De verbouwing

Britt loopt voor het commissariaat langs en kijkt eens om naar een auto die met een behoorlijke snelheid nadert. Voor het commissariaat zet de automobilist de auto op de parkeerplaats. Tony springt vrolijk uit de auto: "Wat een timing hé." Britt kijkt eens op haar watch en ziet dat het precies 9 uur is. Britt knikt instemmend. Samen lopen ze het commissariaat binnen, waar ze en hels kabaal horen. "Wat is hier aan de hand?" Vraagt Tony bedenkelijk aan Carla. "Ze zijn bezig met een verbouwing. Heeft Vanbruane jullie dat niet vertelt?"
"Neen," Zegt Britt onbegrijpelijk.
"Oh, voorlopig zullen jullie het met een paar cellen moeten stellen voor de verhoren."
"Oh gezellig!" kraait Tony uit. Ze lopen naar boven en zien dat de verhoorkamers helemaal vol staan met apparatuur. "Nou dit kan gezellig worden" zegt Tony. Ze lopen naar het kantoor van Vanbruane en gaan gelijk zitten.
"Waarom wisten wij niks van die verbouwing?" Vraagt Britt.
"Omdat ik dit ook niet van tevoren wist. Ik hoorde het pas vorige week. En toen waren jullie weg. Op vakantie met z'n tweetjes en de kinderen weet je nog" zegt Nadine.
"Hoe moeten we nu verhoren?" Zegt Tony.
"We richten een paar cellen in als verhoorkamer. Daar moeten jullie het voorlopig mee doen."
"Hoe lang gaat dit nog duren?" Vraagt Britt.
"Nog twee weken." Britt en Tony staren Nadine met open mond aan. "Nog twee weken?" zeggen ze beiden tegelijk. Nadine knikt: "Ik kan het ook niet helpen hè." Samen lopen ze het kantoortje uit.
Tony neemt plaats achter haar bureau. "Heeft u nog wat voor ons te doen?" Vraagt Britt terwijl ze haar jas uittrekt. Nadine schudt haar hoofd negatief heen en weer. Britt laat een diepe zucht. Tony legt haar maat 42 op het bureau. "Heb ik mij daarvoor zo gehaast, en ik heb nog wel gescoord, moet ik mijn primeur missen." zegt Tony geïrriteerd: "Er is niet eens wat te doen hier zo." Britt wijst op een aantal pv's. "Ha ha, ja, dat dacht je." lacht Tony. Snel haalt ze haar maat 42 van het bureau "Koffie?" Britt knikt. Tony staat snel op en loopt naar de kantine. Even later komt ze terug met twee koppen koffie. "Wat een rotzooi zeg. Je kan er niet eens normaal langs lopen." Ze geeft de kop aan Britt. Britt wil een slok nemen, maar kijkt met een vies gezicht naar haar koffie. Tony die net een slok nam kijkt haar raar aan. "Wat is er?"
"Er zit allemaal stof in mijn koffie." Tony kijkt verschrikt in haar koffie kopje en rent naar de toiletten. Britt begint keihard te lachen en gooit haar koffie weg. Ze pakt die van Tony en kijkt in het kopje. Britt grinnikt en gooit ook haar koffie weg. Ze loopt langs de verhoorkamers door naar de wc's. Daar hoort ze Tony kotsend boven de wc hangen. Britt klopt drie maal op de deur. "Hmm.." Klinkt ertussen de gorgelbuien door. Britt doet de deur voorzichtig open en kijkt ernstig om het hoekje. Britt moet eigenlijk vreselijk lachen, maar uit beleefdheid houdt ze het bij een grimas op haar gezicht. "Ca va?" vraagt ze dan. Tony haalt haar hoofd van boven de wc omhoog en kijkt Britt aan. Haar ogen zijn waterig en haar huid doet lijkbleek zien. Tony knikt: "het gaat." Britt wrijft Tony over haar rug en verlaat de toiletruimte. Wanneer ze de deur sluit, barst ze in lachen uit. Britt loopt lachend naar haar bureau terug maar ze moet weer langs de verhoorkamers. Daar voor liggen allemaal kabels. Britt let niet goed op en loopt struikelend verder. Tony die net uit de toilet komt gelopen ziet dit en begint te lachen. Ze slaat met haar handen op haar benen van het lachen maar ze heeft nog altijd een wit gezicht. Britt die eindelijk aan de overkant gekomen is staat met haar handen in de zij. Plotseling komt er een hels kabaal vanuit de verhoorkamers. Britt schreeuwt met een glimlach "Zie jij nu maar eens hier te komen." Tony die haar niet verstaat schreeuwt terug "Wat zeg je?" Tony probeert met haar handen op haar oren voorzichtig langs de kabels te komen. Maar plots komt er een enorme stofwolk uit de verhoorkamers. Een knappe man komt buiten gelopen. "Oeps sorry.." lacht hij vriendelijk. Tony loopt stug door. niet veel verder blijft ze staan. Slaat haar haren achterover en ziet het gezicht van Britt alweer verblijden. Tony blaast de stof weg rond haar mond. Britt loopt op Tony toe en haalt haar hand langs haar wang en bekijkt haar vingers. Van viezigheid steekt ze haar tong uit. "Getver!" roept ze uit en laat haar hand aan Tony zien. "Zie ik er zo uit?" Britt knikt lachend. "Jak!" Tony slaat haar handen op haar wangen. "Ik ga naar huis." Terwijl ze dit doet komt er een stofwolkje van haar wangen af. Ze loopt naar Vanbruane en zegt: "Ik ga me thuis even douchen en verkleden. Ik ben zo terug."
"Waarom?" Vraagt Nadine, nu pas opkijkend van haar werk. Nadat ze Tony ziet schiet ze in de lach. "Ja ga maar."
Tony loopt boos weg. Nu moet ze weer langs de verhoorkamer. Voorzichtig kijkt ze om het hoekje. Ze ziet dat de mannen koffie aan het drinken zijn en vlug rent ze voorbij de voorkamers. Ze valt met een klap voorover. "Verdomme die rot snoeren." Achter zich hoort ze Britt keihard lachen. Tony krabbelt terug omhoog en kijkt Britt boos aan. Britt loopt terug naar kantoor en kijkt de documentenmappen met pv's aandachtig door. Na een lange tijd komt Vanbruane uit haar kantoor gelopen: "Britt?"
"Ja?" Britt draait haar hoofd van het werk af.
"Is Tony nog niet terug?" Britt schudt haar hoofd. "Ik heb een zaak."
"Ik pik haar wel op, waar gaat het om?"
"Er zijn twee mensen overvallen. In de Nopri. Het is een echtpaar die gewoon aan het winkelen was. De baas heeft de daders al gepakt dus die kan je zo meenemen." Britt knikt. Ze pakt haar jas en loopt voorzichtig over de kabels langs de verhoorkamers. Het kabaal begint weer en Britt haast zich weg. Als ze buiten staat klopt ze haar jas eens goed uit en haalt haar handen door haar haar. "Gelukkig zit ik niet zo onder als Tony" lacht Britt.

Britt stopt voor de boot van Tony en tutert twee maal. Dan stapt ze uit en loopt op de boot toe. "Tony?" roept ze voor de deur. "Tony!" Klinkt Britt ongeduldig.
"Ja, ja ik kom!" In haar onderkledij loopt Tony op de deur toe en laat Britt binnen. "Wat is er?" vraagt ze vaag.
"We hebben een zaak, diefstal. We moeten gaan."
"Oo.. Geef me 2 minuten." Tony rent door het hele huis heen en al springend probeert ze haar broek aan te trekken. Britt moet er een beetje om lachen, 'wat en chaoot' denkt ze. Uiteindelijk lopen de dames op de auto toe. Gelijk zodra Tony plaats neemt en de deur gesloten heeft trekt ze de klep van het zonnescherm naar beneden en kijkt in het spiegeltje. "He verdorie!"
Britt kijkt haar onbegrijpelijk aan. "Mijn haar," oppert Tony triest en haalt haar hand er door.
"Ah joh, maak je niet vet, 't is toch nie dat ze op u letten." Tony kijkt verbaasd naar links. "Ik maak toch veel meer indruk!" grapt Britt.
"Ja.. pffhh, jij? Zo'n goeie heb ik nog nooit gehoord." Krijgt Britt teruggeworpen. Britt glimlacht. Ze rijden naar de Nopri. Daar aangekomen vragen ze aan een caissière waar ze de baas kunnen vinden. Het meisje wijst op een kantoortje en Britt en Tony lopen er op af. Ze kloppen aan en lopen naar binnen. Daar binnen zien ze een 3 vrouwen en 2 mannen zitten. De eigenaar stelt zich voor. Hij vertelt het verhaal. " Dit is het echtpaar Bomans. Zij zijn bestolen door deze twee jonge dames. Althans dat zeggen ze. De twee dames zeggen dat ze niks gedaan hebben." Britt en Tony knikken vriendelijk naar de mensen.
"Ik ga vragen om een combi" zegt Tony. Britt neemt plaats en noteert de namen van de mensen. "U bent het echtpaar?" Vraagt Britt als ze op de twee oude mensjes voor zich wijst. "Meneer en mevrouw Bomans!" veronderstelt Britt. De man en vrouw op leeftijd knikken voorzichtig. "En deze twee vrouwen hebben u bestolen?" Britt probeert de situatie te inventariseren. "U bent?" Vraagt Britt aan de twee jonge dames.
"Ik heb niks gedaan!" vertelt de ene vrouw. "Dat vroeg ze niet!" Springt Tony bij wanneer ze net binnen komt lopen. "Ze vroeg naar uw naam!"
"Stephanie Vanmeer." Britt knikt en nodigt de andere uit haar naam ook te noemen.
"Debby Kronket" Britt noteert de namen en Tony vraagt aan het echtpaar: "Wat hebben ze van u gestolen?" Het echtpaar kijkt elkaar aan en de man zegt "Ik mis mijn portefeuille." Britt schrijft nog steeds alles op. Ze horen in de verte sirenes en die komen steeds dichter bij. Raymond en Sel stappen uit en lopen de Nopri binnen. Tony loopt op hen af en zegt "Nemen jullie het echtpaar me. Dan nemen wij de twee dames mee." Sel knikt en wijst het echtpaar de weg naar de combi.
"Moeten wij hier in?" vraagt de vrouw en kijkt naar de twee jonge meiden die in de auto van Britt en Tony stappen.
"Ja.." Zegt Sel onbegrijpelijk.
"Ja hun zitten comfortabeler." Jankt de vrouw.
"Dan gaat u toch te voet?! Het is tenslotte maar en paar kilometer." Reageert Raymond scherp. Met tegenzin stapt het echtpaar in. Op het commissariaat gekomen wijzen Sel en Raymond het oudere stel een cel. "Moet ik daar in? Ik heb toch zeker niks misdaan?!" De vrouw begint haar geduld te verliezen. "Ik klaag u aan bij uw overste!" De oudere vrouw wijst met een dreigende vinger op Selattin. "Mevrouw gaat u alstublieft even naar binnen."
"Wilt u misschien een koffie?" vraagt Raymond beleeft.
"Nou lekker." zegt de man.
"Het is hier een zooitje." gooit de vrouw er gelijk achteraan en kijkt haar man boos aan. "En ik wil niet weten hoe jullie koffie er uit ziet."
"Alsjeblieft Toos, doe rustig en ga naar binnen." commandeert de man zijn vrouw. "Het komt allemaal wel goed." De vrouw gehoorzaamt haar man en loopt naar binnen. Selattin wijst hen twee stoelen en het echtpaar gaat zitten. Raymond is koffie gaan halen. Sel gaat ook op een stoel zitten en legt de mensen uit wat er aan de hand is. "Er vind momenteel een verbouwing plaats. De verhoorkamers worden verbouwd en daarom hebben we een paar cellen ingericht als verhoorkamers." Plotseling komt er vanaf boven een hels kabaal. Sel kijkt geërgerd op naar boven en de celdeur wordt open gedaan. Raymond komt binnengelopen met twee kopjes koffie voor het echtpaar. Hij zet ze neer en gaat ook zitten. Selattin haalt diep adem en begint met het verhoren. "U was samen aan het winkelen..." Selattin wordt onderbroken door een hels gedril en stofdeeltjes dwarrelen naar beneden. "Bon," Vervolgt Sel als hij zijn blik weer tot het echtpaar went. "Hoe ziet uw portefeuille eruit?" "Hij is van leer en de kleur is beige." Zegt de vrouw
"En u was samen aan het winkelen in de Nopri, en toen?" vroeg Sel door.
"We hadden al onze benodigdheden in het karretje geladen, hè Gert?!" De vrouw kijkt haar man dwangmatig aan. De man knikt en de vrouw vervolgt. "Toen Gert wou gaan betalen bij de kassa, was zijn portemonnee ineens weg." Verklaart de vrouw. "Hmhm.." Zegt Selattin die alles noteert.
"En u heeft gezien dat de twee dames uw portefeuille heeft gestolen." De man wil zijn hoofd heen en weer schudden. "Ik ben zeker." Zegt de vrouw gelijk. "Heeft u gezien dat één van de twee de portemonnee heeft gestolen?" vraagt Raymond nog een keer. "Ik ben zeker dat zei het waren."
"Maar u kwam er pas achter bij de kassa! En welk van de twee heeft hem gepakt?"
"Dien blonde zeker?" veronderstelt de vrouw.
"Dus u bent er niet zeker van?" vraagt Raymond door. De man probeert wat te zeggen, maar zijn vrouw wijst hem erop zijn mond te houden: "Jawel" zegt de vrouw: "Ik weet zeker dat die blonde Gert's portemonnee gepakt heeft. Heel zeker." Sel die alles op geschreven heeft kijkt naar Raymond en dan naar de man.
"Heeft u het ook gezien dat het blonde meisje uw portefeuille gepakt heeft uit uw jas?" De man schudt zijn hoofd en zijn vrouw kijkt hem boos aan. "Maar wat zeg je nu toch allemaal?" zegt de vrouw boos. "Je zei zelf tegen die meisjes dat ze je portefeuille terug moesten geven. En daarna heeft de kassa jufrouw de eigenaar geroepen."
"Meneer u heeft dat niet gezegd?" De man knikt wijselijk. "Ik was het vergeten, ik heb dat inderdaad geroepen." Selattin kijkt Raymond aan en wenkt hem mee naar buiten te gaan. "Heeft u even een klein momentje?" De man knikt, maar de vrouw wordt alsmaar ongeduldiger: "Ik wil gewoon die portefeuille terug." klaagt de vrouw.
"Dan zou u toch nog even een klein momentje moeten hebben." Raymond sluit geïrriteerd de deur.
"Het verhaal houdt geen steek." Zegt Raymond. Sel schudt zijn hoofd bedenkelijk. "Ik begin echt te geloven dat die meisjes niks hebben gestolen."
Uit een andere cel komen Britt en Tony ook juist buiten gelopen. "En?" Vraagt Britt.
"Er klopt niks van hun verhaal, de vrouw zegt het gezien te hebben, maar ze bemerkte pas dat hun portemonnee weg was bij het afrekenen."
"En bij jullie?" Vraagt Selattin.
"Ze blijven ontkennen, ja zij waren ook in die winkel, maar ze hebben geen portemonnee van de man bij. Ze leken echt geschokt van het feit dat ze voor diefstal werden uitgemaakt."
"De vrouw zegt te denken dat het blonde meisje hem geritseld heeft."
"Wel, zij leek mij echt heel verbaasd en ze was ook niet zenuwachtig of zo." deelt Britt mee.
"Wat doen we nu?" vraagt Sel.
"Ik vind dat we die caissière er maar eens bij moeten gaan halen. Misschien dat zij ons iets meer kan vertellen." zegt Tony en Britt knikt. "Willen jullie gaan?" vraagt ze aan Sel en Raymond. "Zeg trouwens waarom werken jullie nu ineens samen? Waar zijn Pasmans en Vanneste?" Vraagt Tony verbaasd. Sel en Raymond beginnen te lachen. "Zij kregen een speciale opdracht van Vanbruane. Als je straks naar boven loopt moet je maar eens in een van de verhoorkamers kijken." Tony en Britt beginnen te lachen. "Toch niet..?" Sel en Raymond knikken tegelijk. Tony en Britt rennen naar boven en gluren om het hoekje van verhoorkamer 1. Daar is niemand te vinden. Ze lopen gelijk door naar verhoorkamer 2 en vinden daar 2 mannen in een vieze tuinbroek die onder de verf zit. "Pasmans niet bewegen." Schreeuwt Vanneste. "Straks valt die spiegel nog."
"Ik kan er niks aan doen er zit stof in mijn neus en ik moet niezen." Britt en Tony liggen helemaal in een scheur. Ze horen Vanneste schreeuwen. "Pasmans als jij het durf om te gaan niezen!"
"Maar Vanneste daar kan ik toch ook niks aa aaa aa.." Tony die dit hoort rent op Pasmans af en houd haar vinger voor zijn neus.
"Dank je Tony." zegt Pasmans. Tony haalt haar vinger weer weg en Pasmans trekt een raar hoofd. Met een raar stemmetje roept hij "Tony!!!!" Tony legt gelijk haar vinger weer terug. Britt die bij de deur opening staat komt niet meer bij van het lachen. "Is het nu gedaan?" vraagt Tony streng. Pasmans knikt met zijn hoofd. Voorzichtig haalt ze haar vinger weg. Ze kijkt Pasmans aan en als ze ziet dat hij geen aanstalten meer maakt om te gaan niezen zegt ze: "Nog even volhouden jongens laat die spiegel niet vallen anders krijgen jullie bonje met de baas." Ze geeft Pasmans een schouderklopje en het stof waait van zijn schouders af recht zijn gezicht in. "Tony!!!!!" klinkt het weer en Tony rent op hem af. Maar het is te laat. Pasmans moet niezen en de spiegel begint te bewegen en Tony probeert vlug de spiegel vast te houden. Britt die dit ziet rent er ook op af en legt haar handen vlak op de spiegel. Pasmans laat de spiegel los en nu houden Tony, Britt en Vanneste de spiegel vast. "Pasmans!!!!" Schreeuwen ze alledrie tegelijk. Pasmans moet nog een paar keer niezen.
"Pasmans houd die spiegel nu eens vast!" schreeuwt Tony die de spiegel onhandig vasthoudt. Ook Britt heeft moeite om de spiegel vast te houden. Als Pasmans uit geniest is loopt hij weer op de spiegel toe en houd hem vast. Tony en Britt laten voorzichtig los. Een diepe zucht volgt. "Doe dat nie meer ok?" Schreeuwt Vanneste. Pasmans knikt voorzichtig en voelt zich schuldig. Terwijl Britt en Tony lacherig de verhoorkamer verlaten, treffen ze de werknemers die zojuist van hun koffie terug komen. "Ik zou maar eens gaan kijken, ik geloof dat dat niet goed gaat daar." reageert Tony uiterst grappig. De mannen versnellen boos hun stap wanneer ze de verhoorkamer binnen treden volgt eren diepe zucht. "Nu hangt hij scheef!" reageert de man boos. Britt en Tony kijken elkaar aan en geraken in slappe lach. "Dat mag overnieuw!" Lacht Tony en Britt knikt wijselijk. Tony en Britt willen juist plaats nemen als het helse kabaal opnieuw begint. Grote stofwolken treden het verhoor buiten. "Maar geen koffie zeker." grapt Britt naar Tony die al een vies gezicht optrekt. De dames blijven nog even nalachen over dit accident, maar worden onderbroken door alweer hels kabaal en een telefoontje. "Dierickx"
"Hai Tony."
"He Sam," reageert Tony blij terwijl ze naar Britt lacht.
"Je weet dat ik morgen weg moet he, heb je daarvoor nog tijd?" Vraagt Sam door de telefoon.
"Spijt waarom?" vraagt Tony die door het harde gerommel haar lief verkeerd heeft verstaan.
"Omdat ik afscheid van je wil nemen, kan dat vanavond?" vraagt Sam ongeduldig die eindelijk verstaanbaar overkwam.
"Ga je weg dan?" vraagt Tony verbaasd, maar het gerommel begon al weer en Sam hoort teveel op de achtergrond gebeuren.
"Wat een pech?" Herhaalt Sam Tony' woorden verbaasd. Sam begint boos te worden. "Laat maar zitten." schreeuwt hij door de telefoon.
"Ja, ik ga inderdaad vroeg pitten." Ineens is het stil aan de ander kant. Tony bekijkt de hoorn aandachtig, luistert nog eens en moest vaststellen dat ze het goed gehoord heeft. "Opgehangen!" Tony staart verbaasd naar de telefoon: "Nou breekt mijn klomp!" Britt kijkt naar Tony' voeten die zwart wit gevlekte klompen doen dragen, "Tja, zijn je schoenen nog altijd vies?"
"Ja, die stank is daar nie zomaar uit hé!" Tony legt de hoorn neer en zegt tegen Britt: "Ik weet niet wat er met Sam aan de hand is maar hij heeft ineens op gehangen." Britt kijkt haar verbaasd aan. "Ja ik begrijp het ook niet."
"Hij zei dat hij weg ging." Tony kijkt verdrietig naar Britt en Britt neemt het besluit: "Jij gaat nu naar hem toe en vraagt hem om uitleg."
"Maar deze zaak dan?" vraagt Tony.
"Denk jij dat ik dat niet even alleen af kan handelen." Op Tony's gezicht valt een glimlach en ze geeft spontaan Britt een kus op haar wang.
"Ja ja, ga nou maar. Maar wees vlug terug voordat Vanbruane er achter komt." Tony pakt vlug haar jas en rent langs de verhoorkamers. Het kabaal is nog steeds bezig en plotseling lijkt het wel of er een plafond naar beneden valt. Het kabaal is zo groot dat Tony van schrik de wc's in vlucht. Weer komt er een grote stofwolk uit de verhoorkamers en Pasmans en Vanneste lopen kuchend eruit. Ze zijn helemaal onder het stof bedekt. Hun haren zijn er grijs van geworden en ook de andere mannen lopen kuchend uit de verhoorkamers.
"Wat is er nu mis gegaan?" vraagt een van de bouwvakkers. "Ik dacht toch echt dat we de goeie muur te pakken hadden."
Vanbruane komt vlug aangesneld en schreeuwt: "Wat is hier in hemelsnaam aan de hand. Wat was dat voor kabaal." De bouwvakkers halen hun schouders op en één zegt: "We wilden die muur slopen die er uit moest maar plotseling viel het hele plafond naar beneden." Nadine slaat haar handen voor haar mond en zegt: "Oh nee. Laat me die blauwdruk zien!" Een van de mannen rent vlug naar binnen en komt terug met een rol papier. Hij laat de kaart zien aan Nadine en wijst de plek aan van de muur. Nadine schreeuwt: "Noemen jullie jezelf nu vak mensen. Ik dacht dat we de beste in de stad gehuurd hadden. Ongelooflijk ze kunnen niet eens een blauwdruk lezen." Ze draait het papier om en zegt kwaad: "Deze muur moesten jullie hebben." Ze wijst naar de muur tegenover de verhoorkamers en zegt: "Hoe kunnen jullie nou zo godvergeten stom zijn!" De mannen lopen rood aan van schaamte en bekijken de blauwdruk nog eens nauwkeurig. "Ja, u heeft gelijk.."
"Ja zeg.. daar had ik die blauwdruk nie voor nodig hoor, nou vort, ik wil dat jullie het in orde maken." klinkt Nadine streng. Tony die alles vanuit het toilet heeft gevolgd sluipt al grinnikend achter de belangstellende langs en versnelt zich naar buiten. Nadine loopt hoofdschuddend van de ravage vandaan. Wanneer ze in het teamlokaal terug komt vraagt ze aan Britt: "Waar is Tony?" Britt denkt diep na.. "Euhm.. Beneden, ik moest even wat papierwerk halen, we zijn bezig met verhoren."
"Oké, is er tenminste nog íemand hier die weet waar die mee bezig is." slaat Nadine zuchtend uit. Nadine loopt het kantoortje binnen en gaat zitten met een zucht. Britt doet net alsof ze druk bezig is met papieren zoeken.
Plotseling ziet ze de portefeuille liggen van Raymond. Er valt een glimlach om haar mond en ze denkt hardop: " Raymond zijn portefeuille ziet er bijna hetzelfde uit. Als die van het echtpaar." Vlug staat ze op en pakt de portefeuille. Ze loopt vlug naar beneden waar het echtpaar nog altijd zit te wachten. Britt opent de deur en de vrouw begint al gelijk een grote mond op te zetten. "Zeg, gaat dat nog lang duren, we hebben nog meer te doen hoor."
"Mevrouw, meneer, we hebben de portefeuille." zegt Britt trots. De vrouw kijkt blij naar Britt en graait de portemonnee uit haar handen. "Kom Gert, we gaan." Britt kijkt de vrouw aan. "Die is nie van mij,"
"Gert..." De vrouw geeft haar man een boze blik.
"Meneer?" Vraagt Britt aan Gert: "Wilt u iets zeggen?" de man knikt. Zijn vrouw opent haar tas om de portemonnee er in te steken. Nog voordat de vrouw hem er in heeft gestoken graait de man in haar tas. Vrolijk houdt hij zijn hand omhoog met daarin zijn portefeuille. Toos kijkt haar man vervreemd aan. "Hoe komt die daar zo ineens?"
"Dat probeer ik u de hele tijd al te zeggen, maar je laat me niet spreken. Ik moest hem van u geven, omdat je die meisjes niet vertrouwde en toen heb je hem in uw tas gestoken." De vrouw kijkt nadenkend omhoog: "Is dat zo?" vraagt ze zich hardop af. De man knikt heftig: "Ik mocht de hele tijd niks van jou zeggen. En die arme meisjes zitten natuurlijk nu allang in de cel." De vrouw slaat haar handen voor de mond. "Je hebt gelijk ik herinner het me weer. Ach ja als je wat ouder wordt vergeet je vaker wel iets." Legt ze Britt uit.
Britt laat het echtpaar naar buiten komen en ziet dat Raymond en Sel terug komen met de caissière. Britt wijst het echtpaar de uitgang en zegt tegen de mannen: "het hoeft al nie meer. Het raadsel is al opgelost. De vrouw was vergeten dat ze hem bij haar in de tas had gedaan, want ze vertrouwde de meisjes niet. De man probeerde het al de hele tijd te zeggen maar kon er niet tussen komen. Ik heb jou portefeuille even geleend voor deze zaak vind je dat goed?" vraagt ze aan Raymond. Raymond haalt zijn schouders op en bromt: "Ja".
Sel brengt de caissière terug naar de Nopri en Raymond laat de van diefstal beschuldigde meisjes vrij. De meisjes zijn nog steeds verbaasd maar Raymond legt het hele verhaal uit. De meisjes vertrekken met een gerust hart naar huis. Britt is ondertussen naar boven gelopen en ziet dat Tony al aan haar bureau zit. "Zaak opgelost." zegt Britt trots als ze op Tony toeloopt. "En hoe is het afgelopen met u en Sam?"
"Hij was niet thuis.." snikt Tony.
"Ach meis.." Britt rolt met haar stoel om het bureau heen en zit zich naast Tony neer.
"Hangen zijn kleren er nog?" vraagt Britt voorzichtig. Tony schudt haar hoofd en pinkt een traan weg. Britt voelt de bui al hangen: "Het ging net zo goed tussen jullie." klinkt Britt onbegrijpelijk. "Dat is het niet.. lees eens." Tony reikt Britt een geel papiertje toe. Britt leest:

Lieve Tony,

Ik ben zojuist vertrokken naar Nederland waar ik die cursus ga volgen. Ik had gehoopt, zoals ik al over de telefoon zei, je nog te zien voor mijn vertrek, maar spijtig genoeg moest ik eerder vertrekken. Ik bel je vanavond als ik aangekomen ben en ik zal je heel erg missen. Tot over 5 nachtjes..

Liefs Sam.

"Maar dat is toch goed, dat betekend.."
"Dat hij mij niet verlaten heeft." Tony laat een glimlach vallen.
"Ja.. " Roept Britt blij uit: "Maar waarom huil je dan?"
"Ik ben gewoon blij.. ik was bang dat hij mij niet meer wou." Tony zucht diep. Britt slaat een arm om haar heen. "Gelukkig is het zo ver niet gelopen." Tony knikt en zucht nog eens diep. Nadine komt haar kantoor uit gelopen en kijkt Britt en Tony verbaasd aan. "Wat is er?" vraagt ze.
Tony schudt haar hoofd en zegt: "oh niks aan de hand." Nadine kijkt Britt aan en Britt knikt met een glimlach als teken dat het wel weer goed komt. "Ok," zucht Vanbruane: "Ik ga nog even kijken hoe het met onze bouwvakkers staat. Van mij mogen jullie wel naar huis. Het is een zware dag geweest, voor ons allemaal. Vanbruane loopt richting verhoorkamers en kijkt om het hoekje. "En heren hoe staat het hier?" Op het moment dat ze dit zegt komt er weer een hels kabaal uit de verhoorkamer. Pasmans is aan het zagen met een elektrische zaag maar hij weet niet dat Vanbruane net om het hoekje komt kijken. Een grootte stof wolk komt uit de verhoorkamer en Vanbruane begint te proesten. Britt en Tony kijken naar haar en beginnen te lachen. Als Nadine een beetje bij gekomen is schreeuwt ze: "Pasmans!!!!"
Pasmans hoort het niet en zaagt lekker door. Britt en Tony lopen op Nadine af en kloppen op haar schouder. Een stofwolkje komt er vanaf en Nadine draait zich om. Tony en Britt kunnen het haast niet houden van het lachen want Nadine haar gezicht ziet helemaal wit. "Zo baas, u bent vroeg grijs!" Zegt Tony en Britt kan het niet meer houden. Britt begint keihard te lachen. Er valt een glimlach om Nadine haar mond. "Kom eens mee." zegt ze en wenkt de twee dames. Ze lopen de andere verhoorkamer in en Nadine pakt de kwast van Vanneste af. Ze doopt de kwast in de verfpot en loopt er mee naar Britt en Tony. Snel zet ze een streep met de kwast over Britt en Tony's gezicht. Allebei de dames kijken met open mond naar hun baas. Pasmans komt binnen lopen en ziet de gezichten van de drie dames. Hij begint te lachen en zegt: "Je kunt wel zien dat verhoorkamers verbouwen echt mannenwerk is." De drie vrouwen kijken elkaar aan en linken naar de kwast die Nadine nog in haar hand heeft. Alle drie weten ze wat hen te doen staat.... Rustig loopt Nadine naar de verfpot van Vanneste en duwt de kwast er weer in. Tony en Britt lopen naar de twee andere bouwvakkers toe en pakken hun kwasten dopen het in de verfpot. Pasmans loopt niets wetend naar Vanneste toe en vraagt: "Ben mag ik jou schroevendraaier even?" Ben draait zich om naar Pasmans en ziet achter hem de drie vrouwen met een big smile staan. Ben geeft Wilfried een schroevendraaier aan en Pasmans draait zich enthousiast om. Hij staakt wanneer hij de vrouwen voor zijn gezicht ziet staan, gewapend met een kwast. "Hoezo mannenwerk?" vraagt Nadine en tegelijk smeren ze Pasmans gezicht onder. Van schrik deinst hij achteruit tegen de ladder van Ben. De ladder raakt in beweging.
Splash!!! De verfpot van Vanneste valt boven op Pasmans en Pasmans zit helemaal onder de verf. Ben die boven op de trap balanceert bescheurt het van het lachen. Ook de dames op de grond kunnen niet genoeg krijgen van die verwaande blikken die Pasmans toch altijd weer tevoorschijn weet te halen.

EINDE

**Arabella** en Nicoutska

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©