Blijf van mijn lijf!!!!!!
"Cloë ik ga je heel erg missen!" "Ik weet het meis, maar ik
kan er niets aan doen. Ik moet opnieuw beginnen. Ik ga het zo aan de klas
vertellen en ik heb het gevraagd aan Ben maar hij weet ook nog van niets alleen
jij weet het Zoë en ik moet gewoon!" "Maar we bellen, smsen en msnen
toch?" "Ja maar Cloë het is anders. Ik ben alleen." "Nee
Zoë dat is niet waar. Hier.." (Ze wees naar haar hart) "Hier ben ik
bij je, voor altijd en zal nooit weggaan." De 2 sluiten elkaar in de armen.
De bel gaat.
"Oké iedereen! Cloë wil wat vertellen! Ja oké! Iedereen even stil!"
Zegt de leraar en gaat op een tafeltje achter in de klas zitten. Cloë staat op
en loopt naar voren. Iedereen in de klas kijkt haar na. Even weet ze niet wat ze
moet zeggen. Daarna kijkt ze de klas aan. "Jullie weten dat ik de laatste
paar weken niet zo lekker in me vel zit. Ik huil veel en gaf jullie er nooit een
verklaring voor." Even is het stil. Cloë kijkt naar de grond omdat ze niet
precies weet hoe ze het zeggen moet. Dan kijkt ze resoluut de klas in en zegt
snel "Ik ga van school." Iedereen kijkt verschrikt op. Maurice zegt
door de klas "Maar Cloë, waarom? We hebben toch niets verkeerd gedaan?
Waarom ga je? We hebben altijd in deze klas alles verteld als er wat was en jij
kan dat ook! Vertel het gewoon rustig" nu begint iedereen ja te knikken.
Cloë kijkt even naar Zoë. Een diepe zucht volgt en daarna zegt ze "Oké
oké! Ik zal het vertellen en zonder te janken." Cloë begint te vertellen.
Augustus 2000
"We maakten allemaal een nieuwe start. Een hogere school, niet te dicht bij
huis. Gewoon lekker de klas Bc. Ja, die Bc daar zat ik in." Even glimlacht
Cloë. "Ik weet nog dat Maaike naar me toe kwam en vroeg 'Weet jij in welke
klas ik zit?' Ik echt zo, 'Nee' en toen ik de klas binnen kwam zat Maaike daar.
Ik schaamde me rot! Maar al gauw werden we vriendinnen. Spraken af, sliepen bij
elkaar en deden alles samen. Het werd ook al gauw duidelijk. Zij was de baas, ik
liep achter haar aan en deed wat zij zei.
Al gauw kwam ook onze eerste ruzie. Jimmy uit onze klas begon toen pas. Ik ging
door een hel heen. Ik denk nog vaak terug aan die tijd, en krijg dan een
rilling. Maar goed! Ik maakte het weer goed met Maaike. Maar er was iets aan
haar. Iets wat vreemd aanvoelde. We waren vriendinnen maar ook weer niet. Zal ik
maar zeggen. Als ik uit gescholden werd, deed ze even hard mee en later deed ze
weer poes lief tegen me. Ik vond dat niet erg. Ik was veel te blij dat er iemand
aardig was."
Even valt er weer eens stilte. Maurice moedigt haar aan door te vertellen.
" Jimmy begon steeds vaker met 'Wil je met me? Ik hou van je!" Gaat
Cloë verder. "Hij begon me te behandelen alsof ik zijn vriendin was, maar
dat was ik niet! Hij.. Hij begon ook... aan me te zitten en allemaal dingen te
zeggen wat niet waar was. Ik ging achteruit. Ik wilde niet meer naar school ik
haatte het. Maar ik dacht ik kan dit alleen aan. Ik verklaarde de oorlog met
Maaike en werd een beetje vriendinnen met Fatima. Maar dat duurde niet lang. Ik
voelde me raar. Ik was steeds vaker ziek, miste steeds meer uren en dat was niet
goed. 5 maanden heeft het geduurd tot het bericht kwam.
'WE GAAN OP KAMP!' Ik was meteen in paniek, maar liet het niets zien. Ik mocht
me niet te veel op winden, anders zou ik weer eens hoofdpijn krijgen. En daar
had ik geen zin in, dus ik haalde diep adem en las het. Maaike en ik spraken af
dat we moesten op houden met ruzie maken en dat we bij elkaar op de kamer zouden
slapen met 2 meiden uit Ba
Alles was leuk en aardig, maar Jimmy was ook nog op mijn aarde. Ik had zoiets
van 'ja wat moet ik nu?' Ik dacht 'ach zeur niet zo Cloë!' En liet het weer
eens gaan. Maar ik wist dat er iemand was die me in de gaten hield. Wie? Dat
wist ik echt nog niet! Voor de zoveelste keer kregen Maaike en ik weer ruzie. Nu
was het echt oorlog. We scholden elkaar uit voor van alles en nog wat. Maaike
had een gesprek aan gevraagd aan 1 van onze vertrouwen personen op school. Het
werd onze mentrix, Anemieke. Maaike vertelde alle problemen, maar ook over Jimmy!
Dat ik daarmee zat en dat ik daarom ook zo was. Elke meester of juf was naar
Anemieke toe gekomen, om te zeggen dat het niet goed met mij gaat. Maar goed!
Na een paar uurtjes komt er een vrolijke Anemieke naar me toe, en zegt "kan
ik even 2 tellen met je spreken." Ik zei natuurlijk ja!
Ze begon te praten tegen mij alsof ik alles deed. Ik werd na een tijdje zo boos,
dat ik haar uitschold voor stomme trut. Boos werd ze niet. Ze vond dat ik gelijk
had. Ze zei meteen "ik praat morgen met je verder."
Ik liep naar mijn kluis en storten in. Ik gleed langzaam naar beneden en huilde.
Ik kon alleen maar huilen...
De volgende dag,
Toen ik op school kwam, was het rustig in de klas. Het was gymtijd. Ik was
totaal niet blij. Iedereen zei "Je bent dik" en ik geloofde dat. Ben
daarna niet meer gaan eten. Althans niet meer zo veel. Ik kleedde me om en
Anemieke kwam binnen. Ik zag dat ze schrok. Om maar een gesprek te vormen zei ze
"wat zie je er leuk uit" en "we hebben een afspraak he." Ik
zei gewoon 'ja' maar was van plan niet te gaan. Ik was bang! Heel bang!
Tot mijn verschrikking kwam ik binnen en Jimmy begon gelijk weer. 'Ik wil met
je. Ik vind je leuk en ja we krijgen kindjes.'
Ik was zo bang. De gym les was zo voorbij. Ik legde mijn spullen in mijn kluis
en besloot toch maar een gesprek aan te gaan. Ik nam me voor, 'als ze over Jimmy
begint dan loop ik weg.'
We gingen in een klein hokje zitten en ze begon met praten.
"Zo Cloë jij hebt ruzie met Maaike" "ja hoezo?" "Nou
ik wil het oplossen." Ik zei "dat zou ik maar niet doen, want het gaat
net een beetje goed dus" "oké dan niet. Maar is er nog wat?" Nee
tuurlijk niet!" "Weet je het zeker?" "Ja!" Kon ik
alleen maar zeggen "Ja!" "Oh! Ook niet met Jimmy?" Van
schrik stond ik op en nam mijn tas mee. Van alle ellende, viel ik weer terug in
mijn stoel en zat als een zombie voor me uit te staren. Ze vroeg weer "Weet
je het zeker?" "Nee" Zei ik en begon haar het te vertellen. Ik
zal het in het kort vertellen.
Ik begon te huilen en vertelde door mijn tranen heen, dat Jimmy steeds aan me
vroeg of ik met hem wou en alles. En toen zei ik "En hij.. Hij doet.. Hij
ra.. Ze maakte mijn zin af met een stem van niet begrijpend. "Raakt hij je
aan?" Ik kon niets vertellen maar ze wist het al. Ze pakte me vast en suste
me heen en weer. Ik werd er echt rustig van! Ze was als een zus voor me. Dat
weten jullie.
Ik moest het haar vertellen! Ze wou weten wat er gebeurt was. Ze sloeg zichzelf
voor haar kop, dat ze niets gezien had. Ik begon harder te huilen en werd kwaad
op haar. Dat zij zo deed. Toen zaten we samen te huilen. We spraken af, om die 2
dagen daarna verder te gaan praten. Zo gezegd, zo gedaan. 2 dagen later zaten we
weer in het hokje. Ik nog niet met tranen, en zat daar gewoon rustig. Ik sprak
verder over Jimmy. Er kwamen dingen uit, die ik anders nooit had verteld. En ik
was er eigenlijk best wel blij mee, dat het gebeurt was. Die ruzie met Maaike.
We kwamen op het gesprek 'kamp!' Ik zei al meteen "ik ga niet mee! Echt
niet!"
Zij zei heel lief "Jij gaat mee! Desnoods gaat hij niet mee!" Na een
paar minuten over en weer gesproken te hebben, kwamen we bij de meesters en
juffen. Ze zouden het moeten weten. Ik zei weer "Nee!" Maar zei
eigenlijk weer meteen "Ja!" Het was alsof ze een muur om me heen aan
het bouwen waren. Waar alleen hun, een vriendin, en familie in kon. Dat was
prettig. Ik nam Anemieke in vertrouwen. En het ging gelukkig goed! Ze vertelde
aan iedereen, die mee op kamp ging, wat er aan de hand was. Ik was gelijk een
heel ander kind. Ik was vrolijk! Had weer lol, en had weer zin in school! Tot
mijn spijt, kwam ik er achter dat ik het helemaal niet verteld had aan mijn
ouders. Ik ben dan ook gelijk die avond gaan praten met mijn ouders. Ze waren
heel boos, en ook op mij. Nou ik denk niet eens zo zeer boos, maar treurig.
Omdat hun prinses dit moest gebeuren. Mijn vader kwam meteen de volgende dag mee
naar school, en ging met Anemieke en mij praten. Het moest opgelost worden. Ik
ging met een mokkend gezicht met Jimmy praten. Met succes!!! Want het hield op!
Soms nog een opmerking, maar het stopte. Ik was echt een heel ander kind.
Gelukkig ging het op kamp goed. Ik leerde Zoë, Daphne en Stephanie kennen. Heel
goed zelfs! Ik werd hele goeie vriendinnen met ze! Ik deelde het met ze, dat
Anemieke weg zou gaan. Dat had ze me verteld..
Uiteindelijk weer terug op school, krijgen we de nieuwe klassen voor ons. Ik zat
niet bij Stephanie, Zoë en Daphne in de klas! Maar wel bij alle drukke
kinderen, en bij Maaike. Mijn moeder wou dat niet, dus ging ze met me mee, de
eerste dag, met de mededeling, "Dat ze me niet in 1A moeten plaatsen,
anders neem ik haar weer mee" Cloë glimlacht en zegt "Die zin hangt
in mijn hoofd."
Cloë zucht eens diep. Ze kijkt de klas aan en ziet dat iedereen gespannen zit
te luisteren. Even glimlacht ze en zegt "Gelukkig is dit een blokuur!"
De klas begint te lachen. Even wacht Cloë voordat ze verder verteld. Als
iedereen rustig is gaat ze verder.
"Ik kwam gelukkig toch in 1B. Terug bij al mijn vriendinnen. Maar ook bij
Jimmy! Weer uit doodsangst. Maar tot mijn verbazing, deed hij helemaal niets!
Jullie weten dat hij nu weg is. Eigenlijk mis ik hem wel, want hij maakte wel de
hele klas aan het lachen. Toch??"
Alle kinderen knikten! Zoë gaf een glimlach naar haar vriendin, en de meester
knikte tevreden. Zachtjes liep hij de deur uit. Hij merkte dat de klas zijn
aanwezigheid niet nodig had. "Ze hebben elkaar nu nodig!" Mompelde hij
glimlachend
"September 2001 kregen we een nieuwe meester. Hen! Ik weet nog goed dat hij
binnen kwam, en alle meiden keken naar zijn gespierde lijf! Een droom man van
ieder meisje!
Hij stelde zich voor en wij ook! Weten jullie nog?
Eerst mocht ik hem niet. Maar zo als hij naar me lachte, smelte ik en vond hem
al gauw wat aardiger. Alle meisjes waren hottel de bottel van hem! Ik weet nog
goed dat, als we gym hadden, dat we zeiden "Aahhh gym, maar ik heb geen
zin!" Dan zei Zoë altijd "wacht maar tot je boven bent!" En ja
hoor! Als ik boven was, begon mijn energie te springen. Ik deed m'n best, en kon
bijna alles! Ik was helemaal top! Ik stond bij hem in het krijt. Wat wil je als
jonge meid, en er is een man die met je flirt! En nog een leuke ook!"
Beschaamd kijkt Cloë naar de grond en zegt zachtjes
"Ik zou hem niet willen missen, maar ik kan niet anders!"
"Maar wat heeft dat te maken dat je van school afgaat Cloë?" Zegt
Tristan. Een paar klasgenoten knikken. Cloë kijkt Zoë aan. Die ziet dat ze het
moeilijk krijgt. Ze knikt even met haar hoofd. "Je kan het wel" zegt
Zoë zonder geluid.
"Ik zal verder vertellen" zegt Cloë. "Maar beloof me, dat jullie
Hen hier niet op aan spreken! Ik heb met hem gesproken en ik wil dit zelf!
Oké?"
De klas knikt.
"Oké!" Gaat Cloë verder. "Steeds met gym, kwam Hen wel eens
gewoon binnen. Terwijl ik zei dat ik in mijn BH stond. Dan stond hij gewoon te
kijken.
Ik vind dat heus niet erg hoor, maar in zijn ogen stond ik naakt, leek het! Het
begon met 'SCHOONHEID van me!' Ik vond dat helemaal niet erg.
Ik noemde hem wel eens Elmo, dus vond het niet erg.
Ik mag het eigenlijk niet zeggen, maar ik ben blij dat er toen is ingebroken in
school.
Omdat Britt en Tony toen kwamen. Hen hield mij alleen in de kleedkamer. Hij ging
vlak bij me zitten en hij sloeg een arm om me heen. Ik ben huilend de deur
uitgerend en Tony en Britt stonden daar. Zoë kwam naar me toe en zei "Gaat
het?" En zei net even iets te hard "Wat heeft hij gedaan?" Ik zei
het ook net iets te hard. Britt kwam naar me toe en vroeg of ik met haar wou
praten. Ik was te bijdehand en zei "Nee!" Ik had er best spijt van.
Maar goed, ik had zoiets van 'de politie hoeft er niets mee te maken te hebben'
en ging gewoon naar beneden. Mary haalde me terug en zei tegen mij "wat is
er meisje?" Ik zei niets. "Je gaat het me nu vertellen!" Ik wou
het niet. Maar deed het toch. Ik heb haar heel erg laten schrikken. Ik zei ook
dat ik dat gevoel niet uit kon leggen, maar dat ik het toch wou. Ik probeerde zo
goed mogelijk uit te leggen hoe ik me voelde. Ik zei tegen Mary "Weet je!
Ik had het vorig jaar ook. Toen was het een wond. Er is een korst over heen
gegroeid en later is het een litteken geworden. Ik laat me niet met een
scheermesje er overheen snijden. Dat gevoel is het. Het is ook een gevoel van
iemand, die je in de zeik loopt te nemen. En dan later je laat stikken!" Ik
kon mezelf niet geloven, dat ik dit allemaal had gezegd. Als ze het hadden
opgenomen, dan had ik raar gekeken. Ik ben nu echt alles vergeten. Het lijkt
alsof je de gesprekken achter de rug hebt, je gehersenspoeld bent. Ik ben nu
heel bang voor Hen! Daarom ga ik weg! Een paar dagen geleden is er ook wat
gebeurt. We gingen toch met de hele klas zwemmen? George en ik zaten samen. Hen
zei voor de gein tegen George "Als jij net zo'n mooie vriendin vind als ik
dan.." Toen zei George "Dan wat? Ik heb er 1!" En wees naar mij.
Hen pakte me weer vast en drukte me zo hard tegen zich aan.
Ik duwde me weg. Maar dat lukte niet! Hij liet me los en ik liep naar Zoë toe.
Toen we weer op school waren, kwamen Britt en Tony binnen omdat de kluis
gestolen was. Ze hoorden mij en Zoë praten over wat er in het zwembad gebeurt
is. Dit keer kwam Tony. Ze zei "Hoi meiden!" Toen keek ze mij
aan."Wil jij even mee lopen?" "Ik?" Vroeg ik.
"Ja is goed hoor. Kan ik u ergens mee helpen dan?" "Ja we zoeken
de administratie." Tony speelde het slim. Ik had niks door. We zijn er
namelijk nooit gekomen. Ze zei onderweg naar boven "Wil je echt niet
praten?" Ik zei dit keer "Ja!" Omdat ik me niet lekker voelde. Ze
zei "wil je mee naar het bureau" Ik zei natuurlijk Ja! Dat wilde ik
wel mee maken. Met echte recherche mee. Dat is mijn droom." Even glimlacht
Cloë zachtjes maar haar gezicht staat dan weer serieus als ze verder verteld.
"Ik ging mee en werd naar een klein hokje gebracht. Daar mocht ik gaan
zitten en zij gingen tegenover me zitten. Een andere agent bracht ons drinken.
Ik heb ze het hele verhaal verteld. Over Hen en Jimmy! Echt alles! Ik heb ze
toen gezegd dat ik van school af ging. Ze waren het er niet mee eens. Maar ik
kan niet leven met Hen om me heen! Omdat ik als leerling niet een tikkeltje
verliefd mag zijn op een leraar. Dat mag gewoon niet!
Dus ik heb hem niet aangegeven. Dat vond ik niet nodig. Maar hun wel! Maar ik
wilde het niet! Ik voelde me stom!
Cloë kijkt de klas in en er valt een traan over haar wang. Zoë steek haar
vinger op.
"Zoë wat is er?" "Mag ik je gedicht voor lezen? Dan weten ze hoe
je er over denkt!" "Ja doe maar" "oké daar ga ik dan."
Zegt Zoë terwijl ze naar voren loopt en naast Cloë gaat staan. Ze heeft het
papier in haar ene hand en in de andere Cloë's hand.
Zoë leest voor
"Waarom hij maakt me kapot?
Ben ik dan zo zot?
Ik zou willen dat ie oprot!
Of wil hij mij kapot?
Ik voel me klein, lelijk, stom.
Nog even en ik voel me dom.
Ik hou me groot. Waarom ik vind het stom?
Niemand zou me geloven ze zeggen hij doet het ook bij mij
Maar hij zit aan me, veel verder! What's the mather?
Vlinders in mijn buik, een koud bad! Daar neem ik een duik! Hopen dat het over
is! Ik ben heus geen gemis!!!!!"
Iedereen zit stil. De bel ging. Normaal zou iedereen weg stormen maar nu blijven
ze stok stijf zitten. Maurice staat op en roept "Dit is stom Cloë! Dit is
belachelijk! Hen gaat maar van school!" "Ja maar jullie hebben zo
graag les van hem?" "Ja en we kunnen jou niet missen, met je rare
stunts en je uitspraken! We zullen jou eerder missen dan Hen. Wie stemt er voor
dat Cloë op school blijft?" Maurice steekt zijn vinger op. Gelijk steken
er 15 kinderen ook hun vingers omhoog.
"Oké, oké! Ik snap het al! Maar hoe kunnen we Hen weg krijgen?"
Ze horen ineens een hard gehuil op de gang, "Cloë!!!" Word er
geroepen. Ze loopt naar buiten en ziet Daphne staan. Cloë weet het al. Pakte
haar op en neemt haar mee naar binnen. "Jongens denk even niet aan mij.
Maar Daphne huilt! Wat is er gebeurt?" "Hen.. Hen.." Zegt Daphne
snikkend.
"Nee niet hij! Hij heeft toch niet..?" "Het scheelde niet
veel!" Zegt Daphne met rood betraande ogen. "Daphne neeee! Ik bel de
politie. Je gaat aangifte doen!" Maurice rende weg het lokaal uit. "Ik
ga bellen!" Roept hij nog vlug.
Een paar minuten later arriveren Britt en Tony. Daphne vertelt haar verhaal. Als
Daphne uit vertelt is draait Tony zich om naar Cloë. "Wil je nu wel
aangifte doen?"Cloë knikt. Daphne zegt "Ik ook!" Hen werd
gearresteerd en moest achter de tralies zijn daden overdenken.
"Jongens, het is mijn laatste dag!" Zegt Cloë. "Blijf je echt
niet?" Vraagt Maurice nog. "Nee ik heb hier te veel mee gemaakt."
Zegt Cloë. De tranen staan in haar ogen te lezen. Na veel kussen en knuffels
van de klas gaat Cloë weg.
2 dagen later
De school had het 1e uur vrij. Het was kwart over 9. Iedereen was aan het
lessen. Plotseling zwaait de deur open "Jezus wat een zooitje is het hier!
Hebben jullie me al een beetje gemist? Ik moest er even 2 dagen tussenuit! Dus
ik ben er weer!" Iedereen keek Cloë aan. "Nou mag ik zitten?"
"Meen je het echt?" Vraagt Maurice verbaasd. "Ja tuurlijk! Ik
blijf hier op school! Ik wil niet weg!" Iedereen loopt op haar af.
"Groepsknuffel!!" Roept er 1. Iedereen slaat de armen om elkaar heen.
Later als de les afgelopen is, loopt Cloë door de gang. Keihard roept ze uit
BLIJF VAN MIJN LIJF!!!
Einde
Elisa
