Buren

Britt kwam terug van vakantie en zag toen direct dat het huis naast haar terug verhuurd was. Vlak voor ze wegging waren ze vertrokken. Ze bleken uiteen te zijn gegaan en zonder geld samen te leggen konden ze het niet opbrengen om aan de toch redelijk hoge huursom te voldoen. 

Het eerste dat ze de volgende middag deed, was een bezoekje brengen aan haar nieuwe buren. Het was een vrouw, half 30, die met haar zoontje hier was komen wonen. 'U bent vast de buurvrouw' vroeg de vrouw toen ze Britt voor haar deur zag staan. 'Inderdaad. Britt Michiels.' 'Marie van Lancker.' 'Ik ben gister terug gekomen van vakantie en zag toen direct aan het licht dat brandde dat mijn nieuwe buren hun intrekking hebben genomen.' 'Sinds woensdag eigenlijk al. Wilt u anders even binnenkomen?' 'Als dat u schrikt.' Zo liepen de twee dames naar binnen en daar zag Britt direct al dat ze een kind had, waarschijnlijk een zoon, gezien de spulletjes. 'U hebt een zoon?' 'Ja, Simon. Hij is 11 jaar.' 'Mijn dochter is ook 11 jaar. Dorien heet ze.' 'Die zullen elkaar dan wel vinden, denk ik.'
Na een klein halfuur gebabbeld te hebben verlaat Britt de woning van haar nieuwe buurvrouw. Die haar zeer aangenaam lijkt en absoluut niet moeilijk in de omgang.

Toen Dorien thuis kwam, rond 5 uur, die was namelijk direct vertrokken om Katty te vertellen hoe de vakantie was en om naar haar nieuwe zusje te kijken. Want toen Britt en Dorien 3 dagen wegwaren, kreeg Dorien een sms van Katty dat ze een zusje erbij had. 'Dorien, je hebt een buurjongen. Simon, heet hij. Hij is ongeveer even oud.' 'Je bedoelt die jongen die nu buiten in de straat aan het voetballen is met Kristoff en Jasper.' Britt liep even naar het balkon en zag inderdaad en nieuw jongetje samen met Kristoff en Jasper voetballen en als ze zo even snel keek, zag ze dat hij veel op de foto leek die Marie haar had getoond. 'Dat zal hem inderdaad wezen.' 'Ik zal morgen eens langsgaan anders.' 'Zie maar. Zijn moeder heet Marie.' 

Zo gezegd ging Dorien de volgende dag langs bij de nieuwe buren en stelde zich netjes voor aan Marie en Simon. En met de blik die Simon in zijn ogen had staan, die op dit moment brutaliteit uitstraalde, kon ze zich helemaal vinden. 'Zullen we zo samen buitenspelen Simon?' 'Lijkt me een goed idee.' Samen liepen ze naar buiten en bij de ingang begon het al. Ze wisselde de naamplaatjes om en bleven in de buurt staan kijken naar de eerste beste die binnen wou. Simon zag dat zijn vader eraan kwam. 'Dat is mijn papa. Ik ga vandaag en morgen bij hem slapen en dan kom ik terug.' 'Vind je dat niet vervelend?' 'Ben het inmiddels gewend. En nu eens zien wat voor leuke dingen er met de naamplaatjes gebeuren.' Zijn vader liep binnen en belde aan bij het naamplaatje van Marie. En omdat Britt dacht dat het Dorien was, die haar sleutels weer eens was vergeten opende ze gewoon de deur en zette die hierboven op een kiertje open. Zo liep de vader van Simon naar boven en klopte even op de deur van Britt en liep toen naar binnen. 'Amai, Marie. Zo sjiek ingericht.' Even keek hij om zich heen en was zo verbaasd eigenlijk. Hij herkende niets. Toen ineens schrok hij, toen hij Britt van haar balkon, uit de zon, in bikini de living zag komen inlopen. 'Maar jij bent Marie helemaal niet.' Britt wist even niet waar ze moest kijken en de man snelde al uit haar living. 'U komt voor Marie?' De man knikte even. 'Ja, voor Marie.' 'Dat is het huis hiernaast.' 'Maar beneden op het belpaneel stond haar naam bij deze deur.' Britt dacht direct even na. 'De ondeugden..' 'Wie?' 'U moet dan de vader van Simon zijn, is het niet?' 'Correct, u de nieuwe buurvrouw van Marie.' Britt liep naar hem toe en stelde zich fatsoenlijk voor. 'Britt Michiels.' 'Johan van Lancker. En sorry voor het zomaar binnenvallen van uw huis.' 'Ik zal mijn dochter er wel over aanspreken.' 'Hoe oud is uw dochter, als ik mag vragen?' 'Dorien is 11. Precies even oud als uw zoon. Ja, ik heb al met Marie gesproken en die heeft mij het een en ander verteld over Simon.' 'Awel. Ik zal hem eens gaan ophalen. En nogmaals sorry. Ik wist het niet. Het zal niet nog eens gebeuren, dat beloof ik u. Daag.' 
Zo liep Johan naar de buren toe, waar wel Marie woonde en vertelde haar het verhaal en ze moest erom lachen. 'Simon heeft dus wel al vriendinnetje hier, dat is mooi.' 'Zeker.' 'Maar je kwam hem natuurlijk ophalen. Hij is nog buiten met Dorien aan het spelen, hij zal dadelijk wel komen.' En net toen Marie was uitgesproken kwam Simon, samen met Dorien binnengelopen. 'Dorien, dat is mijn papa.' Johan stak zijn hand uit en stelde zich voor als Johan. Even stonden ze te kletsen en toen ging Simon met zijn vader mee en ging Dorien naar huis toe.

Britt liep Johan de volgende dag tegen het lijf in het trappenhuis. Zij kwam terug van boodschappen en zoals zou blijken, had hij net Simon weer terug gebracht. 'Zal ik anders helpen die tassen te dragen?' 'Dat is niet nodig, normaal lukt het ook, dus nu zal het ook wel lukken.' 'Oké. Tot een volgende keer dan.' 'Daag.'
Britt stond hem nog wel even na te kijken en bedacht zich direct waarom ze het aanbod eigenlijk had afgeslagen, het had haar 3 trappen gescheeld. Maar bon, boven komt ze wel. Met of zonder hulp.

Een kleine 3 weken later kwam Britt terug van werk en was verbaasd dat ze Johan bij haar in de living zag zitten. Hij was met huiswerk bezig, samen met Simon en Dorien. Simon was voor Britt al niet meer ongewoon zat hij bij hun. Dorien en Simon waren namelijk erg close geworden, echte kameraadjes. 'Johan?' 'Ja mam, Marie moest even weg en Simon zat hier al, dus die had het huis afgesloten en Simon zijn sleutel ligt daar nog binnen en Johan stond niet veel later daar voor de deur te wachten. Dus heb ik hem binnen gevraagd. Je vindt het toch niet erg?' 'En ik ben direct weg, heb ik Marie gesproken. Wat bij nader inzien ook telefonisch kan. Sorry dat ik hier was.' Johan staat op om weg te lopen. 'Wacht eens even Johan. Wil je niets drinken of gewoon even blijven. Ik wil je helemaal niet wegjagen.' 
Uiteindelijk ging Johan naar Marie toe, zodra hij hoorde dat ze daar thuis was en later op de avond gingen Simon en Dorien naar de cinema. Zoals ze al vorige week hadden besloten. De nieuwe Harry Potter was uitgekomen en daar wouden ze allebei dolgraag heen en Marie had hun daarvoor uitgenodigd.

Toen Britt Johan hoorde weglopen, liep ze naar de hal toe. 'Johan, je colbert.' Johan was die vergeten mee te nemen. 'Helemaal vergeten. Sorry.' 'Dat is niet erg. Mag ik je trouwens iets vragen?' 'Natuurlijk.' 'Moet je dadelijk ook alleen eten? Of eigenlijk, ik heb iets te veel gekookt, was vergeten dat Dorien weg was met het eten, dus als je zin hebt..' 'Ik was net van plan om naar de onderweg te gaan.' 'Johan, wil je dan hier iets komen mee-eten?' 'Oké, graag.' Johan draaide zich om en kwam naar de loft van Britt gelopen, waar hij direct ook zijn colbert van haar aannam. 
Binnen nam hij terug plaats aan de eettafel, waar hij al aan zat toen Britt thuis kwam van haar werk. 'Kan ik je trouwens ergens mee helpen Britt?' 'De tafel is al gedekt en ik hoef het nu alleen nog naar op tafel te zetten. En als je iets te drinken wil zou je dat kunnen pakken.' Samen begonnen ze gezellig te kletsen en leerde elkaar daar beter kennen. En geduurde de avond kwam het gesprek losser en losser. 
'Het was heel gezellig Britt, maar ik denk dat ik zo naar huis zal gaan. Heb helaas nog het enige dossiers thuisliggen die ik nog moet voorbereiden voor morgen.' 'Tot een volgende keer dan misschien?' 'Heb je anders geen zin om van de week een keertje samen te gaan lunchen?' 'Lijkt me heel gezellig. Zou je me dan kunnen komen oppikken op het commissariaat aan de Belfortstraat?' 'Dat is dan afgesproken.'

Zo kwam de donderdag Johan Britt rond de lunch bezoeken op het commissariaat. Bij de balie meldde hij zich. 'Kan ik u helpen meneer?' 'Ik kom voor Britt Michiels. Heb een afspraak met haar.' 'Komt u maar mee.' Johan volgde Carla mee naar boven en zag daar Britt druk zitten te werken. 'Britt, meneer voor u.' Britt keek van haar labtop op. 'Johan?' 'Schrikt het?' 'Wel, even dit verslag afmaken en ik kom. Duurt denk ik nog een kleine 5 minuutjes. Je kunt wel even op die stoel daar zitten.' Johan nam plaats op die stoel en keek om zich heen en vroeg zich eigenlijk af waarom hij nooit eerder eigenlijk hier op dit commissariaat is geweest. Want op die andere in Gent had hij wel al eens gezeten, maar hier niet, zo ver hij zich kon herinneren. 
'Wel, ik ben klaar.' Britt stond op en liep langs Johan, die ze nu als welkom even een kusje op de wang gaf. 'Kom aan, dan gaan we. Merel, ik ben even lunchen.' Merel keek even op naar Britt en haar oog viel direct op Johan. 'Veel plezier en ik bel je wel, heb ik je nodig.' 'Waag het niet.' En ze gaf een klein knipoogje naar Merel. 

Samen gingen ze naar de Combi. Daar zette ze hun gesprek van vorige week voort en al snel kwam er ook wijn aan te pas. 'Mag ik je iets persoonlijks vragen?' 'Hoe lang Marie en ik al uiteen zijn?' 'Misschien ja.' 'Wel, dat is al een jaar of 4 geleden, maar we zijn meer als vrienden uiteen gegaan. Het marcheert nog steeds goed tussen ons. Maar dat was je vast al wel opgevallen.' 'Het viel me inderdaad op dat het bijzonder goed marcheert tussen jullie.' 'Daar ben ik ook bijzonder blij om. Alleen als getrouwd koppel marcheerde het niet zo goed. En als ik mag vragen naar de vader van Dorien..' 'Mark is overleden.' 'Het spijt me.' 'Maar ik wil niet dat het iets tussen ons veranderd, dat ik nu ineens de zielige Britt ben die haar man is verloren.' 'Sorry. Of neen, geen sorry. Sorry.' 'Het is al goed Johan.' 
Een klein uur later waren ze gedaan met de lunch en gingen ze beide weer terug aan het werk. Johan bracht Britt nog wel eerst weer terug naar het commissariaat en gaf haar daar een afscheidskus. 'Bedankt voor de lunch.' 'Is graag gedaan Britt.' 
Terug binnen nam Britt terug plaats achter haar bureau en toen kwam Merel binnen gelopen. 'Was je lunch lekker Britt?' 'Ja, was best lekker.' 'Ik heb het over je gezelschap en niet over het eten. Johan, was het niet?' 'Het was gezellig.' 'Heel gezellig, zo te zien. Maar nu verder werken.' 'En wie zegt dat ik niet aan het werk ben?' 'Dat hoor ik niemand zeggen.' 'Voila. Wel, heb ik nog iets gemist terwijl ik aan het lunchen was?' 'Neen, eigenlijk niet. Maar ik heb ook niets gemist toen jij aan het lunchen was?' 'Merel, we hebben alleen wat gegeten.' 'Ik wil alleen maar zeggen dat ik het geen slechte keus vind, die Johan.' 'Bedankt voor je zegen.' 'dat is graag gedaan. Maar waar ken je hem eigenlijk van?' 'Ik had toch verteld dat ik nieuwe buren heb gekregen..' 'Is hij die man die ineens in je huis stond, toen je dacht dat het Dorien was.' 'Ja, dat was nu Johan. Verder nog iets weten?' 'Wanneer hebben jullie weer afgesproken en wat doet hij voor de kost en als je denkt dat ik nog iets moet weten, kan dat er ook nog wel bij.' 'Ik kan slechts op een vraag antwoord geven, namelijk op die wat hij doet. Hij is advocaat.' 'Oei.' 'Hoezo, oei?' 'Advocaten, zegt dat niet genoeg dan?' 'Je moet niet alle advocaten over een mes gaan scheren.' 'Hij heeft je te pakken.' Dan wordt Britt gered uit het gesprek met Merel, doordat haar gsm gaat. 'Ja Pasmans.' 

In het weekend was Simon bij zijn vader en kwam toen hij terug kwam Britt tegen en gaf haar een enveloppe. 'Papa had gevraag die aan u te geven. Wel. Hier.' 'Merci Simon. Was het gezellig bij uw papa?' 'Jawel hoor. Maar ineens was hij heel nieuwsgierig naar hoe het bij jullie was.' 'Owh' antwoordde Britt daarop en begon zich in te denken waarom hij dat allemaal aan Simon zou vragen. Zou Johan het dan net zo leuk hebben gehad als dat zij het afgelopen donderdag heeft gehad tijdens hun lunch. 'Maar ik moet zo eten. Dag Britt.' 'Dag Simon.'
Britt liep direct naar binnen, waar ze de enveloppe opende en direct zag dat er al aan gezeten was, dus dat Simon mogelijk al wist wat erin stond. Ze haalde er een kaartje uit. Met daarop een lief beertje en de tekst: Gewoon zomaar een kaartje, voor een speciaal iemand. Absoluut niet nieuwsgierig draaide ze het kaartje om en daar las ze het stukje van Johan. Britt, ik wil je graag weer een keertje zien. En snel als dat kan. Ik had donderdag zo genoten van ons samenzijn. Ik zou dat wel vaker willen doen, als jij dat ook wilt tenminste. Liefs Johan. Even was Britt ontroerd door wat Johan had geschreven, maar dat stopte toen ze hoorde dat Dorien binnenkwam. Ze stak zo snel mogelijk het kaartje en de enveloppe weg. 

Nadat ze Dorien in bed had gelegd, pakte ze het kaartje van Johan, begon het nog eens te lezen en ze rook er zelfs even aan, in de hoop dat ze iets van hem kon ruiken, al had ze niet echt een idee van hoe hij rook. Maar zijn gedachtes deelde ze wel op dit vlak. Ze wou dolgraag nog eens met hem afspreken. 
Het enige probleem was eigenlijk dat ze geen nummer of adres van hem had, dus hem ook niet kon contacteren. Even liep ze naar de keuken om koffie te halen, toen ze ineens een briefje onder haar deur door zag liggen. Ze liep ernaartoe en pakte het op. Ze zag dat het van Simon afkomstig was. Ze herkende zijn handschrift inmiddels wel al, maar was verbaasd dat haar naam erboven stond. Ze vouwde het open en zag daar het gsm nummer van Johan opstaan. Met daarbij de tekst: Doe er wat mee Britt. Het is maargoed dat Simon haar gezicht nu niet zag en ook niet het sprintje dat ze naar de telefoon nam, die op haar bed lag. 
Direct draaide ze het nummer. 'Johan.' Britt hoorde dat hij vrij slaperig klonk en hing direct weer in. Enkele seconde later ging bij haar de telefoon. 'Britt.' 'Britt?' vroeg Johan, direct opgewekt en wakker klinkend. 'Ik heb je net wakker gebeld, of niet?' 'Ik hing verveeld op de bank naar de tv te kijken. En had niet op telefoon gerekend.' 'Sorry.' 'En zeker niet op telefoon van jou. Ik wist niet eens dat je mijn nummer had.' 'Die zoon van je heeft je kaartje gelezen, denk ik en daarnet lag ineens een briefje onder mijn deur door, met dit nummer.' 'Dus hij weet wat er op dat kaartje stond?' 'Ik vrees van wel. Maar ik was heel blij met je kaartje. En ja, ik wil je ook snel weer zien.' 'Echt?' 'Ja, echt.' 'Wel, mag ik je dan uitnodigen voor een nieuwe lunchafspraak?' 'Graag.' Beide waren ze zich nu al aan het inbeelden wat er dan zal gebeuren. 'Of als je zin hebt..' 'Kan ik nu nog even langskomen?' 'Als je wilt.' 'Tot seffens.' Johan en Britt hingen beide hun telefoon in en Johan vertrok direct naar Britt toe. Britt zette haar deur op een kiertje en ging op de sofa zitten.

'En nu doe ik toch wat ik beloofd had nooit meer te doen, zo je loft binnen te lopen.' 'En die belofte mag je wat mij aangaat nog vaak verbreken Johan.' Britt kwam op hem afgelopen en gaf hem een kus. Een lief klein kusje op de wang. Hetzelfde Johan bij Britt deed. 'Wil je misschien iets drinken dadelijk?' 'Ik zie dat je nog koffie hebt.' 'Heb je er iets in?' 'Neen, merci.'
Aan het eind van de avond liet Britt Johan uit en gaf hem wederom een kus op wang, wat Johan ook bij haar deed en net toen hij zijn gezicht iets terugtrok en Britt ook, zette hij direct daarna een kus op de mond in. Voorzichtig raakte zijn lippen die van Britt, heel kort maar. 'Slaapwel Britt.' Johan stapte weg van haar en liep richting het trappengat. 'Johan, wacht.' Britt stapte op Johan af en liet haar lippen die van hem zoeken. Johan legde zijn hand nu op de wang van Britt en beantwoordde haar kus verder. Even later ging Johan nu wel weg, niet voor hij Britt nog een klein kusje op haar voorhoofd had gegeven. 'Ik kom je morgen op je werk halen voor de lunch.' Snel liep hij nu weg en dacht direct terug aan wat er net was gebeurd.

Britt zat ongeduldig te wachten tot Johan haar die middag zal komen ophalen voor hun lunchafspraak. Een klein kwartier na twaalven kwam Johan, duidelijk gehaast, het commissariaat binnen gelopen. 'Sorry Britt, dat ik iets later ben, maar ik kon echt niet eerder weg.' 'Het is niet erg. Ik had nog genoeg werk om me mee bezig te houden.' 
Samen vertrokken ze uit het teamlokaal en daar keek eigenlijk iedereen verbaasd, dat Britt haar arm om zijn middel legde. Gewoon, heel even maar, enkele seconde. Daarna liet ze haar hand over zijn billen glijden en nam 'm daarna weer terug. Iedereen keek daar elkaar aan, Merel was de enige die wist dat ze al eens samen hadden geluncht, maar wit niet dat er iets gaande was tussen hun twee. 

Nu nam Johan haar mee naar Artevelde. Was wel iets heel anders dan de Combi, maar daarom niet minder leuk. En het belangrijkste ingrediënt om de lunch te doen slagen was er toch wel, Johan. Samen gingen ze in een beetje afgelegen hoekje tegenover elkaar zitten. Ze bleven naar elkaar kijken en naar elkaars bewegingen. 
Tijdens het eten van zijn broodje, bleef er een stukje sla in Johan zijn mondhoek zitten en Britt haalde dat voorzichtig met haar vingertop weg. 'Johan, gisteravond..' En nog voor Britt de tijd kreeg om haar zin af te maken, kreeg Johan een beetje naar gevoel. '..gisteravond was..' Britt pakte de hand van Johan vast. 'Gisteravond is zo voor herhaling vatbaar.' Britt zag dat Johan even een klein zuchtje op opluchting liet gaan. 'En dit soort lunches mogen van mij ook wel vaker.' Met een glimlach van geluk keek ze Johan aan en zag zijn pretoogjes. 
Samen zaten ze nog bijna een uur te lunchen alvorens Johan Britt terugbracht. Even een afscheidkus, een kleintje en gewoon op de wang, zeker omdat het mogelijk was dat haar collega's haar nu konden zien, zo voor de ingang.

Britt kwam Marie een paar dagen later tegen in het trappenhuis. 'Marie, ik heb je al een paar dagen niet meer gezien. Je bent toch niet ziek?' 'Neen, bedankt. Had het de afgelopen dagen enorm druk op mijn werk, vandaar dat Simon ook bij zijn vader sliep en ik eigenlijk bijna niet ben thuis geweest.' 'Soms heb je dat wel eens.' 'Ja, kan gebeuren. Maar gelukkig zijn Johan en ik allebei heel makkelijk in het opvoeden van Simon en ook met waar hij is. Simon heeft daar overigens geen probleem mee.' 'Mocht je hem een keertje nog kwijt willen, ik zou graag Simon en Dorien een keertje willen meenemen naar de film. Zoals Dorien vorige keer ook met jullie mee was.' 'Ik denk dat hij het fantastisch zal vinden. Zal het hem voorstellen, of wil je dat zelf doen?' 'Doe jij maar. Maar ga je nu boodschappen doen?' 'Ja, ik was juist onderweg.' 'Wel, ik ook. Zullen we anders samen met mijn wagen even naar de stad rijden.' 'Goed idee.' Zo vertrokken de dames samen naar de supermarkt.

Terug thuis gekomen, zagen ze dat Simon en Johan op de trap bij hun zaten te wachten. Britt en Marie hadden het zo gezellig gehad dat ze helemaal de tijd waren vergeten, ze hadden dan ook niet alleen de noodschappelijke boodschappen gedaan, ze waren direct even de stad in geweest en wat nieuwe kleding en dergelijke ingekocht.
'Zitten jullie hier al lang?' vroeg Marie. 'Een klein uurtje denk ik wel inmiddels.' zeiden zowel Simon als Johan. 'Zijn we zo lang weggeweest Britt?' De dames keken elkaar aan en begonnen het toen wel verdacht te vinden dat ze beide tegelijk precies hetzelfde zeiden. 'Dus nog geen tien minuten' maakte Marie ervan en zag dat ze wel degelijk gelijk had. Britt keek even naar Johan en daarna naar Marie en Simon. 'Kan ik jullie anders uitnodigen voor een kop koffie?' 
Zo zaten ze met z'n vieren bij Britt in de living. Simon liep naar Britt toe en vroeg haar of hij kon helpen met de koffie naar binnen te brengen. 'Britt, waar is Dorien eigenlijk?' 'Die is bij Lisette spelen.' 'Dat had ze gezegd ja, sorry.' 'Dat is niet erg. Neem jij dadelijk dan een kopje mee en het drinken voor jezelf?' 'Dat is goed. En heb je mijn briefje nog gevonden?' 'Briefje?' 'Het telefoonnummer van papa?' 'Was dat het nummer van Johan? Oh joh.' 'Je hebt hem al gebeld, is het niet?' Britt kon haar opkomende glimlach niet verbergen. 'Misschien. Maar kom, we gaan terug naar binnen.' Johan en Marie zaten daar naast elkaar, gezellig te kletsen, Simon kwam naast zijn moeder op de sofa zitten en Britt nam een stoel om zich bij het gezelschap te plaatsen. Toen Johan dat zag, schoof hij iets dichter naar Marie toe en klopte op de vrije plek naast hem op de sofa. 'Britt, kom hier zitten. Je gaat toch niet daar op die stoel zitten. Er is hier genoeg ruimte.' Wat Britt niet wist, is dat dit eigenlijk zelden nog voorkomt. Johan en Marie ergens samen zitten, met visite erbij. Gewoon samen wel regelmatig, maar op verjaardagsfeestjes en dergelijke zitten ze eigenlijk altijd uiteen. Omdat iedereen dat verwacht eigenlijk en ook omdat ze anders verkeerde ideeën krijgen. Zeker omdat ze beide na hun breuk nooit aan een nieuwe relatie zijn begonnen. Met bewondering zat Britt te kijken en te luisteren naar Johan en Marie. Simon die dat zag wist zo ook direct dat Britt zijn vader echt wel zag zitten en dat ze misschien een beetje baalde van de situatie die er nu in haar huis was. Ondanks dat ze hun zelf had uitgenodigd.

Na een tijdje had Britt het wel gezien en liep naar haar balkon, waar even later Simon ook bij haar kwam. 'Britt?' Britt keek om bij het horen van haar naam 'Ja, Simon.' 'Mag ik bij je komen?' 'Natuurlijk.' Zo stonden Simon en Britt samen op haar balkon. 'Dit doen ze altijd Britt, ze delen nog ongeveer alles met elkaar. Het zal me niets verbazen, zal ze dadelijk opstaan om jullie twee alleen te laten. Dat Johan haar heeft verteld dat er tussen jou en papa iets aan het opbloeien is.' 'Al iets is Simon.' 'Ik vond papa al zo vrolijk gisteren en vooral net kijken toen hij jou zag.' 'Tenminste, ik denk dat het iets is.' 'Hebben jullie gekust?' En net op dat moment kwam Johan aangelopen, om te zien waar Simon was. 'Simon, dat vraag je toch niet?' 'Dan vraag ik het aan jou papa. Hebben jullie gekust?' Britt en Johan kijken elkaar even aan en dan zien ze in elkaar de ogen dat ze het misschien maar beter wel kunnen zeggen. 'Ja, ik heb Britt gekust.' 'En weet mama dat al?' 'Je moeder wist al dat ik iets voor Britt begon te voelen ja en zag daarstraks al aan mij dat er iets was gebeurd. Daar hadden we het net ook over, toen jullie weg waren gelopen. Maar ik kwam je gedag zeggen, ik moet weg.' 'Dag papa.' En Simon liep naar Marie toe, die beide ook gedag zei en daarna samen met Simon naar huis liep. 
'Weet Marie van ons Johan?' 'Ze kent me al zolang en zo goed, ze zag het direct. Ik kan voor haar niets verbergen. Sorry.' Britt liep naar hem toe. 'Weet je dat ze zeggen dat de tweede kus altijd moeilijker is dan de eerste?' En op dat moment begint ze Johan te zoenen. 'Wist je dat die ook direct naar meer smaakt?' Ze keken elkaar even aan de direct daarna vonden hun lippen elkaar weer. 
'Ik moet nu echt weg Britt.' Na nog een kus verlaat Johan het huis van Britt en kijkt nog een keer voor hij de deur achter zich sluit. 'Zal ik je vanavond bellen?' 'Je hebt mijn nummer.'

Die avond belde Johan ook, zoals beloofd. 'Britt.' 'Hey Britt.' 'Johan. Sorry dat ik vanmiddag ineens wegliep terwijl jij met Marie zat te praten.' 'Dat is niets, het is eerder onbeleefd van mij dat ik met haar zat te praten en de gastvrouw negeerde. Die mij veel dierbaarder is. Wat Marie nu dus ook weet.' 'Heeft ze daar dan geen problemen mee?' 'Niet dat ik weet en al was dat zo, daarom laat ik ons geluk daar nog niet door verpesten.' 'Ons geluk?' 'Ik ben gelukkig zo Britt. Ik prijs mij gelukkig met het feit dat ik jou heb gevonden. Jij dan niet?' 'Dat zeg ik niet. Was alleen nieuwsgierig wat je precies met ons geluk bedoelde.' 'Had je iets anders voor ogen dan?' 'Neen, eigenlijk niet.' 

Die vrijdag kwam Marie naar Britt toe. 'Britt, kan Simon vanavond misschien even bij jullie komen. Ik heb namelijk afgesproken met Mark.' 'Mark van het eerste?' 'Ja, Mark van het eerste.' 'Amai, das een lekkere vent. Vele plezier Marie.' 'Dank je wel. Jij ook, wanneer je Johan weer ziet.' 'Je vindt het toch niet erg?' 'Johan en ik zijn enkel nog vrienden. Er is niets meer tussen ons, de verliefdheid en liefde is verdwenen. Ik wens jullie samen veel geluk. En ik ben blij hem zo gelukkig te zien.' 'Ik wens jou en Mark hetzelfde toe. Geniet ervan.' 'Dat zal ik doen. Zal ik Simon rond 7 brengen?' 'Kan het rond half zeven, kan ik ze nog als verrassing mee nemen naar de film.' 'Hij zal er zijn.' 'Oké. Nogmaals, veel plezier.' 'Bedankt.'

Na de film had ze Johan bij haar thuis uitgenodigd. Ook om Dorien te vertellen dat ze nu iets hadden. Wel niet precies in die woorden, maar wel om het bekend te maken. Simon wist het natuurlijk al en het zou Britt ook niets verbazen, zou ze het al van hem weten.
Nadat ze Dorien en Simon naar bed hadden gebracht en duidelijk was geworden dat Dorien het allang wist, dat ze een koppel waren, gingen Britt en Johan samen op haar sofa zitten. Britt haar benen bijeen gevouwen op de sofa, Johan die zijn hand op haar bovenbeen had liggen. 'Viel toch nog best mee.' 'Komt omdat ze het al wist, denk ik. En ook omdat ze Simon heeft.' Britt legde haar arm nu over de rugleuning en liet haar hand op de schouder van Johan rusten, waar ze met haar vingers over zijn arm en in de buurt van zijn sleutelbeen begon te wrijven. Na een tijdje verdwenen die langs de rand van zijn shirt, onder zijn shirt en voelde ze voor het eerst zijn lichaam. Ze genoot van zijn zachte en soepele huid. 
Rond half twaalf besloot Johan om weg te gaan. Ze zoende elkaar in de deuropening hartstochtelijk. 
Onderweg in het trappengat kwam Johan Marie tegen. Hij zag dat ze er best gelukkig uitzag. 'Marie, leuke avond gehad?' 'Het was best gezellig. En jullie ook?' 'We hebben ze het verteld, maar ze wisten het al.' 'Blijf je niet slapen bij Britt?' 'Zover zijn we nog niet Marie.' Ondertussen nodigde Marie Johan bij haar binnen uit en daar zetten ze hun gesprek van in het trappengat voort.
'Ik dacht dat je zei dat jullie wel al gezoend hadden.' 'Dat hebben we ook, maar het was niet zoals bij ons, dat het met een one-night-stand begon. En daarna pas echt iets begon te bloeien.' 'Dus nu was je al verliefd voor je haar zoende?' 'Ik haar, zij mij. Voor we elkaar zoende waren er zeker al gevoelens tussen ons.' 'Ik ben daar blij om, echt.' 'Maar jou avond was ook niet verkeerd volgens mij?' 'Ben met Mark, mijn onderbuur op stap geweest. We hebben wat gedronken en afgesproken voor morgen. Dan had jij Simon toch?' 'Dan heb ik inderdaad Simon ja. Geniet ervan.' 'Geniet jij ook maar met Britt, het is een leuke vrouw.' 'Dat heb ik ook ontdekt.'

De volgende avond kwam Johan Simon ophalen en ook Dorien. Ze wilden weeral bij elkaar slapen, dus nu lag ook de mogelijkheid dat Johan Britt uitnodigde, wat hij ook deed. 'Britt, je kunt ook meekomen, zou je willen.' 'Graag.' Zo vertrokken ze met z'n viertjes naar het huis van Johan. Wat Britt nog nooit had gezien. 
Johan liet Britt alle kamers zien. Ze was onder de indruk. Zijn huis was wel iets groter als dat van haar was. Hij vertelde er ook bij dat hij hier samen met Marie had gewoond. 'Dat een mooi huis Johan. Ik kan me voorstellen dat je hier niet weg wou.' 'En zeker voor Simon niet, die heeft hier veel vriendjes zitten.' 'Ik ken dat, kinderen met veel vriendjes, maar Simon is volgens mij wel iemand die dat aardig kan oplossen. Hij heeft nu ook al een pak vriendjes bij Marie.' 'Ja, ik weet het. Oké, zal eerlijk toegeven, ben gehecht geraakt aan dit huis, in al die tijd dat ik er heb gewoond.' 'En je hebt er mooie herinneringen bij..' 
Samen zaten ze in zijn tuin aan de koffie. 'Britt, mag ik je iets vragen?' 'Natuurlijk, ga je gang.' 'Wel, wat ik mij eigenlijk afvroeg, is.. Wel, het klikt toch goeds tussen ons en we zien elkaar graag. En over 3 weken hebben de kinderen een weekje vakantie. Zou je dan met mij en Simon, die Dorien ongetwijfeld zal uitnodigen, mee willen naar Frankrijk?' 'Naar Frankrijk?' 'Ja, ik heb daar een huisje En zou het fantastisch vinden zou je mee gaan.' 'Ik heb nog even bedenktijd?' 'Natuurlijk. Ik wil je ook helemaal niet opdringen.' Britt had eigenlijk het idee dat hij om iets anders zou vragen. Misschien dat ze zou blijven vannacht, maar bon.

Tegen middernacht ging Britt weer naar huis toe en zat daar op de sofa lang na te denken over het voorstel van Johan, om met hun mee te gaan naar Frankrijk. Misschien dat daar meer te gebeuren stond als dat nu het geval was. Zelf had ze ook wel door dat er niet echt veel gebeurde in hun relatie. Ze zagen elkaar soms en als ze nu echt hun kussen ging tellen, zou ze niet verder komen dan een kus of 4, misschien 5. Maar eerlijk gezegd vond ze dat juist wel zo lekker aan deze relatie. Niets gaat echt overhaast. Ze nemen de tijd voor elkaar, ze leren elkaar echt kennen. Al is daar nog niet echt sprake van. Maar ze groeien wel naar elkaar toe. En misschien, ondanks dat ze het misschien niet durfde toe te geven, voelde ze Marie misschien toch wel als een soort bedreiging, want eerlijk, zij en Johan zijn nogal erg close en elke keer Johan bij haar is, ziet hij haar weer. Daarom zou dit uitstapje naar Frankrijk misschien wel het idee zijn om zich even niet naast Marie te voelen staan en echt van Johan te genieten, al zijn Simon en waarschijnlijk Dorien er ook bij. 
Ze had besloten dat ze hoe dan ook eerst het antwoord van Dorien zou afwachten, zou Simon haar vragen en dan uiteindelijk zelf de beslissing te nemen.

Een paar dagen later kwam Dorien naar Britt toe. 'Mam, Simon heeft gevraagd of ik in de vakantie mee wil naar Frankrijk. Mag dat van jou?' 'Als jij graag wilt, vind ik het prima.' 'Maar zou jij dan ook niet meewillen, met Johan?' 'Daar zal ik dan eens over gaan nadenken.' 'Doe maar, vind het leuk zou je meegaan.' Britt dacht direct: Waar heb ik dat eerder gehoord.
Die avond belde Johan haar op om te zeggen dat hij het heel leuk vindt dat Dorien mee gaat naar Frankrijk. En ook om te vragen of Britt misschien zin had om morgen met hem iets te gaan eten. 'Morgen? Morgen is het vrijdag. Wacht, ik neem mijn agenda even bij.' Daar zag Britt groot staan dat ze dan cursus had. Ze gaat namelijk voor de status van commissaris. 'Het spijt me, maar ik heb al iets staan.' Britt hoorde wel dat Johan teleurgesteld reageerde. Ze hadden elkaar namelijk al een tijdje niet gezien en het leek wel of het Britt weinig deed. En Johan des te meer. 

Naderhand zat ze wat in zichzelf te kletsen. 'Mocht ik volgende week nog niet het gevoel hebben hem te missen, kan ik ook beter maar niet naar Frankrijk gaan. En volgens mij begin ik hem hoop te geven dan op iets dat er vanaf mijn kant niet is.' Ze werd echter onderbroken door Marie, die aanbelde en vroeg of ze even binnen mocht komen.
Britt zag dat Marie gehuild had. 'Marie, wat is er?' 'Britt, ik heb zo iets stoms gedaan.' 'Kom binnen en ga even op de sofa zitten, ik zal iets voor je te drinken halen.' Terug bij Marie, kwam Britt naast haar op de sofa zitten. 'Britt, die Mark. Hij is helemaal niet zo leuk als hij eruit ziet.' Even stopte Marie, om een slok water te nemen. 'Hij doet dingen met je, ondanks dat je dat niet wil.' 'Heeft hij je verkracht, Marie?' 'Dat niet, maar daarna..' Even zocht ze de woorden. 'We hadden net gevreeën en ineens dwong hij me daarna nog eens. Ik had geen zin meer. Ik was ook half uitgeput. Het is echt een beest in bed. Weet van geen ophouden. En daarna.. Toen.. Hij heeft..' Britt sloeg haar arm om d'r heen en begon haar te troosten. 'Marie, je moet naar de flikken gaan.' 'Kan jij hiervan niet een verklaring maken?' 'Ik zal mijn best doen. Kan ik nog iets voor je doen?' 'Zou ik hier mogen blijven vannacht, ik ben bang dat hij naar mijn huis zal komen dadelijk en me weer gaat verplichten tot dingen die ik helemaal niet wil doen.' 'Je kan in mijn bed. Ik zal wel op de sofa slapen. En Marie, mocht je iets nodig hebben, moet je gewoon roepen.' 'Bedankt Britt. Je bent een schat van een vrouw.'
De volgende morgen lag Marie nog lekker te slapen toen Britt allang wakker was geworden en ook al voetstappen op de gang had gehoord toen ze naar de keuken liep. Ze hoopte maar dat die niet van Mark zijn geweest. De rotzak!

De volgende dagen bleef Marie angstvallig veel binnen en Britt besloot polshoogte te gaan nemen, ze vertrouwde het niet. En wat ze daar zag, toen ze binnenkwam, was niet te geloven. Een enorme ravage. Boeken uit de boekenkast, fotolijsten over tafel en glasscherven op de grond. En daar zag ze Marie liggen. Op haar bed, als een klein bang vogeltje. Helemaal ineen gevouwen. 'Marie? Marie?' Marie keek op en zag tot haar opluchting dat het Britt was die in haar kamer stond. 'Marie, wat is er gebeurd?' 'Britt, Mark is langs geweest en heeft zijn woede voor die avond afgereageerd op mijn meubilair.' 
Britt begon Marie te helpen met alles op te ruimen en ook om extra vaart achter die aanklacht te leggen. Hij was te ver gegaan en ook had ze een paar collega's laten komen, om te laten zien tot waar hij toe in staat is.

's Avonds belde Johan haar om te vragen of ze al een beslissing had genomen in verband met Frankrijk. 'Johan, sorry dat ik je niet eerder heb gebeld, maar ik heb nogal wat aan mijn hoofd. En ook besloten dat ik beter niet mee kan gaan naar Frankrijk. Er zijn hier mensen die mij nodig hebben.' 'Zorg daar maar goed voor. Ik zal dat voor je dochter doen. En ik zie je nog wel een keer. Maar dan als vrienden Britt. In hoeverre er een ons was, is dat er nu niet meer.' Johan legde half huilende de hoorn op de haak. 
Direct na het telefoontje ging Britt terug naar Marie. 'Ik dacht trouwens dat jij en Johan zo close waren, waarom weet hij hier dan niets vanaf?' 'Ik wil niet dat hij weet dat het slecht met me gaat. Dan denkt hij dat het zijn schuld is. Hij is daar nogal gevoelig voor Britt.' 'Ik zal hem voorlopig toch niet meer zien' zei Britt misschien een beetje beduusd, maar wist wel dat het beter was zo. 'Hoezo?' 'Wel, hij vertrekt morgen voor een week naar Frankrijk en er is geen ons meer.' 'Dat spijt me Britt.' 'Dat is niet erg Marie, het is beter zo. Voor ons allebei. Maar we gaan nu even onze aandacht op jou houden, want jij hebt het veel meer nodig dan dat ik dat heb.'

Zo groeide Marie en Britt in die week steeds dichter naar elkaar toe. En ook kwam Johan zo nu en dan eens ter sprake. Britt kwam veel over hem te weten en ook over hun breuk. En nu wist ze ook dat ze zich geen zorgen meer hoefde te maken dat het ooit nog goed tussen hun zou komen, ze hadden het dikwijls geprobeerd, maar het was het gewoon niet. Het leek eerder of ze inderdaad gewoon gemaakt waren om vrienden te zijn. Hele goede en vooral hele close vrienden. 
'Britt, wat is er eigenlijk tussen jullie misgegaan als ik dat mag vragen?' 'Natuurlijk mag je dat vragen. Wel, eigenlijk weet ik het niet precies. We hebben elkaar heel weinig gezien eigenlijk. Zelfs na die kus.' 'Die kus?' 'Die paar keer dat we gezoend hebben. En je hebt vaak in een relatie dat de een de ander net iets liever ziet, snap je me?' 'En jij ziet hem minder graag als dat hij jou ziet.' 'Ja, dat denk ik wel.' 'Dan heb je denk ik wel de juiste beslissing genomen.' 'Daar begin ik steeds meer aan te twijfelen, om eerlijk te zijn.' 'Door gemis, kom je achter wat je eigenlijk voor hem voelt, is het niet?' 'Het lijkt er wel op. Maar ik wil hem ook geen pijn doen en ik denk dat ik dat wel zou doen, zou ik nu naar hem teruggaan van: Wel Johan, ik denk dat ik een fout heb gemaakt. Vooral om niet mee te gaan naar Frankrijk.' 'Ik vind het anders een mooi begin. En Britt, binnen 2 uur kun je bij hem zijn.' Britt voelde dat Marie haar bijna pushte om Johan te vertellen wat ze voelde of eigenlijk om naar hem toe te gaan en doen wat ze moet doen. 'Krijg ik nu van je de figuurlijke trap onder mijn kont?' 'Ehm, wel. Ja! Ik heb hier het adres en kan je zo vertellen hoe je nu eigenlijk moet rijden.'

Zo stapte Britt bijna 2 uur later in de auto, een beetje opgewonden wel.
En precies zoals Marie al zei, was ze een kleine 2 uur later in het plaatsje aangekomen. Nadat ze de tweede straat links was ingeslagen, die tot op het hobbelde deel had gevolgd en daar na 50 meter rechts was ingeslagen, zag ze de auto van Johan staan. Ze reed iets terug en parkeerde haar wagen een kleine 100 meter van het huis en liep langzaam, met oplopend hartritme, naar het huisje toe.
Daar keek ze naar binnen, maar zag niemand. Wel zag ze dat achter het huisje een kleine steiger was. Ze liep erheen en zag daar 3 badlakens hangen. Even keek ze rond en toen zag ze dat Johan met Simon en Dorien in het water aan het ravotten waren. Ze twijfelde niet en trok haar trui, broek en schoenen uit en klom iets verder op in het water. Ze was blij dat ze vroeger veel aan zwemmen had gedaan en daarom ook redelijk lange stukken onder water kon zwemmen. Ze zwom op Johan af, naderde hem van achter. Op een goede 10 meter afstand kwam ze boven water en gebieden Simon stil te zijn, die het maar net op tijd zag en gewoon verder gingen ravotten. Simon gooide express nu de bal ver over Johan heen, waar Britt net op tijd onder dook en zo nog net niet was gezien door Johan. Ze voelde nu dat hij in de buurt was en voorzichtig zwom ze van hem weg. Ze durfde niet meer.
Simon zag haar een heel stuk verder weer het water uitklimmen en direct uit zicht verdwijnen. 
'Waarom durf ik het nu niet?' vroeg Britt zich terug op de waterkant direct af. 'Waarom nu?' 
'Pap, ik moet even naar het toilet, ben zo terug.' Simon rende naar de plek waar hij Britt had gezien en nam het badlaken van Johan mee, want hij had wel al verwacht dat ze niets bij haar zou hebben.

'Britt, wat doe je hier?' 'Ik heb thuis opgelost wat ik moest oplossen en wou nu graag bij je vader zijn.' 'En die heeft ons nu juist het tegenover gestelde verteld. Dat je hem niet meer graag zag. Dat het over is tussen jullie.' 'Dat is ook de fout die ik heb gemaakt. Ik heb me afgelopen week maar al te goed gerealiseerd wat ik had weggedaan. Maar nu ik de kans had hem te vertellen durfde ik niet meer, maar dat had je vast al wel gezien, is het niet?' 'Ja. Papa is er trouwnes wel een beetje verdrietig onder, maar laat het niet merken, vooral niet tegenover je dochter.' 'Wel, ik kan maar beter doen of ik hier nooit geweest ben dan en weer weg gaan.' 'Daarvoor hem je niet dik twee uur gereden Britt. Kom mee.' Simon gaf haar nog snel het badlaken van Johan. 'Deze had ik voor je meegenomen.'
Samen liepen ze naar het steigertje terug en daar riep Simon dat hij een verdwaald iemand had gevonden. 'Kom pap. Deze verdwaalde ziel wil je niet missen.' Simon gebaarde Britt iets uit zicht te gaan staan, wat Britt ook deed. Toen Johan aan de kant kwam. 'Pap, ik heb haar wel even je badlaken geleend. Sorry.' Johan klom op de steiger en op dat moment zette Britt zich voor hem. Hij zag enkel twee voeten en keek langzaam omhoog. 'Britt?' van verbazing viel hij bijna terug in het water. 'Laat me je helpen Johan.' Britt pakte Johan z'n hand en trok hem de steiger op. 'Wat doe je hier Britt?' 'Wel. Ik miste u. En wou graag bij je zijn. Marie heeft mij de weg uitgelegd en toen ben ik in de auto gestapt.' 'En hier naartoe gereden? De weg was niet moeilijk, dus terug zal je het ook wel vinden, denk ik.' 'Ik snap het al. Daag!' Britt liet Johan zijn badlaken van zich afvallen en liep terug naar haar wagen.

Ze kleedde zich even om en direct daarna vertrok ze, terug naar huis. Wat had ze er nu spijt van dat ze was gegaan. Dat ze naar Marie had geluisterd. Onderweg belde ze haar ook op. 'Marie.' 'Met Britt.' 'En hoe wast?' 'Zo geslaagd dat ik over een uurtje terug thuis ben.' Net op dat moment ging bij Marie ook haar gsm. 'Heb je twee seconde Britt?' 'Ik heb alle tijd.' Direct zag Marie dat het het nummer was vanuit Frankrijk, dus waarschijnlijk was het Johan die belde. 'Ja Johan.' 'Marie, weet jij toevallig het gsm-nummer van Britt?' 'Ik heb geen idee. Hoezo?' 'Ik moet haar dringend iets zeggen.' 'Je hebt spijt haar weggestuurd te hebben?' 'Hoe weet je dat?' 'Mijn gewone lijn is bezet, wie zou ik aan de lijn hebben?' 'Britt. Wil je haar in hangen en haar nummer geven, kan ik haar bellen. Alsjeblief, Marie?' Marie hing Johan in en ging verder met Britt. 'Sorry Britt.' 'Het is niet erg.' 'Dadelijk, als je in hangt, kan het zijn dat je gebeld gaat worden..' 'Johan?' 'Johan, ja.' 'Hij heeft jou net gebeld?' 'Ja, met de vraag of ik wist waar je was.' 'En?' 'Hang in en je zult het ontdekken.' Maar voor Britt nog kon antwoorden, hing Marie al in en inderdaad, enkele seconde later ging de gsm van Britt, met een nummer vanaf Frankrijk. Britt beantwoordde de oproep, maar zei niets. 'Britt?' Nog steeds zei ze niets. 'Britt? Ik had je niet mogen wegsturen. Maar ik wist niet wat te doen, toen je daarnet ineens voor me stond. Ik heb daar de afgelopen dagen wel stiekem op gehoopt en vannacht ook over gedroomd. Alleen liep het daar wel iets anders af.' 'Hoe dan?' 'Is het goed als ik je dat vertel als we samen zijn. Over de telefoon lijkt me niet zo'n goed idee.' 'Je komt over 4 dagen terug, is het niet?' 'Ja.' 'Dan weet je waar je me kunt vinden.' 
Nu ze opgehangen had zat ze toch nog te denken om haar wagen om te draaien en alsnog terug naar Johan te rijden. Ze wou wel, maar was bang voor de vernedering.

De zondag, twee dagen voor Johan zou vertrekken vanuit Frankrijk terug naar huis, besloot ze toch daarheen te rijden. Ze had al een rode roos gekocht en die lag heel de weg naast haar op de bijrijderzetel. Ze parkeerde haar wagen op dezelfde plek als eergisteren, maar nu belde ze naar Johan. Ze was daar tussen een paar bomen in gaan staan, zodat ze vanaf het huisje niet te zien was en ook haar auto niet te zien was.
'Johan van Lancker.' 'Monsieur, ik heb een geweldige verrassing voor u.' Britt probeerde een zo raar mogelijk stemmetje te maken. 'Als u nu naar buiten loopt, ongeveer richting het hobbelpad en daar met uw rug naar de derde boom gaat staan. Uw ogen sluit en hardop tot 14 telt, wacht u een verrassing.' Direct hing Britt weer in en wachtte in spanning af, of Johan zou komen.
Een kleine 5 minuten later hoorde Britt voetstappen en langzaam werd het tellen tot 14 ingezet. '1.. 2.. 3.. 4.. 5.. 6.. 7.. 8..' Britt ging langzaam voor Johan staan en zag dat hij zijn ogen braaf gesloten hield. Ze stak de roos onder zijn neus en zag hoe hij eraan begon te ruiken. '9.. 10.. 11.. 12.. 13.. 14.' Langzaam opende Johan zijn ogen en zag daar tot zijn verbazing Britt staan met een roos in haar handen. 'Dag Johan.' Johan pakte haar handen, die de roos vasthielden vast en deed een stap naar haar toe. 'Britt? Britt. Wat doe je hier, hoe ben je hier gekomen. Ik dacht dat je..' 'Ik kon niet wachten tot overmorgen.' 'Wel, ik ehm..' Britt sloeg haar armen om zijn nek en zocht met haar lippen voorzichtig die van Johan. Johan liet zijn handen nu afzakken tot op de billen van Britt.

Na een klein kwartier elkaar daar een warm welkom te hebben gegeven, liepen ze samen hand in hand wat in de buurt rond daar. Johan liet Britt de mooie plekjes zien en ook vertelde hij haar wat ze de afgelopen dagen allemaal al hadden gedaan. 'En het spijt me enorm van hoe ik reageerde op je vorige bezoek. Ik had er zo hard op gehoopt, dat het me nu werkelijk overviel dat je hier ook stond.' 'Het is al goed, het moet mij spijten, dat ik je eigenlijk zo links heb laten staan. Het spijt me Johan. Het spijt me.' 'Kom eens hier.' Johan trok Britt tegen zich aan en gaf haar een kus. 'Laten we zo de kinderen gaan verrassen.' 'Goed idee, ik moet alleen wel vanavond weer terug, vrees ik.' 'Hoe dat zo? Moet je werken?' 'Neen, dat niet. Alleen heb ik niets bij.' 'Kom, dan lopen we wat verder. Daar is een klein marktje. Daar halen we wat je nodig hebt en dan kun je blijven. Als je wilt natuurlijk.' 'Graag. En heb je toevallig dan nog plek over in je bed?' 'Voor jou wel.'

Zo liepen ze samen over het marktje en Johan wou maar al te graag voor Britt het een en ander aan kleding kopen. Ze kochten wat ondergoed en truitjes. Ze kon nu in elk geval tegelijk met Johan en de kinderen weer vertrekken.
Na alle benodigde dingetjes te hebben gekocht, vertrokken ze samen naar het huisje. Om daar aangekomen de kinderen te verrassen met de komst van Britt. Dat was ook aardig gelukt, vooral Dorien was zwaar verbaasd.

Na de rest van de dag druk te zijn geweest met z`n viertjes, was het nu de beurt aan Johan en Britt samen. Samen gingen ze buiten op het steigertje zitten, uitkijkend over het water. Niet veel later zaten ze ook samen in het water. Ze zwommen en dolde wat in het water en na een tijdje begonnen ze om elkaar heen te draaien. Johan nam Britt bij de heupen vast en trok haar naar hem toe. Waar ze elkaar begonnen te zoenen. 
'Je moest eens weten hoe blij ik ben dat je bent gekomen.' 'Ik heb je vandaag nog niets anders zien doen dan glimlachen en vrolijk kijken. Ik heb dus wel een idee.' 'Dat zijn de uiterlijke kenmerken, maar de innerlijke kenmerken kun je niet zien.' 'Owh nee?' Britt begint hem te zoenen. 'Misschien niet zien, maar wel voelen.'
Na een tijdje gaan ze samen naar binnen en zoeken het bed van Johan op.
Daar begonnen ze verder te praten. 'Wat deed je nu, hier, `s avonds. Voor vanavond.' 'Wel, een boek lezen, een beetje nadenken en de afgelopen twee dagen dacht ik voornamelijk hoe ik die twee avonden met jou samen had kunnen doorbrengen.' 'En hoe had je dat dan in gedachte?' 'Misschien dat we samen rond de vuurkorf zaten. Dat ik je vasthield en gewoon, je kan je zelf denk ik wel inbeelden wat er nog meer gebeurde.' 'Zo nu en dan een kusje in mijn nek, glaasje wijn erbij..' '..en dan genieten van de natuur.' 'Dit idee bevalt me wel, misschien iets voor morgenavond?' 'Misschien..' 

In de ochtend was Britt enorm vroeg wakker geworden in verhouding tot de rest. Ze lag eerst even te kijken, naar Johan die nog naast haar lag te slapen. Ze had echt genoten van gisteravond. Maar ergens voelde het nog niet helemaal lekker. Niet dat ze spijt had dat ze naar hier was gekomen, helemaal niet. Maar ze dacht terug in België en na die afwijzing meer voor Johan te voelen als dat ze nu deed in zijn nabijheid. Zelf snapte ze er niets aan. Het was zo raar. Bij Mark had ze dat niet. Maar misschien is het gewoon de gedachte dat ze mogelijk weer in iets van een gezinssituatie terecht kan komen, dat ze het daarvan benauwd van krijgt. Ze besloot het voor zich te houden en eens te zien wat de komende dagen zou brengen, misschien veranderde het, in positief of negatief opzicht. 

De hele dag deden ze gezellig allerlei dingen met elkaar, ze hadden 4 fietsen gehuurd en trokken daarmee rond door de natuurrijke omgeving. Ze hadden enorm veel plezier, maar Britt was er niet helemaal met haar gedachte bij. Ze zat nog steeds een beetje te denken aan het geen wat ze vanmorgen vroeg ook dacht. Het leek wel alsof het beter was dat zij en Johan als vrienden samen konden zijn, als een soort kameraden. Dat voelde voor haar wel enorm goed, maar dat zo elkaar lief hebben, leek niet echt voor haar te zijn weggelegd. Niet met hem in ieder geval.

Deze avond begonnen Johan en Britt een beetje zoals Johan haar gisteravond in bed had verteld. Hij had de vuurkorf aangedaan en samen zaten ze te kijken naar Dorien en Simon die in het water met elkaar aan het ravotten waren. Langzaam kroop Johan dichter naar Britt toe en legde zijn arm rond haar. 'Britt, ik heb het gevoel dat je hier toch niet zo graag bent. Of heb ik dat mis?' Britt schrok er eigenlijk een beetje van dat Johan zo door haar heen kon kijken, alsof hij vanmorgen haar gedachte had gelezen toen hij nog lag te slapen. 'Ik zat te denken aan mijn laatste vakantie met Mark. Het lijkt veel op hoe het nu is, alleen is het zo lang geleden.' Loog Britt bijeen. 'Oh, sorry.' 'Het is niet erg Johan.' 
Nu dat Dorien en Simon in bed lagen, probeerde Johan nog meer toenadering tot Britt te zoeken. Hij begon haar langzaam in de nek te zoenen en liet zijn handen over haar blote schouders glijden. Britt liet het toe, tot op zekere hoogte. Haar lichtjes aanraken en wat zoenen ging nog wel, maar toen Johan meer wou sloeg ze af. 'Johan, ik wil dit niet, nog niet.'

De volgende morgen, de dag van vertrek, was Johan nu al vroeg op. Hij keek naar Britt, hoe ze lag te slapen en begon zich in te denken waarom ze gisteravond niet wou. Dat ze naar hier was gekomen was voor hem eigenlijk een soort van teken, maar blijkbaar niet het teken waarop hij gehoopt had. Het ging allemaal net niet zoals hij wou dat het ging.
Ook had hij geen zin om alles vanuit hem te laten komen. Dat was haar komst dan wel niet, maar verder leek het wel of het initiatief bij hem lag. Precies alsof ze geen zin had te veel kracht en energie erin te steken.

Beide vertrokken ze in hun eigen wagen, waar Dorien nu met Britt terug reed, in plaats van gewoon met Johan. Al was dit natuurlijk wel makkelijker, zo kon Britt direct door naar huis. Alleen Johan leek er niet echt blij mee. Die had graag nog even met Britt willen praten.
Onderweg vroeg Simon ook of ze nog naar Britt gingen, zodra ze terug in Gent zouden zijn. 'Ik zal eens zien. Ik weet niet of Britt dat wel wil.' 'Vast wel, we doen het gewoon pap.' 

Thuis aangekomen ging Britt als eerste langs bij Marie, om te zien hoe het met haar ging. Dorien was wel gewoon naar huis gegaan en liet daar direct ook enkele minuten later Simon en Johan binnen.
'Marie, hoe is het ermee?' 'Alles gaat veel beter Britt, dank je wel. En hoe was je uitstapje naar Frankrijk?' 'Ik weet het eigenlijk niet. Maar ik ben blij dat het met jou wel al beter gaat.' 'Ja, zeker. Maar nu wil ik alles horen.' 'Ik was nerveus toen ik wegreed, maar dat had je waarschijnlijk wel al gezien. En daar had ik dat nog steeds wel, ik had hem ook verrast, met die roos. Alleen later, in de avond, maar vooral de volgende morgen vroeg ik mij af wat ik daar eigenlijk deed. Het lijkt wel of ik veel meer gewoon vriendschap voel. Johan voelt veel meer, hij liet dat ook merken en wou verder gaan. Maar ik kon het niet Marie, ik kon het niet. Maar ik durf het hem eigenlijk niet te vertellen dat ik niet veel meer voel dan wat je voor een kameraatje voelt. Het is niet echt liefhebben.' 'Ik denk dat je precies hetzelfde voor hem voelt, als dat ik doe. Je wilt wel bij hem zijn, soms een knuffel krijgen, maar niet meer zodat je ook andere dingen wil doen.' 'Precies. Maar ik wil hem ook geen pijn doen en kwetsen.' 'Als je hem het niet verteld Britt, doe je hem straks alleen maar meer pijn. En heb je de kans hem te verliezen. Als vriend. En als vriend wil je hem niet meer kwijt, daar raak je aan gehecht.' 'Ik zal zo dadelijk naar huis gaan en ik heb het gevoel dat als ik daar kom ik niet alleen bij Dorien terugkom.' 'Je denkt dat Johan er ook is, met Simon?' 'Precies.' 'Wil je hem het nu gaan vertellen of een andere keer?' 'Nu is wel dubbel zo pijnlijk natuurlijk.' 'Britt, vergis je niet in hem. Het zal me niets verbazen heeft hij al een gevoel.' 'Wil je anders over een klein halfuurtje even langswippen.' 'Dan zie je me straks.'

Britt liep terug naar haar huis en zag inderdaad dat Simon en Johan bij haar in de living zaten, met wat te drinken voor hun. 'Hey, allebei.' 'Hey.' 'Johan, wil je eens even meelopen, naar buiten, alsjeblief?' Johan voelde de bui al hangen en Simon had ook al wel een gevoel, maar liet dat niet merken. 
'Johan, ik wil je iets vertellen. Alleen je moet het niet verkeerd opvatten, ik wil je niet kwijt.' 'Niet als vriend, maar wel als lief?' 'Johan, eerlijk, toen je weg was, in Frankrijk bedoel ik. Ik miste je, eigenlijk heel erg, alsof ik iets miste in mij. Alleen toen ik daar was, bij je was, voelde ik dat ik ook weer iets miste. Gevoelens die verder gaan dan kameraatjes zijn en vrienden. Gevoelens die jij tegenover mij wel hebt en die ik, hoe spijtig ook, niet kan beantwoorden.' 'Hoe spijtig ook?' 'Ja, ik zie je echt graag Johan. Maar ik kan niet verder gaan als knuffelen en ik had het gevoel dat zoenen misschien al wel iets te ver was. Ik zeg nu niet dat ik er niet van heb genoten. Want dat heb ik wel, echt. Ik heb wel genoten van die momenten dat we redelijk intiem waren. De zoenmomenten, zeg maar. Alleen toen je verder wou voelde het niet meer goed. Alsof ik tegen mijn zin bezig was. Ik weet het ook niet precies. Ik weet wel dat het me enorm spijt en dat ik je niet kwijtwil. En nu zal ik mijn mond houden.' Britt wou Johan even vastpakken, maar hij hield haar op een klein afstandje. 'En dat heb je allemaal in Frankrijk ontdekt?' 'Toen ik daar echt samen met je was, voelde ik wat ik nu voel en wat ik je net heb verteld.' 'Britt, ik denk dat ik beter nu naar huis kan gaan.' Snel gaf hij haar nog een laatste kus op de wang en liep daarna in de richting van de deur en vroeg Simon om mee te komen naar huis.

In het trappengat hoorde Johan zijn naam. Hij dacht al te horen dat het Marie was. Hij draaide zich om en liep in haar richting. Snel de tranen uit zijn ogen vegend. 'Simon, ga anders even terug naar Dorien, ik kom je dadelijk wel halen.' 
'Johan, kom binnen.' Johan liep achter Marie aan en liep direct door naar haar balkon, maar toen hij zag dat Britt nog op de hare zat, ineengezakt tegen het hek. Ook half tranen uit haar ogen vegend, liep hij terug naar binnen en ging op de sofa zitten. 'Niet op het balkon Johan?' 'Zit iemand van wie ik liever niet heb dat ze het hoort.' Marie voelde aan de toon van Johan dat Britt hem echt gekwetst had. 'Britt?' vroeg Marie voorzichtig, ondanks dat ze het antwoord al wist. 'Marie, ik dacht mezelf een nieuw lief te hebben gevonden, maar het mocht blijkbaar niet zo zijn. Ze wil enkel kameraatjes zijn. Verder niets. En ik dacht echt, toen ze naar Frankrijk was gekomen dat er iets voor ons inzat.' 'Dat dacht ik ook Johan, echt. Ik gunde je het zo erg. Maar je kunt gevoelens niet forceren.' 'Nee, dat weet ik. Maar daarom doet het wel enorm veel pijn. En nu is er geen ons meer.' 'Johan, wees wel blij dat ze eerlijk is geweest en je niet aan een lijntje heeft gehouden. Dat zal pas zeer hebben gedaan.'
Johan stond op en begon iets door het huis van Marie te lopen en Marie zag ook dat hij telkens naar het balkon keek. 'Johan, ga erheen en praat met haar.' 'En dan?' 'Volgens mij wil je haar heel wat zeggen.' Marie zag nu ook dat Johan richting haar balkon liep, de deur iets sloot en zich langs het hek naar beneden liet zakken. Hij kon net de hand van Britt zien liggen, voorzichtig ging hij met zijn vingers onder het hek door en legde die op die van haar. Britt schrok ervan. 'Britt, niet weggaan, alsjeblief.' 'Johan?' 'Ja. Ik ben het. Britt, ik wil met je praten. Gewoon zo, zoals we nu zitten.' 'Oké' zei Britt iets twijfelend. 'Waar heb ik de fout gemaakt Britt? Ben ik te ver gegaan in Frankrijk?' 'De fout ligt niet bij jou. De fout ligt bij mij. Ik wou misschien te graag dat het iets werd, alleen mijn gevoel houdt me tegen. Zoals ik je net ook al zei, ik zie je echt heel graag Johan.' 'Ik u ook. Alleen dan ook op de manier van echt graag iemand zien.' 'Ja, dat weet ik. En het spijt me dat ik die gevoelens niet kan beantwoorden. Maar stel ik had dit nog een tijdje voor me gehouden, dan had ik je waarschijnlijk alleen maar meer pijn gedaan en dat wil ik niet. Ik vond het nu al moeilijk, wetende dat ik je pijn ging doen met wat ik je te vertellen had.' 'Misschien ben ik er ook wel blij om dat ik het weet. Dat je me het gezegd hebt.' Britt keek richting het hek waar ze beide tegen zaten en zag nog net Johan vingers liggen. Er zat een soort van decoratie tussen, waardoor het toch nog vrij afgeschermd was. Ze legde haar vingers nu op die van hem. Johan nam haar hand vast en begon die te strelen. Ondanks dat hij wist dat het niet verder zal gaan als dit, genoot hij er toch van, maar die gedachte maakte hem ook weer verdrietig. 'Britt, het is misschien beter als ik je nu eerst even een tijdje niet zie. Of in ieder geval niet meer zie dan nodig is.' Britt hoorde nu duidelijk dat er zeker tranen over zijn gezicht moesten lopen, want zijn stem was redelijk vervormd. 'Misschien wel ja. Zal ik Simon naar jou sturen anders, hoef je me nu ook niet te zien. Ik wil niet dat je nog verder gaat huilen. Ik voel nu al dat ik weer mee ga doen.' Johan kneep nog even ietsje in de hand van Britt voor hij die losliet. 'Zeg hem dat ik over een kleine 5 minuutjes op de hal zal staan.'


Een half jaar later zat Britt gezellig met Marie op haar balkon iets te drinken en waren ze wat aan het bijpraten. Marie was net op vakantie geweest en Johan zou dadelijk Simon komen brengen. 'En heb ik nog iets gemist hier?' 'Niet dat ik weet Marie. Maar hoe was het met Luc naar Engeland?' 'Heerlijk, werkelijk fantastisch. Zijn vrienden daar zijn echt erg grappig. Ik heb geloof ik een heel jaar bij elkaar gelachen daar. Echt, je moet ze eens ontmoeten.' 'Misschien met je verjaardag over een kleine week.' 'Moet je me er weer aan herinneren dat ik volgende week veertig wordt. Had net zo`n leuke vakantie achter de rug.' Allebei begonnen ze nu hard te lachen.
Een klein kwartiertje later was Britt vertrokken en kwam Johan, zoals beloofd, Simon brengen. Hij moest op zakenreis. 'Marie, wat zie je er goed uit. Was je zo toe aan je tripje naar Engeland?' 'Ik denk het wel. Het was heerlijk. Maar Johan, je komt ook zaterdag, vier ik mijn verjaardag?' 'Natuurlijk ben ik er dan ook. Zou je het erg vinden neem ik iemand mee?' 'Nee, geen probleem.' 'Gelukkig. Ik had je namelijk graag voorgesteld aan Veronique.' 'Veronique? Ik heb iets gemist terwijl ik weg was.' 'Ik had je verteld over mijn nieuwe collega. Wel, nu is ze meer dan alleen een collega.' 'Wat leuk. Ik zie er naar uit om kennis met haar te maken. Tot zaterdag dan.'

Zo was het al snel zaterdag en zat heel de huiskamer bij Marie vol, toen Johan met Veronique binnen kwam lopen. 'Dag allemaal.' Johan ging netjes langs iedereen, met Veronique dicht achter zich aan. Bij Britt stopte hij even en haar gaf hij een kus. 'Britt, mag ik je voorstellen? Dit is Veronique.' Even draaide hij zich naar Veronique, die Britt haar hand schudde. 'Veronique, dit is Britt. De moeder van Dorien en tevens een goede vriendin van mij.' 'Aangenaam Veronique.' Britt voelde nu iets wat ze nooit had gedacht te voelen. Ze voelde iets van jaloezie in haar opkomen. Britt liet niets merken en stond zelfs haar plaats af, zodat Veronique en Johan naast elkaar konden zitten. Alleen toen ze zag dat Johan zijn arm langs haar rug legde en zag hoe zijn vingertoppen haar lichaam beroerde, dacht ze dat ze gek werd.
In de keuken hielp Britt Marie met de hapjes. 'Marie, kom eens mee.' Britt liep naar het balkon en sloot de deur. 'Wat is er Britt?' 'Marie, je gaat dit niet geloven. Ik geloof het zelfs nauwelijks.' 'Britt, je wilt toch niet zeggen dat...?' 'Het is belachelijk, ik weet het.' 'Maar ik dacht dat je gevoelens tegenover Johan nooit zo ver gingen, dat je altijd een terughoudend iets had.' 'Dat dacht ik ook Marie, maar ik kan hem hier niet zo met haar zien zitten. Het doet pijn vanbinnen. Nu weet ik ook precies wat hij gevoeld moet hebben, toen ik hem na Frankrijk vertelde dat…' 'Het voelt vreselijk Britt. Maar je kunt er niets mee aanvangen. Johan is nu met Veronique en je hebt je kans gehad.' 'Dat weet ik maar al te goed, maar ik denk dat ik, zolang ze zo klef samen zitten, hier blijf om hapjes voor te bereiden en anders wegga.'

Britt vertrok zo ook al aangekondigd aan Marie eerder dan dat de bedoeling was. Johan, die dat wel opvallend vond, omdat hij wist dat Marie inmiddels een van haar beste vriendinnen was geworden, liep dan naar Marie toe om te vragen of alles wel goed ging met Britt. 'Marie, is Britt ziek dat ze zo vroeg wegging?' 'Ziek kan je het niet noemen, maar echt goed voelde ze zich niet.' 'Iets verkeerds gegeten misschien.' 'Het heeft eerder met een verkeerd gevoel te maken.' 'Waar wil je heen Marie?' Johan had nu wel al een gevoel hoe het kwam dat Britt was vertrokken, maar werkelijk waar, hij wist niet dat Britt nu wel iets voor hem voelde. 'Het heeft met Veronique te doen, is het niet? Is Britt jaloers op haar?' 'Laat ik het zo zeggen. Britt voelt nu iets wat ze niet kan onderdrukken. Iets wat ze eerst niet voelde.' 'Wil je nu zeggen dat Britt verliefd is op mij?' 'Ik wil helemaal niets zeggen Johan. Ga nu maar naar Veronique toe. Die zit duidelijk op je te wachten.' 'Het is dus waar, Britt is verliefd. Verliefd op mij. Als ze dat nu een paar maanden geleden was geweest..' 'Zag alles er anders uit, bedoel je? Maar Johan, dit is al een paar maanden gaande. Maar ze durfde je het niet te vertellen. Bang voor je reactie. Bang dat er weer zoiets zou gebeuren als in Frankrijk. Maar vooral bang om je pijn te doen en te verliezen. Ze was juist blij dat jullie terug vrienden waren. Maar eerlijk, ik wist niet dat haar gevoel zich is blijven ontwikkelen. Afgelopen weken heeft ze het er namelijk niet meer over gehad, dus ik dacht dat haar gevoelens tegenover jou nagenoeg verdwenen waren.' 'Als ik nu ..' 'Nee, Johan, niet doen. Niet naar haar toe gaan, niet met haar gaan praten. Niet nu, in ieder geval niet vanavond.' 
Toch, een klein uur later ging Johan naar Britt toe. 'Veronique, ik ben even naar Britt. Ik hoorde dat ze ziek was geworden. Ik wil zien of ik iets kan doen voor haar. Ben zo weer terug.' 'Is goed. Wens haar beterschap. Ze leek me een heel plezante.' 'Is goed.' Johan gaf Veronique een vluchtige kus en vertrok. Hij klopte eerst op de deur, een keer of 3, voor hij aanbelde. Britt stapte bij het horen van de bel uit bad en trok snel een badjas aan. 'Johan? Moet je niet op de verjaardag van Marie zijn?' 'Niet als ik zag hoe je wegging. Ik maakte me zorgen om je.' 'Marie heeft het je verteld, is het niet?' 'Wat heeft Marie verteld?' 'Doe nu niet of je onnozel bent Johan, want dat ben je niet.' 'Oké, Marie heeft het me verteld. Maar waarom was je bang het mij te vertellen?' 'Ik weet nu precies hoe jij je gevoeld moest hebben na Frankrijk en ik ben zeker dat ik je nog eens voor dat gevoel wou behoeden. Dan maar onbeantwoorde gevoelens.' 'Gevoelens die ik op dat moment kon en zeker wel had willen beantwoorden, al hoor je dat nu natuurlijk niet graag.' 'Het maakt niet uit. Ik zie dat je nu gelukkig bent met Veronique en ik ben voor jou gelukkig. Dus zijn we nu allebei gelukkig.' 'Ik zie dat je dat niet bent Britt.' 'Ga nu maar terug naar iedereen, ik red me wel.' Even nam Johan Britt vast en gaf haar snel een klein kusje op haar voorhoofd. 'Laat me weten wil je er eens over spreken. Of iets anders.' 'Dat is goed. Maar je zult me niet horen. Veel plezier nog.'

Het volgende weekend kwam Simon bij Dorien logeren en Johan kwam hem ophalen. Wel net op het punt dat ze met z'n drieën naar het strand wouden vertrekken voor een goede wandeling. 'Anders ga je mee pap?' 'Ja kom Johan, dat is leuk.' De enige die dat idee niet zo zag zitten was Britt. Ze had hem sinds vorige week al niet meer gezien en was bang voor de mogelijke confrontatie.
Toch vertrokken ze met vier en kwam Johan naast Britt voorin zitten. Wel in gesprek met Simon en Dorien, af en toe naar Britt kijkend, maar verder ook niet. Op de parkeerplaats aangekomen liepen ze richting het strand, waar Johan Britt nog wel even tegenhield. 'Britt, ik moet je eigenlijk iets vertellen..' 'Jij en Veronique gaan samenwonen? Trouwen? Gefeliciteerd.' 'Nee, maar laat ook maar.'
Na een klein uur lopen zag Johan dat Britt in haar handen begon te wrijven, waarschijnlijk als teken dat ze koud werden. 'Weet je wat goed werkt daartegen?' Britt keek Johan aan. Hetzelfde Johan ook bij haar deed. 'Mag ik?' Johan nam voorzichtig Britt haar handen vast en blies daarop, wreef ze gelijk iets warm. Alleen toen Britt liet merken verder te willen lopen, liet Johan haar rechthand niet los. Hij hield haar hand vast in de zijne. Langzaam begon hij ook met zijn duim over haar hand te strelen. Zwijgend liepen ze verder.

Achter de duinen, waar Simon en Dorien al lang en breed overheen waren, hield Johan Britt tegen. Daar begon hij haar plots te zoenen. 'Wat ik je op de parkeerplaats wou vertellen is dat Veronique en ik uiteen zijn. Vorige week besefte ik dat mijn hart tot iemand anders toebehoorde. Er was wel een moeizame bekentenis voor nodig, maar dat was het stapje in de goede richting.' Direct daarna zoende hij Britt opnieuw, die nog steeds met stomheid was geslagen. Nu Johan klaar was met zijn kus, deed Britt een stapje achteruit. 'Ik zou je bijna willen vragen om mij in de arm te knijpen.' 'Wil ik best doen, ik wil je best laten voelen dat dit allemaal echt gebeurd. Als ik daarna het maar weer dubbel en dik mag goedmaken met je?' 

Bij Britt terug thuisgekomen, vertrokken Simon en Dorien nog samen naar de film. Zo waren zij en Johan alleen. 'Wat Marie mij vorige week vertelde zette mij aan het denken Britt. En ik ben eruit gekomen. Er achter gekomen dat ik veel liever met jou verder wil dan met wie dan ook.' Van blijdschap vloog Britt Johan rond de nek en begon hem passioneel te zoenen. Samen liepen ze naar haar bed toe en daar gebeurde hetgeen Britt vorige keer nog op alle mogelijke manieren probeerde af te houden. Ze vreeën voor het eerst met elkaar. 
Marie hoorde het tot bij haar doorklinken en vroeg zich af met wie Britt van die stomende seks had. Tegen alle verwachtingen in, hoopte ze voor Britt dat het Johan was. Maar Marie kon het zich niet voorstellen. Ze hoopte wel dat Britt misschien een naam liet vallen, maar die hoop bleef slechts hoop. Haar vraag werd niet beantwoord.
Britt en Johan genoten er intens van. 'Dat ik vorige keer alles in het werk stelde om dit tegen te houden.' Britt kon het eigenlijk niet geloven. 'Gek was ik toen. Besefte blijkbaar niet wat ik zou missen en vooral niet wie ik zou missen.' Britt kroop dicht tegen Johan aan, maar toen ze de tijd zag. 'Johan, Dorien en Simon komen zo terug van de bioscoop.' Snel kleedden ze zich aan en gaven elkaar nog een zoen en zorgde dat ze er weer goed verzorgd uitzagen, zodat het niet zou opvallen. Britt trok haar lakens recht en zette twee wijnglazen op tafel, die ze vulde, half, want beide hadden daar eigenlijk geen zin in, maar zo leek het alsof ze gewoon gezellig samen wijn hadden gedronken. Het enige waar ze wel zin in hadden, was elkaar.

Het eerste dat Marie de volgende morgen deed was naar Britt toe gaan om te vragen wie haar geheime liefde was. 'Marie, je gaat het niet geloven..' 'Johan?' 'Gister, op het strand, begon hij me te zoenen, zomaar en toen we hier terug waren en Dorien samen met Simon naar de film was, toen is gebeurd waar ik op heb gehoopt en wat ik in Frankrijk op alle mogelijke manieren probeerde af te houden. Hoe dom was ik toen bezig, zeg?' 'Dus jij en Johan..' Marie keek Britt aan en zag precies wat ze wou zien. 'Ja.' 'Britt, geniet er nu maar van. Ben eigenlijk wel blij dat hij voor jou heeft gekozen. Ik geef toe, ik zie hem soms niet graag met iemand anders, maar bij jou had ik dat gevoel niet. Echt niet. Ik hoop zelfs dat je hem vanaf nu voor altijd zal houden.' 'Ik ga mijn best doen. Eerst eens zien hoe het vanaf nu verder zal gaan.' 

De eerst volgende avond dat Dorien weg was, kwam Johan naar Britt toe. Samen beleefde ze een fantastische avond en nacht. Ze hadden eerst onder genot van een glas wijn gezellig zitten praten, waarna ze weer een paar stormachtige uurtjes beleefde in het bed van Britt. 'Moeten we ze het niet gaan vertellen?' 'Zullen we nog even wachten? Ik geniet er zo eigenlijk wel van. En de eerste keer liep het nu niet echt goed af, toen ze het wisten.' 'Maar we zijn nu al verder.' Zei Johan met een knipoog. 'We hebben het bed gedeeld.' 'Hebben we in Frankrijk ook gedaan.' 'Leuk zeg. Precies niet uit je rol van advocaat kunnen vallen vandaag?' 'Nu ben ik op en top Johan. Johan, die Britt lief heeft en dat nogmaals wil laten zien.'

De volgende dag gingen ze samen naar Marie, die al wist van hun eerste avond samen, daar had ze veel van mee gekregen. 'Kijk eens wie we daar hebben. Onze lovebirds.' 'Dat zal wel meevallen hoor Marie' zei Johan nog. 'Ik heb andere geluiden van hiernaast horen komen Johan. Ontkennen heeft geen zin. Jullie zijn gewoon straal verliefd op elkaar.' 'En wanneer dan wel?' 'Na jullie strandwandeling. Toen Simon en Dorien naar de film waren.'
Johan liep samen met Marie naar de keuken om daar wat te drinken te halen. 'Heb je ons serieus bezig gehoord?' 'Ja, ik ben de volgende morgen naar Britt toegestormd en heb haar gevraagd wie die fantastische minnaar van haar was. En ik dacht dat jij met Veronique ging?' 'Dat was ook zo. Maar mijn hart lag nog bij Britt en ondanks dat je wel had gezegd dat ik naar haar toe moest gaan met je verjaardag, ben ik toch gegaan.' 'Dat had ik ook al wel gezien.' 'Ik moest weten of het echt waar was. Ik bedoel echt, echt waar was.' 'En dat was het, waarom zou ik daarover liegen Johan?' 'Geen idee. En toen we naar het strand gingen, van het weekend. Toen Simon en Dorien mij eigenlijk meevroegen en ik zag wel dat Britt het liever niet had, maar ik wou bij haar zijn. Samen met haar zijn. En op het strand wist ik het zeker dat ik en Britt samen moesten zijn en niet Veronique en ik. Met haar heb ik dan ook gebroken. Met Britt is mijn toekomst.' 'Ze past ook goed bij je Johan.' 'Je vindt het toch niet erg?' 'Ik ben juist heel blij dat je juist Britt hebt gevonden.' 'Gelukkig maar.'

Met z`n drietjes hebben ze de hele middag gezellig zitten kletsen en daarna was het tijd om weer te gaan. 'Volgende week ben je toch wel op mijn verjaardag hè Marie en niet weer op pad met je Luc?' 'Ik zal er zijn, in gezelschap van Luc, is dat ook goed?' 'Prima. En wil je Simon nog niets vertellen. We gaan dat dan doen. Johan blijft dan ook direct slapen.' 'Van mij hoort hij niets. Tot dan, in ieder geval en ook nog wel eerder.'

Donderdag was het de verjaardag van Britt en `s morgens vroeg was Johan er al met Simon. 'Gefeliciteerd Britt.' Zeiden ze beide luid bij het binnenkomen. 'Merci.' Direct werd ze ook gefeliciteerd en gezoend door beide heren. Dorien kwam nog half slapend naar de deur gelopen en net op dat moment zoende Johan Britt op de mond als felicitatie. Het was Simon wel al opgevallen dat zijn vader precies veel meenam voor een verjaardag.
'We moeten jullie eigenlijk iets vertellen' begon Johan. 'Ik denk dat ik het al weet' zei Simon en Dorien maakte het af. 'Die kus van net verraadde het al. Jullie zijn terug samen.' 'We zijn inderdaad terug samen.'

Tegen het eind van de avond waren alleen nog Luc en Marie er. Buiten Simon en Dorien om, die al in bed lagen. 'Jullie hebben veel mensen een verrassing bezorgd vandaag. Vooral je ouders waren verbaasd Britt.' 'Wat denk je van de mijne, zouden die er geweest zijn en jou hier te zien zitten, als ik ze zou vertellen dat Britt en ik samen zijn.' 'Dat zou ik eigenlijk wel willen zien.' Marie en Johan konden zich het al helemaal inbeelden. Ze keken elkaar even aan en zo wisten ze dat als Johan`s ouders een keer kwamen, bij Marie misschien, dat ze het dan aan hun bekend zouden maken. Waarschijnlijk liepen ze direct naar Marie toe, om haar te troosten. 'Maar Britt, Luc en ik gaan. We wensen jullie een plezierige nacht toe en qua geluid kunnen jullie ons niet overtreffen.' Lachend gingen ze weg en de eerste nacht dat Johan bleef slapen, in het bijzijn van de kinderen waren ze stil. Heel stil, ze hoorde Marie en Luc wel bezig en zagen de volgende morgen ook onder de deur door een briefje liggen. "Ik zei het toch". Britt en Johan schoten in de lach en gaven elkaar nog snel een kus, voor ze de eerste voetstappen richting de trap hoorden komen.

Dit verhaal is geschreven door Uijtjes