Huilend kwam Dorien het huis binnengerend. Ze ontweek de blik van haar moeder, maar Britt zag direct dat ze aan het huilen was. "Schat, wat is er" vroeg Britt, maar Dorien gaf geen antwoord en rende direct door naar boven. Boven aangekomen gooide ze haar tas met haar danskleding en haar dansschoenen in een hoek, schopte haar schoenen uit en ging op haar bed liggen met haar rug naar de deur.
Zoals Dorien al had verwacht was Britt achter haar aangekomen. Britt klopte een keer op de deur en vroeg of ze binnen mocht komen. "Je komt toch wel binnen, of ik nou ja of nee zeg" was het antwoord van Dorien. Britt twijfelde heel even of ze naar binnen zou gaan, maar stapte uiteindelijk toch de kamer van Dorien in. "Dorien, wat is er gebeurd", vroeg Britt. "Er is niks mama, ben alleen van mijn fiets gevallen, dat deed een beetje zeer" zei Dorien." Waarom zeg je dat niet gewoon, je maakt me nu heel erg ongerust`zei Britt. "Sorry mama" zei Dorien. "Het is al goed" zei Britt en ze vertrok terug naar beneden.
Dorien was blij dat haar moeder weg was en haar geloofde. Wat er echt gebeurd was ging haar helemaal niks aan. De vernedering tijdens de dansles was al groot genoeg geweest, ze hoefde zich niet nog een keer zo te voelen tegenover haar moeder. De dansles was echt verschrikkelijk geweest. Er was een dansstuk dat Dorien niet kon bijhouden en waar ze lichamelijk helemaal uitgeput van raakte. De lerares had dat gezien en had gezegd dat ze eens moest gaan afvallen, dat ze het dan misschien wel zou bijhouden. De hele dansgroep had haar uitgelachen, terwijl Dorien enkel verschrikkelijk rood was geworden en niet wist wat ze moest zeggen. Toen de les was afgelopen had Dorien zich zo snel mogelijk omgekleed en was zo snel mogelijk richting huis gefietst, maar op weg naar huis waren de tranen gekomen. Dorien wist wel dat ze geen maat 36 had, maar wat was er mis met maat 42. Ze had nog nooit van iemand te horen gekregen dat ze te dik was, en nu stond iedereen er bij. Het was echt een afgang geweest.
Langzaam stapte Dorien van haar bed en ging ze voor de grote spiegel op haar kledingkast staan. Ze bekeek zichzelf eens goed in de spiegel. Ze deed er zeker een half uur over om alle punten van haar lijf eens goed af te gaan: haar kont was veel te groot en stak ver naar achter, haar kuiten en bovenbenen waren veel te dik,haar bovenarmen waren één en al vet die meewiegde als ze haar armen bewoog. Haar gezicht was ook lelijk, ze had hele bollen hamsterwangen en haar nek, ze telde bij elkaar zowat zeven onderkinnen. Maar er was 1 plek waar ze zich het meeste aan stoorde: haar buik. Hij was veel te dik, stak ver uit naar voren en ze stelde vetrol na vetrol.
Na deze grondige inspectie van haar lichaam kon ze maar 1 conclusie trekken. Ze was lelijk, vet en super dik. Nu snapte ze dat iedereen haar had uitgelachen, dat ze dat zelf niet eerder had gezien. Ze besloot dat ze drastisch moest gaan lijnen.
Dorien liep naar beneden om daar tv te gaan kijken. Ze zag dat haar moeder aan het eten begon en vroeg wat ze deze avond gingen eten. "Uw lievelingsmaaltijd, worstjes met aardappelroosjes en wortels en doperwten." zei Britt. Shit, dacht Dorien, dat was veel te vet. Ze kon dit echt niet eten, niet nu ze net had besloten dat ze moest vermageren. Ze besloot een smoes te verzinnen om onder het eten uit te komen. "Oh dat is zeer spijtig, ik heb net op weg naar huis bij de snackbar nog een frietje gehaald." zei Dorien. "Dorien je weet dat ik niet wil dat je naar de snackbar gaat, het is ten eerste niet goed voor je, en ten tweede nu heb ik weer eten over" zei Britt boos. De woorden 'het is niet goed voor je' sloegen bij Dorien in als een bom. Haar mama was vandaag de 2de al die zei dat ze te dik was. "Sorry mama, ik zal het niet meer doen" zei Dorien. Ze vertrok naar boven met de smoes dat ze huiswerk ging maken.
Maar in plaats van huiswerk maken was Dorien bezig met het opstellen van een eet-schema. Haar ontbijt zou bestaan uit een schaaltje yoghurt. Haar lunch werd een appel of een peer en als avondeten besloot ze een pakje crackers op het menu te zetten. Ook las ze op een site dat water heel erg vult, dus besloot ze dat als ze een hongerig gevoel zou hebben, ze heel veel water moest gaan drinken. Ook besloot ze dat ze meer moest gaan bewegen. In plaats van de bus of gebracht worden door mama zou ze voortaan gaan fietsen en ze besloot dat ze voortaan elke ochtend en avond 500 sit-ups zou gaan doen. Toen Dorien op het punt stond om naar bed te gaan bedacht ze zich plots dat ze met zichzelf een afspraak had gemaakt, en deed 500 sit-ups. Ze was daarna moe maar het gaf haar wel een voldaan gevoel.
Midden in de nacht werd Dorien wakker van de honger. Uit haar buik klonk allerlei herrie van haar maag. Omdat ze niet wilde gaan eten liep ze stilletjes naar de keuken. Daar dronk ze een aantal glazen water. Johan was wakker geworden van het gekletter van het water in de gootsteen en keek raar op toen hij Dorien zag staan in de keuken. "Dorien, wat ben jij nou aan het doen?" vroeg Johan. Dorien schrok heel erg van de stem van Johan, omdat ze hem totaal niet had horen aankomen. "Johan, wat doe jij hier" was haar eerste vraag." Ik werd wakker van het geluid dat jij maakte" zei Johan. "Ah ok, ik had dorst dus ik heb even wat water gedronken" zei Dorien. Johan nam ook een beker water en liep daarna weer terug naar bed. Dorien ging ook weer terug naar boven en bedacht zich dat ze ervoor moest gaan zorgen dat ze een liter fles met water op haar kamer moest gaan zetten, zodat ze niet nog een keer 's nachts de trap af moest. Nu had hij haar geloofd, maar als dit elke nacht zou gaan gebeuren zou hij haar waarschijnlijk niet geloven.
De wekker van Dorien loopt de volgende ochtend om half 6 af. Even vraagt ze zich af waarom de wekker zo vroeg ging, maar dan weet ze het weer: er staan weer 500 sit-ups op haar te wachten. Een kleine 3 kwartier later was ze de 500 gepasseerd en ging ze zich douchen. Onder de douche bekeek ze zichzelf nog eens goed. Die sit-ups begonnen nog niet veel uit te halen. En haar armen daar deed ze eigenlijk ook niks aan. Ze besloot dat ze vanaf vananvond ook nog 200 push-ups bovenop de sit-ups moest doen. Na het douche at Dorien snel een bakje yoghurt en sloeg een aantal glazen water achterover. Toen Britt en Johan een aantal minuten later uit hun bed kwamen keken ze verbaasd op dat Dorien al in de kamer zat. "Waarom ben jij zo vroeg op" vroeg Britt. Dorien kletste zich er snel uit door te zeggen dat ze niet meer kon slapen en nog iets aan haar huiswerk voor Fysica moest doen.
Niet lang daarna pakt Dorien haar spullen bij elkaar om naar school te gaan. "Waarom ga je nu al weg, het is nog veel te vroeg "vroeg Simon. "Ik ga met de fiets vandaag" zei Dorien. "Jij met de fiets, ben je ziek ofzo, dat doe je normaal gesproken nooit" zei Simon verbaasd. "Wat is daar nou verkeerd aan, wil ik een keer fietsen is het weer niet goed" zei Dorien boos."Nou sorry hoor, ik zeg al niks meer, maar eh... Dorien, kijk je uit dat je er niet van af valt" zei Simon om haar te pesten. De opmerking sloeg in bij Dorien als een bom. Weeral iemand die zei dat ze te dik was. Ze pakte snel de rest van haar spullen bij elkaar, en rende toen het huis uit.
Op de fiets sloeg haar humeur enigszins om, omdat ze wist dat ze weer goed bezig was, namelijk bezig met calorieën verbranden. Op school aangekomen voelde ze zich als herboren totdat ze Simon tegen het lijf liep. `Dorien, waarom reageerde je nou zo, het was maar een geintje`zei Simon. Omdat Dorien verder gezeur wilde voorkomen zei de maar dat ze zich niet zo lekker voelde. `oh niks ergs?´Vroeg Simon. `Nee gewoon, ongesteld, vrouwen dingen´gaf Dorien als antwoord. `Oh ok, succes er verder mee`was het antwoord van Simon en hij liep weer weg.
De dag op school verliep vrij zwaar voor Dorien; ze was het niet gewend om de hele dag water te drinken en raakte door het knorrende geluid van haar maag, snel afgeleid tijdens de lessen. Ook de pauzes bevielen haar niet. Zij zat enkel aan haar appel en flesje water, terwijl de rest allemaal cola aan het drinken was en met elkaar een zak chips deelde. Ze hielden de zak ook bij Dorien voor en even een moment wilde Dorien toegeven, tot ze dat stemmetje van de danslerares in haar achterhoofd hoorde; afvallen zou niet slecht zijn, misschien kan je het dan bijhouden. Op dat moment wist Dorien weer dat ze goed bezig was met haar appel en haar water.
De avond viel nog zwaarder voor Dorien. Ze begon te merken dat ze de afgelopen dag niet veel gegeten had, ze had bijna geen energie. Toen kwam ze uit bij het volgende probleem: haar mama was gister al heel boos dat ze het eten had gemist, dat kon ze vandaag niet weer als smoes gebruiken. Met tegenzin verscheen Dorien die avond aan tafel. Het avondmaal bestond uit sla, met aardappelpuree en een slavink. Het enige wat Dorien zag was het vet dat op de slavink stond, hoe vet de sla-olie was en hoe slecht de spekjes waren die door de sla heen zaten. Met zeer veel tegenzin nam Dorien een hap van haar aardappelpuree. Het smaakte haar niet, omdat ze wist dat dit niet goed voor haar was. Daarna nam ze een hap sla, ze at expres om de spekjes heen en ze kon het niet laten om eerst de sla ietsjes af te vegen aan haar board zodat de meeste dressing ervan af was. Maar toen begon ze aan het grootste obstakel op haar bord: de slavink. Ze schoof hem al een paar keer heen en weer op haar bord en durfde er eigenlijk geen hap van te nemen. "Schat, Waarom eet je niet? " vroeg Britt die al een paar keer naar Dorien had zitten kijken. Dorien voelde zich betrapt en gaf snel antwoord met "Ik heb niet zo'n trek." "Zeker weer veel gesnoept"was het commentaar van Johan. "Nee, helemaal niet. Ik kan toch wel eens geen trek hebben." "Ja dat kan, maar toch wil ik dat je je vlees opeet. Je moet er nog van groeien" zei Britt. Met tegenzin nam Dorien een hap. Het smaakte haar totaal niet en het was hartstikke vet. Ze bedacht zich dat ze vanavond maar 200 sit-ups extra moest doen.
Die avond voelde Dorien zich een zwakkeling. Hoe kon ze nu afvallen als ze gewoon aan het avondeten moest verschijnen. Ze besloot eens wat rond te surfen op het internet. Daar kwam ze een site tegen met informatie over laxeermiddelen. Ze vond informatie over het middel 'American Sports Green Tea Fat Burner'. Het brak vetten af, gaf energie en had daarbij ook nog eens een laxerende werking. Dorien besloot om het morgen te gaan halen. Maar ze zat nu nog steeds met het probleem van de slavink. Ze kon het middel morgen pas halen, maar had haar lichaam het vet al volledig opgenomen. Dorien bleef tobben totdat ze op TMF de clip van Pink met Stupid Girls bekeek. Toen wist ze het: vandaag zou haar eten er aan de andere kant uitgaan. Dat ze daar niet eerder aan had gedacht! Ze pakte een pen van haar bureau en liep naar benden. Ze had geluk: Britt en Johan waren zo verdiept in een film en in elkaar dat ze haar niet hoorde. Langzaam liep Dorien verder naar het toilet. Daar aangekomen deed ze de deur goed op slot en ging ze op haar knieën voor de toiletpot zitten. Ze opende haar mond en stak de pen in haar mond. Durfde ze dit echt? Maar toen hoorde ze weer die stem in haar achterhoofd "Het moet eruit, anders ben je slecht,wordt je nog dikker en wordt je nog lelijker". Toen zette Dorien door en stak de pen achter in haar keel. Even gebeurde er niets, maar toen kwam het: een vloedgolf waarin zich haar slavink bevond en de vette sla. Even voelde Dorien zich rot, maar daarna kwam er een gelukkig gevoel in haar op. Ze was goed bezig. Ze had de perfecte manier gevonden om te kunnen afvallen, maar ook aan tafel te verschijnen bij het avondeten.
Dorien spoelde haar braaksel door het toilet, nam een slok water om de zure smaak uit haar mond te krijgen en liep terug naar de living. Daar keken Johan en Britt even op en voelden zich betrapt, omdat de handen van Johan zich onder het shirt van Britt bevonden. Dorien glimlachte even naar hun en maakte de opmerking "Ik zal jullie maar weer alleen laten." Britt bloosde even en Johan schoot in de lach. Dorien liep verder naar boven, waar ze nog 500 sit-ups en 200 push-ups deed en daarna ging slapen.
Die nacht werd Dorien een aantal keer wakker. Vaak om water te drinken om het lege gevoel in haar buik te stoppen, maar van al het water moest ze ook vaak naar het toilet. De volgende ochtend liep ook haar wekken weer vroeg af. Dorien voelde zich een wrak. Met veel tegenzin begon ze aan haar sit-ups en push-ups, maar nadat ze die gedaan had, voelde ze zich direct een stuk beter. Ze wist dat ze goed bezig was. Snel sprong ze onder de douche en ging daarna op zoek in haar kledingkast, naar iets wat ze aan kon doen. Ze doorzocht haar hele kast en kwam toen een broek van 2 jaar gelden tegen, van de bruiloft van Johan en Britt .Ze wist eigenlijk bij voorbaar al dat de broek niet meer zou passen, maar toch trok ze de broek aan. De broek kwam net iets verder dan haar knieen, maar verder ook niet. Daar stond ze dan. Wat was ze ook een mislukkeling, in 2 jaar zoveel aankomen.
Simon zat op zijn kamer en hoorde Dorien in de kamer naast hem schelden. Hij vroeg zich af wat er met haar was. Ze was de afgelopen dagen haarzelf niet meer. Ze reageerde vreemd als hij vroeg hoe het met haar ging en was op een rare manier haar zelf niet meer. Ze zag er niet meer zo gelukkig uit als anders en deed raar. Vannacht kon was ze ook wel 5 keer haar bed uitgeweest, iets dat ze normaal gesproken nooit deed. Zou ze soms door hebben dat hij meer voor haar voelde dan alleen een broer-zus of vriendschap relatie? Hij wist niet wat het was, maar als hij haar zag kreeg hij een warm gevoel van binnen. Zij maakte zijn dag altijd weer goed, door gewoon zichzelf te zijn. Soms een beetje gek, maar ze kon ook heel serieus zijn. Hij zag haar graag, maar betwijfelde of dit gevoel wederzijds was.
Dorien maakte een afspraak met zichzelf: binnen een maand moest zij weer in die broek passen. Ze zou dit gaan gebruiken als streef-punt voor het lijnen. Snel trok ze andere kleren aan en bekeek zichzelf in de spiegel. Ze was lelijk en vet. Hoe kon een jongen haar nu leuk vinden. Ze was ook zo stom. Hoe kon ze nou verliefd op Simon zijn geworden. Hij was eigenlijk een soort van haar broertje. Ze moest hem uit haar hoofd zetten. Hij was toch nooit verliefd op haar en ze gaf hem geen ongelijk. Wie was er nou verliefd op zo'n lelijk meisje? Hij kon wel beter krijgen.
Dorien liep naar beneden en zag daar op de klok dat het gelukkig al bijna tijd was om naar school te vertrekken. Dit was een makkelijke manier om onder het ontbijt uit te komen. Ze smeerde 2 boterhammen in de keuken en zei tegen Johan en Britt dat ze de boterhammen op de fiets zou opeten. Ze trok haar jas en schoenen aan, gaf Britt en Johan een afscheidszoen, zei Simon gedag en vertrok naar school. De boterhammen had ze een tijdje in haar handen op de fiets, maar toen ze langs het park fietste, gooide ze daar haar boterhammen in de struiken. In gedachte fietste ze verder, ze was goed bezig.
De dag op school was lang, maar Dorien sloeg zich er doorheen met de gedachte dat ze die middag haar wonderpillen ging halen. Toen de schoolbel ging had Dorien als eerste van de klas haar spullen gepakt en stond ze als eerste buiten. Snel pakte ze haar fiets en wilde wegfietsen, maar Simon hield haar tegen. "Heb je haast?" vroeg Simon. Dorien wist even niet wat te zeggen maar antwoorden uiteindelijk met nee om niet raar over te komen. "Oh, zo leek het" zei Simon. "Nee hoor, ik wilde alleen die stomme school uit" zei Dorien. "Ah ja, ik begrijp het' zei Simon. Ze namen afscheid van elkaar met de woorden "Ik zie je zo meteen thuis wel."
Dorien fietste naar de apotheek en stond daar voor de deur even stil. Ze had de hele dag al gerepeteerd wat ze zou gaan zeggen. Ze haalde diep adem en stapte naar binnen. Ze moest even in de rij staan, maar was al vrij snel aan de beurt. "Goedemiddag, heeft u voor mij 2 potjes American Sports Green Tea Fat Burner, alstublieft "zei Dorien. De vrouw pakte zonder ook maar verder te vragen de 2 potjes en rekende af. Nog geen minuut later stond Dorien buiten, met haar wonderpillen op zak. Met een tevreden glimlach fietste ze verder naar huis.
Thuis aangekomen deed ze nog een aantal dingen aan haar huiswerk, ze probeerde het in ieder geval. Haar gedachten waren heel ergens anders, vaak bij haar lichaam, maar ook bij Simon. Ze vroeg zich af wat hij aan het doen was en of hij ook aan haar zou denken. Ze was zo verliefd op die jongen, maar hij vast niet op haar. En ze gaf hem geen ongelijk, wie viel er nou op lelijke meiden, er waren veel mooie meiden op de wereld.
In de kamer naast haar zat Simon ook aan zijn huiswerk en ook zijn gedachte waren heel ergens anders. Ze waren bij Dorien. Hij wilde iets leuks met haar gaan doen, maar vroeg zich af of ze wel mee zou willen. Hij besloot het erop te wagen en liep naar de kamer naast hem. "Dorien, zullen we samen een film kijken" vroeg Simon. Dorien was totaal overdonderd van zijn vraag, zou hij dan toch.....Nee, dat deden ze wel vaker samen, het had voor hem niks te betekenen. "Ja is goed, ik kom er zo aan" antwoorden Dorien.
Toen Dorien beneden kwam had Simon de film al aangezet: 'Raise your voice'. "Die is kei zielig" zei Dorien. Eigenlijk vond ze het helemaal niet erg om samen met Simon een romantische film te kijken, totdat haar oog viel op wat Simon op tafel had gezet: een grote bak popcorn en een anderhalve literfles cola. Ze was echt niet van plan dat te gaan eten, maar hoe moest ze dat Simon duidelijk maken. "Die cola moet je echt alleen opdrinken, ik heb al pijn in me buik. En die popcorn hoef ik eigenlijk ook niet, is niet goed voor me" zei Dorien. "Hoezo, niet goed voor je? " vroeg Simon. "Daar wordt ik dik van" zei Dorien. Simon schoot in de lach: "Jij dik, doe normaal, je bent het mooiste meisje dat ik ken." Even ging bij Dorien een beetje hoop door haar lijf, vond hij haar dan toch leuk? Maar al snel bedacht Dorien zich dat jongens dit tegen alle meisjes zeiden, hij bedoelde er vast niets mee.
Simon was ook geschrokken van wat hij zei: hij had bijna zijn mond voorbij gepraat. Hoe kon hij nou zo stom zijn. Dorien vond hem toch niet leuk, zij zag hem enkel als een broer. Hij werd weer uit gedachte gehaald toen Dorien zei dat hij niet moest overdrijven. Simon glimlachte verlegen naar haar en zette toen de film aan.
Halverwege de film kwam Britt thuis van haar werk en zag Simon en Dorien samen op de bank zitten. Even schoot er door het hoofd van Britt dat ze eigenlijk een heel leuk stel waren. Als je ze zo zag zitten op de bank: Ze zaten zowat bij elkaar op schoot, af en toe lief naar elkaar kijkend, maar toch verdiept in de film. Maar toen werd Britt weer wakker uit gedachte: ze moest niet zo raar doen, Dorien en Simon een stel, dat zou toch nooit gebeuren.
Pas toen de film was afgelopen zag Dorien dat Britt ook thuisgekomen was. Ze zag dat ze met het eten bezig was en vroeg zich af, wat ze gingen eten die avond. Ze liep naar de keuken en zag daar dat Britt pasta aan het maken was. Even voelde ze gerommel in haar buik en bedacht ze zich hoe lekker die was, maar al snel bedacht ze zich dat pasta ook heel ongezond was. Ze was blij met haar wonderpillen: ze kon het wel eten en daarmee de lekkere smaak opdoen, maar ze kon het daarna ook zo weer uit haar lichaam laten verdwijnen.
Tijdens het eten at Dorien vrolijk haar eten op: het smaakte goed, maar de gedachte dat het haar lichaam snel weer zou gaan verlaten deed het haar nog beter smaken. Voor het eten had ze al een pil genomen en vrij snel na het eten voelde ze dat ze naar het toilet moest. 5 minuten later was ze haar eten weer kwijt. Toch was ze bang dat er misschien nog wat eten achter was gebleven in haar lichaam en ze besloot ook nog te braken. Pas nadat er op de manier ook nog wat voedsel uit haar lichaam was verdwenen, voelde ze zich goed.
Die avond deed Dorien nog iets aan haar huiswerk en deed voor het slapen gaan nog haar gebruikelijke sit-ups en push-ups en ging daarna slapen. Zo gingen er een aantal dagen voorbij waarin Dorien totaal in haar eigen wereld leefde: een wereld die maar draaide om 1 ding, namelijk eten. Ze leefde elke dag van maaltijd naar maaltijd, en vooral hoe ze die zo goed mogelijk kon ontlopen. Haar ging haar allemaal niet snel genoeg, dus aan haar eetplan om enkel yoghurt, crackers of fruit te eten, hield ze zich ook niet. Ze leefde enkel op water. Vaak lukte het haar om maaltijden over te slaan: Johan en Britt moesten vaak overwerken of ze zei dat ze bij een vriendin was blijven eten.
Op een week nadat ze de vorige keer de broek had aangetrokken, besloot ze het nog eens te proberen. De broek kwam een stuk verder dan de vorige keer, maar hij wilde nog steeds over haar kont. Wat was ze ook een stom kind: ze kon niet eens afvallen. Boos trok ze de broek weer uit en smeet deze onder in de kast. Ze trok weer haar grote broek aan, het leek wel een slaapzak, zo groot was die broek. Ze moest opschieten met vermageren, ze kon echt niet langer in deze broek gezien worden.
De volgende avond had ze opnieuw dansles. Eigenlijk wilde ze niet gaan, maar ze wilde zich niet laten kennen, ze moest zich niet klein laten krijgen door die opmerking van vorige week. Toen ze de kleedkamer binnen kwam voelde ze direct alle blikken en het gesprek viel stil: het gesprek was dus over haar gegaan. Ze deed of ze niks door had en kleedde zich snel om. Toen ze de danszaal instapte zag ze de lerares kijken, maar ook die zei niets. In het begin van de les ging alles nog vrij goed, maar het tweede gedeelte van de les was weer verschrikkelijk. Ze gingen weer de dans van de vorige keer doen en Dorien kon het echt niet bijhouden. Ze voelde haar benen niet meer en haar armen optillen ging ook met moeite, ze voelde zwaar aan. Ze begon te voelen dat ze bijna geen energie had, ze was zo traag. Natuurlijk zag de lerares dit en die kon het niet laten om Dorien nog eens goed te laten voelen dat ze het niet bij kon houden. "Je bent weer te traag, zeker nog niet over nagedacht om iets aan je lichaam te gaan doen? " Die opmerking kwam bij Dorien als een klap in haar gezicht: ze was verdomme zo hard haar best aan het doen, maar niemand die het zag. Ze voelde de tranen branden in haar ogen. Ze wilde niet nog eens voor schut staan en besloot weg te gaan uit de les. Snel kleedde ze zich om in de kleedkamer, terwijl ze vanuit de zaal alleen maar gelach hoorde. Ze deed haar spullen in haar tas, rende naar buiten en gooide de deur achter zich dicht. Ze was niet meer van plan om ooit nog naar een dansles te gaan.
Bij het park besloot ze even te stoppen. Ze moest even afkoelen en het zou raar zijn als ze nu al thuis zou zijn, de les was eigenlijk nog niet eens afgelopen. Ze besloot even op haar favoriete plekje in het park te gaan zitten: het bankje aan de vijver, onder een grote boom, waardoor ze bijna niet te zien was. Op dit plekje kwam ze altijd als ze het ruzie had, ze verdrietig was of even alleen wilde zijn. Veel mensen wisten niet van dit plekje, enkel Simon. Ze waren hier samen eens geweest toen ze het huis uit waren gevlucht toen Britt en Johan ruzie aan het maken waren. Ze hadden toen een tijdje zitten praten op het bankje en waren daarna weer terug naar huis gegaan.
Vandaag dacht Dorien aan veel dingen: ze dacht over haar lichaam, over haar verliefdheid op Simon maar ze dacht ook even aan haar papa. Ze had van haar mama gehoord dat haar vader haar vroeger altijd 'zijn mooie meisje' had genoemd. Hij zou haar nu eens moeten zien zitten, dan had hij dat vast niet meer gezegd. Ze wou dat hij er nog was geweest: hij had veel eerder tegen haar gezegd dat ze moest gaan afvallen, hij was waarschijnlijk wel eerlijk tegen haar geweest. Dorien keek naar de sterrenhemel boven haar. Ze heeft altijd geloofd dat haar vader één van die sterrentjes was. Ze bleef nog een kwartiertje naar de sterrenhemel kijken en dromen hoe haar leven er had uitgezien als haar vader nog leefde, en besloot om toen weer door te fietsen naar huis.
Thuis aangekomen lag bijna iedereen al in bed. Dorien deed haar push-ups en sit-ups en besloot daarna ook te gaan slapen. Simon lag in de kamer naast haar te luisteren naar de geluiden van Dorien en vroeg zich af wat ze aan het doen was. De geluiden, het hoorde totaal niet bij Dorien om 's avond nog van alles te ondernemen: meestal zat ze alleen maar achter de computer of lag ze in bed een boek te lezen. Er was iets raars aan Dorien de afgelopen weken, maar hij kon er niet achterkomen wat. De hele week vraagt hij zich al af, wat er zo anders was aan haar, maar hij kon er geen woord aan geven. Ze deed raar, geheimzinnig en ze hield hem op afstand, iets dat ze normaal gesproken nooit deed. Kwam het soms door die opmerking over dat mooiste meisje? Zou ze door hebben dat hij haar leuk vond en haar daarom op afstand houden?
Weer ging Dorien een week vol moeilijkheden tegemoet. De push-ups en sit-ups kosten heel veel tijd en energie. Ook hadden ze een flinke inbreuk op haar nachtrust. Met haar oefeningen was ze al snel een uur bezig en omdat ze niet extreem vroeg naar bed wilde gaan, begon ze er meestal pas om 11 uur aan. Voordat ze dan klaar is daarnee, was het zeker 12 uur, terwijl ze de volgende ochtend toch weer om half 6 haar bed weer uit moest om haar oefeningen te doen. Ze had door het voedsel dat ze miste ook weinig energie en voelde zich sommige momenten zo slap als een vaatdoek. Ondanks alle tegenslagen gaf ze de moed niet op, ze was goed bezig.
Simon wist nog steeds niet wat er met Dorien was. Hij was deze week enkel met één ding bezig geweest: Dorien. Hij was heel vaak bij haar in de buurt geweest, maar kon nog steeds niet benoemen wat er nu met haar was. Ze deed mysterieus, maar verder kon hij niets raars aan haar ontdekken. Soms vroeg hij zich wel eens af of hij zich het verbeelde, maar hij had het sterke gevoel dat er iets mis was met Dorien. Een gevoel, hij kon het niet beschrijven, maar er was iets.
Er gingen een aantal weken voorbij waarin de lichamelijk conditie van Dorien zwakker en zwakker werd. Het enige wat haar lichaam nog binnen kwam was water. Dorien had bijna geen energie en vroeg zich af waarom afvallen zo moeilijk was. Toch zette ze door, ze had alles over voor een mooi lichaam. Elke dag deed ze weer met veel moeite haar sit-ups en push-ups. De oefeningen gingen haar steeds meer moeite kosten. Vaak had ze geen gevoel meer in haar handen, ze voelde enkel getintel. Ook had ze het de laatste weken alleen maar koud. 's Nachts sliep ze met 3 truien, maar zelfs met dit aan had ze het nog koud. Ook begon ze te merken dat zonder voedsel je weerstand bijzonder klein is. Ze was in 2 maanden tijd al 5 keer ziek geweest.
Zowel Britt en Johan als Simon maakte zich zorgen over haar. Britt vond dat het niet iets voor Dorien was om zo vaak ziek te zijn en wilde graag met Dorien naar de dokter. Dorien weigerde dit en probeerde zich eruit te kletsen met verkoudheid, ongesteldheid en wat hoofdpijn. Britt geloofde haar en Johan schreef het af op de normale puberproblemen. Toch kon Johan het een keer niet laten om een opmerking te maken over Dorien: "Je mag wel oppassen met al dat ziek zijn van jouw, er blijft niks meer van je over. Je kont is weg en volgens mij is je buikje ook iets platter" Yes, dacht Dorien, eindelijk iemand die het ziet dat ik ben afgevallen. Aan Johan gaf ze een vrij standaard antwoord: "Heeft dat ziek zijn toch nog zijn voordelen"
Simon geloofde Dorien niet helemaal, maar durfde dit niet uit te spreken. Hij zag Dorien steeds meer veranderen: haar haar glansde minder en viel uit, ze werd magerder, werd trillerig, ze kreeg een smal gezichtje en ze verloor de glans uit haar ogen. Hij had een keer geprobeerd om er met Britt over te praten. Zij vond ook wel dat Dorien veel was veranderd, maar legde de oorzaak bij het feit dat ze veel ziek was. Simon wilde dit wel geloven, maar diep in zijn hart wist hij dat er iets anders was.
Dorien was nadat ze de de huilend de les uit was gerend, niet meer teruggeweest naar dansles. Ze durfde niet terug: ten eersten omdat ze bang was dat ze op haar kop kreeg omdat ze de les uit was gerend en ten tweede omdat ze bang was dat ze nog steeds te dik was. Een aantal keren was ze onder de les uitgekomen omdat ze ziek was, maar een aantal keren had ze ook gedaan alsof ze in naar de les ging, maar was ze naar haar plek in het park gegaan. Ze kwam de laatste tijd veel op die plek: om even aan papa te denken, het huis te ontvluchten tijdens het eten of om heerlijk te kunnen dagdromen over haar en Simon als stel. Ze hield van die jongen maar hoe kon ze hem dit duidelijk maken.
Een week later besloot Dorien de broek nog eens te passen. Ze wist dat ze veel was afgevallen, want veel van haar broeken slobberden en zakten af, maar was dit ook genoeg om weer in die mooie broek te passen. Ze trok de broek aan. Hij ging makkelijk over haar bovenbenen en hij ging ook over haar kont. Maar toen moest hij nog dicht. Ze probeerde zeker 5 minuten om de broek dicht te krijgen, maar het lukte haar niet. Het stukje dat nog extra nodig was bestond uit enkele kleine millimeters, nog geen centimeter, maar het lukte niet. Boos trok Dorien haar broek weer uit en gooide deze ver onder in haar kast. Ze ging op haar bed liggen, keek daar naar een foto van haar vader en begon prompt te huilen.
Er liepen vele tranen over haar wangen: ze was zo'n mislukkeling. Ze kon niet helemaal niks. De foto van haar papa maakte haar nog verdrietiger: hij zou eens moeten zien wat er van haar geworden was. Eén hele grote mislukkeling.
Door het hevige snikken van Dorien hoorde Simon op de kamer naast haar dat ze aan het huilen was. Even twijfelde hij of hij naar haar toe moest gaan, maar hij besloot dat hij haar moest gaan troosten. Hij klopte op de deur en stapte zonder een reactie af te wachten naar binnen. "Dorien, waarom huil je" vroeg hij. "Euh... Gewoon eigenlijk om van alles. Alles gaat de laatste tijd mis en ik mis papa gewoon heel erg" antwoorden Dorien. Simon ging bij Dorien op bed zitten en sloeg een arm om haar heen. Dorien legde haar hoofd op zijn borst en huilde bij hem uit. Ze bleven zo minutenlang zitten, ze zeiden niets, maar toch waren ze voor elkaar.
Dorien gaf haar afvalpoging niet op en ging weer verder met haar leefpatroon, dat bestond uit enkel water. Omdat ze van al dat water zo vaak naar het toilet moest en het haar zo'n vol gevoel gaf, besloot ze minder water te gaan drinken. Ze kreeg nu veel meer last van duizelingen en ze moest soms een tafel vastgrijpen tijdens het lopen om niet om te vallen. Ook had ze soms wel eens een moment waarop het zwart werd voor haar ogen. Sinds ze eenmaal zo'n moment op de fiets had gehad, was ze elke ochtend weer met de auto of de bus naar school gegaan. Dat moment was zo eng geweest, ze zag gewoon helemaal niks meer.
Ondanks deze tegenslagen kon ze enkele weken later toch de broek aan. Ze voelde zich zo goed en tof toen ze er thuis mee voor de spiegel stond, maar ze wist ook dat dit niet haar eindstation zou zijn. Ze was nu zo goed op weg, er zouden nog vele kilo's af moeten. Vol trots trok ze de volgende dag de broek aan. Gelijk bij het ontbijt kreeg ze al een aantal complimenten: "Dat is toch de broek van de trouw van Johan en mij" zei Britt. "Zo Dorien, jij bent echt zeer veel afgevallen, maar hij staat je nog steeds goed" zei Johan. Ook Simon kon niet achterblijven met zijn complimentje en zei dat ze er heel mooi uitzag in deze broek. Dorien werd direct vrolijk van deze woorden en ging met een opgewekt gevoel naar school.
De dag van Dorien verliep goed, totdat Marika in de klas chips uitdeelde, omdat ze verjaarde. Bij Dorien gingen direct alle alarmbellen af: dit mocht ze niet eten, ze paste die broek dan nu wel, maar de kilo's die eraf waren mocht ze er niet direct weer bij eten. Ze wist dat ze haar wonderpillen thuis had gelaten en kon dus ook niet haar eten snel weer kwijt. Even dacht ze zich eruit te kletsen met de smoes dat ze niet zo'n trek had, maar Simon maakte de opmerking dat ze vandaag nog niets had gegeten. Ze kon er dus niet onderuit. Langzaam nam ze een hap van een chipie. Het smaakte zo goed dat ze direct nog een hap nam.
Enkele minuten en een leeg chips zakje verder voelde Dorien zich verschrikkelijk slecht. Hoe kon ze zo stom zijn, ze was al die tijd zo goed bezig geweest, en nu nam ze gelijk weer iets slechts. Dit moest haar lichaam uit, maar ze had haar wonderpillen niet bij. Toen bedacht ze zich dat ze het eten al eerder uit haar lichaam had doen verdwijnen zonder haar wonderpillen: door te braken. Ze vroeg de leraar of ze naar het toilet mocht en hij gaf haar toestemming. Toen Dorien opstond voelde ze een duizeling en uit reflex pakte ze haar tafel vast. Langzaam verplaatste ze zich door de klas door steeds de randen van de tafels vast te houden. Ook op de gang liep ze heel voorzichtig.
In het toilet aangekomen ging ze op haar hurken zitten en stak ze een vinger diep in haar keel. Direct voelde ze een vloedgolf aankomen, waarbij het ook weer even zwart werd voor haar ogen. Ze bleef even zo zitten en ging daarna weer recht staan. Langzaam liep ze terug richting de klas, maar halverwege de gang werd ze opnieuw duizelig. Haar hele lichaam trilde en alles tintelden. Ze zocht iets om zich aan vast te grijpen, maar er was niets in de buurt. Ze viel neer op de grond en het werd zwart voor haar ogen.
In da klas vroeg Simon zich af waarom Dorien zo lang wegbleef. Hij besloot polshoogte te gaan nemen en vroeg aan de leraar of hij naar het toilet mocht. De leraar wilde hem eerst niet laten gaan omdat Dorien ook al weg was, maar omdat Simon verklaarde dat hij zeer hoge nood had, liet hij Simon uiteindelijk toch naar het toilet gaan. Toen Simon het lokaal uitstapte zag hij haar direct liggen. Ze lag midden in de gang, met haar ogen dicht. Simon rende naar haar toe en schudden haar meerdere keren door elkaar. "Dorien, hoor je mij? Dorien, zeg iets" Hij wilde haar niet alleen laten, maar moest toch ook hulp halen. De tranen stroomde over zijn wangen en druppelden op de wang van Dorien. Snel rende hij terug naar het lokaal, maar steeds met zijn hoofd achterom, kijkend naar Dorien. "Meester.. Meester, kom snel... Dorien" Meer woorden kon hij niet vinden, hij kon enkel huilen.
De leraar rende direct achter hem aan naar Dorien. Toen hij haar zag liggen belde hij direct een ambulance. Die was binnen enkele minuten ter plaatse en de dokter sloot Dorien direct aan op de hartmonitor. Simon schrok toen hij op de monitor keek: haar hart klopte wel, maar heel traag. Ook hoorde hij de dokter iets mompelen over een bloeddruk die veel te laag was. Ze namen Dorien mee naar het ziekenhuis. Eigenlijk mocht Simon niet mee, maar zijn leraar kon aan zijn smekende blik niet weigeren. De hele weg naar het ziekenhuis hield hij haar hand vast en probeerde hij de gedachte dat hij haar mogelijk zou gaan verliezen uit zijn gedachte te verbannen.
In het ziekenhuis werd Dorien onderzocht en moest Simon wachten in de wachtkamer. Hij liep al een tijdje te ijsberen door de gang totdat hij zich plots bedacht dat hij zijn vader en Britt nog moest verwittigen. Net toen hij op het punt stond te gaan bellen, kwamen ze naar hem toe gerend. De school had hen verwittigd. Ze waren duidelijk heel erg ongerust en Britt was aan het huilen. Ze wilde weten wat er wat gebeurd dus vertelde Simon hen het hele verhaal. Nadat hij klaar was viel er een lange stilte waarin ze allen voor zich in diepe gedachte waren verzonken
Een klein halfuur later kwam de dokter bij hen om zich in te lichten over de toestand van Dorien. De woorden van de dokter kwamen hard aan: Dorien leed aan Anorexia Nervosa. Dorien had een sterk vertekend beeld van haar lichaam en was al maanden bezig met afvallen. Haar lichaam was zwaar uitgeput: ze was ondervoed en uitgedroogt. Door haar ondervoeding was haar hartslag onregelmatig en werkte 1 van haar nieren maar voor 60%. Ze had al een aantal maanden niet gemenstrueerd en had door haar val ook een arm gebroken. Dorien lag nu aan de sondevoeding, kreeg medicijnen voor de bloeddruk en zou zich aan een dottering aan één van haar nieren mogen verwachten.
De woorden van de dokter kwamen hard aan bij Johan, Simon en Britt. Britt ging bij elke zin van de dokter harder huilen en zocht troost in de armen van Johan. Johan probeerde Britt zo goed mogelijk te troosten, maar was zijn emoties ook niet de baas. Simon wist niet zo goed hoe hij moest reageren: bij hem rolde ook de tranen over zijn wangen, maar wilde ook heel graag naar Dorien toe. Toen hij dit vroeg aan de dokter mochten ze direct naar Dorien toe. Ze zou waarschijnlijk nog slapen, maar kon elk moment wakker worden. Simon haalde diep adem voordat hij naar binnen ging en deed toen de deur van haar kamer open. Hij schrok van wat hij zag: Dorien leek piepklein in het grote bed met alle apparatuur om haar heen. Er stond een monitor voor haar hart en andere vitale functies, aan de andere kant kwamen vocht en sondevoeding via een slangetje in haar arm haar lichaam binnen en haar andere arm zat in het gips.
Ook Britt en Johan schrokken van hoe Dorien er uit zag. Het was zo'n mooi meisje dat ondanks alle tegenslagen in haar leven, altijd zo positief was gebleven. Een meisje dat vrolijk en lachend door het leven ging. Johan had wel eens eerder van eetstoornissen gehoord, maar had dit nooit bij Dorien gedacht. Britt pakte even de hand van Dorien, maar kon toen niet langer het leed van haar dochter aanzien en rende de kamer uit. Johan wilde haar achterna gaan, maar twijfelde even, omdat hij ook zag dat Simon het moeilijk had. Simon knikte even naar Johan als teken dat hij achter Britt aan kon gaan, en was na het vertrek van Johan alleen met Dorien in de kamer.
Simon ging naast het bed zitten en pakte de hand van Dorien. Heel even bekeek hij haar alleen maar, maar begon toen tegen haar te praten. Hij wist niet of ze het kon horen, maar hij wilde het zo graag tegen haar zeggen. "Dorien hoe kan je jezelf dit nu aandoen. Je bent zo'n mooi meisje, het mooiste meisje dat ik ken. Ik wil helemaal niet dat je zo'n iellig dun meisje bent: jij was altijd gewoon Dorien. Misschien met een paar kilootjes teveel, maar dat paste nou eenmaal bij jouw. Je bent veel mooier met die paar kilo extra." De tranen gingen steeds sneller stromen toen hij dit zei, maar toch stopte hij niet met praten tegen haar. "Ik hou van je, dat doe je me alleen maar meer beseffen als ik je hier zie liggen. Ik wil je niet kwijt, ik kan niet leven zonder jouw. En dat is niet alleen omdat je een beetje me zusje bent, maar ik ben ook hartstikke verliefd op jouw. Ik weet dat dat eigenlijk niet kan, maar ik krijg je niet uit mijn hoofd. Je bent gewoon te leuk"
Dorien was halverwege het verhaal van Simon wakker geworden en had dus gehoord wat Simon haar aan het vertellen was. "Meen je dat" vroeg Dorien met een schorre stem. Simon schrok van het geluid dat ze maakte, hij had niet gezien dat ze wakker was geworden. "Ja Dorien, ik meen het. Ik ben verliefd op jouw" antwoorden hij. Even kwam er een glimlach op het gezicht van Dorien. "Ik zie jouw ook heel graag, en ben ook heel erg verliefd op jouw" antwoorden Dorien. Simon kon zijn oren niet geloven. Was het waar wat ze zei? Simon streelde nog eens over haar hand en keek haar toen nog eens aan. Ze glimlachte naar hem. Simon bukte een klein stukje voorover en kwam met zijn hoofd in de richting van het hoofd van Dorien. Hij keek haar nog eens diep in de ogen en zag daar de sterretjes in haar ogen, waar hij zo gek op was. Hij zoende haar. Eerst heel voorzichtig een klein kusje, maar al snel ging de zoen over in een intieme zoen.
Simon was bij Dorien op bed gaan zitten en pakte haar hand nog eens vast. "Dorien wil je me iets beloven. Wordt alsjeblieft beter. Ga terug eten. Deze Dorien is leuk, maar de oude Dorien is veel leuker" zei Simon. Dorien sloeg even haar ogen neer en zei een moment niks, maar gaf toen antwoord. "Ik ga terug eten, ga weer vechten om weer de oude Dorien te worden" Bij Simon kwam er een glimlach op zijn gezicht en hij boog zich naar voren om Dorien nogmaals te zoenen.
Precies op het moment dat Dorien en Simon elkaar weer zoenden kwam Britt en Johan binnen. Ze waren even verbaasd over wat ze zagen, maar zagen bij beiden de blijdschap in de ogen. Even was het stil in de kamer en Dorien durfde haar moeder en Johan niet aan te kijken, bang dat zij heel boos was. Maar Britt was niet boos en wilde het verhaal van Dorien horen. Het volgende halfuur was het op de stem van Dorien na, stil in de kamer. Dorien deed haar verhaal. Het ging gepaard met veel tranen, maar het luchten op. Het enige wat Britt aan het eind kon zeggen was "Och meisje toch.. je bent de mooiste die ik ken... wordt alsjeblieft beter" Dorien glimlachte even lief naar Simon en zei daarna krachtig de woorden: "Ik ga vechten om weer beter te worden"
De revalidatie van Dorien was moeilijk: gesprekken bij de psychologe, controles in het ziekenhuis en het geleidelijk weer terug gaan eten, iets dat haar lichaam niet gewend was. Er waren veel momenten, waarop Dorien het even niet meer zag zitten, maar er was altijd wel iemand voor haar: ze praatte met haar mama of Johan. Toch vond ze de grootste steun in Simon. Hij wist haar steeds weer op te vrolijken met lieve woorden of een kusje. Haar lichaam herstelde snel en vlak daarna was ze ook geestelijk weer helemaal in orde. Ze wist nu dat iedereen uniek was, en ze juist blij moest zijn dat ze Dorien was. Ze was een mooi meisje met een paar extra kilootjes, maar dit paste bij haar en zo was zij nou eenmaal.
Het enige wat Dorien jammer vond was dat het vertrouwen in haar weg was. Elke maaltijd werd gecontroleerd en ze moest na het eten ook altijd beneden blijven, zodat ze zeker wisten dat ze niks raars ging doen. Aan de ene kant snapte ze wel dat ze zo deden, maar aan de andere kant vond ze dit heel jammer. Ze sprak hierover met Simon en plots werd ze iets vrijer gelaten door Britt en Johan, die de klacht van Dorien via Simon hadden gehoord. Ze was er blij mee, maar vond het jammer dat ze het eerst had moeten vragen, in plaats van dat ze haar zelf iets meer vrij hadden gelaten.
Een aantal weken later gingen Britt en Johan uit eten. Ze hadden Simon allerlei instructies gegeven om zo goed mogelijk op Dorien te letten. Vlak voor het eten vroeg Dorien of hij zin had om een wandeling te maken door de stad. Simon vroeg zich eerst af waarom, maar stemde uiteindelijk toch in met een wandelingetje. Ze liepen richting het centrum en Dorien liep recht op de Mac Donalds af. Ze bestelde daar een heleboel eten en zette dit tussen haar en Simon in op tafel. Simon glimlachte even: wat was ze toch gek. Dit was haar manier om te laten zien dat ze weer beter was. De oude Dorien was weer terug. Van deze Dorien hield hij. Ook Dorien was blij dat het weer goed met haar ging. Hoe kon ze zo stom zijn om zo ver door te slaan in haar lijnen? Er zaten veel nare gebeurtenissen aan de periode dat ze ziek was, maar ze had er 1 heel mooi ding aan over gehouden: Simon. Hij hield van haar en zij van hem. Zij waren samen een stel, een koppel waar niemand tussen kwam.
