De Omschakeling

'Merel, moet jij je niet haasten, je date met Johan, was het niet?’ ‘Shit, bedankt Britt. En maak jij het ook niet te laat, Dorien had een half uur geleden al gebeld, of er een vriendje bij haar mocht blijven eten, want zijn vader heeft een date vanavond.’ ‘Hangt daten op donderdagavond in de lucht. Jij en de vader van Simon ook al. Het moet haast wel Simon zijn, die twee zijn zo veel samen de laatste tijd, je zou bijna denken dat ze verliefd op hem is.’ Merel pakt lachend haar spullen. ‘Het zal een nieuwe trend worden Britt.’ ‘Schiet nu maar op jij.’ En Britt geeft haar nog een klein duwtje in de rug.

 

‘Britt, ik weet niet hoe laat mijn papa mij komt ophalen.’ ‘Dat is geen enkel probleem Simon.’ ‘Jawel Britt, dat is het wel. Want omdat mijn vader zo graag op date wil, ben ik hier. Niet dat ik het niet leuk vind hier, maar mijn vader kan ook gaan als ik niet bij hem ben, maar bij mam.’ ‘Simon, je moet je daar niet schuldig over voelen. Vindt het juist gezellig ben je hier.’

 

Tegen de tijd dat Simon wordt opgehaald door zijn vader heeft Britt hem al op een logeerbed gelegd, omdat het al erg laat begon te worden. ‘Simon zal ik moeten wakker maken.’ ‘Natuurlijk slaapt hij al. Ik heb het ook wel belachelijk laat gemaakt. Het spijt me enorm.’ ‘Ik zal hem morgen naar school brengen, want eigenlijk wil ik hem niet wekken en ik denk dat u eens met hem zal moeten spreken.’ ‘Hij was er zeker niet content mee?’ ‘Nee, hij niet en schaamde zich voor u, had ik het gevoel.’ ‘Ik wist wel dat het zover zou komen en nu val ik u er ook al lastig mee. Ik zal op huis aangaan en u niet langer uit uw slaap houden.’ ‘Slaapwel meneer van Lancker.’ ‘Merci en u ook.’ Britt sloot de deur en ging zich nu klaar maken om naar bed te gaan.

 

‘Britt, papa is toch nog wel gisteravond gekomen? Hij is mij toch niet vergeten, nu ik hier nog ben?’ ‘Hij is gisteravond nog gekomen, enorm laat en ik wou u niet wakker maken. Maar heb hem wel gezegd dat je het niet leuk vond en ik hoop dat hij het heeft begrepen.’ en zachtjes, bijna onverstaanbaar zegt ze erachteraan: En ik mag hopen dat hij zich heel erg heeft geamuseerd.

Bij de school zag ze tot haar verbazing dat daar ook de vader van Simon stond, met een bosje bloemen en kwam op d’r afgelopen. ‘Sorry dat het gisteren zo laat was geworden en omdat u zo goed voor mijn zoon heeft gezorgd, heb ik deze voor u als dank gekocht.’ Ondanks dat Britt wel blij was met dit gebaar vond ze het nog steeds een zak, dat hij zo zijn zoon lijkt te vergeten. ‘Bedankt, denk ik. Maar hou rekening met uw zoon, hij was er echt niet content mee.’ ‘Dat zou ik zelf ook niet zijn geweest, zou het mijn vader zijn geweest die dat had gedaan. Maar ik had nooit bij een vriendinnetje mogen slapen, daar ben ik zeker van.’ ‘Knoopt u dus nu maar goed in uw oren wat u net zei, misschien leert u daar iets van. Tot ziens, ik moet werken.’ Britt loopt weg en laat de vader van Simon daar gewoon staan. En hij laat alles langzaam op zich inwerken en lijkt nu ook wel te zien dat Britt gelijk had.

 

Een paar minuten na Britt komt ook Merel binnen, met een kleine glimlach op de lippen. ‘Was het gezellig gister?’ ‘En of het gezellig was Britt, het is zelfs iets uitgelopen.’ ‘Uitgelopen, toch net in bed?’ ‘Qua tijd Britt, qua tijd.’ ‘Vandaar ook die langzaam doorkomende glimlach op je lippen.’ Merel trekt haar jas uit en gaat zitten aan haar bureau en probeert niet op Britt te reageren.

Na een tijdje ‘Britt, kan je daar me stoppen, ik ga je niets verder vertellen omdat er niets is gebeurd.’ ‘Niets, ben je zeker?’ ‘Heel zeker. Maar vanavond nieuwe kans’ zei Merel met een glimlach. ‘Je bent precies goed bezig.’ Merel knikte dat ze het daar eigenlijk wel mee eens was.

 

 

 

Nu ook weer kwam de vader van Simon met een bosje bloemen bij Britt aan. ‘Ik beloof u dat dit de laatste keer was. Dat mijn zoon zo lang bij u blijft. Ik heb nu geen reden meer om laat weg te blijven.’ En dan pas ziet Britt iets van verdriet in zijn ogen. ‘Gaat het wel, meneer van Lancker?’ ‘Ja, ja, het gaat wel. Er is niets.’ ‘Als ik u zo zie, gaat het helemaal niet. Kom anders even binnen.’ Zo ging meneer van Lancker bij Britt naar binnen. ‘Maar ik wil u helemaal niet lastig vallen met mijn problemen, ik val u al lastig met mijn zoon. Die hier de laatste tijd wel meer lijkt te zijn als dat hij bij mij is of dat hij bij zijn moeder is. Als ik iets voor u kan doen moet u dat maar zeggen. Ik sta bij u in het krijt geloof ik.’ ‘Ho, ho, rustig. Gaat u anders even zitten’, zo gezegd, zo gedaan, nam hij plaats op de sofa. ‘Wilt u misschien iets drinken, meneer van Lancker?’ ‘Misschien een glaasje water, maar noem mij alstublieft Johan.’

‘Was het niet leuk vanavond?’ ‘Eerst wel, maar later op de avond.. Toen ik daar met haar zat begon ik ineens te zien dat zij niet was wie ik dacht dat ze was. En ik dacht dat ik haar graag zag en dat zij mij ook graag zag. Maar verkeerd gedacht. Ze was bezig een andere man te verleiden, waar ik gewoon bij zat. Dat begrijp je toch niet?’ Johan keek even naar Britt die aandachtig zat te luisteren. ‘Dat ze een andere man verleidde dan hè. Waar ik bij zat. Ik, domme ik, die dacht haar lief te zijn.’ Britt zag dat het Johan echt wel diep raakte. ‘Ik wou dat ik iets kon doen dat je beter deed voelen, maar ik vrees dat ik je niet kan helpen.’ ‘Naar mij luisteren, daar ben ik al heel blij mee, echt. Bedankt.’ Britt voelde zich het lullig, niet dat zij er iets aan kon doen hoe Johan zich nu voelde, maar het voelde niet lekker. Misschien ook wel omdat het haar pijn deed hem zo te zien. De laatste paar dagen begon ze eigenlijk te zien dat Johan best een leuke vent was. ‘Dat is geen probleem, maak je daar maar geen zorgen om. Maar denk je niet dat je anders met haar moet praten?’ ‘Praten, dat is niet meer nodig. Ik ging aan de bar zitten, deed net alsof ik wegging, wat ik dus niet deed en toen zag ik dat ze begonnen te dansen en wat ze verder deden wil ik het liefst zo snel mogelijk vergeten.’ Britt sloeg haar arm om hem heen om hem te troosten, ze wist anders ook niet wat te doen. Toen hij die uitnodiging aannam, legde hij zijn hoofd tegen haar schouder en zo kon Britt genieten van de geur van Johan.

 

Toen ze op het werk kwam zag ze dat Merel straalde. ‘Merel, was het gezellig met Johan gisteravond?’ ‘Johan niet neen, die is vertrokken, vertrokken nadat hij zag dat ik toch meer oog had voor Geert, dat is een stuk. En zoenen dat hij kan. Dat ik ooit iets in die Johan zag. Ik begrijp het zelf niet.’ Britt maakte direct de connectie tussen Merel en de vader van Simon, Johan. Hij was gisteren ook uit, net zoals Merel en hij werd gedumpt voor een andere man. En telkens als Britt moest oppassen, of eigenlijk dat Simon bij haar was en Johan uit was, was Merel ook uit. Ze kon het eigenlijk niet geloven. Ze kon ook niet geloven dat zij nu juist iets begon te zien in de Johan van Merel. Of eigenlijk echt iets voor hem begon te voelen. Want hem gisteren in haar armen houden was heerlijk. ‘Dus Johan is helemaal out of the picture?’ ‘Johan is passé Britt. Geert is echt alles wat ik ooit in een man heb gezocht.’ Britt was wel blij dit te horen, dat ze vrijweg had met wat Johan betreft, ook al durfde ze niet.

 

Die middag op het schoolplein zag Britt Johan staan, maar zat te twijfelen om naar hem toe te lopen. Toch liep ze misschien wel in d`r onderbewustzijn naar Johan toe. ‘Johan, ca va?’ ‘Ja, het gaat wel. Sorry nog van gisteravond of eigenlijk vannacht. Het spijt me zo dat ik u daar telkens mee lastig heb gevallen mevrouw Michiels.’ ‘Britt alsjeblief.’ ‘Britt.’ Als troost legde Britt even haar hand op zijn schouder, maar eigenlijk wou ze hem er nog niet vanaf halen. Ze genoot ervan, maar wist wel beter. ‘Anders komt u vanavond als verzetje bij ons eten, als u dat leuk vindt.’ Britt wist niet wat er net nu uit haar mond kwam. Het leek wel of ze echt bezig was hem uit te nodigen. ‘Bedankt voor het aanbod, maar ik sla het af. U hebt al genoeg gedaan.’ En dan komen de kinderen naar buiten gelopen. Simon en Dorien hand in hand, want Johan als eerste opviel. ‘Zie Simon met uw dochter hand in hand lopen.’ ‘Die zijn precies wel heel dikke vrienden.’ ‘Ik vrees verliefd, Britt.’ Direct dacht Britt: en ze is niet de enige die op een van Lancker verliefd is. ‘Zal ik anders vanavond op Dorien passen, dan heeft u een avond vrij.’ ‘Ik ben juist blij als Dorien er is, dan is het ‘s avonds niet zo stil. Maar bedankt voor het aanbod.’

Simon was eigenlijk vrij verbaasd zijn vader hier nu te zien. ‘Pap, jij hier?’ ‘Ja, vind je het erg. Want dan ga ik weer, maar neem je wel mee naar huis.’ ‘Mag Dorien dan mee?’ En tegelijkertijd kijkt Simon ook naar Britt. ‘Alsjeblief Britt.’ ‘Hoe kan ik weigeren tegen die verliefde kinderoogjes?’ En Britt gaat richting huis, of eigenlijk richting commissariaat, kan ze nog wat werk verrichten.

 

‘Mam, mag ik ook niet blijven eten hier?’ Britt had eigenlijk het telefoontje wel al verwacht. ‘Hoe laat moet ik je dan komen halen?’ ‘Tot hoe laat mag ik blijven?’ ‘Ik kom wel rond half negen. Schrikt u dat madame?’ ‘Je bent een schat mama.’ En Dorien hangt weer in. ‘Ik mag blijven Simon.’

 

Rond kwart over acht verschijnt Britt bij het huis van Johan. Even doet ze haar kleding goed, voor ze naar de deur loopt. ‘Britt, kom binnen. Ze zijn nog wel boven op de kamer van Simon.’ ‘Ik had ook niets anders verwacht. Ik weet dat ik iets te vroeg ben, maar ik kom direct van mijn werk. En ik had geen zin om eerst naar huis te rijden om daar eigenlijk weer bijna direct te kunnen vertrekken naar hier.’ ‘Wil je anders iets drinken, om zo de tijd even te doden..’ ‘Want ook jij denkt dat ze me het niet in dank zullen afnemen zou ik ze nu roepen?’ ‘Dus een koffietje?’ ‘Graag dan Johan.’ Samen gaan ze naar de living, waar Johan voor hun twee koffie haalt en Britt nu zijn living eens goed bekijkt. ‘Heb je er iets in Britt?’ riep Johan vanuit de keuken. ‘Suiker graag, merci.’

 

Na samen een tijdje te hebben gesproken komen Simon en Dorien naar beneden. ‘Sorry, we waren de tijd vergeten.’ ‘Het is niet erg, maar kunnen we dan nu gaan? Je moet morgen weer op tijd op Dot.’ Met z’n vieren liepen ze naar de deur, waar Simon en Dorien elkaar een kus op de mond gaven, een kleintje, maar toch. ‘Tot morgen Dorien.’ ‘Tot morgen Simon, ik stuur u dadelijk nog wel een sms.’

In de auto vroeg Britt ‘Je bent precies wel verliefd op Simon, is het niet?’ ‘Ja’ ‘Al lang, of niet?’ ‘Ik vraag jou toch ook niet of je op Johan verliefd bent?’ En dan als Dorien naar voren kijkt, in de achteruitkijkspiegel, zodat ze het hoofd van d’r mama kon zien en toen zag ze dat ze iets verkeerds had gezegd of juist het goede. ‘Ben je verliefd op Johan mama?’ ‘Neen schat, ik ben niet verliefd op Johan. Hij is aardig, dat is alles.’ ‘En hij is leuk en lief, alleen is Simon liever.’

Britt baalde nu wel en beetje, dat Dorien die vraag zo stelde. Het voelde alsof ze door een mand was gevallen. Niet dat Dorien er iets mee te doen had van hoe ze zich nu voelde. Maar gewoon, het gaat haar eigenlijk niets aan. Pas als er iets is, komt ze het wel te weten, maar de kans lijkt Britt wel heel erg klein.

 

Vrijdags was Simon weer bij hun en Dorien en Simon waren alweer direct gevlucht naar de kamer van Dorien. En zo zat Britt weer alleen beneden, of eigenlijk stond ze het eten voor te bereiden en hoopte dat Johan Simon zou komen ophalen. Heeft ze toch nog even een leuk moment. Want Dorien verwacht ze niet veel te zien, net zoals Simon.

Zo tegen een uur of 9 ging de bel en Britt opende die met een beetje verhit hoofd. Dorien had net een glas cola over de trap laten vallen en het was een enorme bende in huis. ‘Owh Johan, kom binnen.’ ‘Kom ik erg ongelegen om nu mijn zoon op te halen?’ ‘Neen, je komt niet ongelegen, sorry. Maar er is net een klein ongelukje gebeurd.’ ‘Kan ik je ergens mee helpen?’ ‘Dat is niet nodig Johan.’ Johan en Britt liepen naar binnen en daar zag Johan direct wat er was gebeurd. ‘Dit is bijna niet te doen Britt, laat me je helpen. Net zoals Simon en Dorien ook zullen helpen.’ ‘Dorien wel ja, maar jullie hoeven echt niet te helpen. Het is Dorien haar eigen rotzooi.’ ‘En toch ga ik je helpen.’ Johan liep naar de keuken en keek daar rond of hij iets van een doekje of iets zag waarmee hij de trap kon afnemen. ‘Daar ga je niets vinden Johan’ riep Dorien vanaf de trap. ‘Waar dan wel?’ Dorien kwam de trap afgelopen en gaf Johan een schoonmaakdoekje en een emmer. ‘Hiermee zal het wel lukken, bedankt Dorien.’ Britt schaamde zich nu eigenlijk wel een beetje. Vooral omdat Johan haar nu aan het helpen is en ze dat eigenlijk niet wou.

Johan begon boven aan de trap en nam alle treden zorgvuldig af, terwijl Britt onder de trap bezig was. Dorien en Simon waren snel weer vertrokken, precies wat Britt al dacht. En ook wel had verwacht. Ineens voelde Britt, terwijl ze op haar hurken zat, water op haar rug druppelen. Eerst schonk ze er geen aandacht aan, tot ze voelde dat het nu haar broek in gleed. Ze keek omhoog en zag daar gewoon Johan nog bezig met de treden af te nemen. Dus ging ze gewoon verder. Maar Johan zat tussentijds wel af en toe te kijken naar Britt, zoals ze daar zat. Hij dompelde langzaam het doekje weer in de emmer, maar nu express had hij m niet helemaal goed uitgewrongen en begon de tree precies boven Britt schoon te maken. Waar nu langzaam de druppels water weer op Britt neerkwamen. Zelfs af en toe probeerde Johan ze precies in haar broek te laten vallen. ‘Lukt het Johan?’ ‘Het gaat prima, bij jou ook?’ ‘Ja, alleen zou je je doekje misschien iets meer kunnen uitwringen ga je de volgende tree schoonmaken. Alles valt precies op mij.’ ‘Sorry Britt, dat had ik niet door. Sorry.’

Na klaar te zijn, zag Britt dat het alweer 10 uur was. ‘Wat onbeleefd van me. Wil je iets drinken misschien?’ ‘Heb je niet toevallig een fles wijn openstaan?’ ‘Een rode, is dat goed?’ ‘Prima’ Johan liep naar de sofa en nam daar plaats. ‘Je dochter is goed in bezigheidstherapie.’ ‘Ja, dat blijkt. Maar heb liever dat ze dat niet doet, niet op deze manier dan.’ Terwijl Britt de wijn voor Johan neerzette ‘Ik ga me even omkleden.’ Britt liep naar haar slaapkamer en pakte droge kleding, waar ze zich direct in haar slaapkamer begon om te kleden en blijkbaar even was vergeten dat zo Johan vanuit de living kon meekijken. Tot ze in haar ondergoed nog stond gekleed bedacht ze zich ineens dat Johan haar zo kon zien, maar besloot maar net te doen alsof ze het niet doorhad en trok haar droge kleding aan en liep snel weer terug naar de living, waar haar wel opviel dat Johan iets was verplaatst, mogelijk om toch stiekem naar haar te hebben kunnen kijken, tijdens het omkleden. Aan de ene kant hoopte ze wel dat dat het geval was. Maar aan de andere kant hoopte ze eigenlijk van niet.

 

Ongemerkt was het al heel laat geworden. ‘Ik zal eens boven kijken, bij Simon en Dorien.’ Daar zag Britt dat die samen in het bed van Dorien in slaap waren gevallen.

‘Die slapen al, samen in een bed.’ ‘Dan kan ik hem maar beter morgen op komen halen, als dat goed is voor u?’ ‘Ik vind het prima.’ En direct schoot er door haar gedachte: dit maal is het de schuld van Simon. Die mij een hele leuke avond heeft bezorgd. ‘Dan zie ik u morgen wel weer.’ ‘Ja tot morgen dan maar’ en dan kijkt Britt op haar horloge ‘of eigenlijk is het eerder tot straks.’ Johan liep naar haar toe. ‘Tot straks dan maar.’ En voorzichtig gaf hij haar een kus op de wang. ‘Het was gezellig vanavond, bedankt daarvoor.’ ‘Ik moet jou bedanken, voor het helpen opruimen van die rotzooi. Voor de rest heb je zelf verzorgt.’ Johan fronst even met zijn wenkbrauwen.

 

De volgende dag in de middag kwam Johan om Simon op te halen en nu ook weer waren Simon en Dorien weer boven op de kamer van Dorien. ‘Ze zijn weer op de kamer van Dorien zeker? Zo gaat het bij mij ook altijd, ik zie ze enkel willen ze iets drinken, verder zijn ze alleen maar op de kamer van Simon.’ ‘Zou jij misschien iets willen drinken Johan.’ ‘Alstublief, een koffietje graag.’

Ook Johan had gisteren een heel fijn gevoel overgehouden aan de avond en had zitten genieten terwijl Britt zich aan het omkleden was. En ook met het express water laten druppelen op haar, en toch had ze het niet door. Johan voelde zich wel een klein kind, om zo weer bezig te zijn, maar ondertussen was er binnen in hem een soort gevecht bezig. Hij voelde nog steeds iets voor Merel, maar langzaam kwamen daar gevoelens voor Britt bij. En hij begon steeds meer spijt te krijgen haar elke keer op te zadelen met Simon als hij zo nodig uit moest met Merel. En ook dat hij juist bij haar kwam uithuilen om Merel.

‘Zou ik iets raars mogen vragen Britt?’ Johan keek Britt even aan en daarna kwam de vraag: ‘Heb je misschien zin morgenavond iets met mij te gaan eten of drinken?’ Britt keek hem even aan. ‘Ik denk niet dat het een goed idee is Johan, sorry.’ Toen zag Britt Johan wel een beetje teleurgesteld kijken, maar schonk er geen aandacht aan. Het is toch algemeen bekend dat je niet met een andere ouder van school een relatie moet aangaan. Dat gaat geheid fout.  Maar eigenlijk wil ze niets liever als met Johan uitgaan.

Inmiddels is het alweer etenstijd geworden en de tijd lijkt te vliegen, zo blijven zowel Simon als Johan dan ook eten. En Simon heeft door dat zijn vader de hele tijd naar Britt zit te kijken.

 

Aan het eind van de avond, toen Britt even boven was met Dorien vroeg Simon aan zijn vader: ‘Je vind Britt wel precies leuk. Is het niet?’ ‘Maar zij mij niet.’ ‘Wedden van wel. Dorien heeft het gevraagd en ze werd rood, bevestiging dus.’ ‘Tuurlijk, vandaar dat ze niet met mij iets wil gaan eten. Of drinken.’ ‘Heeft ze dat gezegd?’ En net op dat moment kwam Britt weer terug naar beneden. ‘Heb ik wat gezegd?’ ‘Dat je niets met papa wil drinken.’ ‘We doen de afgelopen twee dagen niets anders.’ Johan voelde de geïrriteerde toon in de stem van Britt. ‘Laat maar Simon, dit heeft geen zin.’ Fluisterde Johan zijn zoon toe. Johan stond ook direct op en liep naar de deur, waar hij tegen Simon zei dat hij hem wel komt ophalen dadelijk, maar dat hij nu geen zin heeft om hier te blijven.

 

En inderdaad na zo’n anderhalf uur later verscheen Johan weer bij Britt voor deur. ‘Is Simon bijna zo ver?’ ‘Johan’ sprak Britt half verlangend ‘wil je niet even binnenkomen?’ ‘Liever niet Britt, want dan doe je toch maar wat drinken met mij en dat is helemaal niet leuk.’ ‘Dat is niet waar Johan. Ik vind dat juist wel heel leuk en gezellig.’ ‘Maar waarom wil je dan niets met mij drinken?’ ‘Dat wil je niet weten.’ ‘Eigenlijk wil ik dat wel weten Britt. Ik vraag gewoon om iets te gaan drinken samen, verder niets. Er zit geen verplichting aan vast en het is ook geen date.’ ‘Nee, dat had ik ook niet verwacht, een date. Dat zou namelijk te mooi voor woorden zijn geweest.’ zei Britt vrij zachtjes, op fluistertoon eigenlijk. ‘Ik kan het niet Johan, sorry.’ ‘Ook niet regel ik oppas voor Dorien?’ ‘Je gaat het niet opgeven, is het niet?’ En Johan schudde zijn hoofd. ‘Maar ik wil misschien eigenlijk toch wel iets drinken.’ Britt was hier al wel blij mee.

En zo zaten ze alweer pratend op de sofa en nu zag Johan dat Britt ook best vaak naar hem zat te kijken, maar bedacht zich direct dat het waarschijnlijk niet op de manier was van hoe hij naar haar zat te kijken tijdens het eten. En zeker niet zoals hij naar haar zat te kijken toen ze zich aan het omkleden was. Maar hij had wel het gevoel dat ze hem meer begon te mogen. Eerst had hij echt het gevoel dat hij haar een zak vond, maar langzaam ze hem beter leerde kennen, leek in zijn ogen haar houding naar hem te zijn veranderd.

‘Maar ik kan je echt niet overhalen morgenavond iets met mij te gaan drinken?’ ‘Ik ben bang van niet.’ ‘Dus er is nog een klein kansje dat het me wel gaat lukken?’ ‘Je krijgt geen wijn meer.’ Johan zag in de ogen van Britt iets dat hij nog niet eerder had gezien, maar kon het maar moeilijk plaatsen. ‘Maar wel jou gezelschap morgenavond?’ Britt liep iets in de richting van Johan om zijn glas te pakken om die weer te kunnen vullen, waar ze hem eerst een speelse duw gaf. ‘Johan’ ‘Je gaat dus mee, ik kom je morgen om 9 uur ophalen en zorg voor oppas voor Dorien. En zeg nu niet nee.’ ‘Ik heb echt niet veel in te brengen geloof ik.’

 

Om half 3 stond Johan voor de deur bij Britt. ‘Ik kom je dochter ophalen.’ ‘Ik zal haar roepen. Kom binnen.’

Dorien had heel snel haar spullen gepakt, want was maar al te blij dat ze bij Simon mocht slapen. En dat ze nu een paar dagen extra van Simon kon genieten en ook van zijn moeder. ‘Dag mam. Tot morgen.’ ‘Tot morgen schat.’ En Britt keek even naar Johan, alsof ze wilde zeggen tot straks.
Net toen Britt bezig was met haar eten te maken, werd er aangebeld en ze zag dat het half zeven was, dus nog veel te vroeg voor Johan. Al had ze geen idee wie het wel zou kunnen zijn. Ze liep naar de deur en geheel verrast zag ze daar Johan staan. ‘Ik ben wat vroeg, geloof ik.’ ‘Wat vroeg?’ vroeg Britt uiterst verbaast. ‘Ik vroeg me af of je al iets had gegeten, wou je eigenlijk meenemen.’ ‘Ik ben aan het koken nu. Maar heb genoeg voor twee denk ik.’ ‘Echt?’ Britt knikt en liet Johan binnen, die blij was eerder te zijn gekomen, anders had hij alleen moeten eten, net zoals Britt. Alleen had hij zich er wel op gekleed, om dadelijk iets te gaan drinken. Ook Britt zag dat, dat hij andere kledij aan had als dat hij droeg kwam hij Dorien vanmiddag ophalen.

Ook nu weer tijdens het eten zat Johan naar Britt te kijken, maar zag nu ook echt dat ze naar hem keek. ‘Het is lekker Britt.’ ‘Echt?’ ‘Ja, echt. En het is ook nog eens veel leuker dan alleen te moeten eten.’ ‘Daar ben ik het mee eens, maar ik geloof dat ik voor 2 personen wel net iets te weinig had en voor mij alleen was het veel te veel geweest.’ ‘Toch een geluk dat ik toevallig in de buurt was.’ ‘Het was niet toevallig heb ik zo het gevoel.’ ‘Heb je dat gevoel?’ Johan en Britt leken elkaar iets uit te proberen.

 

Tegen negen uur, de tijd dat Johan eigenlijk zou komen. ‘Ik ga me even omkleden.’ ‘Maar waarom Britt, dit misstaat je niet.’ ‘Jij had je ook omgekleed voor je hier kwam.’ ‘Was dat je opgevallen?’ ‘Is dat erg dan?’ Britt was inmiddels haar shirt aan het uittrekken toen ze ineens Johan ook naar de slaapkamer van haar zag toekomen. Ze wist niet precies wat ze hier van moest denken. Britt draaide zich met haar rug in de richting van Johan, maar dat weerhield Johan niet om toch verder en dichter naar haar te komen. Plots voelde Britt een hand van haar schouder naar beneden glijden. Daarna voelde ze dat er zachtjes een kusje op haar schouder wordt gedrukt. Dan draait ze zich om en kijkt Johan aan, maar veel kans krijgt ze daar niet toe. Ze wordt direct op de mond gezoend door Johan, die weer met zijn handen over haar rug begint te wrijven. Wanneer hij stopt, verontschuldigd hij zich direct. ‘Dit had ik niet moeten doen…’ En nu draait Johan zich om, om weg te lopen, maar Britt legt nu haar hand op zijn schouder. ‘En je wou nu weggaan? Net nu het leuk begon te worden?’ Johan draaide zich om. En nam direct weer Britt vast ‘Zullen we dat drinken een andere keer doen. Ik denk dat ik nu andere dingen te doen heb.’ Britt kijkt Johan met een glimlach aan, een verleidelijke glimlach. En laat zich dan op haar bed vallen en trekt in haar val Johan mee. Beide hebben nu alleen nog maar oog voor elkaar.

 

Tegen middernacht liggen ze nog steeds samen op het bed van Britt. Eerst was het zoenen en elkaar voorzichtig wat strelen, maar als snel lagen ze tegenover elkaar en keken naar elkaar en begonnen ze weer te praten. Het was duidelijk dat ze beide niets wouden overhaasten. Johan zag alleen dat Britt het nu koud begon te krijgen enkel in haar beha en voorzichtig trok hij haar dichter tegen zich aan. Hij maakte ondertussen met zijn andere hand de laatste twee knoopjes van zijn overhemd los en legde die over Britt toen ze dicht tegen hem aan kwam te liggen. En ook nu weer gaf hij haar zachtjes een kus op de schouder. ‘Heb je het nog koud?’ ‘Zo dicht bij jou in de buurt. Ben je gek, daar krijg ik het helemaal warm van.’ Het is maar goed dat ze het gezicht van Johan nu niet kon zien, want hij begon door die opmerking van Britt te blozen. Britt nam de hand van Johan vast, die hij rond haar had liggen.

‘Blijf je vannacht?’ vroeg Britt terwijl ze zich omdraaide om hem nog een kus op de mond te geven. ‘Alsjeblief.’ Johan wreef even met zijn hand over haar wang en knikte daarna dat hij het wel zou willen. En zo stond Britt op en maakte zich klaar voor de nacht, trok haar nachtkleding aan en wachtte op Johan die zich van zijn kleding, op zijn boxershort na, ontdeed. Voorzichtig en langzaam nam hij plaats naast haar in bed en legde vrij snel daarna een arm om Britt heen. Maar direct daarop draaide Britt zich naar Johan, zodat ze hem aankeek en weer begonnen ze over van alles te praten en bijna ongemerkt ging de hand van Britt onder de dekens en zocht langzaam het lichaam van Johan op. Toen Johan de hand van Britt ineens op zijn borst voelde, draaide hij zich op zijn rug en trok Britt boven op zich. Waar hij haar direct hartstochtelijk begon te zoenen en direct schoot er door de gedachtes van Britt dat ze niet snapte wat Merel bedoelde met dat ze niet wist wat ze ooit in hem had gezien en dat hij niet kon zoenen. Zelf had ze geen beter iemand kunnen vinden.

Johan begon steeds meer moeite te krijgen om kleine Johan niet wakker te laten worden. En als hij nu iets niet wou, was het wel dat die zijn kans rook. En zeker niet om Britt af te schrikken. Nu plots voelde hij dat haar hand via zijn borst wel steeds verder naar beneden gleed, tot de rand van zijn boxershort, waar ze nu voorzichtig met haar vingertoppen langsging en wat het hem echt moeilijk begon te maken om zich in te houden. Nu zette hij zijn handen boven de heupen van Britt en ging voorzichtig onder haar shirtje met een hand, langzaam gevolgd door de ander. Britt haar handen kwamen weer teug omhoog en Johan haalde nu ook zijn handen onder het shirtje van Britt vandaan. ‘Je moet niet stoppen..’ zei Britt op een hese fluistertoon. ‘Maar ik dacht ..’ ‘Sssst’ Britt legde Johan het zwijgen op door hem te zoenen en direct daarna legde ze zich weer naast Johan neer, met haar hoofd op zijn borst. Die ze af en toe een klein kusje gaf en zo lagen ze samen in bed en vielen na een tijdje met een glimlach in slaap.

 

De volgende morgen stond Johan onder de douche toen Britt langzaam en stilletjes de badkamer kwam inlopen, zich van haar nachtkleding ontdoend en voorzichtig bij Johan in de douchecabine stapt. ‘En heb je lekker geslapen?’ Johan draaide zich om. ‘Ik heb heerlijk geslapen, jij ook?’ Britt knikte met een glimlach dat ze prima heeft geslapen. Johan dacht nu bij het naakt zien van Britt dat het wel een hele mooie vrouw was en was eigenlijk wel blij dat hij niet direct met haar naar bed was geweest, ondanks dat de gelegenheid zich vannacht zeker had voorgedaan.

Net toen Johan de douche uit wou stappen. ‘Blijf er nog even onder staan, dan kan je mooi mijn rug wassen.’ Johan stapte direct terug de douche in en begon liefdevol haar rug in te masseren met wat doucheschuim en ineens draaide Britt zich om, waardoor Johan nu haar borsten aan het masseren was en beide genoten daarvan. Johan spoelde daarna Britt zorgvuldig af en samen verlieten ze de douche en liepen in badjassen de living in. Waar Johan op de sofa ging zitten en Britt zich tegen hem aannestelde. ‘Ik ben blij dat je bent gebleven, echt.’ ‘Ik ben blij dat ik je gisteravond was gevolgd toen je je wou gaan omkleden. Wat wel betekend dat ik nog een keer iets samen met jou drinken te goed heb.’ Britt gaf Johan een speelse tik. ‘Je bent me er ook wel eentje.’ Johan gaf als antwoord op haar stelling haar een kus op het voorhoofd.

 

Zo brachten ze samen de rest van de dag door, liepen samen wat door het Citadelpark en dronken iets samen op een van de terrasjes. ‘Zo, nu heb ik in ieder geval mijn schuld van dat drankje ingelost.’ Johan keek haar aan en legde zachtjes zijn hand op haar bovenbeen. ‘En daar ben je nu natuurlijk heel gelukkig mee. Dat je nu nooit meer iets met mij hoeft te gaan drinken.’ ‘Zelfs zo gelukkig dat ik je daarvoor nu zou kunnen zoenen.’ ‘Ik denk niet dat het een goed idee is Britt, sorry.’ ‘jij..’

Samen liepen ze hand in hand verder en genoten van het heerlijke weer. Zo belanden ze bij Britt samen op het balkon met een biertje. Tot ineens de bel ging, ze waren beide de tijd vergeten en Johan knoopte snel zijn overhemd dicht en Britt liep naar de deur om die te openen en daar zag ze Dorien en Simon staan. ‘Mam, mag Simon nog even hier komen, we waren al langs Johan gegaan, maar die was niet thuis. En z`n mama moet eigenlijk weg.’ ‘Ik vind het prima. Bedankt nog dat Dorien mocht komen.’ ‘Het is graag gedaan, al heb ik ze amper gezien. Tot een andere keer?’ ‘Zeker.’ Dorien en Simon liepen naar boven, zonder dat ze Johan hadden gezien.
Britt liep terug naar het balkon, maar pakte eerst nog twee biertjes. ‘Dat was close Britt.’ ‘Ja, en daarom verdienen we nog een biertje.’ Britt reikt Johan het flesje aan. ‘Zullen we dit nog even stil houden Britt?’ ‘Dat is goed’ en ze nam plaats tussen de benen van Johan, waar ze tegen zijn borst aanleunde. ‘Hoe doen we dat straks, hoe verklaren we dat je hier was?’ ‘Ik vlucht zo gewoon weg en bel dan enkele tellen later aan. Net alsof ik hier nooit ben geweest.’ ‘Maar voor je dat gaat doen, wil ik eerst nog een kus.’ Britt draait haar hoofd naar die van Johan en geeft hem een zoen. ‘Zal ik anders je biertje voor dadelijk nog even koud zetten?’ Johan knikte en liep naar binnen om het huis te kunnen verlaten om enkele seconde later aan te bellen en opnieuw binnen te komen.

 

En zo ook ging ongeveer 2 minuten nadat Johan het huis van Britt had verlaten de bel. ‘Hey Johan, kom binnen’ zei Britt met een grote glimlach op haar gezicht. Dorien en Simon kwamen op de bel afgelopen en zagen dat het Johan was. ‘Waar was je pap, je was niet thuis.’ ‘Ik was wat bij een collega aan het drinken, een koffietje en toen was ik de tijd vergeten. En vergeten dat je moeder …’ ‘Laat maar pap, het is al goed.’ En Johan zag dat Britt een zucht van opluchting liet gaan. Op dat moment gingen Simon en Dorien ook weer terug naar boven.

Johan nam Britt vast bij haar bovenarmen en trok haar even dicht tegen zich aan. ‘Ca va?’ ‘Ja ja, ik was alleen bang dat ..’ ‘het niet goed zou gaan?’ ‘Zoiets ja.’ Samen gingen ze weer naar buiten en namen plaats op het balkon van Britt, waar heel toevallig nog twee glazen stonden. Alleen nu gingen ze niet zo knus zitten als dat ze daarstraks zaten. ‘Weet je Britt?’ Johan keek haar even aan. ‘Het liefst zou ik je nu in mijn armen nemen en willen zoenen, weet je dat?’ ‘Neen, maar ik voel hetzelfde.’ ‘Maar de kinderen …’ ‘Ja, inderdaad, de kinderen.’

 

Johan was blij dat Simon vandaag naar zijn moeder wou, ze gingen samen namelijk kleding kopen en zo had Johan deze woensdagavond voor zichzelf. Al had hij die inmiddels wel al gepland om te delen met Britt. Wanneer Dorien zou slapen, zou Britt Johan opbellen om hem binnen te vragen. Zodat ze samen konden zijn en dat Johan de volgende morgen voor Dorien zou opstaan weer zou vertrekken.

Rond 10 uur kreeg hij telefoon. ‘Sorry dat ik zo laat bel..’ ‘Helemaal niet sorry, ik zat enkel al een tijdje te wachten.’ ‘Dan is het wachten nu voorbij.’ ‘Ja, en nu mag jij op mij wachten, ik zie je zo.’ Johan hing snel zijn gsm op en trok zijn colbert aan, zodat hij direct door zijn werk kon morgen. Nog geen 10 minuten later stond hij bij Britt voor de deur. Die ze al open had gezet, zodat Dorien niet gewekt kon worden door de bel.

Toen hij haar in de slaapkamer zag staan en zich aan het omkleden was, sloop hij naar haar toe en gaf haar een kus in de nek, waar ze aardig van verschoot. ‘Zal ik u helpen met omkleden mevrouw? Volgens mij krijgt u dit bandje niet helemaal los.’ En subtiel maakt Johan haar beha los, die hij direct van haar afschuift. Britt draaide zich om en kreeg een beetje rode kleur op haar gezicht. ‘Je hoeft niet te blozen, zie je mij.’ ‘Ik had je enkel niet zo snel verwacht of eigenlijk wist ik niet wat aan te trekken.’ ‘En wat is er mis met je werkkleding?’ ‘Niets, alleen ..’ ‘Alleen wat?’ ‘Heb ik nu niet veel meer aan.’ Johan deed zijn colbert los en uit, die hij over haar schouders legde. ‘Staat je niet verkeerd, enkel een paar maten te groot.’ ‘Ik denk dat je overhemd mij beter zal staan.’ Langzaam begon Britt die los te knopen en zijn borst te zoenen. Langzaam begon ze ook zijn broeksriem los te maken en al snel lagen ze samen weer in bed.

Deze nacht gebeurde het wel, deze avond waren ze wel intiem geweest. Britt lag nog naar Johan te kijken, hoe hij lag te slapen. Ze kon zelf nog niet slapen, ze lag nog te veel na te genieten van wat er net was gebeurd. Zo liefdevol als dat Johan was en zoveel rekening hij met haar hield. Alsof ze nooit anders gedaan hadden, zo goed voelde hij haar aan. Britt legde zich nu dicht tegen Johan aan.

Plots schrok Britt wakker. En zag dat ze eigenlijk net op tijd wakker was geworden, ze was vergeten haar wekker te zetten. Ze keek naar Johan, die nog heerlijk lag te slapen. Ze gaf hem een kus op de mond. ‘Ik denk dat je zo nog moet opschieten ook.’ Johan werd langzaam wakker. ‘We hebben ons overslapen.’

Snel was Johan klaar met alles en gaf Britt nog snel een passionele zoen. ‘Ik zie je snel weer?’ ‘Heel snel.’

 

Dit weekend nam Johan Dorien mee naar de Efteling. Maar toen hij haar ophaalde vroeg Dorien of Britt ook mee mocht. Johan zag dat idee wel zitten en nodigde Britt uit, die maar al te graag op zijn uitnodiging inging. Het was de eerste keer dat ze elkaar weer zagen sinds afgelopen woensdag.

In de Efteling liepen Dorien en Simon meteen naar de Droomvlucht. ‘Pap, Britt, gaan jullie ook mee?’ ‘Is goed.’ Ze waren vroeg, dus er waren nog geen gigantische rijen. En zo waren ze na een kleine 10 minuten al aan de beurt. Dorien en Simon samen in een bakje, net zoals Britt en Johan. Alleen lieten Britt en Johan ongeveer 4 of 5 bakjes voor gaan, zodat Simon en Dorien hun niet konden zien zitten, want Johan kon zich nog maar al te goed herinneren van de vorige keer dat je zo in de paar voorgaande en achterlopende bakjes kan kijken. ‘Je wil niet dat de kinderen ons kunnen zien?’ ‘Juist. Ik wil hier, van deze schoonheid, samen met jouw kunnen genieten en je een kus kunnen geven, wat ik nog niet heb kunnen doen.’ En toen ze het bakje instapte, gingen ze dicht tegen elkaar aanzitten en Johan legde direct zijn hand om de schouder van Britt en gaf haar een innige zoen. ‘Zo, dit kunnen ze me niet meer afnemen en de kinderen kunnen het nu toch niet zien.’ Samen genoten ze van al het moois dat daar te zien was, maar nog het meest van elkaar. Alleen spijtig dat het ritje na een paar minuten alweer over is en de kinderen dolenthousiast staan te wachten om naar de volgende attractie te kunnen gaan. De Bobsleebaan. Ook daar was nog niet echt een lange rij. Samen, met 4 kwamen ze in de bob terecht, met nog een stelletje voor hun. Weer zaten de stelletjes bij elkaar, Simon en Dorien wel voor Britt en Johan. Wat Johan en Britt even waren vergeten, was dat er een fotomoment in de rit zat. Net op dat moment draaide namelijk Britt haar hoofd zo dat ze Johan een kus kon geven. Toen ze de flits zag wist ze niet hoe ze dadelijk langs die foto`s moesten lopen, want Dorien wou altijd graag een foto van dit soort dingen.

Zo nu ook, ze liepen met 4 naar de fotostand en daarvoor keken Britt en Johan elkaar even bang aan. En precies waar ze bang voor waren, kwam daar de foto in beeld. Het was zelfs zo erg dat bij Britt en Johan op de foto hun lippen elkaar ook raakte. Britt draaide zich om naar Johan en keek hem aan, waardoor hij ook wist wat er op de foto stond. ‘Simon, kijk!’ Simon kwam naast Dorien staan en met open mond keken de kinderen naar de foto. ‘Ik heb zelf nog wat geld bij. Deze koop ik.’ Dorien keek Simon blij aan en keek daarna naar Britt en Johan. ‘En jullie hebben ons nu niet iets te zeggen?’ ‘Wat moeten we zeggen dan Dot? Je hebt het al op foto staan.’ Britt voelde zich nu knap lullig en voelde zich er niet gelukkig bij, maar Johan, die zich nu niet meer liet weerhouden nam haar van achteren vast en keek over haar schouder naar de kinderen, die in spanning stonden te wachten op de foto. ‘Hij is echt mooi geworden. Kijk dan mam.’ Dorien gaf de foto aan Britt en Johan. ‘Hij is prachtig Dorien’ zei Johan.

Nu liepen zowel Britt en Johan als Dorien en Simon hand in hand verder door het park. Het was tijd geworden voor de Pirana. Lekker nat worden. Johan en Simon gingen naast elkaar zitten, net zoals Britt en Dorien, door de opstelling zaten ze tegenover elkaar. Britt tegenover Simon en Dorien tegenover Johan. Johan had met Simon afgesproken om op zijn teken allebei tegelijk naar voren te leunen, bij de stukjes iets wilder water, zodat ze dames aardig nat zouden worden. Zo gebeurde dat ook, Britt en Dorien kregen een plens water over zich heen. Op de foto was hier goed te zien dat de dames nat waren, maar ze wachten al op hun revanche.

 

Halverwege de dag gingen ze de Python in. De enige die het niet zo zag zitten was Johan, maar die werd door zowel Simon als Britt meegetrokken. Zo gingen Britt en Johan samen in de Python. Dit was eigenlijk de revanche van Britt. Ze genoot er van, vooral van het feit dat Johan het echt niet leuk vond en misschien ook wel eng. ‘Maak je niet druk schat. Er zijn nog geen doden gevallen.’ ‘Nee, ik ben de eerste, die hier niet levend uit gaat komen.’

Aan het eind van het ritje zag Britt dat de mooie kleur van Johan`s gezicht helemaal was verdwenen en dat hij een beetje wit-groenig eruit zag. ‘Als ik dit had geweten, sorry.’ Simon en Dorien wouden nog een keer en Britt vond het prima, ze ging met Johan even ergens in de buurt zitten. Daar haalde ze wat water voor hem en sloeg haar arm om hem heen. ‘Gaat het Johan?’ ‘Het ging wel eens beter met me.’ Britt schuift nu helemaal tegen Johan aan en legt voorzichtig zijn hoofd in haar armen, tegen haar borst en wrijft lief door zijn haar. ‘Sorry dat ik je gedwongen heb hierin te gaan.’

Dorien en Simon die vanuit de wachtrij Britt en Johan zagen zitten. ‘Hoe lang zou dit al aan de gang zijn?’ ‘Ik heb geen idee Simon. Maar ze zien er wel lief uit, zo samen.’ ‘Maar niet liever dan ons.’ En Simon geeft Dorien een klein zoentje. ‘Zullen we dat straks ook op de foto doen, dan koop ik die.’ En beide lachten ze naar elkaar, dat ze dat een uitstekend plan vonden. Maar besloten wel direct die foto niet aan Britt of Johan te laten zien.

Johan voelde zich nog steeds niet echt lekker en kroop steeds meer tegen Britt aan. ‘Waarom heb ik dat nu altijd?’

 

In plaats van dat ze ook nog wat zouden gaan eten na hun bezoek aan de Efteling, gingen ze direct op huis aan. Waar Britt terug reed, want Johan voelde zich nog steeds hondsberoerd en was er niet beter gaan uitzien, de rest van de tijd. Bij Britt thuis, legde ze Johan in haar bed en bracht hem twee aspirientjes en een glas water.

Dorien en Simon vluchtte direct weer naar de kamer van Dorien. ‘Kijk, onze foto’ en beide genoten ze bij het zien van de foto uit de Python, waar ze ondanks de snelheid elkaar toch nog konden kussen. ‘Ik denk dat ik hier nog wel even ben’ zei Simon opgewekt ‘papa gaat zich namelijk niet snel beter voelen, denk ik zo, nu dat ik hem zo heb gezien.’ ‘Nee, hij ziet er echt beroerd uit.’

Beneden was Britt naast Johan op haar bed gaan zitten en had hem inmiddels van enige kledingstukken ontdaan. Waardoor hij nog enkel in zijn boxershort in het bed lag van Britt, waar hij langzaam in slaap viel. ‘Wil je nog iets hebben?’ ‘Dat je in de buurt blijft.’ Bracht Johan nog net fluisterend uit.

 

Tegen de tijd dat het bedtijd was voor Dorien ging Britt naar boven om haar dat te vertellen het bedtijd was. Tot haar verbazing zag ze al een luchtbed voor Simon op de grond staan en dat ze beide zich al in pyjama hadden gehesen. ‘Simon, ik wou komen zeggen dat je best hier kon blijven slapen, maar zo te zien had je dat zelf ook al wel bedacht.’ ‘Ja, vindt je het erg?’ ‘Het is niets.’ ‘Britt, is papa erg ziek?’ ‘Hij heeft vanaf dat we hier zijn aan een stuk doorgeslapen. En ik denk dat ik hem maar laat slapen.’ ‘Stom eigenlijk, dat we hem hebben overgehaald om de Python in te gaan. Ik wist eigenlijk wel dat hij zich dan niet lekker zou voelen, maar normaal is dat na een half uurtje al over. Het spijt me.’ ‘Het is net zo goed mijn schuld.’ En dan ziet Britt de foto van Simon en Dorien uit de Python liggen. ‘Wat een leuke foto Simon.’ ‘Britt kan je doen of je hem niet hebt gezien, Dorien wou hem voor ons twee houden.’ ‘Ik heb niets gezien, maar ik ga nu maar weer eens bij je vader kijken, Slaapwel allebei.’

 

Midden in de nacht wordt Johan wakker en is heel zijn tijdsgevoel kwijt en ook even waar hij is, maar dan kijkt hij naast zich en ziet daar Britt liggen. Direct legt hij zich terug neer, als hij weer van alles in zich naar boven voelt komen. Wel legt hij zich nu dicht tegen Britt aan en legt zijn arm rond haar. Britt voelt de warmte van Johan`s lichaam tegen de hare aankomen en geniet daarvan. Ze is nu ook wakker geworden en draait zich om, in de richting van Johan. ‘Voel je je al wat beter?’ ‘Ik voel me echt beroerd.’ ‘En ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe het me spijt dat ik je mee die Python in heb gesleurd.’ Johan gaf Britt een kus op de mond. ‘Dat is mijn eigen schuld.’ Britt en Johan beginnen elkaar langzaam te strelen, maar gaan niet verder dan dat. ‘Simon slaapt zeker hier?’ ‘Dat leek me wel het handigste ja.’

 

‘s Morgens voelde Johan zich al veel beter, maar nu dat hij Britt zo zag liggen, was hij bang haar aangestoken te hebben. Voorzichtig maakte hij haar wakker. ‘Hoe voel jij je nu?’ ‘Goed hoor. Jij voelt je al beter dan gisteren, zo te zien.’ ‘Hmmm.’ Johan legt zich terug tegen Britt.

Samen liggen ze zo nog een klein halfuurtje, als ze besluiten dat het gezien de tijd wel eens tijd wordt om uit bed te komen. Dan gaan ze samen douchen, alleen genieten ze er nu nog meer van als dat ze vorige keer deden. Ze wasten elkaar en maakte er een echt waterballet van. Dat zag ook Dorien, die niets vermoedend de badkamer kwam inlopen en daar vreemde geluiden hoorde, wat haar weer weg deed gaan. Direct naar Simon om hem hiervan ook mee te laten genieten. Zo gingen ze samen niets vermoedend de badkamer binnen en draaide de kraan open, die direct Britt en Johan onder een kokendhete douche deed staan. ‘Dorien, doe die kraan toe!’ ‘Even mijn handen wassen.’ ‘Dorien!’ Maar Dorien haastte zich absoluut niet en Britt kwam onder de douche vandaan, waar ze een beetje schrok van Simon daar ook te zien staan, die samen met Dorien in lachen uitbarsten, met het zien van Johan, ook nog in de douchecabine. ‘Ruim je wel netjes alles op mam. En ik wist niet dat die douchecabine zo groot was.’ Nu maakte Dorien en Simon we dat ze keisnel uit de badkamer verdwenen.

 

 

Zo begon helaas ook weer de werkweek. Merel zat met een enorme glimlach op haar gezicht al achter haar bureau. ‘Leuk weekend gehad Merel, bij Geert?’ ‘Het was fantastisch. Het is een God. Geloof mij, Geert is een God.’ ‘Ik geloof u.’ ‘Jou weekend was ook niet verkeerd, zo te zien.’ ‘Neen, inderdaad. Ben met Dorien, Simon en zijn vader naar de Efteling geweest. Het was heel leuk en gezellig.’ ‘En de vader van Simon is toevallig niet ook nog blijven slapen. Zo moeder, zo dochter en zo vader, zo zoon?’ Britt begon iets te kleuren. ‘Ja dus.’

Na een half uurtje aan pv`s gewerkt hebben, waren ze blij kwam Carla binnen, en ze hoopte op een zaak. ‘Britt?’ Britt keek meteen opgewekt naar Carla op. ‘Ja.’ ‘Er is hier een man die zijn vrouw als vermist komt opgeven.’ ‘Laat hem maar komen, verhoor 1. Dan komen Merel en ik eraan.’

 

Een paar minuten voor de dienst van Merel en Britt erop zit, worden ze gebeld. ‘Michiels.’ ‘Ja, we komen.’ Britt legde snel haar telefoon neer. ‘Ik denk dat je Geert zou moeten afbellen Merel. Ongeval met.’ ‘Ik bel wel onderweg. Moet jij de vader van Simon niet afbellen?’ ‘Merel!’

Op de plaats van het ongeval waren er al veel toeschouwers te zien. En ook een aardige ravage. Er lag een verfrommelde fiets, kinderfiets en de auto was ook niet helemaal gaaf meer, want die was om een lantaarnpaal gekruld. Merel en Britt zagen ook dat Raymond en Pasmans al ter plaatsen waren en liepen op hun af. ‘En al iets van de getuigen gehoord?’ ‘Neen, eigenlijk niet. We zoeken nog de man die gebeld heeft.’ Raymond keek eens naar Pasmans die nu met een man in gesprek was. ‘Ik denk dat Pasmans nu met hem in gesprek is.’ Merel liep naar Pasmans en zag daar dat het een bekende was, het was Johan. Direct liep ze terug naar Britt en tikte haar op de schouder. ‘Als je nog wilt weten wie Johan is, hij staat daar bij Pasmans.’ Britt wist even niet wat te doen, net doen of ze niet wist dat de Johan van Merel nu haar Johan is. ‘Leuke vent, om te zien.’ ‘Uiteindelijk bleef het daar ook bij. Trouwens, Geert komt zo naar hier. Hij woont hier om te hoek, kan ik hem toch nog even zien.’ ‘Merel, je bent erg, weet je dat?’ Merel knikte bevestigend en liep toen opnieuw in de richting van Pasmans. ‘Johan.’ Johan keek op bij het horen van de stem van Merel en ondanks dat hij dacht dat het hem niets meer deed, deed het hem wel degelijk iets. ‘Merel, wat doe jij hier?’ ‘Mijn job, ben flik. Maar dat had ik geloof ik niet verteld.’ ‘Merel, jij handelt dit verder af, of niet?’ ‘Is goed Pasmans.’ En zo liep Pasmans weer snel weg. ‘Hoe gaat het er nu mee?’ ‘Goed eigenlijk. En met jou?’ ‘Goed, goed. Maar ik heb het gevoel dat jij en ik elkaar niet genoeg hebben gegeven. Ken je dat gevoel?’ ‘Ik ken dat wel, maar ik heb dat niet tussen ons Johan, sorry.’ ‘Tuurlijk niet. Hoe stom, je hebt Geert, was het niet?’ ‘Geert ja, die er nu aankomt. Ben zo terug.’ Johan keek Merel na, toen ze naar Geert liep en hem een passionele zoen gaf. Nog steeds had Johan niet gezien dat Britt er was en Britt deed gewoon verder met haar job en zag wel Merel bij Geert, maar schonk er geen aandacht aan.

Na een paar minuutjes Geert kwam Merel weer terug bij Johan. ‘Sorry.’ ‘Ik zie nu ook wel waarom ik niet tegen hem op kon. Maar wat wil je nog weten?’ ‘Jij hebt gebeld, is het niet?’ ‘Ik heb jullie gebeld ja. Ik reed langs en zag die ravage hier, maar niemand in de buurt, dus ging ik ervan uit dat ook nog niemand de flikken, ehm politie, had gebeld.’ ‘Dus je hebt niets gezien?’ ‘Neen, dat heb ik je collega net ook al allemaal verteld.’ ‘Ja, en die noteerde natuurlijk ook al je gegevens?’ ‘Ja, die heeft hij nu zo ongeveer wel. Op telefoonnummers na geloof ik.’ ‘Maar die heb ik nog wel.’ ‘Kan ik nu gaan dan?’ ‘Dat is prima.’ ‘Het was leuk je weer even te zien Merel.’

Terwijl Johan wegliep belde hij naar Britt. En Merel kwam in de richting van Britt gelopen. Net iets eerder als dat Merel bij haar was, ging haar gsm. ‘Hey.’ ‘Kan je misschien dadelijk terugbellen, ben nu aan het werk en even druk.’ ‘Ja, dat is goed.’ En Britt hing weer op en draaide zich in de richting van Merel. ‘En?’ ‘Behalve dat Johan zei mij te missen, heeft hij verder geen belang in dit onderzoek. Hij kwam aanrijden en alles was al gebeurd.’ ‘Oké. Merci.’ Britt draaide zich om en voelde iets van verdriet in zich opkomen. ‘Britt, was dat net de vader van Simon die belde?’ ‘Ja, hij belde.’ ‘Bel hem anders even terug.’ ‘Nee, nee. Ik wil hem even niet spreken, denk ik.’ Merel snapte er niets van, maar schonk er dan ook geen aandacht verder aan.

 

Toen Britt eindelijk thuis kwam, kwam Dorien naar haar gelopen. ‘Johan heeft nog verschillende keren gebeld.’ ‘Oké schat. Zal ik je zo in bed stoppen?’ ‘Ja, dat is goed. Maar moet je Johan niet bellen?’ ‘Ik zal straks wel bellen, is dat goed?’ ‘Hebben jullie ruzie?’ ‘Waarom denk je dat?’ ‘Over hoe je reageert.’ ‘Laten we het erop houden dat ik iets te weten ben gekomen dat ik liever niet wou weten. Maar maak je er nu maar geen zorgen om.’ Britt gaf Dorien nog een kus en liep toen weer naar beneden en zat te twijfelen om Johan te bellen.

Maar veel tijd kreeg ze niet om daarover na te denken. Johan belde haar alweer. ‘Britt.’ ‘Hey Britt.’ ‘Dag Johan. Je hebt mij nog proberen te bellen, is het niet?’ ‘Ja en niet een keer.’ ‘Sorry, maar was druk met werk.’ ‘Bij de flikken, Dorien vertelde me dat je daar werkte. En nu heb ik al zo`n gevoel waarom je niet terug belde. Je hebt met Merel gepraat zeker, dat is een collega is het niet?’ ‘Mijn partner.’ ‘Dus jij was daar net ook aan het werk. Bij dat ongeval.’ ‘Ja, aan de andere kant.’ ‘En je had niet zoiets van: “He, mijn lief, laat ik eens naar hem toe gaan?”’ ‘Ik was druk en Merel ging al naar haar ex lief toe, die haar vertelde dat hij haar miste. Toen ik dat hoorde had ik al geen zin meer.’ ‘Maar het is niet wat je denkt Britt.’ ‘Nee, natuurlijk niet, natuurlijk is het niet wat ik denk. Je denkt niet aan mij vrij je met mij, neen, je denkt aan mijn partner bij de flikken.’ ‘Dat is niet zo!’ ‘Dag Johan.’ En Britt legt zo de haak weer neer. Johan weet nu niet wat te doen. En besluit Merel op te bellen. ‘Merel, Johan hier.’ ‘Waarom bel je Johan?’ ‘Kan ik misschien eens met je spreken?’ ‘Nu?’ ‘Als dat kan?’ ‘Zal ik dan naar jou toe komen?’ ‘Dan zie ik je zo.’ En zo ging Merel naar Johan toe.

‘Kom binnen Merel.’ ‘Johan, wat is er?’ ‘Wil je iets drinken?’ ‘Een koffietje graag.’ Samen gingen ze op de sofa zitten. ‘Je lijkt je partner wel, bij de flikken. Ook al niet vertellen dat je daar werkt.’ ‘Over wie heb je het nu? Britt?’ ‘10 op 10.’ ‘Dus je hebt een zoon? Simon? En daar vertel je mij weer niets over?’ ‘Heb ik echt niet gezegd een zoon te hebben?’ Johan kon het haast niet geloven. ‘Wist Britt van ons?’ ‘Ze wist dat ik met een Johan uitging, maar als ik moet denken wanneer ze de connectie heeft gemaakt, was dat vandaag. Toen ik haar jou aanwees als de Johan.’ ‘Ja, en daarna heb je haar natuurlijk als vriendin verteld dat ik zei je te missen.’ ‘Ja, dat zei ik ja, maar ik wist niet dat ze met jou ging en ik zag wel aan haar afgelopen week dat ze iemand zag en wist ook wie. De vader van Simon, maar heb nooit een naam gehoord. Johan, ze straalde.’ Merel zag aan Johan dat hij nu echt wist wat voor stoms hij had uitgehaald. Ze ging naast hem zitten en legde haar arm rond zijn schouders. ‘Ik weet dat ik je pijn deed, door dat met Geert, maar van vandaag wist ik niet, had ik dat geweten, had ik het nooit aan haar verteld.’ ‘Dit is mijn eigen puinzooi Merel.’ ‘Ja, maar ik zal zien wat ik voor je kan doen bij Britt.’ ‘Nee, niet doen, alsjeblief.’

 

De volgende morgen kwam Britt lang niet zo opgewekt als de afgelopen paar dagen binnen. ‘Goedemorgen Merel.’ ‘Britt, kom eens mee.’ Merel stond op en liep in de richting van een van de verhoorkamers. ‘Britt, wat is er?’ ‘Niets, helemaal niets.’ ‘Johan, is het niet?’ ‘Wat is er met hem? Mist hij je nog steeds? Of heeft hij een nieuw lief?’ ‘Ja, hij heeft een nieuw lief. Een hele leuke en lieve vrouw, mag ik hem geloven.’ ‘Maar hij is met zijn gedachtes nog steeds bij zijn ex.’ ‘Nee Britt, hij zit met zijn gedachtes bij jou. En dat weet je!’ ‘Dus jij weet inmiddels ook wie de vader van Simon is?’ ‘Ja, dat weet ik ook. Alleen ben ik daar niet op de leukste manier achter gekomen. Eerst vond ik het grappig dat Johan zei mij te missen en omdat ik niets wist dacht ik dat jij het ook wel leuk zou vinden om dat te weten. Maar nu, nu is alles anders. Hij is nu gevallen voor een veel leukere vrouw en zowel hij als zij verdienen hun geluk. Hem heb ik pijn gedaan met Geert en jou heb ik pijn gedaan met Johan.’ ‘Maar daar kon je niets aan doen. Dit is zijn eigen schuld. Jij staat hierbuiten.’ Dan wordt er op de deur geklopt en voorzichtig opent Pasmans de deur. ‘Britt, Merel, die getuige van gister is hier.’ ‘Merel, leef je uit. Ik blijf nog even hier om mijn koffie op te drinken.’ ‘Pasmans, breng hem maar naar het verhoor hiernaast, daar ga ik zitten.’

Merel liep via de intercom naar het verhoor toe, en klikte die aan. Zodat Britt mee kon luisteren. Ze zat met haar rug naar het glas dus kon Johan wel niet zien.

‘Johan, ga zitten.’ ‘Is Britt er ook Merel?’ ‘Britt is ziek.’ ‘Ziek van mij, is het niet?’ ‘Waarom ben je hier Johan?’ ‘Ik ben hier voor haar Merel, ze was niet thuis, of deed niet open en nam niet op. En ik wist even niet hoe anders hier binnen te komen.’ Merel pakte haar kladblok en schreef daar iets op, voor ze hem Johan voorschoof. Johan las de boodschap. “Ze zit hiernaast en kan meeluisteren, vandaar dat ik het opschrijf. Ze is er kapot van.” Johan keek naar Merel op. ‘Je zult haar hier niet vinden Johan.’ ‘Ik zal dan maar gaan.’ Johan schreef inmiddels terug op het papiertje: “Dat is door de deur waar jij net uitkwam?” ‘Ja, dat lijkt me het beste.’ En hieruit haalde Johan precies hetgeen wat hij eruit moest halen. ‘Toch bedankt dat je even wou luisteren Merel.’

Britt zat nog steeds in de verhoorkamer ernaast en Merel opende de deur voor Johan, zodat hij haar kon zien zitten en gaf hem een klein duwtje in de rug. Johan zag dat Britt met haar handen voor zich uit zat, met daarin een zakdoekje. ‘Hij is weg Britt.’ Britt hoorde wel dat er een stoel naast haar werd geschoven, ze dacht gewoon dat het Merel was, maar plots voelde ze een hand vanaf haar schouder naar beneden glijden Zo wist ze ook direct dat het Johan was die hierbinnen bij haar was en niet Merel. ‘Johan, wil je alsjeblief weer weggaan? Ik heb geen zin in u.’ ‘Britt, wil je alsjeblief even naar mij luisteren? Alsjeblief?’ Britt blijft met haar rug naar Johan zitten en voelt dat er weer tranen over haar wangen lopen, maar reageert verder niet op hem. ‘Het was dat ik Merel gister weer zag, ik dacht dat ze me niets meer deed, maar gister werd het tegendeel bewezen. Mijn gevoel voor haar was nog niet weg. En dat heb ik haar gezegd. En dat ik het gevoel had dat we elkaar mogelijk niet de kans hebben gegeven. Maar dat staat in contrast met wat ik voor jou voel Britt. Dit is zo anders. Jij bent zo anders.’ Merel was geluidloos verder de verhoorkamer in gelopen en zag wat alles wat Johan zei met Britt deed en liep naar Johan toe, waar ze haar hand op zijn schouder legde. ‘Je kan beter gaan Johan. Ik denk dat ze het wel heeft begrepen.’ ‘Ja, ik zal gaan. Sorry Britt, het spijt me.’ Johan gaf haar een kus op de wang en zag toen pas het gezicht van Britt. Voorzichtig nam hij het zakdoekje uit haar handen en wreef zachtjes de tranen uit haar gezicht. Daarna legde hij het zakdoekje op tafel en ging zelf nu weg, gevolgd door Merel.

‘Bedankt Merel, dat je mij de kans gaf om ..’ ‘Ik deed dit voor haar. Maar ik vrees dat ik het d`r alleen maar moeilijker heb gemaakt.’ ‘Jij niet, dat heb ik gedaan. Ik zal dit niet vergeten.’ En Johan liep weg.

 

Toen Johan aan het eind van de dag thuiskwam van zijn werk had Simon natuurlijk het verhaal al wel van Dorien gehoord dat ze dacht dat Britt en Johan ruzie hadden, daarom had Simon zo subtiel als hij is de foto uit de Efteling, van uit de bobsleebaan open op tafel gelegd. Zodat Johan die foto wel moest zien, waarop hij en Britt elkaar kuste. Johan zag dan ook die foto liggen toen hij zijn tas op tafel zette en zijn jas uittrok. Direct legde hij de foto dicht, Simon die dat zag nam die zijn gsm en stuurde een berichtje naar Dorien. Ik denk dat je gelijk hebt Dot. Papa legde gelijk de foto uit de Efteling dicht. Als het maar tussen ons niet zo gaat. TT4N en Kus. Simon liep toen naar Johan toe. ‘Jullie hebben echt ruzie, is het niet?’ ‘Heb jij je huiswerk al af?’ ‘Bijna.’ ‘Ga dat dan eerst maar even doen. Dan zal ik ondertussen eten voor ons gaan maken.’ Simon kreeg een berichtje van Dorien terug. Ik was daar al bang voor. Nu maar hopen dat wij nog wel zo vaak bij elkaar kunnen zijn, al zullen ze dat niet kunnen stoppen. Kus van mij. ‘Papa, mag ik morgen naar Dorien?’ ‘Natuurlijk mag dat. Ben je bang dat het nu niet meer zou mogen?’ ’Misschien wel een klein beetje ja.’ ‘Wat er tussen mij en Britt is, zal niet op jullie effect hebben. Ik hoop dat het bij jullie veel beter mag gaan, echt.’ ‘En ik hoop dat het tussen jullie net zo mag worden als dat het tussen mij en Dorien is.’

 

‘Mam, mag morgen Simon hier komen?’ ‘Ja hoor, geen probleem.’ ‘En Johan?’ ‘Die Simon komt ophalen?’ ‘Nee, die ik heb uitgenodigd om te komen eten.’ ‘Je hebt wat?!’ ‘Johan uitgenodigd morgen te komen eten.’ ‘Dan kan je het ook wel weer afzeggen.’ ‘Neen mam, ik mag ook nooit afzeggen heb ik geen zin.’ ‘Ik bel hem zelf wel af.’ Dorien wist niet wat te doen, dus stuurde ze snel naar Simon haar plan en wat ze bedoeling was. En direct ging de telefoon bij haar. ‘Simon?’ ‘Hoe raad je het zo? En hoe reageerde ze?’ ‘Dat ik het af moest zeggen, maar het probleem is dat ik het Johan nog niet eens heb gevraagd.’ ‘Hier is je kans.’ ‘Pap!’ Johan kwam eraan gelopen. ‘Dorien wil je iets vragen.’ ‘Ja Dorien.’ ‘Hey Johan, omdat het zo gezellig was in de Efteling, vroeg ik mij af of je misschien had morgen te komen eten?’ ‘Ik denk niet dat het zal gaan.’ ‘Maar ik wil het graag, alsjeblief?’ ‘Ik zal kijken, oké?’ ‘Kom nu maar gewoon. Ik zie je morgen.’ En Dorien hing de telefoon direct weer in.

‘Simon, wat weet jij hiervan?’ ‘Waarvan?’ ‘Morgen bij Britt eten?’ ‘Heeft Dorien je dat gevraagd?’ vroeg Simon heel verbaasd. ‘Ik dacht dat ze zou vragen of ik daar mocht blijven slapen.’ ‘Zeker?’ ‘Heel zeker.’ Johan keek Simon nog een keertje aan en ging toen verder met koken.

Tegen 10 uur ging de telefoon bij Johan. ‘Johan van Lancker.’ ‘Johan, sorry dat ik bel, maar ik wou even iets weten.’ ‘Britt?’ ‘Heeft Dorien je uitgenodigd om morgen te komen eten? Ik heb liever niet dat je komt.’ ‘Britt, ik heb gezegd dat het me geen goed idee leek.’ ‘Dat lijkt mij inderdaad ook niet.’ ‘Maar ze accepteerde geen nee.’ ‘Dus heb jij maar ja gezegd?’ ‘Ik kreeg niet de tijd om iets te zeggen, ze haakte al in, voor ik kon antwoorden.’ ‘Maar je antwoord is dus nee?’ ‘Omdat ik weet dat jij niet wilt, is mijn antwoord inderdaad nee.’ ‘Maar anders was je wel gekomen?’ Johan hoorde nu aan de toon van Britt dat ze van stemming iets veranderde. ‘Natuurlijk was ik anders wel gekomen. Dan had ik bij jou kunnen zijn, of had ik dat nu niet moeten zeggen?’ ‘Ik zal je niet tegenhouden met te zeggen wat je wilt zeggen.’ Even is het stil. ‘Ik zal Simon morgenavond rond 9 uur komen ophalen, is dat goed?’ ‘Dat is goed.’

 

Johan was bang als dat hij te vroeg zou komen Britt er misschien iets achter zocht, wat hij eigenlijk wel hoopte, maar besloot toch maar om een paar minuutjes later te komen. ‘Dag Britt.’ ‘Hey Johan, wil je even binnenkomen?’ Ze vond dat ze het niet kon maken hem buiten te laten staan. ‘Ik wacht wel buiten.’ ‘Wat jij wilt.’ Johan hoort aan de toon van Britt dat ze misschien juist wel wou dat hij even binnenkwam. ‘En heeft hij zijn bord wel leeggegeten?’ vroeg Johan iets schijnheilig toen hij toch achter Britt naar binnenliep, om zo het ijs te kunnen breken. ‘Ja, hij heeft zijn bord leeggegeten.’ zei Britt lachend. ‘En hij zag er stukken beter uit, na zijn bord leeg te hebben gegeten als dat jij deed na het ritje Python.’ ‘Wat heeft dat met elkaar te maken?’ ‘Nu ligt namelijk Dorien ziek op bed.’ ‘Toch niet door jou eten?’ ‘Ik weet het niet, maar ik zal Simon even halen.’ ‘Wacht maar, dat doe ik wel, kan ik direct even bij Dorien kijken en vragen mij volgende keer te laten uitspreken.’ Zo liep Johan naar boven en klopte op de deur van Dorien, waarvandaan door Simon al snel ‘binnen’ werd geroepen. ‘Gaat het een beetje Dorien?’ ‘Jawel, het is maar goed dat je hier niet bent komen eten, al vond ik het wel wat kinderachtig.’ ‘Wie is hier nu kinderachtig, ik hang niet direct in, wil de ander nog antwoorden.’ ‘Dus nu is het mijn schuld?’ ‘Natuurlijk niet, maar het zal niet helpen Dorien, echt niet. Simon kom je mee, we gaan naar huis.’

 

Het weekend had Britt Simon uitgenodigd om mee te gaan naar zee. En uiteindelijk na aandringen van de kinderen had ze ook Johan uitgenodigd. ‘Bedankt voor de uitnodiging Britt.’ ‘Daarvoor moet je bij die twee zijn, die wouden dat perse.’ ‘Jullie dan bedankt.’ ‘Is graag gedaan.’ riepen zowel Simon als Dorien.

Bij de zee liepen Dorien en Simon direct weg van Britt en Johan. ‘Johan, ik weet niet goed wat nu te doen.’ ‘Hoe bedoel je Britt?’ ‘Je weet wel wat ik bedoel. Wat ik nu moet doen met jou?’ ‘Met mij? Zoals we nu omgaan vind ik al beter als een paar dagen terug. We spreken weer.’ ‘Ja, maar ik wil meer.’ ‘Je wilt meer?’ Vraagt Johan hoopvol, met een opkomende glimlach. ‘Je wilt meer? Meer van dit?’ En Johan geeft Britt een kus op de mond. ‘Johan, stop, wacht. Ik wil dit dolgraag, maar er zijn ook dingen die mij tegenhouden.’ ‘En dat is met wat ik gezegd heb?’ ‘Ja, met iets wat je tegen Merel zei. Dat deed zo`n zeer Johan.’ ‘Laten we dan maar gewoon vrienden zijn. Elkaar geen hoop geven, dat doet ook zeer.’ Beide keken ze elkaar aan en liepen samen het strand op. Waar Dorien en Simon inmiddels al een hand vol schelpen hadden verzameld. ‘Kijk eens pap.’ En Simon liet Johan een nog heel scheermesje zien. ‘Amai, jullie hebben precies al jullie best gedaan.’ ‘Er ligt hier ook wel veel. Het is alleen moeilijk om de mooiste ertussenuit te halen.’

Bij het zoveelste paviljoen gingen ze toch naar binnen om wat drinken te halen. ‘Wat willen jullie allemaal drinken?’ ‘Een koffietje’ ‘Cola’ ‘Ik ook een cola, alsjeblief.’ Zo kwam Johan met twee koffietjes en twee cola terug en zetten die op het tafeltje neer, net zoals vier stukjes appelgebak. ‘Dankjewel Johan’ riep Dorien vrolijk uit en ook Simon bedankte zijn vader, maar Britt knikte enkel als bedankje. En toen Johan even niet keek, en Dorien ook niet, wisselden Simon en Britt van bordje, zodat Simon die van Britt nog kon opeten.

 

Op de terugweg naar de auto liepen Britt en Johan diep in gesprek achter een dollende Simon en Dorien aan. Britt raakte opnieuw steeds meer geïnteresseerd en geïntrigeerd in hem. Maar door haar achterhoofd spookte van wat ze aan het begin van vandaag tegen elkaar hadden gezegd, dat ze elkaar geen hoop moesten geven. Ze ging wel steeds dichter bij hem lopen en misschien wel in haar onderbewustzijn zocht haar hand die van Johan op en nam die vast. Johan keek haar aan en zag dat ze een glimlach op haar gezicht had staan. Voorzichtig nam hij nu haar hand vast. Nu liepen ze helemaal niet hard van stapel. Ze wisten nu hoe kwetsbaar ze samen waren.

 

‘Zullen we dadelijk wat afhalen en bij ons thuis opeten?’ vroeg Britt aan Simon en Dorien, die beide verbaasd keken naar haar. Zeker omdat ze nu ook Johan uitnodigde en ze wisten dat het niet echt goed ging tussen hun, alhoewel ze vandaag wel gezellig aan het kletsen waren. ‘Ja, leuk.’ Zo gingen ze met zijn allen nog wat eten en werd er besloten dat Simon bleef slapen.
Britt en Johan zaten nog in de living iets te drinken. En elke keer als Britt opstond om iets te halen en weer terug ging zitten kwam ze dichter en dichter bij Johan zitten. ‘Allé, kom nu gewoon direct bij me zitten. Dit is frustrerend.’ Britt kroop direct dicht tegen Johan en legde haar hoofd tegen zijn schouder, waarop Johan zijn arm om haar legde. ‘Zo beter?’ Britt kroelt nu nog dichter tegen Johan aan. Langzaam wrijft ze met haar hand over het bovenlichaam van Johan. ‘Blijf bij mij’ zei Brit ineens uit het niets. ‘Alsjeblief Johan. Blijf hier vannacht.’ Johan gaf Britt een kus op haar voorhoofd.

Samen gingen ze naar bed toe, Britt die dicht tegen Johan kwam liggen ‘Het gaat weer worden als eerst, dat voel ik.’ ‘Ik voel iets anders.’ Britt keek op naar Johan. ‘Het gaat veel beter en leuker worden Britt.’ ‘Denk je?’ ‘Nee, ben zeker zelfs.’ Liefdevol begint hij over haar lichaam te wrijven, maar gaat niet verder en raakt haar ook niet op intieme plekken. ‘Laten we het rustig opbouwen Britt en er iets moois van maken.’ Johan had niets eens door dat Britt al half in slaap was gevallen.

 

De volgende morgen waren Dorien en Simon eerder op dan Johan en Britt en toen ze beneden kwamen de jas van Johan nog zagen liggen, keken ze direct naar het bed van Britt en zagen daar dat Britt dicht tegen Johan, in zijn armen, lag te slapen. ‘Ik wist het, ik wist het’ fluisterde Dorien blij naar Simon. ‘Het moest ook wel.’ ‘En zullen we nu doen of we van niets weten en nu terug naar bed gaan?’ Samen liepen ze stilletjes terug naar de kamer van Dorien.

Britt die eerder wakker was geworden dan Johan keek even naar hem en legde haar hoofd op zijn borst. En wreef even met haar hoofd, zodat ze lekker lag en viel al weer snel in slaap. Een klein half uurtje later werden ze beide wakker en keken elkaar verliefd in de ogen. ‘Lekker geslapen?’ ‘Heerlijk.’ Britt gaf Johan een klein kusje op de mond. ‘Ik ga me zo douchen, kom je ook?’ ‘Ik kijk wel vanaf hier naar je.’ Britt stapte uit bed en liep naar de badkamer, waar ze zich snel ging douchen. Johan had zich wel in de richting van de badkamer gedraaid, maar zag direct ook wel dat daar niets te zien viel.

Johan kwam iets later toch Britt ook vergezellen onder douche en genoot wederom van haar lichaam en waste haar liefdevol, beide leken ook te zijn vergeten dat de kinderen erbij waren. Dat die nu niet wegwaren. Britt kwam dicht tegen Johan aanstaan onder de douche. En begon hem te zoenen.

 

Nadat ze gedaan waren met douchen gingen ze naar de living en daar hielp Johan Britt met het ontbijt voorbereiden. Vers geperste jus d’orange, gekookt eitje, allemaal heel uitgebreid en Johan snelde ook nog even naar de bakker om verse croissantjes en broodjes te halen.

‘Goede morgen Dorien en Simon.’ ‘Zo goed geslapen mam?’ ‘Jullie ook?’ Simon en Dorien knikten beide dat hun ook lekker hadden geslapen. En net op dat moment gaat de bel. ‘Ik zal wel opendoen.’ Dorien liep snel naar de deur en liet Johan binnen, zette de deur op een kier en liep terug binnen. ‘Het is uw papa.’

Johan kwam binnen en keek direct in de richting van Britt en de gedekte tafel. ‘Wel, hier zijn de broodjes.’ ‘Ook een goede morgen Johan.’ ‘Goede morgen allemaal, lekker geslapen?’ ‘Heerlijk geslapen, jij toch zeker ook wel, hier?’ Johan kijkt Dorien aan, gevolgd door Simon. ‘Je hebt hier geslapen, hè, bij Britt, ik bedoel samen met Britt.’ Britt kijkt Johan even aan en daarna Dorien en ziet in haar ogen dat ze haar en Johan hebben zien liggen. ‘Waarom vragen als je het antwoord al weet?’

 

Dit verhaal is geschreven voor Uijtje

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©