Bekenningen

'Tot vanavond Johan' zei Britt nog snel voor ze de deur uitliep. Vanavond was het moment dat ze had besloten om Johan te gaan vertellen dat ze zwanger was. Ze was inmiddels zeker, al een paar weken voelde ze zich niet zo.. En dan vorige week toen ze zeg maar te laat was, heeft ze een test gedaan en die wees uit dat ze zwanger was. Britt was in de zevende hemel, maar wou het Johan op het juiste moment vertellen, zo had ze ervoor gezorgd dat Simon bij zijn ouders kon logeren. Zodat ze in ieder geval wel samen waren en niet Simon ineens kon storen, niet dat ze het erg zou vinden, maar een paar dagen met z'n tweeën was niet zo'n groot probleem.

 

Op het werk was er niet veel te doen, behalve een observatie, maar die was maar tot 5, want daarna namen Nick en Bruno het over. Dus kon Britt vroeg naar huis. Lekker wat te eten maken en zich gaan voorbereiden op het blijde nieuws te kunnen vertellen.

 

Zoals Britt al had verwacht kwam ze in een leeg huis aan. Ze had haar auto om de hoek gezet, het was nogal vol. Ze waren nog bezig met de afbraak van een feesttent die hier gister stond. Britt legde haar spullen weg en ging naar het toilet, waarna tot haar verbazing ze enkele seconde later de deur al hoorde. Ze dacht toch echt dat Johan gister had gezegd dat hij tot in ieder geval 7 weg was, op het Gerechtshof en daarna nog even naar kantoor.

Johan had van alles bij zich. Een mooie grote bos rozen, fles champagne, die hij hoopt te kunnen openen vanavond en een ring. En wat voor één. Vanavond is voor hem de avond waarop hij Britt ten huwelijk wil vragen. Had expres gezegd later thuis te zijn, zodat hij nog het een en ander kon voorbereiden. Hij had de auto van Britt niet zien staan en wist dus niet dat ze al thuis was.

Johan legt de rozen op tafel, net zoals de ring die hij uit de zak van zijn colbertje haalt. En zet die open op tafel, zo kan hij alvast genieten. En denkt zich in hoe het allemaal zal gaan lopen. De champagne zet hij in de koelkast en dan schrikt hij zich rot wanneer hij een deur in huis hoort gaan. Britt komt uit de badkamer lopen en ziet dan die bos rozen op tafel liggen, maar de ring nog niet. 'Johan? Ik dacht dat jij tot laat moest werken, op het Gerechtshof en kantoor.' 'Ehm ja. Maar moest jij ook niet op je werk zijn?' Vroeg Johan terwijl hij naar de voorkant van de tafel liep om die ring zo onopvallend mogelijk weg te halen en weer in zijn zak te kunnen steken. 'Bruno en Nick kwamen ons eerder dan verwacht aflossen.' Britt liep in de richting van de tafel, naar de rozen en zag Johan net iets weghalen van tafel, maar kon enkel niet zien wat. 'Wat pakte je nu net?' 'Owh, mijn kasticket.' Britt geloofd het wel niet, maar schenkt er verder geen aandacht aan en laat alles verder bij wat het was.

 

Samen gaan ze uiteindelijk maar wat koken, om zo toch het effect te houden om iets voor elkaar te kunnen maken, maar veel zeggen ze niet, ze zijn nog veel te veel bezig met wat ze vanavond van plan zijn. 'Johan, hebben die mooie rozen nog een speciale reden?' 'Misschien.' 'Oké, ik wacht wel af.' En Johan bedenkt direct of hij het nog wel moet doen vanavond, nu is het verrassingseffect er misschien een beetje vanaf. Nu Britt die rozen al heeft gezien. 'Als er iets af te wachten valt.' Beide blijven ze er een beetje omheen draaien.

 

'Dat heb je lekker gemaakt Johan.' 'Jij ook Britt.' 'Bedankt.' En dan tegelijk gooien ze de zin eruit "Heb je even?" En dan kijken ze elkaar aan en beginnen te lachen. 'Duidelijk hebben we allebei iets, haha. Ik vond het net zo vreemd. Alsof er iets was dat.' '.dat geheim moest blijven voor de ander.' 'Ja zoiets Johan, zoiets ja.' 'Ik zal eerlijk toegeven dat dat er ook is.' Britt kijkt Johan nieuwsgierig aan, want ze wil het toch wel graag weten, maar geeft dan ook wel direct toe dat zij ook zoiets heeft.

 

Nadat ze alles hebben afgewassen en opgeruimd gaan ze samen op de sofa zitten. 'En wat is jouw "geheim"?' Vroeg Britt nieuwsgierig. 'Zal ik eerst gaan?' 'Ja, doe maar.' 'Ga jij toch maar eerst.' 'Oké ik zal wel gaan.' Maar dan begint Johan zenuwen te voelen en net als Britt zegt 'Ik.. ehm..' 'Mag ik toch eerst?' Britt is eigenlijk wel blij dat hij eerst wou, ze was wel erg nieuwsgierig geworden. Johan staat op van de sofa en pakt een roos. 'Die rozen heb je al gezien, dus dat is geen verrassing meer.' Dan komt Johan met één roos terug en gaat voor Britt op zijn knieën zitten en pakt haar hand waar hij direct de roos inlegt. Britt´s ogen beginnen al te glimmen en wil van blijheid al om zijn nek vliegen, maar kan zich nog net inhouden. Dan gaat de andere hand van Johan in het zakje van zijn colbert en pakt het doosje met de ring eruit. Hij opent het doosje en dan komt de vraag.. 'Britt. Wil je met me trouwen?' Eindelijk kan Britt zich dan rond de hals van Johan gooien en heeft hem een zoen. 'JA!!' Dan geeft Britt Johan nog een zoen. 'Maar al te graag.'

Johan staat op en pakt Britt stevig vast en plakt nog een zoen op haar mond. Dan ineens bedacht hij zich dat Britt ook nog iets had. Hij pakt haar bij de schouders en duwt Britt iets van zich af. Hij kijkt haar nog verliefder dan wanneer ook in de ogen, net zoals Britt bij hem doet. 'Had jij niet ook nog iets?' Britt knikt wel. 'Maar dat kan ook een andere keer.' Johan trekt Britt weer tegen zich aan en geeft haar nog een kus.

Dan gaan ze samen weer op de sofa zitten. Dicht tegen elkaar en Britt kijkt vol verwondering naar de ring de ze van Johan heeft gehad. Johan merkt dat en pakt haar hand. 'Vind je hem wel mooi?' 'Prachtig zelfs.' Britt draait haar hand iets, daardoor heeft Britt nu zijn hand vast, in plaats van dat hij haar hand vast heeft. Britt begeleidt zijn hand naar haar buik en legt die daarop. 'Johan, ik ben zwanger.' Johan draait zijn hoofd zodat hij Britt nu recht aankijkt. Hij zei even niets en dat maakte Britt nogal onzeker. 'En dit kon je ook een andere keer vertellen? Ben je gek?! Het is fantastisch!' 'Echt?' 'Echt.' Johan wrijft nu voorzichtig, met nog steeds Britt hand op de zijne, over haar buik. Tilt zijn hand iets op, zodat Britt´s hand weer onder komt te liggen en vouwt zijn vingers iets tussen de hare. En wrijft nog eens voorzichtig over haar buik, gevolgd door een kus.

 

Als ze dan die avond samen op bed liggen, kruipt Britt dicht tegen Johan aan, die daarop antwoordend zijn armen om haar heen legt. En voorzichtig zijn hand op de buik van Britt legt.

Hij weet nog goed hoe dat bij de zwangerschap van Simon was. Voor zijn gevoel mocht hij veel te weinig, slechts zelden mocht hij aan haar buik komen. Terwijl hij dat juist wou. Hij heeft het te veel op een afstand moeten volgen, maar heeft er vertrouwen in dat het nu allemaal anders zal gaan met Britt.

Britt legt haar hand op de zijne en houdt die stevig vast, daardoor laat ze merken dat ze het wel prettig vindt, zo samen. Ondanks dat ze het de eerste paar dagen nadat ze het wist voor Johan heeft verzwegen, wil ze nu alles met hem doen. 'Hoe lang weet je het al, Britt?' 'Een paar dagen.' Biechtte Britt eerlijk op. 'Maar waarom heb je het niet direct verteld?' 'Ik wou het op het goede moment doen. Een etentje voorbereiden en zo, maar dat is nogal in de soep gelopen. Zoals jou plannetje dus ook.' 'Het is niet erg. Vandaag had niet beter kunnen zijn.' Britt draait zich om en geeft Johan een kus.

 

De volgende morgen moest Britt alweer vroeg d´r bed uit, terwijl Johan vrij had, nog lekker kon blijven liggen. Deze ochtend had ze dat liever ook gehad, maar dat kon niet. Vanbruane was op vakantie met Ben, dus hadden ze weer even geen commissaris en om het nu weer aan Raymond door te geven vond ze ook zo wat. Het enige voordeel was dat ze de commissaris niet direct hoefde te vertellen over haar zwangerschap, dus kon ze het voor het team ook nog even verzwijgen, iets wat vandaag waarschijnlijk niet zou lukken met het huwelijksaanzoek van gisteren. Want vanwege die twee mooie momenten gister zal ze wel een enorme glimlach hebben, die van alles verraad.

Britt kwam nog maar net op tijd binnen, dat wil zeggen net voor Sofie en Nick, en dat vindt ze op tijd. 'Goede morgen allemaal.' 'Goede morgen Britt.' 'Goed geslapen Michiels?' Britt bedacht zich ineens dat zo een dialoog haar akelig bekend voorkwam, maar dan aan het adres van Tony gericht. 'Toch niet weer zakkenrollers hè? Waarvoor je Spaans of iets moet spreken.' 'Is hier DD dan?' Merkte Raymond al snel op. 'Is er dan een andere rede voor die act?' 'Misschien die enorme glimlach.' Maakte Pasmans het af voor de rest maar iets kon zeggen. 'Mag ik niet vrolijk zijn dan?' Vanuit de verte hoorde ze al gekibbel aankomen.

'Vrolijke Michiels? Hoorde ik dat nu net goed?' Vroeg Nick terwijl hij en Sofie nog half in discussie lagen over de koffie en het brood vanmorgen. 'Hebben jullie niets beters te doen?' 'Tuurlijk commissaris, maar dit is veel plezanter.' 'Ik heb je wel vaker vrolijk gezien en dat had met het "Meester van Lancker-effect" te maken. Dit ook?' Sofie was duidelijk de eerste die daarnaar vroeg. En ze zagen allemaal aan het gezicht van Britt dat dat ook het geval was, zo rood dat ze werd en de glimlach die enkel groeide. 'Wat heeft hij gedaan? Je ten huwelijk gevraagd?' Begon Sofie en Nick maakte het af. 'Of gezegd dat hij toch op vakantie gaat naar de Bahamas en jij mee mag?'

Britt ging naar het bureau van Nadine en ging daar zitten en begon de dagrapporten te lezen. Ze moest iets doen, wou ze het gesprek ontvluchten.

'Zou hij haar echt ten huwelijk hebben gevraagd?' Vroeg Nick nog. 'Het zou toch kunnen en ze vluchtte wel snel weg.' 'Pasmans!! Kom, laten we net zoals Britt nu maar aan het werk gaan. Dan ga ik haar dadelijk wel uithoren.' Ze keken naar Sofie en begonnen te lachen. 'Ja baas.'

Sofie liep naar Britt toe. 'Wat is er dat ik niet mag weten?' 'Wie zegt er dat er iets is dat je niet mag weten.' 'De blik in je ogen, die stralende lach.' 'Sluit de deur eens.' Sofie sluit de deur en gaat tegenover Britt zitten. Britt laat de ring zien. 'Dus toch? Hoe?' 'Sofie!' 'Sorry. Wat leuk, hij ging toch wel op zijn knieën?' Britt keek Sofie aan en begreep het direct. 'Maar verder wil je er niets over kwijt.' 'Dat ik het weekend vrij wil zodra Nadine terug is.' 'Komend weekend dus?' 'Ja. Want dan gaan we Simon vertellen dat we een kl., dat we gaan trouwen.' Britt verschoot van haar eigen woorden en hoopte dat Sofie het niet had gehoord, maar helaas. 'Wat zei je Britt? Hoorde ik het goed. Kl.., is dat niet het begin van kleine?' Sofie keek Britt recht in de ogen, die direct verraden dat het waar was. 'Maar dat is fantastisch Britt. Echt.' De glimlach van Britt werd groter en die van Sofie ook. 'En dat is allemaal gisteravond gebeurd?' 'Ik wist al een paar dagen dat ik zwanger was en was blij dat we gister eerder klaar waren, zo kon ik het hem met een etentje vertellen. Aangezien ik wist dat Johan pas om 7 thuis zou komen.' 'Maar die was al thuis?' 'Hoe weet jij dat?' 'Gokje. Hij wou jou dus vragen, ook door een etentje. Haha. Wat grappig.' 'Ja grappig. Zo liepen bij beide onze plannetjes in het honderd. En na het eten..' 'Kwam alles alsnog goed?' Britt knikt blij.

 

Sofie liep weer terug naar het teamlokaal binnen. 'Er is niets, sorry mannen.' Bruno en Nick keken duidelijk teleurgesteld en gingen direct weer aan het werk. Het was wel duidelijk dat Pasmans en Raymond Britt iets beter kenden en ze keken nog eens om naar Britt en zagen aan haar glimlach dat er wel degelijk iets was, maar lieten het rusten, voor even dan.

Carla kwam binnen. 'Deze werd net afgegeven.' En Carla stak een rode roos voor zich uit. 'Mag ik raden, hij is voor Britt?' Sofie liep al naar Carla om de roos aan te pakken. 'Nee, voor Wilfried.' Iedereen keek direct in de richting van Pasmans. 'Dus niet alleen Britt heeft iets te verbergen.' 'Misschien Bruno, wie zal het zeggen?' Carla gaf de roos aan Pasmans en liep direct weer weg. Iedereen zat nog steeds Pasmans aan te kijken en Britt die Carla weg zag lopen kwam vanachter haar bureau vandaan. 'Is er een zaak?' 'Nee, eerder de dag van de geheimen en het achterhouden van informatie.' Informeerde Bruno haar en wees op de roos die Pasmans in zijn handen had. Pasmans, die inmiddels helemaal gefixeerd was op het kaartje dat eraan hing. 'Mag ik het kaartje lezen, of krijg ik daar de kans niet voor? Om het alleen te lezen.' Het klonk verschillende keren "Sorry" uit het lokaal en iedereen draaide zich met hun blik terug op zijn of haar bureau.

 

 

Wilfried,

 

Bedankt dat je me van de week zo goed hebt geholpen.

Ik had het echt nodig.

Ik hoop dat je het niet erg vind dat ik dat via een roos laat weten.

Want ik had toevallig van mijn vader gehoord dat je daarvan hield.

 

Veel liefs,

Vera.

 

 

'En Wilfried?' 'Het is een bedankje van iemand die ik vorige week heb geholpen, meer niet. Meer niet.' Het leek haast wel of Pasmans nu een beetje teleurgesteld was. 'Wel een mooi gebaar om dat via een roos te laten weten.' 'Vind ik ook Raymond.' En zonder verder te vragen gingen ze verder met wat pv´s af te werken. Want de meeste hadden nog wel een stapeltje liggen.

 

Dan gaat de telefoon op het bureau van Sofie. 'Beeckman.' Sofie luisterde aandachtig. 'Waar?' 'Wij komen eraan.' Sofie kijkt naar Raymond en Pasmans en besluit hun de zaak te geven, omdat zij eigenlijk nu een weekje zonder partner zit. En ze heeft geen zin om Nick te laten gaan. 'Raymond, Pasmans. Inbraak bij een kledingzaak. Zouden jullie daar eens willen gaan kijken?' Raymond en Pasmans staan op en Raymond neemt het papiertje met het adres uit de hand van Sofie.

 

'Pasmans, van wie was die roos?' Raymond kon zich moeilijk inhouden toen ze in de Combi zaten op weg naar die kledingwinkel. 'Je hebt toch geen lief?' 'Raymond, het is een bedankje, meer niet.'

 

Tegen de middag kwamen ze terug, er was aan het slot geprutst en waren vrij makkelijk binnen geraakt. 'Er zijn twee kleden gestolen en ze zijn opzoek geweest naar geld. Maar verder niet veel. Ook geen vingerafdrukken.' 'Ik zal eens kijken in de computer of er nog gelijke zaken zijn geweest de laatste tijd.' 'Is goed Pasmans.'

 

Geheel omverwacht, kwam Nadine het teamlokaal binnenlopen. 'Goede middag.' 'Commissaris? Was u niet met vakantie?' 'Ik was op vakantie ja.' 'Maar of ik nu morgen begin of vanmiddag. Ik wou jullie enkel een middagje burgemeester sparen.' Nick keek nogal verbaasd. 'U ook al in zo´n goede bui. Is dat het weer of zo?' 'Ik ook al?' Nadine keek hem nogal vreemd aan. 'Britt.' Nick wijst naar haar bureau waar Britt druk aan het werk is, duidelijk voor vanmiddag, gezien de papieren die ze aan het doorlezen is. 'Wat is er met Britt?' 'Ik denk dat u dat beter zelf kan vragen commissaris, ze wil aan ons niets kwijt.'

Nadine loopt naar haar bureau en klopt op de deur. 'Binnen.' En toen Britt op keek, zag ze dat het Nadine was. 'Commissaris? Sorry, ik dacht dat u..' 'Het is al goed Britt.' Britt stond op van de stoel van Nadine. 'Ga eens zitten.' Britt ging weer op de stoel van Nadine zitten. 'Ik hoorde dat jij ook al in zo´n goede bui was. Maar dat je niets daarover kwijt wil.' 'Ik ga ze het nog wel vertellen en Sofie weet het al.' Nadine werd erg nieuwsgierig. 'Maar?' 'Ik wou u eigenlijk iets vragen.' 'Vraag maar.' 'Zou ik misschien het weekend vrij mogen hebben? Johan heeft ook vrij en het is voor mij nogal belangrijk.' 'Dit weekend? Komend weekend?' 'Ja.' 'En dat kan niet wachten?' 'Zou wel kunnen, maar..' Nadine kijkt Britt aan. 'Johan en ik willen Simon iets vertellen.' 'En daarvoor wil je een weekend weg?' Nadine had haar beslissing al genomen, maar wou nu Britt uithoren. 'Heel graag.' Britt kijkt Nadine een beetje smekend aan. 'En daarna zal ik het ook wel aan de rest van het team gaan vertellen.' 'Dus ik krijg het volgende week te horen?' 'Commissaris?' 'Oké Britt.' 'Oké, ik vertel het u wel, maar mag de deur dan wel dicht?' 'Je wilt echt niet dat ze het weten hè?' Zei Nadine terwijl ze de deur sloot. 'Het moet voor hun een verrassing blijven dat ik zwanger ben en met Johan ga trouwen.' Nadine keek Britt met grote ogen aan. 'Gefeliciteerd Britt, met allebei.' 'Bedankt commissaris.' Britt dacht bij haarzelf dat het er wel snel uitkwam en hoopte nu eigenlijk dat Sofie niet hetzelfde zou doen als dat zij bij Tony had gedaan, het haar collega´s al vertellen. 'Het is goed, neem het weekend maar vrij, je hebt toch nog uren openstaan.'

 

 

'Simon, heb je alles? Dan kunnen we gaan.' Simon komt de trap afgelopen met een tas vol. 'Volgens mij heb ik alles.' 'Simon, we gaan maar een weekend naar zee hoor.' 'Dat weet ik pap. Maar ´s avonds kunnen we misschien spelletjes doen, dacht ik. Dus die heb ik ook ingepakt.' Johan klopt op zijn schouder. 'Oké.'

 

Als ze op het strand aankomen rent Simon weer direct naar het water. 'Wanneer wil je het hem vertellen?' 'Snel, ik bedoel, hij zal het ook wel snel zien, als ik een buikje krijg.' 'Maar wat voor één, de mooiste manier om er eentje te krijgen, is het niet?' Britt lacht lief naar Johan terwijl ze twee badlakens neerlegt. 'Ik hoopte dat we het hem hier konden vertellen, misschien haalt dat wat nare herinneringen weg van de laatste keer dat we hier waren. Ongeveer twee maanden geleden.'

Johan en Britt gaan op de badlakens liggen en Johan legt zijn armen rond Britt, niet direct durvend zijn hand ook op haar buik te leggen. Want nog steeds spookt er in zijn achterhoofd hoe de zwangerschap van Simon was. Hij doet alles extra voorzichtig want hij heeft geen zin om weer afgebekt te worden. Één keer vond hij genoeg, maar dacht dat het aan hem lag, dat hij zich te veel opdrong. Maar kwam nu tot de ontdekking dat hij gewoon op afstand werd gehouden. En zoals hij al hoopte, dat het met Britt anders zou zijn, dat was het ook. Nog mooier dan hij zich had durven voor te stellen. Zo vrij als dat zij hem liet met haar aan te raken en te verwennen. In alles.

 

Simon kwam uit het water en zocht een weg tussen de inmiddels vele mensen die er lagen terug naar Britt en Johan. Hij herkende op afstand al de parasol die Johan neer had gezet. 'Komen jullie dadelijk ook mee zwemmen?' Johan draaide zich om en keek direct naar Britt. 'Ja, laten we gaan. Ik heb eigenlijk wel even zin om te zwemmen.' Zo gingen ze met z´n drieën het water in. Simon had een strandbal meegebracht en begon met Johan over te gooien. 'Britt, doe je ook mee?' Simon keek Britt vragend aan, net zoals Johan dat deed, maar dat leek meer een afradende blik. 'Nee, ik ga gewoon eventjes zwemmen, is dat ook goed?' 'Tuurlijk, het is wat jij wilt.' Britt zwemt een stukje van ze weg en kijkt dan hoe Simon en Johan bezig zijn met de bal.

'Simon, vind je het goed als ik even naar Britt ga, ik kom dadelijk weer.' Maar voor Simon de kans kreeg om te antwoorden zwom Johan al in de richting van Britt, die hij van achter naderde. En voorzichtig zijn hand over haar buik liet glijden, terwijl hij haar een kus in de nek gaf. 'Het lijkt wel of je voor het eerst een zwangere vrouw hebt.' Maar wat Britt niet wist, is hoe Johan die andere had ervaren, en dus dat ze eigenlijk een gevoelige snaar raakte. 'Ik vertel het je nog wel eens, oké?' Samen zwemmen ze naar een stukje waar ze iets beter kunnen staan. En weer gaat Johan achter d´r staan, maar legt nu gewoon zijn armen rond haar. 'Het is gewoon zo anders dan de vorige keer. Je betrekt me veel meer bij alles en laat me ook aan je buik voelen en dat is inderdaad voor het eerst, ja.' Britt was eigenlijk nogal geschrokt door wat Johan zei. Toen schoot ineens bij Britt te binnen hoe ze het Johan had verteld, zo zijn hand op haar buik te leggen en hem zo direct te laten voelen. 'Sorry, dat wist ik niet.' 'Je kon het ook niet weten, het is ook nooit ter sprake gekomen. Maar zullen we erover ophouden?' Britt was direct stil en durfde ook eigenlijk nu niet verder te vragen, terwijl ze er toch eigenlijk wel meer van wou weten.

 

'Pap? Kom je weer?' Simon gooide al de bal in de richting van Johan en Britt. Britt die naar de bal dook. 'Ik wel, maar of je vader ook komt?' Britt zwom met de bal in de richting van Simon en Johan kwam achter haar aan. 'Gaan we lummelen?' 'Simon, moet dat echt?' 'Kom aan Johan, dat gaan we gewoon doen en jij bent hem als eerste.' Johan kijkt naar Britt, die de bal nog steeds heeft. 'Kom op dan, waar wacht je nog op? Of bang om direct al af te gaan?' Britt gooit de bal met een boogje over Johan heen, zodat hij precies voor Simon landt. En Simon zwom iets naar rechts en gooide zo langs Johan, die enkel de bal langs zag schieten.

'Geven jullie mij nog wel een kans?' 'Moet je beter je best doen, haha.' Britt en Simon gooide nog de bal een paar keer over en Johan vond het echt niet leuk, hij wist niet dat die twee elkaar zo goed aanvoelde. Britt zag het aan zijn gezicht en gooide toen expres de bal precies voor hem. Johan was wel blij dat hij de lummel niet meer was, maar de manier waarop hij lummel af werd, vond hij wel niet zo. Maar ach, alles beter dan de lummel zijn dacht hij.

 

´s Avonds bij het huisje, zaten Britt en Johan buiten terwijl Simon zich nog even snel aan het douchen was. 'Wil je het hem dadelijk vertellen?' Britt keek Johan vragend aan, maar toen kwam Simon al buiten. Ze hadden hem niet zo snel verwacht. 'Wat vertellen?' Beide schrokken ze. 'Kom eens hier.' Simon ging bij Johan op schoot zitten en Britt schoof iets dichter naar de twee heren toe. 'Geef je hand eens.' Simon gaf zijn hand aan Johan en Johan legt Simon´s hand op de buik van Britt. 'Je krijgt een klein broertje of zusje.' Je zag aan Simon dat hij even schrok. 'Ben je zwanger Britt?' 'Ja, al een paar weken.' Het duurde wel even voor Simon echt een reactie gaf, maar de reactie die hij gaf klonk zeer oprecht, maar ook verbaasd. 'Echt? Wat leuk.' En Simon keek nu eens goed naar de buik van Britt waar nog steeds zijn hand oplag, onder de hand van Johan. Johan die dat zag, haalde zijn hand weg, zodat Simon nu op eigen initiatief kon voelen dat deed Simon ook, maar net zo voorzichtig als Johan tot nu toe steeds deed. 'Een broertje of zusje.'

 

Het deed Johan en Britt duidelijk goed dat Simon zo gereageerd had. Samen zaten ze op de sofa en keken naar het journaal. Niet veel te zien. Simon lag al op bed, nadat ze de halve avond spelletjes hadden zitten spelen. Johan en Britt wouden nu gewoon even samen zitten.

Na het journaal verbrak Britt de stilte. 'Ik wil je toch nog iets vragen.' 'Over waar we het in het water over hadden, niet?' Britt knikte. 'Dat deed je schrikken, ik merkte het aan je.' 'Johan, vind je het gek. Had ik dat geweten dan.' 'Wat had je dan? Mij anders behandeld? Mij nog een keer hetzelfde mee laten maken? Mij het niet verteld?' 'Ik weet niet wat ik dan had gedaan. Maar het viel me gewoon op. Had ik er dan niets over mogen zeggen?' 'Misschien had ik het je ook wel moeten vertellen, maar ik wil het liever zo snel mogelijk vergeten.' 'Maar zoiets vergeet je niet zomaar, dat zal je zelf ook wel gemerkt hebben, niet?' 'Je kan me er misschien ook wel bij helpen. Alleen zou ik niet weten hoe.' 'Praten helpt soms wel, maar dat kan heel moeilijk zijn. Ik weet het.' Johan kijkt naar Britt met een vragende blik. 'Je had dat van Mark gehoord, toch? Dat van Mark en Danny, ik had het toen gewoon aan Tony moeten vertellen. Maar daar kom je vaak enkel achteraf pas achter.'

 

De volgende morgen schrok Johan wakker. En op de klok kijkend zag hij dat het half negen was, hij was vergeten dat hij niet hoefde te werken, dus uit reactie werd hij wakker. Hij keek even naar Britt die nog heerlijk lag te slapen en kroop dicht tegen haar aan. Denkend aan het gesprek dat ze gister hadden. Het bleef door zijn hoofd spoken. Hij wil er alles aan doen om op een of andere manier niet te laten merken dat hij het er toch nog steeds moeilijk mee heeft. En vooral wil hij laten merken dat hij het nu heel prettig vind, hoe alles gaat. Maar hoe? Hij vond het niet leuk dat Britt het had gemerkt, maar was er misschien aan de andere kant ook wel blij mee.

Britt draaide zich om en sloeg daarbij Johan in zijn gezicht, waar ze van wakker schrok. 'Sorry.' Klonk het heel zacht, waarna ze haar armen rond Johan legde en weer in slaap viel. Johan kon eigenlijk niets anders doen dan erom lachen, gelukkig zette het zijn gedachte toch weer even van het gesprek af. En richtte hij zich volledig op Britt en pakte haar hand vast, die hij liefdevol vasthield.

 

Niet veel later was Simon ook wakker geworden en kwam eens kijken bij Britt en Johan. 'Pap?' 'Hey Simon, beetje lekker geslapen?' 'Ja hoor. Is Britt ook al wakker?' 'Die slaapt nog, maar wil je er anders nog even bijkomen liggen?' Simon nam de uitnodiging maar al te graag aan en ging naast Johan liggen, want tussen hun in, wat hij het leukst vind ging niet. 'Ik droomde van de baby.' Zei Simon heel blij. 'Een klein meisje met hele mooie blauwe ogen. Met van die hele kleine handjes en voetjes.' Johan luisterde aandachtig naar Simon en Britt die intussen steeds iets wakkerder werd, ving ook het gesprek op en toen zag Simon dat er langzaam een glimlach op het gezicht van zowel Britt als Johan verscheen bij het luisteren naar wat hij te zeggen had. 'Hey Britt.' 'Hey Simon, en Johan, natuurlijk.' Johan die niet wist dat ze inmiddels ook wakker was, keek opzij en gaf haar een kus. 'Goede morgen.' Simon keek een beetje eigenwijs naar Britt. 'Mag ik nog eens je buik voelen?' Simon kroop inmiddels al tussen hun in en duwde Johan iets opzij, zodat hij op zijn plaats kwam te liggen. 'Je bent nog erger dan je vader.' Iets wat Britt beter niet had kunnen zeggen, want ineens voelde ze twee handen op haar buik. 'En tijd om antwoord te geven heb ik blijkbaar ook niet, stelletje kleine kinderen.' 'En dit kleine kind wil nog wat zeggen.' Simon en Britt draaide beide hun hoofd in de richting van Johan. 'Simon, gister hebben Britt en ik je niet alles verteld. Wij krijgen niet alleen een kindje, maar we gaan ook trouwen.' Simon kijkt van Britt naar Johan en weer terug. 'Trouwen? Wow..' 'Simon, vind je het niet leuk?' 'Jawel, ik vind het heel leuk.' Simon kruipt iets dichter tegen Britt aan. Britt sluit hem dan in haar armen. Johan kijkt een beetje jaloers naar Britt, Simon die dat ziet. 'Heb jij nog niet gedaan vandaag zeker?' Britt moet daar wel om lachen. Johan bleef haar aankijken, terwijl hij dat deed trok Britt Simon alleen maar dichter tegen d´r aan. 'Jij mag straks vast wel pap.'

 

Tegen de middag gingen ze met z'n alle weer naar het strand. Johan die tegen Britt aanlag. 'Deed je dat nu expres vanmorgen?' 'Deed ik wat expres? Simon vasthouden?' 'Dat ja. Ik vond dat niet leuk.' 'Jaloers? En voel je je nu al tekort gedaan?' Britt legt haar armen nu om Johan en trekt hem dicht tegen haar aan. 'Kom maar hier dan.' Johan ligt nu heel dicht tegen Britt aan en Britt neemt zijn hand en legt die wederom op haar buik. 'Johan, probeer eens iets minder te laten merken dat je het eng, onwennig vindt. Zou je dat willen proberen?' Tuurlijk wil Johan het wel proberen, maar kan niets beloven en dat is ook wat hij tegen Britt zegt.

 

Simon zoekt zich inmiddels weer een weg door alles en iedereen terug naar Britt en Johan. 'Ik zei het toch pap. Dat jij straks nog wel mocht.' Johan draait zich naar Simon. 'Oké, je had gelijk.' 'Hebben jullie zin om te komen zwemmen?' Britt stond al op en liep met Simon naar het water, Johan bleef liggen en keek met een glimlach op zijn gezicht hoe Britt en Simon samen naar het water gingen en daar met de bal gingen overgooien en gewoon een stukje zwemmen. Hij vond het mooi om te zien en was ook erg blij dat Simon het zo goed met Britt kon vinden, anders had het misschien niets geworden. Want met relaties ging vaak toch wel zijn zoon voor, maar nu hij zag hoe Britt en Simon samen waren, hoefde hij zich daar in ieder geval geen zorgen om te maken. Het zit echt wel goed tussen die twee. En binnenkort de uitbreiding in hun gezin. Het ziet er gewoon allemaal perfect uit.

 

Na een tijdje naar hun te hebben gekeken, besloot hij zich toch maar op iets anders te richten. Want het enige dat hij eigenlijk nu wou, was Britt in zijn armen te sluiten en haar te vertellen hoeveel hij van haar houdt. En het lijkt ook wel of hij de laatste tijd bijna alleen nog maar aan haar kan denken en de rest bijzaak is. Niet dat hij de rest vergeet, maar voor zijn gevoel is dat minder geworden. Het gaat vanzelf, hij kan er niets aan doen, ook al zou het dat misschien willen. En vooral toen hij eraan begon te denken om Britt ten huwelijk te vragen en een ring moest gaan zoeken. Zoveel winkels en ringen hij al had gezien voor hij deze vond en dan nog steeds de twijfel of Britt hem wel net zo mooi zou vinden als dat hij deed. Dat Britt al thuis was, terwijl hij in voorbereiding was voor wat hij die avond van plan was, deed hem schrikken. Maakte hem onzeker en deed hem twijfelen. Maar uiteindelijk had die avond niet mooier kunnen zijn. Je vraagt de liefde van je leven ten huwelijk en dan verteld ze jou dat jullie samen een kindje verwachten. Het leek wel een sprookje.

En als Johan terugdenkt aan die avond midden vorige week, krijgt hij nog steeds kippenvel en gaan de rillingen door zijn lichaam van de spanning. Als hij terugdenkt aan vorige keer, zijn huwelijksaanzoek. Was hij toch niet zo zenuwachtig, zou het dan toch voor de liefde voor diegene te maken hebben, aan wie je het vraagt. En de herinneringen uit dat huwelijk zijn verder wel goed, tot het moment het verkeerd ging natuurlijk en dan de zwangerschap. Hoe hard hij die ook probeert te vergeten, alles komt nu boven, nu dat Britt ook zwanger is. En is bang dat als hij zo door doet Britt misschien bedenkingen gaat krijgen. Dat is echt het laatste dat hij wil.

 

Net nu al deze rare en toch soms ook wel enge gedachtes door zijn hoofd spookten, voelde hij een paar waterdruppels op zijn rug vallen. En draaide zich om, nog geheel in gedachte, maar met de hoop dat het Britt zou zijn. Toen het Simon bleek te zijn, voelde hij zich van binnen wel een beetje teleurgesteld. 'Pap, kom je ook nog?' 'Nee Simon, ik blijf nog even hier, misschien straks, oké?' Simon wist nu ook wel dat hij zijn vader niet om kon praten, dus liep weer terug naar Britt in het water.

 

Ongemerkt dwalen de gedachtes van Johan weer af, naar waar hij eigenlijk niet wil. Tot opluchting van hem duurde het nu niet lang, maar zekerder werd hij er niet van in de afgelopen minuten. En misschien had Britt wel gelijk gisteravond, dat erover praten helpt. Maar om nu zijn ziel bloot te leggen. Hij wil het eerst gewoon proberen, gaat het niet, dan praten, misschien.

Hij sluit zijn ogen om even nergens aan te denken. Al mogen zijn gedachtes wel afdwalen naar Britt, Simon of de toekomstig kleine. Zolang het allemaal maar positief is. En zonder dat hij het in de gaten heeft, dut hij langzaam in.

 

Word vervolgt

 

Uijltje

 

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©