerechtshof zijn. Dan kan ik me nog een beetje voorbereiden.
Britt : Oke, laten we dan maar voor de veiligheid de wekker zetten.
Johan : Slim idee.
Britt : Ik ben slim, maar ik moet namelijk op tijd eten.
Johan : Ook juist (glimlachend)

Britt zet de wekker om kwart voor 12...

wanneer die afgaat...

Britt : Nu is het echt tijd om wakker te worden, Johan...

Britt stapt uit bed en spuit zichzelf insuline in... om 12 uur...
Britt gaat zich nog even snel doezen en Johan maakt alvast de luns klaar zo dat ze om kwartover twaalf kunnen eten.

Na het eten vertrekt Britt naar het commissariaat.
Nadine : Hoe gaat het Britt?
Britt : Goed, ben nu aan het spuiten. Ik moet zaterdag nog even langs Hadise om te kijken of het allemaal goed gaat maar ik ben in principe nu weer de oude.
Nadine : Dus je hoort nu ook geen last meer te krijgen van die vermoeidheid?
Britt : Nee, het is al bijna over dat komt omdat mijn lichaam nu aan de medicijnen gewend zijn.
Nadine : Dus je bent om het zo te zeggen helemaal gezond op na dat je drie keer per dag moet spuiten en op vaste tijden eten?
Britt : Ja als je het zo zegt wel.
Nadine : Dat is mooi.
Britt : Ja, Hadise heeft wel gezegd dat ik misschien nog eens een hypo kan krijgen, wegens stress of zo, maar dan moet je me gewoon wat van dit geven...

Britt toont een rolletje uit haar zak...

Britt : Die zitten altijd in mijn rechterzak, goed?
Nadine : Mag ik nou weten wat een hypo is? (glimlachend)
Britt : Owja, dat is als ik bewusteloos val (glimlachend)
Nadine : Oke, heb het begrepen (glimlachend)
Britt : Nou ja, om precies te zijn dat is voor dat ik ga flauwvallen omdat dan mijn suikerspiegel te laag is.
Nadine : Ik denk dat je het zeker wel aan Sofie moet vertellen.
Britt : Ja, maar ik kan dan zelf ook wel zoon Dexsto innemen zo dat de suikerspiegel wat hoger word.
Nadine : Ik denk dat het gewoon moet proberen dat je, je suikerspiegel op peil moet houden.
Britt : Ja, dat is natuurlijk het belangrijkste.
Nadine : En als er wat is, twijfel niet om het te vertellen, oke?
Britt : Oke (glimlachend)

Nadine gaat weer naar haar kantoortje... als iedereen wat pv's zit te typen, gaat Britt om halfvijf in de kleedkamer haar insuline inspuiten... iedereen kijkt haar vluchtig na...
Wanneer Britt weer terug komt.
Britt : Kom, we zouden in de combi gaan eten.
Sofie : Dat is waar ook, helemaal vergeten.
Britt : Ja, ik moet nu eenmaal op de tijd letten he.
Sofie : Oke, ik ga mee.
Britt : Gaan jullie nog mee heren?
iedereen : Wij gaan mee! (lachend)


aangekomen in de combi...
Daar bestellen ze allemaal wat lekkers en Britt besteld ook gewoon zo als vroeger.
Sofie : Je bent zeker wel blij dat je weer normaal verder kan.
Britt : Zeker die twee weken opletten was echt niet tof.
Sofie : Geloof ik best en je ziet er nu een stuk beter uit.
Britt : Gelukkig maar.. En ik voel me ook zo..
Sofie : Zijn er trouwnes nu nog wat beperkingen of zow?!
Britt : Alleen op tijd eten eh..
Sofie : Maar das logisch..
Britt : Vind t wel vervelend eigenlijk..
Bruno : Dus willen we je nog ooit eens uitnodigen moeten we OP TIJD eten.
Nick : O tijd, eh.. Is da erg vroeg?!
Britt : Om ongeveer 8 uur ontbijten en 12 uur lunzen en 5 uur avond eten.
Nick : 8 uur ontbeten?
Britt : Ja, maar ik heb kinderen.
Nick : Wat ben ik blij dat ik die niet heb.
Britt : Ja, ik zou het ook zielig voor die kinderen vinden.
Nick : Erg geestig! (lachend)
Jean : Wat willen jullie om te drinken?
Nadine : Water
Nick : Cola
Bruno : Pintje
Pasmans : Water
Raymond : Cola
Sofie : Cola
Britt : Suikervrije cola (mompelend)
Sofie : Doe mij ook maar een suikervrije, Jean..
Jean : Komt eraan..
Britt : Das nie nodig Sofie..
Sofie : Ik moet ook aan mijn lijn denken..
Nick : Welke lijn?!
Sofie : Die lijn die ik strax door u ga zetten..
Ze beginnen allemaal te lache..
Bruno : Maar om 5 uur avond eten : S..
Britt : Wat moet ik dan.. Zorgen dat ik in het ziekenhuis beland?!
Bruno : Neen.. Maar zo vroeg..
Britt : Moet je nie voor bij mij izjn..
na 5 minuten krijgen ze hun drinken...

Jean : En om te eten?
Nadine : Frietjes
Nick, Bruno, Pasmans, Raymond en Sofie : Voor mij ook...
Britt : Voor mij ook dan maar (lachend)

na een half uurtje krijgen ze dan eindelijk hun eten...

Britt : Hmm, lekker (glimlachend)
anderen : Zeg dat wel (glimlachend)

na een uurtje verlaten ze de combi weer...
Britt : Ik ga zo dnek ik maar naar huis, of moeten we nog iets doen?!
Nadine : Nee, je kan nara huis.. Ik zie je morgen wle weer..
Britt : Bedankt..
En Britt gata naar huis.

Daar.
Johan : Ik had je nog nie thuis verwacht.
Britt : Ik mocht naar huis, en had daar ook zin in..
Johan : Heb je al gegeten?!
Britt : Jah.. (teleurgesteld.)
Johan : Tuurlijk, sorry..
Britt : Je weet toch dat ik om 5 uur moet eten? (beschuldigend)
Johan : Ja, maar ik was het vergeten... (twijfelend)
Britt : Is niets, echt niet (glimlachend)
Toch voelt Johan zich schuldig..
Johan : Drink je dan mee, als wij aan het eten zijn?!
Britt : Jah, is goed.. Doe maar een suikervrije cola dan..
Johan : Ik zal de kinderen zo roepen, da we gaan eten..
Britt : Dat doe ik wel..

Britt loopt naar boven en haalt de kinderen met de boodschap om te eten..
Dorien : Eet jij nie mee mam?!
Britt : Ik heb al gegeten.. En ik zal vaker nie mee-eten..
Dorien : Jammer..
Dorien en Simon gaan naar beneden... Britt wil ze volgen, maar...
Dan gaat haar mobiel het is Sofie.
Britt : Ja Sofie?
Sofie : Zou jij terug kunnen komen naar het commissariaat?
Britt : Waarom?
Sofie : Er staat hier een meisje voor je, ze zegt dat ze bij Dorien in de klas zit en wild met jou praten, ze wil het aan niemand anders vertellen.
Britt : Moet ik Dorien ook mee nemen?
Sofie : Ik zal het vragen.
Sofie vraagt het aan het meisje maar die wild dat niet.
Sofie : Nee.
Britt : Nou dan kom ik er aan.
Britt hangt op en loopt de trap af.
Britt : Sorry moet werken.
Johan : Hoezo?
Britt : Er staat een meisje op het commissariaat wat alleen met mij wild spreken.
Johan : Waarom perse jou?
Britt : Ze zit Bij Dorien op school.
Dorien : Is het Marlies?
Britt : Waarom?
Dorien : Er is wat aan de hand met Marlies maar ze durft het niet te zeggen en toe heb ik gezegd dat ze anders met jou moest gaan praten wand ze durfde eigelijk niet naar de politie.
Britt : Ik weet niet wie het is.
Dorien : Ik denk dat zij het is..
Britt : Ik zal het zo wel zien, maar ik moet nu wel weg, sorry..

Wanneer Britt op t commersariaat is aangekomen komt Sofie naar haar toe..
Sofie : Ik wete inmiddels dat ze Marlies heet, maar verder?!
Britt : Sh*t..
Sofie : Wat is er?!
Britt : Dorien noemde haar al..
Sofie : Wete je wat er is?!
Britt : Neen, maar Dorien had tegen haar gezegd dan met mij te moeten gaan praten..
Sofie : Nou ik hoop dat ze wat aan je wild vertellen.
Britt : Waar is ze?
Sofie : In de kindervriendelijke kamer.
Britt : Oke, ga je mee?
Sofie : Denk je dat ze dan nog wild praten.
Britt : Dat weet ik niet maar je kan altijd nog weggaan he, ik werk alleen liever met twee.
Sofie : Oke, dan ga ik met je mee.

Britt loopt naar de kindervriendelijke kamer en gaat naast marlies zitten op het bankje en Sofie gaat op ze zitzak zitten.
Britt : Marlies, vind je het erg als mijn vriendin er ook bij blijft?
Marlies : Ik wi liever met u praten, alleen..
Britt : Dat kan..
Sofie gaat weer weg..
Britt : Waarom wou je praten?!
Marlies : Thuis.. Ik ben bang.. Bang dat mijn mama weer gaat huilen..
Britt : Weet je waarom?!
Marlies : Mijn papa is bijna nooit thuis, en als hij er wel is, doet hij mijn mama pijn.. Dat denk ik, want dan gaat ze altijd huilen.
Britt : Weet je waar je vader heen gaat Marlies?
Marlies : Nee, ik weet dat niet.
Britt : Heb je het wel eens aan je moeder gevraagd waarom ze zoveel huilt?
Marlies : Dat durf ik niet.
Britt : Zou ik eens met je moeder gaan praten.
Marlies : Maar dan weet ze dat ik naar de flikken ben gegaan.
Britt : Nee, je bent bij Dorien aan het spelen.
Marlies : Hoe bedoeld u?
Britt : We gaan naar mijn huis en dan vraag ik of je moeder je wild ophalen en dan vraag ik of ze nog een kopje koffie komt drinken.
Marlies : Oke.
Britt : Oke, dan gaan we naar Dorien, wat heb je eigelijk tegen je moeder gezegd waar je bent.
Marlies : Dat ik bij een vriendin aan het spelen ben.
Britt : Heb je al gegeten?
Marlies : Ja, wij eten altijd vroeg en ik ben na het eten weg gegaan.
Britt : Dan is het goed.
Wanneer Britt thuis komt met Marlies bij haar, kijken Johan, Simon en Dorien haar vreemd aan..
Johan : Nu al hier?!
Britt : Laat me maar even..
Dorien : Marlies, kom je mee?! Dan gaan we naar boven?!

Marlies gaat met Simon en Dorien mee naar boven.
Marlies : Ik wist nie dat Simon hier ook was, sorry..
Simon : Ik ben hier altijd..
Marlies : Wonen jullie papa en mama samen dan?!
Dorien : Jah (glunderend..)
Simon : En das eel leuk..
Marlies : Zien jullie je ook wel eens zoenen enzow?!
Simon en Dorien : Jah (glimlachend)
Bij Johan en Britt.
Johan : Wat is er dat je Marlies heb meegenomen.
Britt : Ik wil eens met haar moeder praten, de vader is heel weinig thuis en de moeder moet veel huilen verteld Marlies, maar ze wild niet dat haar moeder weet dat zij bij de flikken is geweest.
Johan : Dus heb je haar mee genomen, slim.
Britt : Ja, dat dacht ik ook, en ik ga die moeder nu voor een kopje koffie uitnodigen.
Johan : Ik zal even het boekje pakken waar alle telefoonnummers in staan van de klas.
Britt : Ja, dat is wel makkelijk.
Johan pakt het boekje en geeft het aan Britt. Britt draait het nummer van Marlies en krijgt dan haar moeder aan de telefoon Martina Doorns.
Martina : Met Martina Doorns.
Britt : Met Britt Michiels de moeder van Dorien, Marlies is hier aan het spelen en misschien vind u het gezellig om hier een kopje koffie te drinken, dan hoeft Marlies ook niet alleen naar huis, er gebeurd de laatste tijd toch al zoveel.
Martina : Ik ben blij dat u belt, Marlies zei wel nara een vriendin te gaan, alleen nie wie..
Britt : Maar dat is vanzelfsprekend, dat ik bel als ik verder ook niets weet..
Martina : Ik kom eraan..
Britt : Dan zie ik u zo wel..

Als dan Britt heeft opgehangen en even met Johan aan het praten is..
Johan : En?!
Britt : Ze komt zo..
Johan : Zal ik weggaan?!
Britt : Wrom?!
Johan : Omdat ehm.. Het eigenlijk werk is..
Britt : Maar drom hoef je me nie alleen te laten.. En Martina, zo heet ze geloof ik, wete nie eens dat het eigenlijk meer een soort van verhoor is..
Johan : Maar ik ben bang, als ik erbij ga zitten, dat je het nie kan hebben waarover je het just wil hebbe..
Britt kijkt Johan vragend aan..
Johan : Martina is een eel goeie vriendin van Roos..
Britt : Kijk da verklaard al meer.. Maar je hoeft er ook nie bij te zijn..
Johan : Bedankt..
Britt : Niets te danken.. Maar blijf je wel gewoon thuis?!
Johan : Wara moet ik anders heen?! (plagend..)
Britt : Ehm, in bed op mij wachten..
Johan : Geestig, lig ik daar.. Terwijl de kinderen boven zijn, en strax natuurlijk naar hier komen en terwijl jij Martina een beetje aan het verhoren bent..
Britt : Maar waar wil je anders heen?!
Johan : Ik verzin wel iets..
Britt loopt naar Johan toe en geeft hem een zoen..
Britt : Je bent een schat..
Johan : Die strax maar naar de kroeg gaat ofzow..
Britt : Jij in een kroeg? Ik vind jou in de combi al heel wat.
Johan : Ik ga denk ik maar naar kantoor, daar kan ik me nog wel wat nuttig maken, het is er de laatste dagen wel een beetje bij ingeschoten.
Britt : Ja, maar blijf niet te lang weg he.
Johan : Ik ben om een uurtje of negen terug het is nu 7 uur en ik denk dat je dan wel wat meer wijzer bent, en moet ik langer wegblijven dan bel je maar.
Britt : Dat is goed..

Johan vertrekt en Britt zet al vast de koffie klaar en na een kleine 10 minuten komt Martina en Britt zet de koffie aan en ze beginnen even gewoon te praten over van alles en nog wat.
Martina : Nogmaals bedankt dat u belde..
Britt : Das helemaal geen moeite hoor..
Martina : Daar denkt nie iedereen zo over hoor..
Britt : Owh (verbaasd)
Martina : Bijvoorbeeld als mijn man Marlies van school haalt en haar met een vriendin mee laat gaan, wordt mij nooit iets verteld..
Britt : Gebeurt dat vaak!?
Martina : Dat Marlies met iemand meegaat?!
Britt : Dat u man nie belt..
Martina : ALS hij Marlies al eens ophaalt, vergeet hij het eigenlijk altijd.. Dat is ongeveer een keer per maand..
Britt : Verder zorgt u verder voor Marlies?!
Martina : Jah, mijn man is eigenlijk nooit thuis.
Britt : Ach zo..
Martina : Voedt u Dorien ook alleen op?!
Britt : Neen..
Martina : Maar ik dacht.
Britt : Wat dacht u?!
Martina : U geen man meer had.. dat hij was gestorven..
Britt : Mijn.. Ehm, de vader van Dorien is gestorven jah.. Mara dat betekend nie dat ik ook nu nog alleen ben..
Martina : Daar ben ik blij om, want ik merk hoe moeilijk dat is, zo eigenlijk alleen een kind opvoeden..
Britt : Het wendt..
Martina : Mag ik u vragen hoe u dat heeft volgehouden, zo alleen..
Britt : Ik heb veel steun gehad aan verschillende mensen..
Martina : U boft maar mevrouw Michiels..
Britt : Britt, alstublief..
Martina : Britt..
Britt : Zou ik een ding mogen vragen!?
Martina knikt dat Britt mag vragen..
Britt : Is u man vaak thuis?!
Martina : Gelukkig nie.
Britt : Hoezo niet?
Martina : Als hij er is maakt hij veel ruzie, maar ik wil scheiden en hij niet dus dat gaat niet lukken.
Britt : Dat is niet erg prettig.
Martina : Nee, maar hij is weinig thuis dus dat scheelt echt een hoop.
Britt : Ja, maar het zou toch leuker zijn als u gewoon verder met uw leven zou kunnen.
Martina : Ja, maar ik wil Maries niet kwijt.
Britt : Hoezo?
Martina : Bij een goede vriendin van mij is de voogdij ook naar haar man gegaan en hij heeft een fulltime baan. Dat kind kan dus bijna nooit bij zijn vader en mijn vriendin ziet haar zoon ook bijna niet.
Britt : Ja dat is verveeld.
Dan komen de kinderen naar beneden gelopen.
Martina : Ben jij ook hier aan het spelen Simon?
Simon : Nee, Mam, war is pap?
Britt : Die is op kantoor hij moest nog wat afmaken voor een zaak van morgen en hij was het vergeten mee te nemen.
Simon : Lekker slim van die vader van me.
Martina : Bent u samen met zijn vader?
Britt : Ja, wist u dat dan nog niet, ik dat de hele school dat onderhand al wist.
Martina : De hele school behalve ik dan, waarschijnlijk..
Britt : Sorry..
Martina : Dat is nergens voor nodig..
Britt : Wilt u nog wat koffie misschien?!
Martina : Neen dank u.. En vergeet wat ik daarstrax over die vriendin van mij zei..
Britt : Hoezo?!
Martina : Laat maar.. En ik denk dat u dat nie eens wilt horen nu..
Britt kijkt Martina een beetje vreemd aan, en laat het gesprek van daarstrax eens tot haar doordringen en ook het gesprek met Johan dat ze had voor hij wegging..
Britt : Wacht eens even, die vriendin waar u het over heeft.
Martina : Is Roos, jah..
Britt veegt met een hand over haar gezicht..
Martina : Ik zei toch dat u het nie wou horen, maar ik moet nu echt gaan.. Kom Marlies..
Marlies : Maar ik wil Johan zo nog gedag zeggen..
Martina : Een andere keer, nu nie..
Marlies : Mam.
Martina : Nee Marlies we gaan.
Marlies : Mamma, waarom huil jij altijd zo vaak thuis als pappa er is?
Martina : Dat gaat je niets aan en zeker niet waar de moeder van Dorien bij is.
Marlies : Ik heb het haar verteld, ik ben bang en ik durfde niet naar de flikken en toen zij Dorien dat ik ook met haar mamma kon gaan praten.
Martina : Hoezo?
Britt : U wild toch niet beweren dat u ook als enige van de school niet weet dat ik bij de politie zit?
Martina : Daarom was u zo geïnteresseerd in mijn leven.
Britt : Ja, maar Marlies maakt zich zorgen en het gaat niet goed thuis, zou u er niet over na willen denken om daar eens over te praten?
Martina : Nee, wand als ik ga scheiden ben ik Marlies kwijt, kijk maar naar Simon die is ook bij zijn vader en niet bij zijn moeder.
Simon : Ja, en ik ben daar blij om ik wil nooit meer naar mijn moeder.
Martina : Hoezo, je moeder is hartstikke aardig en heeft alle tijd voor je.
Simon : Britt is een veel lievere moeder
Britt : Ik denk niet dat Marlies naar haar vader zou gaan dat gebeurd zelden. Maar ik begrijp dat u niet verder met mij wild praten en daarom raad ik u aan om het er in ieder geval eens met iemand er over te praten, wand u kan zo niet verder met uw man.
Martina : Waar bemoeit u zich eigenlijk mee, mevrouw michiels?

Britt staart martina onafgebroken aan...

Britt : Ik doe enkel mijn werk (starend naar martina)
Martina : Waarom ben ik dan hier.
Britt : U dochter wilde niet dat u gelijk naar het commissariaat zou komen en dat u het dan niet wilde spreken.
Martina : Nee, ik wil er nu niet meer over spreken, en ik ga er vandoor.
Dan loopt ze weg en sleurt Marlies mee.
Simon : Het spijt me man.
Britt : Je kan er niets aan doen Simon.
Simon : Maar toch.
Britt : Nee niets te maren.
Dorien : Mogen we nog wat drinken?
Britt : Natuurlijk, maar jullie moeten je nog wel doezen wand het is al halfnegen.
Dorien : Oke! (lachend)

Britt belt ondertussen snel naar Johan, dat hij naar huis kon komen...


Johan : En?
Britt : Jij bent de boeman.
Johan : Hoezo?
Britt : Nou thuis is het dus echt niet goed, en eigelijk wild ze scheiden maar hij niet en ze is bang Marlies kwijt te raken. Door het voorbeeld van Simon en na een tijdje kwamen de kinderen binnen en Simon vroeg waar jij was en toen kreeg ze te horen dat wij samen waren en dat vond ze niet zo leuk.
Johan : Hoezo, dacht dat de hele school dat al wist.
Britt : Zij niet dus.
Johan : Maar het heeft ook een rede dat Simon bij mij is gebleven Roos was namelijk labiel in die tijd.
Britt : Maar je kan dus naar huis toekomen( glimlachend)
Johan : Oke, tot zo lieverd...

wanneer Johan aangekomen is...
Staat Dorien onder de does en Simon zit op in de huiskamer bij Britt op de bank wanneer Johan ook op de bank gaat zitten.
Simon : Ik heb het verkloot.
Johan : Let eens een beetje op je taal Simon.
Simon : Oke ik heb het verpest.
Britt : Daar kan jij toch niets aan doen, ik ging er vanuit dat ze wist dat wij samen waren.
Simon : Maar toch als ik niet naar pap had gevraagd dan had je gewoon kunnen verder gaan.
Britt : We moeten het nu op een andere manier doen en dat geeft echt niets hoor.
Simon begint zachtjes te huilen...

Simon : Duizendmaal sorry (huilend)
Britt : He, rustig maar, het is echt niets (glimlachend)

Britt omhelst Simon, haar zoon, vriendelijk...
Britt : Simon, het is echt niet erg.
Simon : Ja, maar je kan nu Marlies niet meer helpen.
Britt : Dat kan ik nog wel, ik weet al een heleboel en ik ga morgen met Sofie nog wat dingen uitzoeken en dan denk ik dat we al een heel eind zijn. En dan moeten we alleen haar moeder nog overtuigen.
Simon : Echt?!
Britt : Het is echt niets Simon, het is helemaal nie erg..
Simon : Maar voor mijn gevoel wel... Ik bedoel, wat zij allemaal zei over papa..
Britt : Ik weet dat het nie waar is..
Simon : Maar toch..
Britt : Het is echt nix, ga nu maar slapen eh..
Simon : Ik denk dak da maar ga doen.. EN sorry mam...

Wanneer Simon en Dorien dan slapen, zitten Britt en Johan op de bank..
Johan : Wat was er nu allemaal dat Simon zo bang was dat hij iets verkeerd had gedaan..
Britt : Het was nix.. Ze maakte enkel jou uit voor een soort van boeman, nadat ze doorhad dat jij nu hier woonde, leek het haar geheel verkeerd te vallen en wou direct vertrekken..
Johan : Ja ze is goed opgestookt door Roos.
Britt : Ja, maar daar kan jij niets aan doen en Simon al helemaal niet.
Johan : Dat is waar, wat ga je er nu dan aan doen?
Britt : Dat zie ik morgen wel met Sofie, en nu geen werk meer.
Johan : Afgesproken.
Britt geeft Johan een zoen en dan gaan ze wat anders doen.

De volgende morgen wandelt Britt het commissariaat binnen en Sofie zit al volop haar te wachten.
Sofie : En hoe is het gister gegaan?
Britt : Martina zat volop te vertellen en toen kwamen de kinderen en toen ze er dus achter was gekomen dat ik samen met Johan ben is ze weg gegaan.
Sofie : Hoezo?
Britt : Het is een hele goede vriendin van Roos, de ex van Johan.
Sofie : En wat ben je wijzer geworden?
Britt vertelt gauw alles...

Sofie : En wat wil je nou gaan doen?
Britt : Ik weet niet of het verstandig is dat ik me nog met het onderzoek bemoei, maar misschien kan jij met Madelon met haar gaan praten.
Sofie : Goed idee, ben je het er mee eens Madelon?
Madelon : Ja, ik vind het goed, maar misschien moeten we nog even met Marlies praten zo dat we nog meer te weten komen.
Britt : Ja, dat is goed.
Sofie : Oke, dan gaan we wel naar de school.
Britt : Ik denk dat jullie dat wel samen af kunnen.
Madelon : Wat ga jij dan doen?
Britt : Ik vermaak me hier wel.
Sofie : Zeker?!
Britt : Helmaal zeker.

Dan gaan Sofie en Madelon naar de school toe..

Op het commissariaat zit Britt een soort van verslag te maken over het gesprek van gister dat ze had, al lijkt ze nie veel daarover te kunnen zeggen..
Dan kom Nadine binnen..
Nadine : Goede morgen.
Britt : Goede morgen commissaris..
Nadine : Waar zijn de andere twee..
Britt : Naar de school toe, want ze willen nog eens met de juf praten..
Nadine : En wrom ben jij nie mee
Britt : Naar aanleiding van ene gesprek dak gister had..
Nadine : Wat is er dan gebeurd?
Britt : Nou, ze had wel wat verteld dat het niet goed zat en toen kwamen de kinderen beneden en Martina kwam er achter dat ik samen met Johan ben en toen is ze meteen met Marlies weggegaan.
Nadine : Waarom?
Britt : Het is een hele goede vriendin van Roos, de ex van Johan. En Johan is een soort boeman.
Nadine : O, dat is dus tegen gevallen.
Britt : Ja, zeg dat wel.
Nadine : Maar je bent zeker dat er wat aan de hand is.
Britt : Ja, heel zeker.
Nadine : En hoe nu verder??!
Britt : Ik denk dat ik mij nu nie mere ga moeien met de zaak, want ze weet wie ik ben, en dat ik met Johan ga, wat haar dus geheel verkeerd is gevallen...
Nadine : Dat is nie zo mooi.. Waar ga je je nu dan mee bezig houden?!
Britt : Ik maak eerste een verslag van het gesprek van gister en daarna kijk ik wel wat ik ga doen...
Nadine : Kijk maar.. Ik hoor het wel..
Britt : Bedankt..
Nadine : Waarvoor?!
Britt : Gewoon... (glimlachend)

Nadine stapt verbaasd haar kantoortje in... na 10 minuten brengt Britt haar het pv van het gesprek van gisteren...

Nadine : En wat ga je nu doen?
Britt : Eigenlijk weet ik het niet. Het enige dat ik weet is dat ik me maar nie met deze zaak moet gaan bemoeien, want ze laat waarschijnlijk tegen mij toch niets los..
Nadine : Ben je daar echt zo zeker van?!
Britt : Zeker nadat ze ontdekte dat Johan en ik.
Nadine : Oei..
Britt : Ik ga wel eerst wat even lezen, ben moe... maar als er nog een zaak binnenkomt dan...
Nadine : Dan verwittig ik je meteen, beloofd (glimlachend)
Britt : Dank je wel (lachend)
Britt begint het dagrapport te lezen en wanneer ze dat heeft gelezen komt Vanbruane aangelopen.
Britt : Heeft u een zaak?
Nadine : Nee, een dubbele afspraak.
Britt : Dat is niet zo mooi.
Nadine : Zou, jij naar de vergadering gij de burgemeester willen gaan?
Britt : Niets plezanter?
Nadine : Nee, die andere afspraak daar moet ik echt zelf heen.
Britt : Het is al goed, geef me maar de notulen van de vorige vergadering.
Nadine : Ik kom hem zo brengen.
Britt : Hoe laat is die vergadering?
Nadine : 1 uur.
Britt : Dan heb ik alle tijd het is nu pas 10 uur.
Nadine : Maar JIJ gaat eerst eten om 12 uur, begrepen?

Britt knikt lachend...
Nadine : Dan is het goed.
Britt : Heeft u zo ook nog Koffie pauze vind het namelijk wel saai om alleen koffie te gaan drinken.
Nadine : Ja, dat is goed hoor ik was net van plan om ook een bakje te nemen.
Britt : Dat is fijn.
Britt en Vanbruane gaan naar de kantine koffie drinken en dan neemt Britt de Notulen door en dan begint ze aan de stapel PV's die op haar bureau liggen en dan komen Sofie en Madelon er al aan.
Madelon : Hoe is het hier?
Britt : Gaat wel (glimlachend)
Sofie : En met jou? (bezorgd)
Britt : Prima, wat zou er moeten zijn? Echt met die insuline die ik nu moet spuiten heb ik echt geen last meer van mijn ziekt.
Sofie : Oke.
Britt : En zijn jullie nog iets wijzer geworden?
Madelon : Niet zo erg veel, we willen vanmiddag met de moeder van Marlies gaan praten.
Britt : Oke, dat is goed, ik zit vanaf 1 uur gezellig zij de burgemeester.
Sofie : Hoezo?
Britt : Vanbruane had een dubbele afspraak en ik heb haar uit de brand geholpen.
Sofie : Dat is niets voor haar.
Britt : Ja, kan iedereen gebeuren he.
Sofie : Tja...

Sofie en Madelon gaan weer verder aan de zaak...
Iets voor 1e vertrekt Britt naar de overkant voor de vergadering bij de burgemeester, ze is benieuwd of er nog iets komt wat ze nog niet weet.

Sofie en Madelon gaan nu naar Martina de moeder van Marlies toe, en zo hopen dat ze wat meer uit haar krijgen.
ondertussen bij Britt valt ze haast in slaap van al dat gedoe en die zeurpartij... om half 3 kan ze eindelijk het gemeentehuis verlaten...

Nadine : En?
Britt : Saai... (moe)
Nadine : Zin in koffie?
Britt : Graag (glimlachend)
Nadine : Ga even in mijn kamer zitten ik kom er zo aan.
Britt loopt naar het kamertje van haar baas en gaat daar zitten. Vanbruane komt aangelopen met 2 koffie.
Britt : Baas verteld u mij eens hoe u wakker blijft tijdens zoon vergadering?
Nadine : Heel veel koffie.
Britt : Waarom moest ik er eigelijk bij zijn, wand ik zat daar maar weer eens te niksen
Nadine : Dat vraag ik me nog steeds af daarom vond ik die andere vergadering veel belangrijker.
Britt : Ik heb honger... (mompelend)
Nadine : Mag je tussendoor wat eten?
Britt : Natuurlijk, u toch ook.
Nadine : Kom op we nemen er wat lekkers bij.
Britt : Maar niet te zoet hoor.
Nadine : Mag dat niet?
Britt : Het mag wel maar niet te vaak en ik moet aan mijn lijn denken.
Nadine : Welke lijn?
Britt : Ja, ik weet het, maar ik ben het gewoon voor dan hoeft het er niet meer af.
Nadine : Als er nu maar niets af gaat.
Britt : Nee, alsjeblieft ik zit niet op anorexia te wachten.
Nadine : Dat moet je ook zeker niet doen, je lichaam gaat daar aan kapot.
Britt : Ik ben benieuwd hoe het morgen in het ziekenhuis gaat.
Nadine : Wanneer moet je precies?
Britt : 2 uur.
Nadine : Vast eel goed, want volgens gata het echt veel beter met je..
Britt : Ja, ik ben eigenlijk ook wel zeker dat het goed zal gaan.
Nadine : Nou dan..
Britt : Ach, we zien morgen wel.. En Johan gaat mee..
Nadine : En hoor je direct iets?!
Britt : Dat wete ik eigenlijk nie.
Nadine : Nou, echt heel veel suc6 toegewenst (glimlachend)
Britt : Dank je (glimlachend)

Nadine en Britt gaan een koek eten en gaan dan maar weer aan het werk...
Sofie en Madelon moment dan binnen gelopen wanneer Britt hard aan het wek is binnen.
Sofie : Heb jij wat uit die moeder gekregen?
Britt : Wat ik aan jullie heb verteld.
Sofie : Nou wij krijgen er dus echt niets uit maar dan ook helemaal niets.
Britt : Ai, en wat gaan jullie nu doen?
Madelon : Met die vader praten is denk ik te riskant.
Sofie : Ik zou het eigelijk niet weten, weet jij nog iets wat we kunnen doen.
Britt : Probeer eens met Roos te praten, misschien heeft die invloed.
Sofie : Wil jij dan nie liever mee?!
Britt : Na alles wat Roos die vrouw over Johan heeft wijs gemaakt?
Sofie : Misschien wil je het strax liever uit haar mond horen dan dat wij jou moeten vertellen wat ze allemaal over Johan heeft te vertellen..
Britt : Maar we gaan haar nie vragen naar Johan toch?!
Sofie : Neen, dat is niet in het belang van het onderzoek...
Madelon : Ga jij maar, ik maak dan wel direct het pv van daarstrax...
Sofie : Dat PV kan wachten.
Britt : Zijn jullie aantekeningen duidelijk genoeg, wand dan kan ik dat PV wel doen.
Sofie : Dat is goed, en dan controleren wij het wel en wijzigen het waar het nodig is.
Britt : Oke, dan mogen jullie naar Roos, maar zeg maar niet dat je Johan kent.
Sofie : Dat heeft niets met het onderzoek te maken dus dat hoef ik niet te vertellen.
Sofie en Madelon komen aan bij Roos en bellen aan.

Sofie : Madelon Gilse en Sofie Beeckman, politie Gent
Roos : Wat is er?
Sofie : Zouden wij u een paar vragen mogen stellen in verband met Martina.
Roos : Wat is er dan met Martina aan de hand?
En Roos wijst dat ze verder mogen komen....
Ze gaan naar binnen...
Sofie en Madelon gaan bij Ross in de kamer zitten zien daar heel veel foto's van Simon.
Sofie : Wij weten dat het niet goed zit thuis tussen Martina en haar man. Maar ze wil tegen ons niets vertellen.
Roos : Hij is er bijna nooit gelukkig voor haar.
Sofie : Weet u wat hij bij haar doet?
Roos : Ze wild niet dat ik het aan andere vertel.
Sofie : U kan haar zo helpen door het aan ons te vertellen.
Roos : Nee, wand dan raakt ze haar dochter kwijd.
Sofie : Waarom?
roos : Omdat... (ze zucht eventjes) omdat haar man veel goede advocaten kent en dan krijgt hij zeker het hoederecht als ze wil gaan scheiden...

Sofie : Vertel ons wat er gebeurd tussen Martina en haar man. Enkel zo kunnen we haar helpen...
Roos : De man van Martina zit nogal hoog en dus kent hij wel wat namen en ze heeft het voorbeeld van mij gezien mijn ex is ook advocaat en hij heeft ook de voogdij van onze zoon Simon gehad.
Sofie : Maar het gebeurd toch maar zelfde dat de vader de voogdij krijgt, en misschien kunt uw ex haar wel helpen.
Roos : Kent u Meester van Lancker?
Sofie : Dat is een goede advocaat van wat ik gehoord heb, mijn collega heeft nogal wat problemen met hem gehad om dat hij zijn werk zo goed doet.
Roos : Ja, maar er hangt ook een prijskaartje aan hem.
Sofie : Daar moet toch over te praten zijn.
Roos : Mijn ex is gewoon een superr*tz*k... (mompelend)

Madelon : Waarom?
Dan gaat de deurbel.
Roos : Als we het over de duivel hebben hij zal het wel zijn Simon zou dit weekend bij mij logeren.
Sofie is alles behalve blij om te horen dat Johan er aan komt. Roos loopt naar de deur en doet hem open en ze hoort Simon al gelijk schreeuwen dat hij niet wil blijven logeren. Dan komen ze binnen en Simon en Johan zien Sofie.
Simon : Sofie, waarom ben jij hier? Ga je haar oppakken wand dan kan ik weer naar huis.
Roos : Kennen jullie elkaar?
Sofie : Uhm... eigenlijk wel ja... (twijfelend)

Nu wordt Roos echt superboos...
Johan : Roos, Sofie kan er toch niets aan doen dat zijn met Britt moet werken, waar is Britt trouwens?
Sofie : Commissariaat, ze moet op vergadering bij de burgemeester.
Roos : Waarom heeft u niet verteld dat u hem kon?
Sofie : Dat heb ik wel gedaan en ik doe gewoon mijn werk, ik kon niet weten dat u de ex van Johan was daar kwam ik pas achter door het zien van de foto´s van Simon.
Roos : Ik wil Britt spreken... (twijfelend)
Madelon : Mag ik vragen waarom?
Roos : Zodat ik haar kan vermoorden!! ZIJ heeft MIJN man afgepakt!!!!!!!!!!!!! (woedend)
Johan : Roos, je bent aan het fantaseren het is al meer dan 3 jaar dat wij uit elkaar zijn en ik ben pas een halfjaar met Britt samen.
Roos : Dat maakt niet uit.
Johan : Wel, waarom heb je Jolande toen niet vermoord, dat was de eerste relatie dat ik na jou had.
Roos : Die moet ik nog doen, maar Britt in ieder geval ook.
Johan : Om Jolande te vermoorden ben je dan te laat en Britt die ga je niet vermoorden, ik ga en ik neem Simon mee ik vind het onverantwoordelijk om hem hier te laten.
Roos : Dat is tegen de afspraak.
Johan : Jammer dan, maar de veiligheid van Simon is belangrijker.
Simon : JES!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Simon en Johan vertrekken weer, evenals Sofie en Madelon...

Johan : Uhm, Sofie?
Sofie : Ja?
Johan : Roos is tot alles in staat en...
Sofie : Wij letten op Britt, beloofd (glimlachend)
Johan : Bedankt.
Sofie : Ik zal het wel aan Vanbruane doorbrieven misschien krijgt ze dan wel weer politiebescherming. Maar laat je dan niet weer ontvoeren graag.
Johan : Nee, geen tweede keer.
Simon : Ben jij dan al eens ontvoerd?
Johan : Een uurtje, toen kwam Britt me al redden.
Simon : Maar mamma gaat Britt toch niet echt vermoorden?
Johan : Ik weet het niet, maar we gaan haar goed beschermen.
Simon begint zachtjes te huilen...

Simon : Dat mag mama nie doen (huilend)
Sofie : Dat zal je moeder echt niet doen hoor Simon.
Simon : Echt?
Sofie : Het zal haar nooit lukken.
Johan : Kom je Simon, dan gaan we naar Dorien, maar vertel haar alsjeblieft niets over wat er net s gezegd.
Simon : Beloofd.
Johan gaat weer weg met Simon en Sofie en Madelon gaan weer terug naar het commissariaat...

Britt : En?
Sofie : Johan kwam net binnen bij Roos...

Britt's gezicht betrekt...

Madelon : We hebben goede redenen om aan te nemen dat ze je wat wil aandoen, Britt... (twijfelend)
Britt : Hoezo?
Sofie : Kom maar mee, dan kan Vanbruane het ook horen.
Britt : Oke?

Ze lopen naar het kantoortje van Vanbruane en gaan daar naar binnen.
Nadine : Wat is er?
Sofie : We waren net voor die zaak van ons bij Roos, de ex van Johan. Toen we daar even hadden gepraat kwam Johan Simon brengen wand die moest dit weekend bij zijn moeder logeren. Simon heeft daar totaal geen oren naar, maar die ziet mij en vraagt meteen waarom ik er ben en of ik zijn moeder niet kon arresteren, zo dat hij niet meer hoefde te blijven.
Britt : Ja, en dan?
Sofie : Johan vroeg waarom jij er niet bij was en Roos werd behoorlijk kwaad en zij dat ze je ging vermoorden.
Britt : Dat wordt wel eens vaker gezegd.
Sofie : Ja, maar ze leek het te menen en Johan heeft er ook geen vertrouwen in.
Britt : Jullie gaan me toch geen politiebescherming geven, he? (wanhopig)
Nadine : Als jij dat niet wilt, mogen wij dat niet, neen... (glimlachend)

Britt haalt opgelucht adem...

Madelon : Maar wat als ze je wat wil doen?
Britt : Laat haar in de gaten houden en wanneer jullie haar kwijt zijn dan ga je me pas beschermen.
Nadine : Dat is een goed idee, Britt.
Britt : Ja, ben er echt niet weg van politie bescherming en de vorig met Dashi werd ik er al gek van en wat Johan alsnog ontvoerd.
Nadine : Ja, maar we hadden Johan ook geen bescherming gegeven, maar k zal Roos laten observeren.
Britt : Oke, mag ik dan nu naar huis, er zitten twee kinderen en een bezorgde man op me te wachten,
Nadine : Ga maar, en ik denk dat je zo ook moet eten.
Britt : Precies.
Britt rijdt snel naar huis en daar aangekomen wacht haar een woedende roos voor de deur... zonder dat Johan het wist, want die zit binnen met de kinderen te helpen met hun huiswerk...
Britt zit nog in de auto en belt naar het commissariaat om door te geven dat Roos voor haar woning staat. Veel hoeft ze voor haar gevoel niet te vrezen wand ze is nog gewapend en heeft alle wapens om zichzelf te verdedigen. Britt stapt uit de auto en loopt naar de deur.
Britt : Mag ik er even bij?
Roos : Nee.
Britt : Ik wil gewoon mijn woning in en ik heb geen zin om buiten te blijven.
Roos : Ik ga je vermoorden.
Britt : Doe nu dan maar ik heb namelijk niet zo veel tijd.
Maar Roos is ECHT boos, grijpt Britt vast en duwt haar hardhandig tegen de muur...

Britt wil naar haar wapen grijpen, maar...
Roos slaat dat nie toe...
Britt : Mag ik even mijn medicijnen pakken, die henb ik namelijk nodig...
Roos : Is mijn man m gesmeerd voor een zieke.. Wete hij eigenlijk dat jij...
Britt : Ik heb niets te verbergen voor hem...
Roos : Wat een l*l...
Britt : Wat?!
Roos : Johan, wacht maar tot je hem echt leert kennen...
Britt : Laat me los, het is kwart over 5, ik moest spuiten en eten...
Roos : Zozo, je hebt suikerziekte... (gemeen) Is dat even pech voor jou?

Roos grijpt Britt's wapen en houdt het op haar gericht...

Roos : Instappen in mijn wagen...

Britt stapt bang in...

Roos : Naar Rozenveld 55 rijden... Is een leegstaand krot aan de andere kant van de stad... (gemeen lachend)
Britt : Ik moet eten... (fluisterend)
Roos : Dat is peg voor jou.
Dan komen er al een paar wagens aan gereden en daar stormen wat flikken uit met hun pistool op roos gericht. Roos is nu toch wat minder zeker dan toen ze deze actie begon.
Eddie : Laat dat wapen vallen.
Roos : Waarom zal ik?
Eddie : Om dat, dat beter voor u is en laad vallen dat wapen.
Roos : Maak dat de kat wijs.
Dan komt Britt op een goed idee, ze gaat namelijk doen os ze flauw valt en dan maar hopen dat haar collega´s iets doen om Roos uit te schakelen. Britt valt flauw en een agent schiet in de schouder van roos en die laat uit pijn het wapen vallen en Britt pakt het meteen op er komen al gauw een paar agenten aangerend om te kijken of alles goed is met Britt en Roos vast te houden. Er word een ambulance gebeld voor Roos. Door het schot zijn er veel ramp toerisme toegestormd en ook Johan is naar buiten gekomen en Britt gaat naar binnen en verteld wat er gebeurd is en spuit snel de insuline om dat ze dan nog op tijd kan eten.
Johan : Gaat het? (bezorgd)
Britt : Jaja... (opgelucht)
Johan : Wat is er gebeurd?
Britt : Roos stond voor de deur en ik heb toen gelijk naar het commissariaat gebeld en door mijn niet oplettendheid heeft ze mijn wapen gepakt maar ik ben door een truc onder het wapen verdwenen zo dat ze haar in haar schouder konden schieten en gelijk ontwapend was.
Johan : Welke truc?

Britt valt flauw in Johan's armen...

Britt : Deze truc (lachend, wanneer ze Johan's gezicht ziet)
Johan : Leer je dat op de politieschool?
Britt : Nee, dat ia gewoon improvisatie, als we dat allemaal zouden doen zouden ze het weten.
Dan word er aangebeld. Het is een van de agenten die een verklaring van Britt willen hebben van wat er zojuist is gebeurd.
Britt vertelt alles gauw, en dan is het tijd om te eten...
Wanneer ze net klaar zijn met eten gaat de deurbel weer het is dit keer Vanbruane.
Nadine : Gaat het Britt?
Britt : Ja, het gaat nu wel maar ik was wel bang, bij dit soort mensen kan je er nooit van op aan wat ze doen.
Nadine : Ja, maar gelukkig ben je nogal slim, niemand had verwacht dat je toneel zal spelen.
Britt : Ja ik moest wat en ik had geen zin om met mijn eigen wapen neergeschoten te worden.
Nadine glimlacht vriendelijk...

Nadine : Stel dat ze je nou echt had meegenomen, zonder je medicijnen en zonder je te laten eten... Wat zou er dan eigenlijk gebeuren? (nieuwsgierig)
Britt : Weet ik veel, ik zou waarschijnlijk bewusteloos vallen... Maar dan zou ik het echt niet weten wat er dan zou gebeuren, hoor... (glimlachend)
Nadine : Nou ze zit nu voorlopig wel even vast dus ze kan je niets meer doen.
Britt : Ja dat scheelt wel ze word nu goed bewaakt.
Nadine : Ik vraag me eigelijk wel af hoe zij aan een wapen kwam.
Britt : Ze had mijn wapen.
Nadine : Hoe kwam ze daar dan aan?
Britt : Gewoon van mijn riem gepikt.
Nadine : Maar Britt, je weet toch dat je daar nooit iemand bij in de buurt moet laten komen.
Britt : Dat weet ik maar het gebeurde zo onverwachts.
Nadine : Ik denk dat je dan maar eens een paardagen cursus moet gaan volgen om te zorgen dat het je niet meer overkomt.
Britt : Het zal echt niet meer gebeuren baas.
Nadine : Nee, maar die cursus ga je wel doen, ik wil dat je echt op dit soort dingen let wand zo word iets om voor je eigen veiligheid te zorgen heel gevaarlijk voor je.
Britt : Maar...
Nadine : Britt... (streng)
Britt : Mij best, ik ga al (mompelend)
Nadine : Morgen om 9 uur aan de politieschool... Ik en Sofie zullen wel meegaan (lachend) goed?
Britt : Geen vertrouwen in dat ik er heen ga?
Nadine : Nee, maar het is voor iedereen wel goed om dat soort dingen extra te oefenen.
Britt : Het zal voor u dan wel heel nuttig zijn, u draagt zelden een wapen.
Nadine : Dan is het voor als ik eens een wapen moed dragen.
Britt : Nou goed dan.
Nadine : Ik vind het ook wel eens grappig om eens een keer niet papierwerk te doen maar even in de praktijk te oefenen.

Britt : Wees maar zeker dat ik met je ga lachen (lachend)

Dus de volgende dag om 9 uur aan de politieschool...
Britt, Sofie en Vanbruane komen op de politie school daar moeten ze nog eerst een zoektocht dien naar het lokaal gelukkig komen ze daar nog net op tijd aan. Er zijn nog veel meer mensen die al jaren bij de politie zijn en die de cursus volgen om het gewoon nog lekker te oefenen voor hun veiligheid. En dan gaat de les beginnen.
Leraar (Hans) : Oke, mevrouw Michiels en mevrouw Vanbruane...
Britt en Nadine : Ja?
Hans : Zouden jullie hier eens voor willen komen?
Britt en Vanbruane lopen naar voren.
Hans : Mevrouw Michiels gaat proberen het wapen van mevrouw Vanbruane af te pakken.
Britt : Is een makkie (lachend)
Nadine : Wacht maar...

Britt probeert het wapen van Nadine te grijpen, en...
Het lukt Britt niet.
Nadine : Had je niet verwacht voor iemand die zo weinig een wapen draagt?
Britt : Om eerlijk te zijn had ik het niet verwacht dat u zo goed was.
Hans : Oke, Nu mag mevrouw Vanbruane het bij Britt doen.
Door dat Britt haar wapen goed van Vanbruane weg houd heeft die wat moeite maar ze heeft hem dan toch te pakken.
Hans : Goed gedaan allebei, ga maar zitten. Ik ga nu wat vertellen over wat Mevrouw Michiels fout deed, en hier mag het fout gaan daar leren we van.
Sofie : Goed gedaan, baas.
Hans legt van alles uit...

Hans : Zouden jullie het nog eens kunnen proberen?

Britt en Nadine knikken en proberen het nog eens, en ditmaal krijgt Vanbruane Britts wapen niet te pakken...

Britt : Ik leer snel bij (lachend)
Nadine : Dju (lachend)

Wanneer de les afgelopen is...
Britt : Nu tevreden, baas? (glimlachend)
Nadine : Heel tevreden (lachend) Ik hoop dat het niet meer gebeurt (glimlachend)

Britt schudt lachend haar hoofd... Samen rijden ze weer naar het commissariaat...
Sofie : Mag ik vragen waarom u naar deze cursus bent gegaan u kon het al hartstikke goed.
Nadine : Die vaardigheden moet je toch ook bijhouden.
Britt : Ja het is al bijna 12 uur ik wil naar de combi gaan jullie mee?
Sofie : Goed idee, laten we maar meteen gaan.
Nadine : Nou, ik weiger ook niet.

In de combi spuit Britt wat insuline in en ze bestellen wat te eten en dan gaan ze weer naar het commissariaat. Op het commissariaat ziet Britt Pasmans lopen en ze heeft wel zin om te kijken hoe hij zijn wapen beveiligt. Britt loopt langs en heeft zo zijn wapen te pakken.
Britt : Baas, Pasmans moet ook maar eens op cursus.
Nadine : Ik denk dat het voor de rest van het team ook geen kwaad kan probeer het maar eens of je hem te pakken krijgt maar geeft Pasmans zijn wapen terug.
Britt : Dat is goed.
Pasmans : Grappig (mompelend)

om kwart voor 2...

Britt : Baas?
Nadine : Ja, Britt?
Britt : Kan ik vanaf nu voor de rest van de dag vrij krijgen?
Nadine : Waarom dat opeens?
Britt : Ik moet namelijk naar het ziekenhuis nu... (glimlachend)
Nadine : Natuurlijk, ik was het helemaal vergeten.
Britt : Ik gelukkig niet.
Nadine : Ga, je alleen?
Britt : Johan komt naar het ziekenhuis en Lieve past op de kinderen.
Nadine : Ga maar gouw.
Britt vertrekt snel maar het ziekenhuis en wanneer ze daar komt staat Johan al op haar te wachten.
Johan : Klaar?
Britt : Moet wel (glimlachend)
Johan : Wie gaat je onderzoeken?
Britt : Mihriban en Hadise natuurlijk (lachend)

Ze stappen het ziekenhuis binnen...
Na even in de wachtruimte gewacht te hebben, mogen ze naar binnen. Britt krijgt nog wat kleine onderzoekjes maar alles is goed. Britt hoeft pas over 3 maanden weer voor controle terug en als er wat is mag ze altijd komen.

Wanneer Britt en Johan naar buiten lopen en ze allebei hun mobiel weer aanzetten, gaat al snel de mobiel van Britt. Sofie vertelt dat Martina aangifte is komen doen van wat haar man allemaal heeft gedaan en ze wil nu toch gaan scheiden. Ze hebben net ook al de man verhoord en die heeft bekend.

Einde

Vervolgverhaal van de club Flikken Verhalen