Goedmakertje

Johan werd wakker van iemand die over zijn rug streelde. Johan keek slaperig tussen zijn wimpers door en zag dat Britt naar hem lag te kijken. Johan geeuwde, hij was nog eigenlijk wel moe. Britt "goedemorgen schat!" Johan keek even naar Britt, gisteravond hadden ze geschuifeld, het was zo dubbel geweest naar zijn idee. Hun tijdelijke breuk had toch iets veranderd. De pogingen van Britt om haar liefde te bewijzen waren lief maar irriteerde hem ook ergens. Hij was niet zeker of ze het wel echt meende. Britt merkte dat wel aan hem en dat maakte haar juist bang om hem alsnog te verliezen. Ze stopte met het strelen over zijn rug en keek hem aan. "er is iets hé? Je, je twijfelt, is het niet?" Johan draaide zich op zijn rug en keek naar het plafond "misschien wel ja, ik weet het niet Britt maar het voelt anders dan in het begin" Britt schrok, ondanks dat ze niet anders verwacht had. Het was al heel wat dat Johan haar nog een kans had gegeven, een kans die ze naar haar idee nu aan het verpesten was. Johan stond op "ik ga me even douchen oké?" Britt knikte kort, en keek hem na, wat had ze in godsnaam gedaan? Ze hoorde het water in de douchebak kletteren en draaide zich op haar zij en nam zijn kussen vast en rook er aan. Johan zijn geurtje maakte haar aan het huilen. Geruisloos lag ze te huilen en drupten de tranen op haar kussen. Ze vond zich zelf een trut, een stomme egoïstische trut. Johan kwam met een handdoek om zijn middel terug en zag haar schouders schokken, ze huilde? "Britt? Waarom huil je?" Britt draaide haar gezicht naar hem toe "ik, ik stoot je af dat voel ik gewoon "Johan ging bij haar op bed zitten en legde zijn hand op haar schouder. "dat is niet waar Britt, nouja misschien een beetje, ik twijfel gewoon" Britt keek vragend en had haar hand op die van hem gelegd. "twijfel? Waarom twijfel je schat? Of je me nog wel wilt?" Johan schudde zijn hoofd en een paar druppetjes water vielen op Britt haar arm "ik, ik weet niet of je het echt meent Britt, dat je mij lief hebt, of dat je doet alsof, dat jij mij, maar ook je zelf enkel voor de gek houdt" Britt slikte ze had dit wel verwacht "ik, ik houd van je Johan, ik weet alleen niet hoe ik je dat duidelijk moet maken, zeker nadat ik je eerst had verklaard dat niet meer te doen" Johan veegde met zijn duim haar tranen weg en keek haar enkel aan. Hij wist niet zo goed wat hij hierop moest zeggen. "echt Johan, ik weet het ik ben stapelgek. Maar ik ben ook stapelgek op jou! Denk je dat ik dat niet verwarrend vind?" Johan haalde zijn schouders op. " ik weet het niet Britt, maar het is precies of, of je een toneelstukje op voert" Britt keek hem ontzet aan en ging met een ruk recht zitten, stapte uit bed en liep verdrietig naar de badkamer. Was het nu de waarheid dat haar zo woedend maakte of de onmacht om Johan kwijt te raken. Johan kleedde zich aan en dacht "vrouwen, soms zijn ze niet te volgen" en zette de tv aan. Britt stond onder te douche te piekeren wat moest ze nu beginnen? Ze besloot Johan maar een beetje te laten, minder aan hem te klitten. Als dat was wat hem irriteerde. Britt draaide de kranen uit en droogde zich af, waarna ze zich aankleedde en naar Johan liep. Johan had tijdens het douchen de deur op slot gehad realiseerde Britt zich, schaamde hij zich nu opeens voor haar? Britt beet op haar lip! Die kans die ze gekregen had, die was zo goed als verkloot. Johan zag haar droeve gezicht maar zei er niets voor hij stelde voor om te gaan ontbijten. Britt had alleen geen honger en ging met kleren en al stilletjes op bed liggen. Johan keek naar haar en begreep het niet waarom was ze nu verdrietig? "ik eeh, ik ga wel even iets eten, kom je dadelijk halen goed? Gaan we een wandeling maken rondom het meer, tenminste als je zin hebt" Britt knikte kort ten teken dat het oké was.

Johan liep de hotelkamer uit en ging naar de ontbijtzaal, het was een zonnige morgen en hij zag opeens een bekend gezicht "Suzan? Dat is wel héél toevallig" Suzan zag hem en begon te stralen "Johan, das lang geleden, wat zie je er goed uit"Johan lachte en ging met zijn ontbijt bij haar zitten "hoe is het met je?" Suzan schonk hem een glimlach "goed, ik ben hier voor zaken, en wat voert jou naar hier?" Johan zijn gezicht betrok even "ik zou het bestempelen als een: red je huwelijk" Suzan keek nu even ernstig. "oei zit je in een relatiecrisis?" Johan nam een hap van zijn bolletje "zo zou je het kunnen noemen ja, eerst zegt mijn vrouw dat ze niet meer voor me voelt wat ik voor haar voel, en dan pats boem! Is het gevoel weer terug". Suzan trok een bedenkelijk gezicht " dat is vreemd, is er misschien iets voorgevallen dat haar van gedachte deed veranderen?" Johan haalde zijn schouders op " geen idee, ik was ziek,,, longontsteking en werd neergeslagen het is een lang verhaal" Suzan frummelde aan het servet " en nu twijfel je? Of je met haar verder wilt of niet?" Johan dacht even na, "ik weet het niet Suzan, scheiden is zo tegen mijn gevoel in, maar de show die Britt nu opvoert is ook in tegenstrijd met mijn gevoel, zo is ze niet.. het is alsof ze het wil forceren" Suzan begon het een beetje te begrijpen. "dus je denkt dat ze doet alsof zodat ze er zelf in gaat geloven, tegen beter weten in…" Johan knikte. "ik ben bang van wel ja, het is gewoon niet natuurlijk" Suzan legde even haar hand op die van hem. "en wat wil jij? als je diep naar binnen kijkt? Wat zegt je hart?" Johan zuchtte dat was nu weer typisch een Suzan vraag! Hij kende Suzan al zo lang, ze was altijd al typisch geweest, anders dan de rest! Dat was wat haar zo speciaal maakte. Hij had Suzan al een jaar niet meer gesproken, maar het was of ze nooit was weg geweest. Suzan het meisje waar hij vroeger stapelverliefd op was, Suzan waar hij voor het eerst mee gezoend had maar ook die als eerste zijn hart had gebroken. Johan wist dat nog exact hij was 20 en vroeg haar verkering en ze zei "sorry Johan, ik kan niets met je beginnen… ik…. Ik ben bezet ik heb een… vriendin" Johan glimacht even, toen was hij er kapot van. Maar ze waren tot aan nu toe vrienden gebleven al had hij haar het afgelopen jaar niet meer gesproken. "Johan hallo? Wat wil je?"Johan was dan weer wakker geschud en richtte zijn blik weer op haar "goh ik weet het niet, het is nogal gecompliceerd, net al ik geloof ik" Suzan glimlachte "je bent geen steek veranderd weet je dat"Johan bloosde. "maar Suuz hoe is het met jou? Heb je nog met Ester?" Suzan knikte en liet haar hand zien " kijk eens we zijn verloofd, volgend jaar gaan we trouwen, hier in Italië is dat nu nog niet mogelijk helaas". "wat belachelijk, maar ja! Wel leuk voor je"Johan nam net een slok koffie als hij ziet dat Suzan haar blik afwendt naar iets achter hem. Johan draaide zich om en zag Britt staan haar gezicht zei genoeg meer dan genoeg. Johan "Britt! Dit…."verder kwam hij al niet, Britt had zich met een ruk omgedraaid en was weg gerend. Johan streek eens door zijn haar "zoals je ziet suuz erg gecompliceerd! Ik weet niet of ik dit nog wel kan, of ik het nog wel kan opbrengen" Suzan schonk hem een glimlach " Johan! Jij houd van haar dat zie ik aan je ogen, ze staan nu ongerust ga haar achterna!" Johan was verbaasd hoe was het mogelijk dat suuz zijn gedachten kon lezen. "en dan? Wat moet ik zeggen? Sorry? Sorry waarvoor? Dat ik met een vriendin die ik een jaar niet gezien heb zit te ontbijten?" Suzan dronk haar kopje leeg en zette het terug "Nee, maar vertel haar wat je mij verteld hebt" "dat heb ik net gedaan Suzan, en toen begon ze ook al te huilen. Ze huilt veel de laatste tijd, om het minste geringste" Suzan trok een grimas "is misschien de ooievaar op komst?"Johan verslikte zicht prompt "de watte? Nee dat zou ze dan gezegd hebben" Suzan stond op en deed haar jas aan "denk je dat? Als jij zo wrevelig doet? Begrijp me niet verkeerd, maar als ik de afstandelijkheid naar Britt al voel, dan moet wat zij voelt zo ongeveer ondragelijk zijn, zeker als ze echt zwanger is. Maar ik moet gaan Ester en ik gaan zwemmen. Het was leuk je weer eens te hebben gezien" Suzan gaf hem een kus op zijn wang "ga naar haar toe en praat er over, dat is het beste wat je kunt doen! Succes" en dan liep Suzan weer weg precies of ze er niet geweest was. Al had ze Johan de kwestie Britt wel vanuit een heel andere invalshoek laten zien.

Johan liep naar zijn kamer, in de wetenschap Britt daar niet te treffen. Hij stak zijn pasje in de deur en zag daar geen Britt. Johan pakte zijn jas en besloot haar te gaan zoeken. Suzan had gelijk, misschien moest hij nog een keer rustig met Britt praten en zijn masker van wantrouwen afzetten. Johan deed zijn jas aan en ging naar buiten op zoek naar Britt. Ze kon eigenlijk overal zijn maar hij gokte er op dat ze langs het meertje liep. Hij stak de weg over en ging het paadje naar beneden en zag haar dan al een eindje verder op zitten op een steigertje. Ze had haar armen om haar knieën geslagen en was ver weg met haar gedachten. Johan liep naar haar toe en ging naast haar zitten. Britt keek heel even op "zo dus jij dacht eens kijken waar Britt is?" Johan hoorde het verwijt in haar stem " ja dat hadden we toch afgesproken? We zouden langs het meer gaan wandelen" Britt keek gekwetst "doe dat dan maar met die andere vrouw!" Johan nam Britt haar hoofd vast " luister eens! Suzan is een vriendin van mij, meer niet!!!" Britt keek hem verdrietig aan, "ja? Het was nog thans heel gezellig niet?" Johan moest moeite doen om niet tegen haar uit te vallen " Britt verdomme! We kennen elkaar al heel lang!!! Er is niets tussen ons " Britt keek naar de grond "Sorry Johan, sorry! Ik ben gewoon zo bang je te verliezen" Johan trok haar tegen zich aan, "maar dat doe je niet, ik heb je nog een kans gegeven, alleen voelt het zo vreemd hoe je nu doet" Britt slikte, Johan ik….. ik ben zwanger!" Johan schrok " je bent wat !!! hoe, hoe lang al?" Britt beet op haar lip " 10 weken denk ik," Johan kreeg een onbestemd gevoel in zijn buik "maar schat je was toch aan de pil?" Britt schudde haar hoofd. " nee, want ik verdroeg die niet meer, het spijt mij! " Johan keek haar aan, "is het wel van mij?" Britt trok wit weg toen hij dat zei " ja natuurlijk van wie anders" Johan haalt zijn schouders op "weet ik veel, je hield toch ook opeens niet meer van mij? Dan kon je toch wel een ander hebben" Britt stond met een ruk overeind "hoe durf je zo iets te denken nog zelfs te beweren!!! Ik heb met niemand anders de lakens gedeeld als met jou sinds we samen zijn" Johan was blijven zitten en keek haar aan, "dat kwam anders de afgelopen maanden wel zeer sporadisch voor!" Britt slikte waarom deed hij nu zo, oké tot aan de kraaienmoorden viel dat wel mee maar daarna begon het wel. "schat het is echt van jou van niemand anders en ik weet dat ik je in de steek gelaten heb. Ik weet het wrijf dat er niet steeds in wil je!" Johan keek nu uit over het water, weer vader worden of hij dat nou wel zo zag zitten. Britt zag dat en wou hem het liefst eens goed vast pakken maar durfde dat niet Johan was dan ook gaan staan en keek Britt recht in haar ogen aan met een iet wat kille blik "als je niet zwanger was, had je dan ook zo veel moeite gedaan mij terug te winnen?" Britt keek hem aan, wat hij zij was als een stomp in haar maag "hoe,, hoe bedoel je dat?" Johan keek spottend en liep een stukje van haar weg. Britt snapte het best en ging hem achterna en greep zijn arm "nou! Hoe bedoel je dat?" "je weet verrekte goed wat ik bedoel Britt! Dat je gevoelens voor mij nog altijd weg zijn! Maar dat je gewoon een vader wil voor je kind! En dat je dan met iemand samen moet leven waar je geen warme gevoelens meer voor hebt dat neem je dan maar op de koop toe!" Britt was een moment lang aan de grond genageld en had het ijskoud gekregen. "schoft die je bent! Hoe durf je." Ze gaf Johan een klap in zijn gezicht en holde weg. Johan deed niet de geringste moeite haar tegen te houden, nu was er toch geen woord met haar te wisselen en ergens dacht hij dat hij nog gewoon gelijk had ook.

Johan was toch ergens wel bezorgd om Britt ze maakte een hulpeloze indruk. Johan ging terug naar het hotel en ging op bed liggen tv kijken. Twee uur later was Britt nog niet terug, Johan begon zich zorgen te maken. Hij was ook wel hard geweest, maar zo raar was die gedachte toch niet? Hij wou net Britt gaan bellen als hij de deur hoort. Johan doet die open en ziet Britt staan. "Britt.. ik" "Johan laat het ik ga naar huis," Johan keek haar aan, "waarom?" Britt keek hem aan met een betraand gezicht "dat je dat nog moet vragen, je.. je wilt me niet mee dat is duidelijk" Johan greep haar arm vast "Britt verdomme! Kunnen we hier niet normaal over praten?" Britt was onder het bed gedoken en pakte haar koffer. "normaal? Noem jij de omgang tussen ons normaal? We doen al weken niet meer normaal" Johan dacht, ja daar was ik ook al achter. "Britt ik bedoel! Ga nu niet weg, ik wil niet dat je gaat" Britt legde de koffer op bed en keek hem aan. "o nee? Je denk toch dat ik je gebruik" Johan pakte Britt vast en duwde haar op bed "zitten en luisteren! Eerst zeg je mij dat je niet meer van mij houdt, en opeens pats boem! Wil je me terug, neem je me mee naar hier en plak je als een magneet aan mij, dan vertel je me dood leuk dat je zwanger bent, sorry dat ik dan bepaalde koppelingen maak" Britt boog haar hoofd en was weer gaan wenen. "je hebt gelijk schat ik bedoel ik snap dat je dat doet maar, ik houd van je ik houd echt van je," Johan was naast haar gaan zitten en wreef haar tranen weg, " Oké ik geloof je maar wees je zelf, dat toneelstukje wat je opvoerde is echt bespottelijk zo ben je niet, de Britt waar ik zo verliefd op werd die was lekker zich zelf, zo deed ze bot en zo lief, maar zo overdreven bijna iedere seconde aan me zitten zeggen dat ik lief ben… dat is bijna eng, dat maakt me benauwd." Britt dacht "lekker Michiels!goed bezig" "Sorry Johan, sorry…. Ik weet het gewoon niet meer" Johan keek naar haar en dacht "kom op van Lancker nu laat je haar niet lopen, geef haar nog even de kans" Johan " hey kom, dan gaan we lekker naar het zwembad dat word je weer een beetje warm" Britt keek hem ongelovig aan, Johan die zo boos was, vroeg haar nu gewoon mee om te gaan zwemmen? "oké even mijn spullen pakken"

Johan liet zich met een plons in het warme water zakken en zag Britt die haar handdoek over een ligstoel legde. Hij volgde haar bewegingen nauwlettend. Ook al was er nog zo veel gebeurd hij vond haar nog altijd schitterend. Britt zag hem kijken en glimlachte en kwam via het trappetje het water ook in en zwom naar hem toe. " je had gelijk, heerlijk dit warme water" Johan zwom naar het zit gedeelte met bubbels en ging daar zitten. Britt ging hem achterna en ging naast hem zitten, niet dicht tegen hem aan. Ze durfde dat niet zo goed. Britt wist niet meer zo goed wat ze nu wel of niet moest doen. Johan sloot even zijn ogen, heerlijk ontspannend was dit dacht hij. Opeens voelde hij hoe zijn hand op zocht en deze vast nam. Hij opende zijn ogen en keek naast zich. Britt glimlachte naar hem. " ga je mee in het stoombad zitten?" Johan vond dat best en liet zich mee voeren door Britt die hem min of meer mee trok naar het Stoombad. Naast een ouder echtpaar was er verder niemand. Johan ging zitten en haalde een keer diep adem, je kreeg het hier altijd in het begin een beetje benauwd van net of je longen er aan moesten wennen. Britt was naast hem gaan zitten en had haar hand op die van hem gelegd. Johan liet haar maar en sloot zijn ogen en droomde een beetje weg. Hij voelde wel hoe Britt naar hem zat te kijken. Brit streelde nu met haar vingers over zijn arm "schat, ik heb je helemaal niet gevraagd of je wel nog een keer vader wilt worden" Johan opende zijn ogen en keek haar door de waas van mist aan "of ik nog een keer vader wil zijn? Je laat me niet echt een andere keuze wel?" Britt leek gekwetst hierdoor haar lippen vormden zich een smalle streep ze vroeg zich af of ze Johan ooit nog voor zich terug ging winnen. Ze waren nu nog Drie dagen hier, drie dagen leken op dit moment niets.. ze had het idee dat het wel 100 jaar ging duren. "als je het niet wilt laat ik het wel weghalen!" Johan nam nu haar hand vast. "Sorry, dat was een botte opmerking, je moet dat niet doen het laten weg halen" Britt haalde haar schouders op "en wij dan? Ik bedoel, als jij het echt niet wilt, dan laat ik het wel weg halen, als ik jou daarmee bij me kan houden" Dit verbaasde Johan ten zeerste een moeder die haar kind op gaf voor haar man, die haar niet eens de zekerheid bood bij haar te blijven op te geven… dan moest ze wel erg gek op haar zijn of gewoon goed toneelspelen. "Britt, dat moet je niet doen, ik bedoel onze relatie is zo onstabiel nu" "Relatie Johan? Verdomme huwelijk! We zijn getrouwd" Johan zucht "dat is ook een relatievorm Britt, je wilt het niet horen maar toch is het zo, kies voor je kind…" Britt werd bang de woorden kies voor je kind maakten haar erg bang "wat bedoel je daarmee?" Johan kneep even zijn ogen dicht en zocht naar de juiste woorden. "wat heeft een kind aan ouders die op dit moment in een diepe put zitten qua relatie afin huwelijk?" Britt greep hem bij zijn arm en schudde daar even wild aan, precies wou ze dit dwaze idee uit hem schudden. " wat zeg jij nou? Wil je echt gaan scheiden dat kan je me niet aan doen Johan! Wat moet ik dan beginnen? Dat kind helemaal alleen opvoeden? En Dorien"Johan onderbrak haar " zie je dus daarom wil je me bij je houden, als vader dat je er niet alleen voor staat dat je de klussen op een ander voor een deel kunt afschuiven, was je niet zwanger dan had je misschien niet eens al deze moeite gedaan"Johan was opgestaan en liep het stoombad uit. Britt schrok hier van "Johan, Johan niet doen, niet weggaan…" Johan was al weg, hij had haar wel gehoord maar moest nu zelf even nadenken, zijn gevoelens en gedachten weer op een rijtje krijgen. Johan pakte zijn handdoek en kleedde zich om. Hij besloot nu een lange wandeling te maken, dat kon hij nu wel gebruiken anders werd hij nog gek.

Johan keek over het meer uit, hij was net een half uur aan de wandel als het opeens zachtjes begon te miezeren. Johan had zijn gsm al horen piepen ten teken dat hij een sms had. Britt had hem die gestuurd. Johan kon dat al raden en las hem niet. Hij had het idee dat de tekst zijn gedachten misschien verkeerd gingen beïnvloeden. Hij rilde een keer, het was fris geworden. Hij zette zijn wandel tocht verder en dacht na. Hij vond dit moeilijk, heel moeilijk. Kon hij leven zonder Britt? Hij kon zich daar geen beeld bij maken. Zonder Britt was hij eerst soms best eenzaam. Maar op de een of andere manier voelt hij zich zo nu ook. Hij dacht aan Simon, Simon zou het verschrikkelijk vinden dat wist hij zeker. Als hij zag hoe die jongen op Britt gesteld was. Johan wou thuis ook geen toneelstuk opvoeren. Misschien moest hij maar een tijdje weg. "hey Johan" Johan draaide zich om en keek naar Suzan. Ze keek hem bezorgt aan, en haar mascara was uitgelekt. "Suuz hey, wat is er? " Suzan ging naast hem lopen "mot met Ester, niets ergs hoor, gebeurd wel vaker, je kent me" Johan glimlachte, dat deed hij zeker. Haar woede uitbarstingen waren hem niet bespaard gebleven in de afgelopen jaren. "maar jij ziet er ook niet echt gelukkig uit, nog altijd ruzie met je vrouw?" Johan knikte en wees op een kroegje ten teken van laten we daar wat gaan drinken. Suzan stemde toe en liep met hem mee naar binnen waar het lekker warm was. Ze namen plaats aan een tafeltje en bestelde een cappuccino. Suzan schudde haar haren een beetje los en veegde de mascara van haar gezicht. "weet je al wat je wilt? Scheiden? Of bij haar blijven?" Johan schudde van nee "het is moeilijk suuz, ze is zwanger… ik heb het gevoel dat ze me nu bij zich wil houden als papa voor het kind en als hulpje" Suzan glimlacht "vind je het niet leuk dan? Weer papa worden?" Johan haalde zijn schouders op. "eigenlijk niet echt nee" Johan keek haar aan met een schuldige blik. " waarom niet? Je bent toch een lieve vader? Of wil je die verantwoording niet meer?" Johan zuchtte en roerde in zijn kopje "die heb ik toch nog met Simon en Dorien". " Johan, dat bedoel ik niet, je wilt je leven niet om gooien? Werk laten vallen enz enz?" Johan knikte "dat ook, en.. Ik weet het gewoon niet ik denk er over te gaan scheiden" Suzan keek hem nadenkend aan "is dat wel verstandig, ik bedoel weet je dat wel heel zeker?" Johan haalde zijn schouders op. "ik weet het niet, wat moet ik dan? Praten helpt niet." Suzan nam zijn hand vast en wees op zijn trouwring. "je hebt voor haar gekozen ooit Johan, een ring staat voor altijd met elkaar verbonden. Wees verstandig en denk er goed over na, ieder huwelijk kent zijn dieptepunten, maar Britt heeft toen ook voor jou gekozen.. geeft het een kans, niet hier maar thuis,,, laat het initiatief bij haar, maar geef het een kans" Johan dacht na, misschien had Suzan wel gelijk. " oké stel ik geef haar nog een kans, hoe weet ik dan dat ze me niet gewoon gebruikt?" " Als jij je gebruikt voelt misschien? Je komt daar toch zo achter" Johan draaide het kopje rond op zijn schoteltje terwijl zijn gsm voor de 3^e keer een bliepje gaf dat hij een smsje had gekregen. Johan pakte dan maar zijn gsm en las de berichten, ze waren allemaal van Britt. Johan moet je horen "Schat het spijt me, kom alsjeblieft terug, waar je ook bent, kom alsjeblieft terug" en deze: " Ik zal je niet gebruiken Johan nooit…maar als je mij niet meer wilt snap ik dat h.v.j. Britt" en deze: "als je nu aan het nadenken bent over ons, kies dan wat je het liefst wilt, als je maar weet dat ik steeds aan jou denk nu" Johan stopte zijn gsm weg en keek Suzan aan. "Ik weet dat je twijfelt Johan zeker na wat je met Roos hebt doorgemaakt, maar zei smeekte je nooit terug te komen toch?" Johan schudde zijn hoofd. "nee, haar kon het nooit iets schelen" "nou dan! Ga terug en zeg haar wat je wilt want volgens mij wil je helemaal niet weg bij haar" Johan zuchtte: "Nee eigenlijk niet nee, maar dan eerst een borrel" Suzan glimlachte en bestelde twee warmmakertjes.

Het was al tegen de avond als Johan naar zijn hotelkamer loopt. Britt had hem nog een sms gestuurd. Ze was schijnbaar erg bezorgd. Johan stopte zijn pas in de deur en opende die. Het was helemaal donker in de kamer en vanuit het bed klonk een zacht gesnikt. Vanuit de deuropening keek Johan naar het kleine hoopje verdriet dat Britt heette. Johan deed een lampje aan en ging naast haar op bed zitten. "Britt?" Britt draaide zich om en keek hem met rode behuilde ogen aan. "Johan! Johan sorry ik…" Johan keek haar maar aan, was dit omdat ze zwanger was? Zo een heftige reactie omdat hij alleen maar even ging wandelen? "Johan ik, het spijt me…. Het spijt me zo" Johan zag de fles wijn op het nachtkastje die duidelijk een stuk leger was dan die ochtend. "Britt! Je moet niet drinken, dat is niet goed voor je kindje" Britt ging schoof de deken over haar hoofd, alsof ze zich voor Johan wou verschuilen. "Ons kindje Johan ons kindje, het is ook van jou" Johan trok de deken van Britt af. " ik heb nagedacht Britt," Johan was opgestaan en naar het raam gelopen. Britt was rechtop gaan zitten en keek naar zijn rug, ze kon zo zijn gezicht niet zien, maar ergens had ze het gevoel dat er iets ging komen waar ze zo voor vreesde, dat hij bij haar weg ging. "nou?" Britt hoorde haar stem trillen. Johan zuchtte nog eens en draaide zich om. "stel dat ik blijf hoe weet ik dan zeker dat je mij niet gebruikt?" Britt beet op haar lip "geen idee schat, maar ik zal je bewijzen dat ik je niet bij me houdt als oppas en huishoudster." Johan leek even nog te twijfelen, maar dat hoopje verdriet wat hem daar nu als een bang vogeltje aankeek kon hij moeilijk alleen laten. "Oke Ik blijf bij je, maar neem me niet kwalijk dat ik nog erg onzeker ben over jouw gevoelens ten opzichte van mij" Britt keek hem luttele seconde aan en stond langzaam op en liep naar hem toe. Ze nam zijn hoofd in haar handen en gaf hem een lieve zoen en keek hem recht in zijn ogen "dat zal ik niet doen Johan, dankje, dankje dat je me niet alleen laat" Johan nam even haar handen vast. " het is oké Britt rustig maar," Britt ging dan dicht tegen hem aanstaan en legde haar hoofd tegen zijn borst aan. Johan sloeg dan zijn armen rond haar en zo bleven ze even staan. "Britt, ga je mee wat eten beneden?" Britt keek op "ja dat is oke, even mijn gezicht wat af doen oké?" Johan knikte en liet haar dan los en ging op bed zitten. Britt liep naar de badkamer en waste haar gezicht en keek even om naar Johan, haar Johan die ze vanaf nu niet meer teleur ging stellen.

Twee weken later…

Britt liep in de stad, hij buik begon rondere vormen aan te nemen. Ze keek in de etalage ruit naar zich zelf en liep dan weer door. Gisteren hadden ze het de kinderen verteld en die reageerde heel positief tot haar opluchting. Ze liep de Prenetal binnen. Het ging nog altijd niet echt goed tussen haar en Johan. Niet dat ze ruzie hadden maar Johan was nog erg afstandelijk en dat deed haar zeer. Britt keek bij de slabbetjes en vond daar een fopspeen met I love papa. Britt vond dat wel lief en besloot die voor Johan te kopen. Ze liep er mee naar de kassa en deed er een klein kaartje bij waar ze op schreef: Voor de liefste vader en schat x Britt. Britt liet dat leuk inpakken en liep dan naar de bloemenkiosk er tegen over en kocht daar een rode roos. Ze vroeg zich af of het niet gek was een man een roos te geven. Ze liet die dan bij zijn kantoor bezorgen en hoopte dat hij het leuk vond. De fopspeen en het kaartje had ze er aangebonden. Britt liep daarna door naar de school van Dorien en Simon om ze op te halen. Simon ging met Thomas mee naar huis dus liepen Dorien en Britt alleen naar huis. "mam? Komt het goed tussen jou en papa?" Britt keek haar aan, papa… zo had ze Johan nog niet eerder genoemd. "ik eeh, ik weet het niet Dot, ik hoop het, ik doe mijn best hem te bewijzen dat ik van hem houd als mijn man en niet als mijn slaafje" Dorien moest lachen bij het woord slaafje. "en dat valt niet mee kennelijk" Britt schudde haar hoofd "nee helaas, maar ik doe mijn best." Dorien keek Britt aan "dat weet ik mam, maar hé het komt wel goed, wacht maar als die kleine er een keer is"

Johan kwam fluitend zijn kantoor binnen hij had een grote zaak gewonnen en zijn client was zeer content. Zijn secretaresse groette hem en zei dat er een roos voor hem bezorgt was. Johan lachte "oké bedankt" Annie keek hem vrolijk aan "een geheime aanbidster meester van Lancker?" Johan haalde zijn schouders op "wie weet, " Johan nam de roos mee naar zijn kantoor en pakte het kleine pakje uit. Toen de speen in zijn hand viel wist hij meteen van wie het was. Hij las het kaartje en kreeg daar toch wel een warm gevoel van. Hij vond het lief, Britt deed echt wel haar best. Johan pakte zijn gsm en stuurde haar een berichtje: Hey bedankt voor je cadeautje, lief. Gr J. Britt hoorde haar gsm en las het berichtje met een grijns, het was gelukt hij vond het leuk. Dorien zag haar moeder stralen en vroeg of ze soms de Lotto had gewonnen. Britt keek op "nee Johan vond het cadeautje leuk". "zie je wel, ik zei het toch, het komt wel goed geef hem gewoon de tijd" Britt knikte en zei dat ze even op bed ging liggen. Tegen half zes hoorde ze de deur, Johan was thuis dacht ze. "shit helemaal vergeten te koken" Gestresst stapte ze uit bed en liep naar de woonkamer "het schat, fijn dat je thuis bent, sorry maar ik heb me verslapen en dus nog niet gekookt" Johan legde zijn tas weg en deed zijn stropdas af " vergeet je niet adem te halen?" Britt keek even verwonderd maar zag dat de pretlichtjes in zijn ogen. "het is niet erg dat je niet hebt gekookt, kan gebeuren toch en ik heb toch laat gelunched" Britt liep dan naar hem toe en gaf hem een kus. "ik zal er meteen aan beginnen goed?" Johan gaf haar een zoen terug "oké dan kijk ik even bij de kinderen" Britt glimlachte naar hem, hij kon soms op een manier naar haar kijken waar ze helemaal warm van werd. Johan liep dan naar boven en Britt begon met het eten. Britt had maar besloten het simpel te houden en bakte een stapel pannenkoeken terwijl Johan de tafel dekte. Ze volgde zijn bewegingen stiekem terwijl ze stond te koken. Johan kwam dan naar haar toe en wou het bestek uit de la pakken. Britt kon het niet laten hem dan even over zijn arm te strelen en lief aan te kijken. Johan glimlachte naar haar terug en pakte het bestek uit de la. Niet lang daarna konden ze eten. Johan zat in gedachten over de zaak van morgen hij was nogal gecompliceerd omdat zijn client hem vandaag pas het een en het ander had opgebiecht. Johan was zo in gedachten dat hij schrok van iets wat tegen zijn been kriebelde, nouja wreef. Johan keek even naar Britt die hem ondeugend, iet wat verlijdend zat aan te kijken. Johan wist niet wat hij hier van moest denken, hij vond het eigenlijk wel leuk, het was lang geleden dat ze hem zo in het openbaar liep te verlijden. Hij kon zich het etentje in het pakhuis nog goed herinnen, toen had ze dat ook gedaan alleen was hij toen hevig beginnen blozen. Nu was het of het niets met hem deed, waren dan opeens zijn gevoelens voor háár verdwenen? Dat niet want van die speen was hij toch wel erg vertederd geweest. Britt merkte dat Johan weinig reactie gaf en stopte toen maar ze wou niets overhaasten niet nu het eindelijk een beetje de goede richting weer in ging. Simon en Dorien schenen dit niet te merken en babbelden vrolijk over school en over te toekomstige baby. Britt vond dat eigenlijk maar beter zo, zouden ze merken dat Johan en zei relatieproblemen hadden gingen zij zich misschien nog ongerust maken. Na het eten Ruimde Johan de tafel af, Britt was toch al wat moe en was op de bank gaan liggen. Johan keek nu naar haar vroeg zich af hoe het tussen hen ging gaan als de kleine er was. ergens benauwde dat hem. Hij zette de borden in de vaatwasser en ging in de stoel zitten lezen.

Johan was net als Britt even in slaap gesukkeld, nou even… hij werd wakker van iemand die hem over zijn wang aaide en zachtjes zijn naam zei. Johan knipperde met zijn ogen en keek in het hal duister naar Britt die hem aankeek. "ga je mee slapen schat, ik denk dat je bed wel wat comfortabeler ligt als de stoel". Johan geeuwde en vond dat ze daar wel gelijk in had, hij rekte zich uit en stapte wat verkreukeld uit de stoel en legde zijn dossier op tafel. Britt deed ondertussen alles op slot en kwam dan weer naar hem toe. Johan ontweek haar: ik-wil-een-zoen blik en liep naar de slaapkamer, hij deed daar alles uit behalve zijn boxer en ging zijn tandenpoetsen. Toen hij terug kwam uit de badkamer zat Britt op bed en keek hem aan. "moet dat nou? Die deur op slot? Schaam jij je echt voor me?" Johan wist hier geen antwoord op, was het dan zo snel een gewoonte geworden dacht hij? Toen Britt hem verklaard had niets meer te voelen was hij hier mee begonnen. Hij sloot zich als het ware een beetje af voor haar. Maar nu deed Britt erg haar best hem voor zich terug te winnen dat had hij wel gemerkt de afgelopen twee weken. Britt zocht het nu in de kleine dingen. Een briefje onder zijn ruitenwisser, waarop stond: hey fout parkeerdertje, volgende keer netjes weg zetten he, kus Britt. Of die roos. Maar ook zoals haar subtiele aanrakingen. "Sorry, ik.. ik schaam me niet voor je echt niet" Britt zei niets en was opgestaan. Ze was misschien nog wel verder bij de finish dan ze dacht, de finish dat ze hem weer terug had, haar Johan haar lieve schat en maatje. Johan was in bed gaan liggen en viel om van de slaap, geduldig wachtte hij tot Britt naast hem lag. Op de een of andere manier leek het of Britt er extra lang over deed in de badkamer. Na zijn idee kon dat zijn of omdat ze moest huilen, of omdat ze wou dat hij al sliep als ze terug kwam. Britt was nogal erg gevoelig nu ze zwanger was, om het minste of geringste kon ze gaan huilen. Johan stapte met een zucht uit bed en klopte op de deur. Ook zo iets wat voor hun ruzie nooit hoefde. Britt gaf geen reactie en Johan klopte dan nog maar een keer. Hij wou net de deur open doen als Britt naar buiten komt gewandeld. Johan schrok toch even, ze had daadwerkelijk gehuild. Johan wist zich hier niet goed raad mee. Toen zijn ex zwanger was, liet ze hem er buiten. Dat wou zeggen, buiten de baby en het zwanger zijn. Zijn schoonmoeder was telkens bij zijn ex en hij mocht niets, hij mocht haar zelfs niet meer aanraken of naast haar slapen. Wat hij wel mocht waren klussen als de was doen, koken, boodschappen en het huishouden en zelfs dat scheen hij volgens beide dames niet goed te doen. Was hij misschien gewoon erg onzeker en gaf hij daarom Britt bijna de kans niet? Johan stond nog altijd na denkend tegen de deurpost geleund. "Johan? Kom je ook?"Johan werd hier mee wakker geschud en schoof de gordijnen dicht. "ja, ik kom," Johan deed het lampje uit en wenste Britt welterusten. "Johan? Zou… wil… neem mij eens vast wil je? Ik wil je warmte voelen " Johan zijn arm zocht Britt op die zich vervolgens dicht tegen hem aan vleide. Britt nam Johan zijn hand was en speelde met zijn vingers. "schat, ik… sorry, als jij liever de deur op slot,,,," "Nee Britt je hebt gelijk," onderbrak Johan haar. "ik, ik zit gewoon met een aantal dingen die nu weer boven komen" Britt was verwonderd, Johan zijn hart bevatte dus meer geheimen dan ze dacht, misschien wel dingen die moeilijk voor hem waren of waar hij zich voor schaamde, zij had ze immers ook. "ik, ik zie je graag, ik weet dat het misschien een stom antwoord is, maar toch is het zo, ik zie je doodgraag echt." Johan had zijn vingers om die van haar gevouwen en gaf haar een kus op haar wang. "ik zie jou ook graag, maar kom ga slapen we moeten morgen weer vroeg op en jij hebt je rust hard nodig" Britt knikte maar straalde helemaal. Ze was blij dat het donker was, al had ze het idee dat ze de hele stad nu wel van licht kon voor zien zo lag ze te stralen, : "ik zie jou ook graag" hij had het echt gezegd, voor het eerst weer sinds hun breuk.

Johan werd wakker van een irritant gepiep. Hij mepte op goed geluk naast zich op het kastje en deed de wekker abrupt het zwijgen toe. Daarna rekte hij zich uit en geeuwde. Zo vroeg was het nog. Johan voelde opeens een hand op zijn buik die daar overheen wreef. "hé schat.. lekker geslapen?"Johan keek opzij, Britt keek hem met kleine slaperige oogjes aan. " Ja,en jij?" Britt rekt zich dan ook uit en gaat recht op zitten. "ik ook, alleen een beetje kort" Johan stapte uit bed en liep naar de badkamer. Britt stond op en liep naar de keuken en maakte ontbijt voor Johan en haar. De kinderen hoefden pas over een uurtje uit bed. Johan kwam even later de ook de keuken in, zijn bloes had hij schreef dichtgeknoopt. Britt zag dat en moest glimlachen, en liep naar hem toe."schat, nog niet goed wakker?" En ze knoopte de knoopjes los en deed ze dan weer goed dicht . Johan glimlachte "oh oeps… liep ik er weer bij als een voddenbaal?" Britt kijkt hem lief aan "een beetje wel ja," Johan ging dan aan tafel zitten en geeuwde. "sorry ben nog helemaal niet wakker, " Britt zette zich tegenover hem en keek naar hem. Ze was echt gek op hem, alleen moest ze dat nog altijd bewijzen. Rustig en op de juiste momenten. Ze moest het niet overdrijven had ze al wel geleerd. Johan voelde hoe ze naar hem zat te kijken, Misschien meende ze het echt wel. De kleine attenties, haar subtiele toenaderingen, ze waren lief. En nu kwam ze zelfs het bed uit voor hem, dat gebeurde eerder nooit,,, al deed hij het dan ook niet. "ik eet vanavond niet mee, het gaat laat worden" Britt nam een slok koffie. "dat is niet erg, als je maar wat eet…. Want ik ken jullie advocaten vlieg naar hier en vlieg naar daar en eten ho! maar" Johan stopte het laatste hap brood in zijn mond en zei glimlachend. "je had het niet slecht gedaan als dichter maar ik zal eten hoor mama". "goedzo jochie, en voorzichtig rijden hé ik wil niet nog eens een paar boetes verdonkermanen"Johan keek verbaast, "doe je dat dan? Dat mag helemaal niet joh" Britt keek hem aan met een grijns "nee joh! Maar ik vraag de mannen wel jouw auto af en toe te ontzien als je hem zomaar ergens neerzet". Johan gaf haar een knipoog "ik weet het ik ben onverbeterlijk" en deed zijn jas aan en gaf Britt een zoen. Britt hield zijn hand nog eventjes vast en liet deze dan los. "dag schat en werkse" Johan pakte zijn sleutels. "jij ook, en geef de kinderen een knuffel, doei" en weg was Johan.

Johan kwam die avond laat thuis, het was gaan sneeuwen en er stonden ellenlange files. Moe stak hij de sleutel in het slot. Zijn gsm was nog plat ook dus hij had Britt niet kunnen bereiken. Hij had er 4 uur langer over gedaan dan normaal. Johan had in de file nog eens goed nagedacht over hem en Britt. Haar liefde was oprecht daar was hij nu wel zeker van. Maar toch zag hij op tegen het kindje, misschien dreef het hen wel uit elkaar, of mocht hij niets doen tijdens haar zwanger zijn. Het benauwde hem een beetje. Maar aan de andere kant was het thuis komen in een thuis met gezin wel prettig. Toen hij nog alleen woonde was dat soms best erg eenzaam als Simon dan elders logeerde en er niemand thuis was. Hij besloot weer normaal te doen tegen Britt, niet meer zo afhoudend en afwachtend. Johan kwam de kamer in en zag Britt liggen slapen op de bank. Johan liep voorzichtig naar haar toe en gaf haar een kus op haar wang. Britt werd langzaam wakker en keek hem aan. "Schat eindelijk! Ik was zo ongerust en je was niet te bereiken op je gsm"Johan wreef over haar wang. "sst rustig maar mijn gsm was plat, sorry… maar ik ben er weer "Britt glimlachte dan lief. "ja gelukkig wel, kom es hier" Johan ging naast haar zitten en Britt gaf hem een liefdevolle zoen. "Ga je even bij je zoon kijken, hij was ook bezorgt, op tv was een auto gelijk de jouwe gecrashte, ik wist wel dat het die van jou niet was maar hij dacht van wel" Johan legde zijn hoofd tegen haar schouder. "Echt? dacht hij dat echt? ik zal wel even gaan kijken en dan snel naar bed ik ben doodmoe" Britt kroelde door zijn haren "dat is goed, dan sluit ik alles af hier." Johan gaf haar dan nog een kusje op haar wang en liep de trap op naar Simon. Het deed hem toch wel wat dat Britt zo bezorgt was. Zachtjes deed hij de deur open van Simon zijn kamer en zag dat hij al sliep. Johan schoof de deken over hem heen en aaide hem nog even zachtjes over zijn bol. Dan liep hij nog even naar Dorien haar kamer, ook zij lag lekker te slapen. Johan deed bij Dorien het zelfde en ging weer naar beneden en liep naar de slaapkamer waar Britt zich stond uit te kleden. Johan kleedde zich dan ook uit tot zijn boxer en wandelde door naar de badkamer. Hij stond net zijn tanden te poetsen als Britt achter hem komt staan en haar armen om zijn middel slaat en haar hoofd op zijn schouder legt. "en sliepen ze al?" Johan mompelde met een tandpasta mond: "ja allebei heel diep," Britt liet hem dan weer los en begon ook haar tanden te poetsen. " wat een dag zeg, ik was het dossier vergeten hoe dom kan je zijn" Britt moest lachen en spoelde dan ook haar mond "eerder hoe vergeetachtig hij lag nog naast je bed" Johan trok een denkrimpel in zijn voorhoofd. "ja dat is ook zo ik had hem daar gelegd dat ik hem niet vergat mee te nemen" Britt spetterde een beetje koud water op zijn blote bast. "erg slim meester van Lancker, neem nooit een zaak mee naar bed want je ziet wat er van komt" Johan rilde van het water. "Michiels!" Zal het gaan en plensde een beetje water over haar heen. "Michiels? Michiels van Lancker zal je bedoelen" Johan keek haar even plagend aan. "Iemand die mij zo plaagt kán geen familie zijn" Britt trok toen een zielige pruillip. "A gossie is Brittje nu verdrietig?" Britt schudde haar hoofd en nam zijn hand vast. "Kom schat, gaan we slapen voor we het weten is het terug ochtend" Johan liet zich mee voeren naar het bed. Voor het eerst voelde hij niet meer die twijfel maar meer het vertrouwde bekende gevoel van eerst

Die ochtend werd Johan wakker van Britt die hem door zijn haren zat kroelen. "hey schat…. Hoe… hoe laat is het?" Britt glimlachte om het slaperige gezicht van Johan en zijn haar dat alle kanten uitstond "het is 07:00, dus je hebt nog wel even tijd" Johan geeuwde "oké " en draaide zich naar haar toe. Britt lag naar hem te kijken met een verliefde blik in haar ogen, dezelfde blik als tijdens het hun eerste date. "Zullen we morgen met de kinderen gaan zwemmen? Lekker in het warme tropische zwembad?" Zwemmen….. aan de laatste keer zwemmen had Johan niet al te beste herinneringen. "als je het niet wilt dan doen we wel wat anders," Johan keek haar even aan. "nee het is oké, na mijn werk?" Britt knikte en streelde hem even over zijn wang. " je bent lief, en zo met je slaperig hoofd helemaal" Johan moest daar wel om lachen. "zo, dus als ik er uit zie als een spook vind jij me lief? Leuk om te weten zal ik dan maar zo naar mijn kantoor gaan?" Britt keek hem vrolijk aan. "dat moet je zelf weten, maar ik adviseer je toch wat aan te doen " Johan gaf haar dan een kus en stond op . "ik ga daar nu dan iets aan doen" Johan liep naar de douche en draaide de kranen open. Hij had goed geslapen die nacht. Voor het eerst weer sinds lange tijd met Britt in zijn armen zonder afwerende gevoelens of gevoelens van wantrouwen. Hij stapte onder de douche en liet het warme water op zijn rug kletteren als hij opeens twee handen op zijn buik voelt. "hé ik kan echt al alleen douchen hoor" Britt wreef over zijn buik. "daar twijfel ik ook niet aan, ik kom je vergezellen" Johan draaide zich om en keek Britt aan. "Gezellig," en pakte de shampoo. Britt pakte deze uit zijn hand en nam zijn hoofd in haar handen en zoende hem passioneel. Johan leek eerst even te aarzelen maar ging er dan op in. Hij legde zijn armen om haar middel en wreef over haar rug. Zo dicht bij elkaar, zo intiem… het voelde nog niet zo vertrouwd als eerst maar het kwam er heel erg in de buurt,,,, Hij opende zijn ogen weer en zag dat Britt ze nog altijd gesloten had. Johan maakte zich dan los. Britt keek hem aan. Had ze het nu verknald? Was ze te snel gegaan? Een intieme zoen was toch niet erg? Of was Johan daar nog niet aan toe op dit moment? "Schat? Heb ik je gekwetst?" Johan zeepte zijn haren in."nee, nee het ligt niet aan jouw" Britt nam zijn armen vast en trok ze omlaag. "dat doet het wel, als ik te snel ga moet je dat gewoon zeggen. Ik wil het niet verpesten" Johan trok zijn handen terug. " te snel is misschien niet het juiste woord, eerder dat het anders is, misschien zelfs wel onverwacht, mijn gevoel is nog niet helemaal wat het was" Britt stapte uit de douche, ze baalde van zich zelf nu stootte ze hem weer af. Johan zuchtte en spoelde zijn haren uit. Hij kon er toch niets aan doen? Het was gewoon iets onwennig geweest. Johan stapte uit de douche, droogde zich af en liep met een handdoek rond zijn middel naar de slaapkamer. Britt zat zich op te maken, althans zo leek het, toen hij goed keek zag hij dat ze haar tranen weg depte. "Britt? Sorry ik wou je niet van slag maken" Britt draaide zich om. "heb ik het nu verpest?" Johan keek haar vragend aan. "Verpest? Nee helemaal niet… ik zei al, het ligt meer aan mij" Britt snoot haar neus en gooide het zakdoekje weg. "Niet? Maar, je vond het niet fijn…" Johan zocht even naar zijn woorden. "ik, ik ervaar intiem zijn met jou gewoon nog niet zo als eerst, er mist nog een klein stukje vertrouwd gevoel. Er zit een soort rem op mij die mij belet er vol op van te genieten" Britt keek hem aan, ze snapte het wel en besefte voor de zoveelste keer wat ze had aangericht. " maar dat betekend niet dat ik soms samenzijn niet steeds meer als terug van zelfsprekend ga beschouwen. Dat ik niet genoten heb van vannacht toen je in mijn armen prinsheerlijk lag te slapen. Of van ons watergevecht gisteravond" Britt liep naar hem toe en nam zijn hand vast. "Sorry ik, ik besef steeds weer opnieuw wat voor een trut ik ben geweest" Johan legde zijn andere hand op die van haar. "was ja, nu niet meer, geef het nog een beetje tijd schat, het komt wel goed echt." Britt glimlachte door haar tranen heen. Johan liet haar hand dan los en kleedde zich aan.

Papa! Papa je bent er! Simon vloog zijn vader om de hals toen hij hem zag zitten aan de ontbijt tafel. Johan glimlachte om het enthousiasme van zijn zoon en nam hem even vast. " hey zoon van me, zoals je ziet nog helemaal heel en ongeschonden" Simon liet hem los en plofte op zijn stoel neer. "zo grappig is dat niet er zijn gisteren keiveel ongelukken gebeurd" Johan smeerde zijn brood. " Dat weet ik Simon, sorry mijn gsm was ook plat dus kon niet bellen". "is niet erg, gelukkig ben je er nog" Johan keek hem even verwonderd aan. Simon zag dat en begon te blozen. "sorry pap, ik ben soms echt nog een klein kind" Johan nam een hap brood "nee dat ben je niet zoon! Maar even iets anders hebben jullie soms zin om vanmiddag te gaan zwemmen?" Dorien die de trap af kwam zag dat wel zitten. "Hey Johan en Simon, ja leuk" Johan groette Dorien dan ook en wende zich tot Simon. "leuk pap, ben je dan vroeg vrij vandaag?" Johan knikte en nam een slok thee. "We komen jullie na school halen". Britt kwam dan ook de kamer in. "goedemorgen allemaal" en ging bij hen aan de ontbijttafel zitten. Echt honger had ze niet dus nam ze alleen maar een beker koffie. Johan stond op en pakte zijn spullen. "ik ga, tot vanmiddag" en gaf de kinderen een kus en Britt en zoen.

Die middag… Johan kwam met een handdoek over zijn schouder het kleedhokje uit en wachtte op zijn zoon. Samen liepen ze naar de douches, waar Britt en Dorien ook al waren. Ze zochten een plekje om hun spullen neer te leggen. De kinderen waren dan al verdwenen naar de wildwaterglijbaan. Johan liep naar het bubbelbad, deze waren zo lekker warm. Hij zag hoe Britt naar hem toe kwam, maar ook hoe bleek ze zag. Johan liep terug en ging naast Britt lopen. "gaat het wel met je?" Britt knikte alleen maar pakte opeens Johan vast. Had ze dat niet gedaan was ze zeker gevallen. Johan hield haar goed vast en liep met haar naar een bankje. "je moet niet liegen Britt, heb je wel goed gegeten?" Britt schudde haar hoofd "nee ik heb gewoon geen honger" Johan ging naast haar zitten en keek haar bezorgd aan. "ik haal wat te eten voor je! En dat eet je op ook…. Dadelijk val je nog echt flauw." Britt kroop een beetje in elkaar van deze donderpreek maar stemde wel toe en zag hoe de kinderen dolle pret hadden op de glijbanen. Johan kwam even later terug met vier bakjes friet en riep de kinderen dan ook maar. Ze hadden immers ook nog niet geluncht. Britt at langzaam haar patat, het smaakte haar totaal niet. Ze voelde zich op dit moment niet echt goed, het liefst kroop ze nu in bed veilig in Johan zijn armen. Johan zag dat het niet zo goed ging met Britt en legde een handdoek rond haar schouders. Britt vond dat lief, maar liever had ze dat die handdoek zijn arm was en dat ze dan haar hoofd tegen zijn sterke borstkast kon leggen. De kinderen verlieten hen meteen weer toen ze hen bakje leeg hadden. Johan zag dat Britt er moe uit zag. "Britt? Ik stel voor lekker in het bubbelbad te gaan zitten dat is lekker warm en ontspannend" Britt knikte flauwtjes en stond op. Johan liep achter haar aan, bang dat ze weer ging vallen. In het bubbelbad merkte Britt dat Johan wel degelijk gelijk had. Het warme water was heerlijk ontspannend en alle spieren en vezeltjes in haar lichaam kwamen weer een beetje op temperatuur. Ze keek naast zich waar Johan met gesloten ogen zat te dromen. Britt schoof dichter naar hem toe en kroop tegen hem aan. Johan sloeg dan een arm om haar heen. "en word je al weer een beetje warm?" Britt glimlachte " ja, je had helemaal gelijk," Britt zat nu met Johan zijn haren te spelen en draaide er krulletjes in. Johan vond dat niet erg, hij begon steeds minder die afkeer te voelen. Nu ze hier zo samen zaten, zij die met zijn haar speelde en hij die een beetje over haar arm streelde. Britt keek naar hem, zou ze…. ? ze wou hem graag even echt vast pakken en een knuffel geven. Britt maakte zich los en ging bij Johan op schoot zitten die dat toe liet. Britt sloeg haar armen voorzichtig om zijn nek en wachtte zijn reactie af. Zijn ogen zijden genoeg, die schrik erin van vanmorgen was er niet. Ze keken haar nu vragend aan. Echt zo’n blik van : wat ben je van plan? Britt ging met haar wijsvinger over zijn lippen en bleef hem aan kijken. Johan vond het leuk wat ze deed. Zo hadden ze in het begin ook vaak gezeten, elkaar lichaam langzaam verkennen, ieder deeltje, ieder plekje. Johan sloeg dan zijn armen rond haar middel en wreef over haar buik met zijn duimen. Britt gaf hem een klein kusje op zijn lippen. "als, als je vindt dat ik nu te snel ga moet je het zeggen hoor" Johan schudde zijn hoofd, zo langzaam aan weer naar elkaar toe groeien beviel hem wel. Johan trok Britt iets dichter tegen zich aan. "Nee je gaat niet te snel," Johan keek haar lief aan. Britt wreef hem door zijn haren en aarzelde even, maar gaf hem dan toch een innige zoen. Eentje waar Johan nu wel volledig op in ging en tot zijn verbazing zelfs van kon genieten. In tegenstelling tot vanmorgen. Dorien en Simon hadden dat al gezien en stoten elkaar aan. "zie je, ik wist het! Het komt goed" Simon knikte, hij kende zijn vader door en door. Britt keek hem aan met een stralende blik. "Vond je het echt niet erg?" Johan schudde zijn hoofd en ging nu met zijn vinger over haar neus en liet hem even op haar lippen rusten. Britt nam deze daarop vast en gaf op zijn hand een kus "ik zal hier zo wel uren met je kunnen zitten weet je dat?" " De magie van het bubbelbad, het nam mijn laatste beetje onzekerheid weg en jij bent opslag genezen" Britt keek hem aan "Genezen? Waarvan?" Johan gaf haar een klein kusje "je ziet niet meer zo wit" Britt lacht "dat bedoel je, nee oké" Zo bleven ze nog een tijdje in het zwembad waarna ze naar huis gingen. Voor zijn gevoel was dat laatste beetje wantrouwen in Britt nu verdwenen… hij keek even naar haar. Britt lag op de bank te slapen, ze was zo moe geweest. Johan vroeg zich af hoe het ging zijn als ze een paar maanden verder waren maar voor nu voelde het goed. Hij kon weer met een verliefd gevoel naar haar kijken, haar zoenen zonder dat terughoudende gevoel. Hij kon weer gewoon van haar houden als zijn vrouw