FATALE OVERWINNING
Britt en Tony zaten beide op hun bureau stoel voor de televisie een tape te
bekijken. Vanbruane stond achter hen en briefde hen.
Deze tape hebben we anoniem ontvangen. Het is een top-turnwedstrijd in Lausanne
van afgelopen maand. Ze stopte even met spreken, en wachtte tot de turnmeisjes
in hun trainingspakken op de vloer verschenen. De eerste ploeg die daar
binnenkomt, ging ze verder en ze wees op het scherm, komt vanuit hier, uit Gent.
Britt en Tony bekeken de meisjes. Voor klein van stuk en hun haren strak
vastgebonden in een klein staartje.
Vanbruane ging verder. Dit is een amateursvideoband vanaf de tribune. Deze club
wordt verdacht van doping, alleen is dat niet gebleken uit bloedonderzoek.
Wat is dan het probleem? Opperde Tony.
Wat vind ge? Reageerde haar baas fel terug. Die kinderen zien er niet erg gezond
uit, vind ge ook niet?
Tony reageerde niet,want ja, ze zag het ook wel.
Vanbruane liep nogmaals naar de tv toe. Dit meisje heeft daar de wereld titel
gewonnen. Stasja Heymans. De turnster die ze aanwees was bijzonder klein en iel
van stuk. Haar donkere haren staken fel af bij haar witte gezichtje. Ze keek erg
vermoeid.
Waar trainen die meiden? Vroeg Britt.
Vanbruane overhandigde haar het infopapiertje. Gaan jullie er naar toe?
Vanmiddag wordt er in die turnhal een wedstrijd gedraaid. Jullie kunnen
ongemerkt een kijkje nemen, maar onderneem verder nog niks. Bon?
Britt knikte en stond op. Bedankt baas.
Vanbruane knikte vriendelijk naar hen. Het incident van net was ze alweer
vergeten. Dat luchtte Tony op.
Net na het middaguur verlieten Britt en Tony het commissariaat en met hun wagen
reden ze richting de turnhal. Britt parkeerde secuur in een vak.
Ze gingen het gebouw binnen en op de gang kwamen ze al wat turnsters tegen die
aan het loswerken waren. De twee rechercheurs aanschouwden hen vol bewondering.
Soepel! Opperde Tony. Britt keek haar met een schuin hoofd aan.
Bij de entree betaalden ze en ontvingen hun entreebewijs.
Ze liepen de zaal binnen en zagen dat het al vrij vol was. In ieder geval restte
er geen zitplaats meer voor hen. Ze dwaalden enige tijd rond zonder resultaat.
Toen kwam er een man op hen afgelopen. Daar kunt u nog staan, en hij wees
richting een stel deuren. Van welke club komt u? Vroeg hij hen. Tony antwoordde
niets wetend eeuuh hier vanuit Gent. De man lachte spottend. Ja juffrouw, dat
komen we hier allemaal! Maar gaat u nu, eer u plek bezet is. De vrouwen dreven
door de menigte voort. Ze vonden een standplek tegen de muur.
Tony bekeek de naamplaten op de deuren van de kleedkamers.
Turnspirit Gent stond er op deur waar ze tegenaan leunden. Tony keek haar
collega aan en haalde haar wenkbrauwen op. Meteen the right room te pakken,
merkte ze op. Britt lachte geluidloos naar haar. Tony ook altijd.
De deur ging open en Tony viel bijna achterover. Een rij van 6 turnsters
stroomde naar binnen. Door de speaker klonk; uit kleedkamer 2 ziet u Turnspirit
uit Gent. Er ging een luidt gejoel op.
Deze club was overduidelijk favoriet. De stem uit de speaker noemde een reeks
namen op. En de reserve turnster voor vandaag is Stasja Heymans!
De reserve? Vroeg Britt verbaast aan Tony. Ze is toch onlangs wereld kampioene
geworden? Die zet je zeker niet op reserve? Tony keek haar aan en haalde haar
schouders op. Een toeschouwster naast hen hoorde hen spreken. Stasja kampt met
gezondheidsproblemen. Daarom staat ze op reserve. Alleen bij blessering van de
andere meisjes, komt zij in actie, sprak ze hen vriendelijk toe.
Oh zo, sprak Britt begrijpend. Dank u. Maar zij luisterde al niet meer. Tony had
haar ook gehoord.
De tijd verstreek en de turnster waren toe aan de derde toestelronde. Het team
van Turnspirit Gent was tot nog toe duidelijk de beste en had inmiddels een
grote voorsprong geboekt op de concurrentie. Nu moesten ze op de balk turnen.
Vijf minuten inturntijd! , brulde de speaker door hal. Vervolgens kwamen alle
turnsters weer in actie. Het team uit Gent liet een hoge moeilijkheidsgraad
zien.
Amai, ze zijn wel bijzonder sterk he? Merkte Tony op.
Ze zijn inderdaad zeer goed, reageerde Britt. Ik vraag me af waarom zij zoon
eind boven de rest uitsteken. Volgens mij is dit inderdaad niet helemaal te
vertrouwen.
Misschien, zei Tony. En ze keken verder. De inturntijd was nog niet verstreken
dus overal werd nog steeds druk geoefend. Af en toe klonk er een schreeuw van
een trainer door de hal.
Op de balk stond nu een vrij lang meisje, vanuit Gent. Ze zette een salto
achterwaarts in maar miste de balk. Met haar heup dreunde ze op de balk en viel
vervolgens op de grond.
Allemachtig! Riep Tony uit. Britt rechte haar rug om te kunnen zien wat er
gebeurd was.
Het meisje bleef liggen. De trainer stormde op haar af en bukte naast haar neer.
Na enige tijd strekte hij zonder op kijken zijn hand de lucht in en de EHBO kwam
aangesneld. Ze droegen het meisje weg.
Zou Stasja dan nu moeten aantreden? Vroeg Britt zich af.
Dat kan toch zeker niet! Heb je gezien hoe ze eruit zag!, reageerde Tony.
Langere bedenktijd kregen ze niet. De trainer liep naar Stasja toe en sprak haar
aan. Vermoeid keek het kleine meisje naar hem omhoog. Hij stak zijn hand naar
haar uit en hielp haar overeind. Stasja pakte haar sporttas van de grond en
slenterde richting kleedkamer, waar Britt en Tony voorstonden.
Grijpen we in? Vroeg Tony zich zachtjes af.
Nee Tony, we mogen niks doen, heeft Vanbruane gezegd.
Maar zij kan toch geen wedstrijd draaien?
Dat zie ik ook wel! Antwoordde Britt fel. Meteen had ze spijt toen ze het
gezicht van haar collega zag. We kunnen niet anders Tony.
Tony knikte begrijpend.
Stasja liep langs hen heen en verdween in de kleedkamer.
Over 15 minuten wordt de wedstrijd hervat! Klonk de stem door speaker weer.
De trainer kwam aangelopen en verdween in de kleedkamer. Hij liet de deur op een
kiertje staan en dat maakte dat Britt naar binnen kon kijken. Als ze aandachtig
luisterde kon ze zelfs zijn woorden verstaan. Stasja je moet in actie komen,
Myriam draait vandaag niet meer mee. Stasja zuchtte. Maar Dirk, ik kan amper
lopen, probeerde ze voorzichtig. Spreek me niet tegen! We staan ver voor op de
concurrentie! Laat ons nu niet in de steek!! Sprak hij haar streng toe. Stasja
dook ineen.
En sta op nu!
Stasja kwam overeind en moest zich meteen aan de kapstok vastgrijpen om niet te
vallen. Haar trainer scheen even bezorgt, maar vloekte toen een keer. Verdomme!
Ok, blijf maar even zitten, ik kom zo terug om je te helpen. En hij snelde door
de deur de turnhal in. Vluchtig en schijnvriendelijk groette hij Britt.
Wat is dat nu? Sprak Britt verbaasd naar Tony. Hij staat gewoon op haar te
schelden! Tony haalde moeizaam haar schouders op. Toen dook Britt de kleedkamer
in. Britt!! Riep Tony fluisterend. Maar haar collega negeerde haar. Britt liep
doodnormaal op het turnstertje af en hurkte voor haar neer. Het meisje keek niet
eens op. Britt grabbelde even in haar jaszak en vond toen haar notitieblok en
een pen. Euuuh.. Stasja? Begon ze voorzichtig.
Stasja keek sloom op.
Mag ik misschien een handtekening van je?
Het meisje pakte het boekje van haar aan en zetten met slordige letters haar
naam op het papier. Toen gaf ze het boekje terug en zuchtte eens diep.
Je bent moe h? Probeerde Britt voorzichtig.
Stasja keek haar even verbaasd aan en knikte toen.
De deur vloog open en de trainer stapte naar binnen. Achter hem keek Tony
hulpeloos toe.
Zalt gaan? Fluisterde Britt nog snel tegen haar. Ze knikte flauwtjes.
Wat doet u hier!? Brulde de trainer. U mag hier niet komen!
Britt hield demonstratief haar blokje omhoog. Handtekening, zei ze nonchalant.
De man keek haar afwijzend aan. Britt verween door de deur, maar liet hem weer
op een kiertje staan.
Jemig Britt! Zuchtte Tony. Britt antwoordde niet maar gluurde door de
deuropening.
Ze zag hoe de trainer rommelde in zijn trainingsjasje. Een knisperende
verpakking kwam tevoorschijn. Stroop je mouw even op, commandeerde hij haar.
Stasja gehoorzaamde hem met tegenzin. Haar tengere lichaam schokte even toen hij
de naald in haar bovenarm drukte en vervolgens de vloeistof naar binnen spoot.
Toen hij klaar was stroopte hij haar mouw terug en zei; ik zie je over 5 minuten
bij de balk. Stasja knikte en zuchtte. Hij gooide de injectie in de prullenbak
en bedekte hem vluchtig met een stuk wc-papier.
Britt deinsde achteruit.
Wat!? Riep Tony.
Britt antwoordde niet. Ze liet eerst de trainer passeren. Toen sprak ze; hij
heeft haar geïnjecteerd.
Tony keek haar ongeloofwaardig aan.
De injectie ligt in de prullenmand, ging Britt verder. We wachten tot Stasja de
kleedkamer verlaten heeft.
Het duurde 5 minuten eer Stasja door de deur verscheen in haar trainingspak. Ze
had aanzienlijk meer kleur op haar wangen en dat deed Britt en Tony toch
enigszins goed.
Britt dook de kleedkamer in en Tony sloot de deur achter haar collega. Binnen
twee tellen was ze terug en knikte vluchtig naar Tony.
Die begreep dat Britt de injectie had.
De wedstrijd wordt hervat! Schreeuwde de speaker.
Als derde turnster was Stasja aan de beurt. Haar voorgangsters hadden een zeer
stabiele balkoefening neergezet en dat verhoogde de druk voor Stasja. Nog even
oefende ze enkele flikflakken op de grond en liep toen naar het toestel toe. Ze
keek even om haar heen maar de trainer, Dirk was nergens te bekennen. Ze moest
het in haar eentje opknappen. Het was muisstil in de zaal, in afwachting wat
Stasja zou presteren. Ze trok haar trainingspak uit en enkele ohs klonken in de
zaal.
Jezus! Wat is dat kind mager, fluisterde Tony tegen Britt. Britt knikte.
Ook om hen heen klonk geroezemoes. Het viel iedereen op.
De toeschouwster naast hen fluisterde; de roddel ging al langer de ronde, maar
ik wist niet dat het erg was. Ze keek moeizaam naar de twee vrouwelijk
rechercheurs, niets vermoedend dat zij flikken waren.
Britt knikte haar toen. Was dit met de wereld kampioenschap nog niet het geval?
De vrouw naast haar schudde haar hoofd. Met het WK was ze in topvorm.
Stasja strekte uit naar de jury en startte haar oefening. Ze begon met een
prachtige handstand als opsprong. Zeer stabiel. En dit hield ze vol. Er volgden
nog enkele salto’s en zelfs met de afsprong wist ze goed staande te blijven.
Groot gejuich en geklap ging er op in de hal. Britt en Tony klapten mee en
zuchtten verlicht. Snel wisselden ze een blik met elkaar. Nog een toestel.
De trainer liep langs Stasja en gaf haar een flauw schouderklopje.
Is dat alles?, vroeg Tony. Britt haalde haar schouders op. Het zal.
Er klonk marsmuziek door de hal en de turnster wisselden naar het laatste
toestel. Het team van Stasja wandelde naar de brug met ongelijke liggers. De
turnsters raakten meteen in de weer met matten en turnleertjes voor de handen.
Waar zijn die voor? Vroeg Britt aan de toeschouwster naast haar.
Ge bedoelt die leertjes aan de handen?
Britt knikte.
Daarmee hebben ze betere grip op de liggers. En helpt voorkomen dat ze t snel
blaren krijgen, antwoordde de vrouw.
Oh, zei Britt alleen maar.
Tien minuten inturntijd gaat van start!! Brulde de speaker.
De meisjes oefenden aan de brug. Met handige beweging kwamen ze makkelijk tot
handstand op de ligger. Dan draaiden ze nog een aantal rondjes. En sommige
meiden maakten zelfs een salto over de ligger heen, waarna ze hem weer
vastgrepen en doorzwaaiden als ware het niks. Dit geheel werd afgesloten met een
dubbele geschroefde salto als afsprong. Af en toe klonk er al wat applaus door
de hal.
Britt stootte Tony aan. Stasja gaat inturnen.
Ze turnden hetzelfde als haar teamgenoten, alleen ging het haar niet zo
makkelijk af. Bij de handstand al moest ze haar knie buigen om erin te komen. De
rest perste ze er ook met moeite uit. Bij de afsprong liet ze t laat los. Met
haar schenen raakte ze de hoge ligger en ze viel met haar hoofd op de mat.
OEH!!! Klonk het door de hele zaal.
Maar Stasja stond op en strekte alsnog uit. Vervolgens liep ze naar de kant en
zat neer op de bank. Haar trainer, Dirk, was nergens te bekennen. Een
teamgenootje kwam naar Stasja toegelopen en legde haar hand op Stasjas schouder.
Ze sprak iets onverstaanbaars tegen haar.
Dit gaat fout Britt!! We kunnen haar niet laten turnen!!
Britt twijfelde even. Ik bel Vanbruane. En ze liep de kleedkamer binnen.
Vijf minuutjes later kwam ze terug en fluisterde; als het echt te ver gaat mogen
we ingrijpen, of haar zelfs binnenbrengen.
Tony zette grote ogen op van verbazing en antwoordde toen met een zucht;
gelukkig.
Inmiddels was de wedstrijd hervat en Stasja was aan beurt haar wedstrijd te
turnen. Vriendelijk lachend, alsof er niks was gebeurd, strekte ze uit naar de
jury.
Het 1e deel van haar oefening ging nog. Toen maakte ze de salto over de ligger
heen, maar ze kon hem niet grijpen. Languit viel ze met een plof op de mat. De
hal bleef stil.
Dit gebeurt regelmatig, vertelde de toeschouwster hen.
Britt keek de vrouw verbaasd aan.
Ze hebben zoveel spanning op hun lichaam dat ze daar niks van vernemen.
Britt knikte begrijpelijk. Dat kon ze haar nog wel indenken ja.
Inmiddels had Stasja haar oefening hervat en ze turnde het element opnieuw. Dit
keer slaagde ze erin.
Tony zuchtte opgelucht. Nu die afsprong weer.
Maar ook dit keer liet ze veel te laat los. Weer knalden haar schenen op de
ligger en belandde ze op de mat. En weer stond ze op en strekte uit naar de
jury. Vervolgens bleef ze even staan, leunend met haar hand tegen het toestel.
Toen ze vervolgens terugliep naar haar tas, was het publiek bijgekomen, en er
ging alsnog een gejoel op.
Stasja merkte daar niks van. Ze bedekte haar schouders met haar trainingsjackje
en kwam richting kleedkamer.
Britt en Tony wisselden een vlotte blik met elkaar.
Stasja liep de kleedkamer in en lag neer op het bankje.
Meteen was Britt bij haar en hurkte voor haar neer. Stasja... Stasja sa va?
Probeerde Britt voorzichtig. Stasja keek haar vaag aan maar reageerde niet.
Britt keek naar haar schenen. Ze waren open door de val op de ligger. Doen je
benen pijn, Stasja? Ze schudde haar hoofd.
De deur vanaf de gang vlug open en Dirk, de trainer, stormde naar binnen. Hij
richtte zich meteen tot Britt. Waar denkt u mee bezig te zijn? Raasde hij. Laat
Stasja gerust!! Moei u met uw eigen zaken!!
Dirk.. Probeerde Stasja voorzichtig. Mevrouw was een beetje bezorgt..
Kan me niks schele!! Oprotte!! Zij mag niet in deze kleedkamer zijn!!
Britt vernam dat het uit de hand liep en riep: Tony!!
Meteen was haar collega binnen en schoot haar te hulp.
Britt bracht de trainer tot bedaren op de grond. Tony liep naar Stasja. Kom wij
gaan hier weg, en ze hielp het meisje overeind en de kleedkamer uit.
Inmiddels waren er meer mensen op de heibel afgekomen.
De beveiligingsmensen nam Dirk van Britt over. Hou hem hier, beval ze de mannen.
Mijn collega’s brengen hem straks bij ons binnen. En vervolgens verliet Britt
ook de kleedkamer.
Tony had Stasja op de achterbank neergelegd en zat bij haar neer.
sa va?
Het meisje knikte flauwtjes. Waar gaan we heen?
We nemen je mee naar het commissariaat, vertelde Tony haar geruststellend.
Ik wil niet naar een dokter!! Riep ze ineens uit.
Sssssttt, rustig maar, zei Tony haar, en Stasja lag weer neer.
Britt was inmiddels gearriveerd en stapte in de wagen.
Onderweg informeerden ze Selattin en Vanneste.
Juist toen ze binnenreden, kwam Sel naar buiten gelopen. Ik zal Stasja naar
binnendragen.
Bedankt Sel, sprak Tony.
Sel droeg Stasja naar binnen en bracht haar naar een cel. Britt volgde hen.
Ik ga Vanbruane brieven, zei Tony.
Merci Tony, bedankte Britt haar collega.
Sel lag Stasja neer op het bed. Ze rilde.
Ze heeft zeker een dokter nodig, Britt, zei Sel.
Britt knikte, maar zei verder niks.
Ik zal Mihriban es vragen, stelde Sel voor.
Britt keek op. Graag Sel.
Selattin verliet de cel, terwijl Britt bij Stasja bleef.
Sel liep het commissariaat binnen.
Hoi Selattin, zei Vanbruane.
Sel knikte naar zijn baas. Er moet een arts naar Stasja kijken, opperde hij. Ik
bel Mihriban.
Bon. Merci, sprak Vanbruane. Brengen jullie die trainer, Dirk, nog even binnen
zo?
Sel knikte en draaide zich om.
Britt zat nog steeds bij Stasja toen de celdeur openging. Mihriban kwam binnen. H
Britt. sa va?.
Ja dank je. Ik wel, maar hier.., en ze knikte richting het meisje.
Mihriban keek meteen bezorgd. Wat is er gebeurd?
Britt vertelde het verhaal voor zo ver zij en Tony het wisten.
Ok. Laat me maar even alleen met haar. Ik laat je weten wanneer ik klaar ben.
Bedankt Mihriban. t Is goed, en Britt stond op. Ik ben int kantoor.
Mihriban knikte.
Na enige tijd liep Mihriban terug het kantoor binnen.
En? Vroeg Tony meteen.
Niet zo best, ze zuchtte. Jullie kunnen haar hier niet houden. Ik moet haar
laten opnemen.
De flikken keken even twijfelend de kring rond.
Doet het maar, hakte Vanbruane de knoop door. Neem haar maar mee.
Mihriban knikte. Voor ik zover vanaf hier kan bepalen is ze ondervoed en zwaar
overbelast. Vooral geestelijk is ze zeer neerslachtig.
Daar waren wij ook al bang voor, zei Tony.
Bedankt, sprak Vanbruane Mihriban toe.
Ze glimlachte. t Is goed. En ze verliet het commissariaat.
Een half uur verder brachten Sel en Vanneste de trainer Dirk binnen.
Hardhandig werd hij in verhoor 1 geplaatst.
Britt en Tony zaten tegenover hem neer.
Tony begon: Zo trainer Thyssen! Alles naar wens?
Hij keek hen spottend aan.
U hebt zojuist uwe wereld kampioene de dood ingejaagd!! Trots?
Hij schrok aanzienlijk. Is Stasja dood!?
Beide flikken antwoordden niet.
Zeg het me! Is ze dood!?
Tony keek hem even afwijzend aan. Ik weet het niet. Misschien kan ik u meer
vertellen als u eerst het hele verhaal verteld!!
Dirk zuchtte. Welk hele verhaal ?
Tony draaide haar hoofd richting Britt en imiteerde de man: welk hele verhaal?
Zal ik u even helpen!? Riep Britt. Dat doping gedoe van u!!
Ik gebruik geen doping! En zeker niet voor die meiden!
Ohh, sprak Britt verbaasd. Wat spuit u hen dan in? Insuline?
Hij schrok. Hoe eeuhh.. Wat bedoelt u?
Doe toch niet belachelijk! Ik heb mijn ogen niet in mijn zak!!
Maar het is niet waar, sprak Dirk uiterst kalm.
IK heb het gezien, zei Britt, en ZIJ heeft het gezien.
Verraden keek hij hen aan.
U hebt geen uitweg meer, deelde Tony mee en ze leunde achterover in haar stoel.
Juist ging Britts gsm over en ze nam op. Met Britt.
In stilte luisterde ze naar de stem aan de andere kant.
Toen hing ze op en fluisterde iets naar Tony. Die knikte en verliet het verhoor.
Wat gaat ze doen? Is het niet goed met Stasja? Sprak de trainer angstig.
Nee het gaat niet goed met haar. Zeer slecht zelf! Antwoordde Britt scherp.
En als mij nu niet alles verteld, dan zorg ik er persoonlijk voor dat u voor
jaren de bak indraait!! Kwam Britt hardvochtig uit de hoek.
Hij deinsde achteruit in zijn stoel. Hij had geen uitweg meer.
Maar Britt stond op en verliet het verhoor.
Op de gang kwam ze Sel tegen. Weet ge al iets meer?
Nee. Hij bekent niet. En straks is het te laat.
Sel schrok. Gaat het haar zo slecht?
Britt antwoordde: Ja. Sam belde net. Tony is naar het ziekenhuis vertrokken.
Shit! Reageerde Sel en hij zuchtte.
Weer ging Britts gsm af. Ze beantwoordde het gesprek. Ah, Tony
Korte stilte viel waarin Britt luisterde naar Tony. Sel keek afwachtend toe.
Britt liet haar schouders zakken. Verdomme!! Vloekte ze. Ja Tony, ik kom eraan.
Wat!? Vroeg Selattin.
Britt wreef met haar mouw over haar voorhoofd. Stasja ze is zojuist overleden.
En ze leunde tegen muur.
Shit, sprak Sel.
Het was te verwachten. Mihriban had ons gewaarschuwd. Ik ga Vanbruane vertellen
en dan naar Tony.
Laat maar, zei Sel. Ik informeer de baas wel. Ga jij maar naar Tony.
Dank je Sel.
In het Ziekenhuis aangekomen ontmoette Britt Tony al bij de ingang. Ze wachtte
haar collega al op.
Mogen we haar zien?, vroeg Britt.
Ja, antwoordde Tony kort. Samen liepen ze het ziekenhuis binnen.
Sam bracht hen naar kamer waar Stasja lag. Ze liepen binnen.
Met een spierwit gezichtje lag het meisje op het grote bed. De dekens tekenden
rond haar iele lichaam.
Waaraan is ze overleden? Vroeg Britt aan Sam.
Ik ben niet zeker, antwoordde hij. Ik denk een fatale combinatie van
voedings-suplimenten en doping. We kunnen enkel het autopsierapport afwachten.
Tony knikte begrijpend. En een DNA onderzoek?
Ja, dat ook.
En moet de trainer dat ook ondergaan? Vroeg Britt.
Ja ook hij, zei Sam. Hij liep naar het lichaam toe en trok de dekens terug. Hij
demonstreerde de vrouwen Stasjas bovenarmen. Dit gaat al jaren zo.
Zijn de ouders eigenlijk ingelicht? Opperde Sam.
Nee, antwoordde Tony. Stasja schijnt een weeskind te zijn. Zo beweert haar
trainer.
Sam glimlachte even. Toch nog een klein geluk bij een ongeluk.
Hm, ja, zei Britt vaag. Sam had ergens wel gelijk. Britt was allang blij dat er
nu geen ouders waren die ingelicht hoefden te worden.
Kom. We gaan, sprak Tony tegen Britt. We zullen tot morgen wachten op het
autopsierapport. En Tony liep naar de deur.
Britt volgde haar collega. Bedankt Sam.
Op de gang bleven ze staan. Ik zal proberen Selattin te bereiken. Vernemen of
Dirk misschien heeft bekend, zei Tony. Britt knikte.
H Sel. Al iets meer? Tony luisterde naar Sel.
Wow! Heeft hij alles bekent?
Britt keek op. Echt waar? Fluisterde ze naar Tony.
Tony knikte.
Jezus, die man is echt gek!! Die meiden hebben dus jaren geleefd op softdrugs en
voedings-suplimenten!! Hoorde Britt Tony nog zeggen. Breng hem hier. Hij moet
ook voor DNA onderzoek. Dag Sel. En!! Bedankt! Tony glimlachte erbij en hing op.
Gaat ge met mij mee naar huis? Stelde Tony voor. Kunt ge in mijn bad relaxen.
Britt zuchtte. Graag.
De volgende dag verschenen Britt rond 8.30 op het commissariaat. Vanbruane was
er al.
Tony kwam binnenlopen en zag dat Britt al achter haar laptop zat. Is het
autopsierapport al binnen?, vroeg ze Britt. Die schudde haar hoofd. Het zal zo
wel komen.
Hun baas verscheen door de deur van haar kantoortje. H vrouwen. Goeie job
gister. Ze stak haar duim omhoog. De twee vrouwelijke flikken lachten naar haar.
Enkel nog wachten op het autopsierapport, zei Britt.
Dat zal zo wel binnen zijn, sprak Vanbruane. Ziet u, daar is Carla al.
Carla liep het commissariaat binnen en stapte op Tony af. Het autopsierapport,
en ze overhandigde het haar. Bedankt Carla.
Meteen sloeg Tony de map open en begon te lezen.
Sam had gelijk. Voedings suplimenten in combinatie met softdrugs die weinig tot
niet terug te vinden is in het bloed, vertelde Tony.
En het DNA? Vroeg Vanbruane.
Tony las verder.
Ze sloeg haar hand voor haar mond.
Wat?! Vroeg Britt ongedurig.
Nog even zweeg Tony. Dirk is de vader van Stasja!
Niemand sprak en een doodse stilte viel.
Toen was het Britt die zei: Wat voor een vader ben je, als je op deze wijze je
bloedeigen dochter de dood in helpt.
Stilte viel weer.
Ben je dan wel een vader? Vroeg Tony zich af. Ze schudde haar hoofd en gooide de
map op het bureau.
Vanbruane stond geluidloos in de opening van de glazen deur.
Britt stond op en liep richting de kleedruimtes. Ze trapte tegen een
kluisdeurtje en zat neer op het bankje. Is dit nog menselijk? Vraagt Britt zich
af.Je kind graag zien winnen, dat het fataal afloopt?
Einde
Wietske Dorenbos
