Herinnering

Ik staar naar het scherm en merk dat ik mezelf niet meer kan laten verloren lopen in een film en me zo niet meer van de buitenwereld kan afsluiten. Het feit dat ik dit ooit kon ligt begraven enkele meters in de grond onder een donkere, koude grafsteen, samen met een groot deel van mijn hoop en dromen voor de toekomst. De film is bijna gedaan en ik kan me niet eens één scène herinneren.

Ik ben aan het huilen. Ik weet het, ik zou het moeten kunnen tegenhouden. Het huilen zou achter zo’n lange tijd al moeten gedaan zijn, Zelfs mijn moeder maakte mij er onlangs nog attent op. En ze is niet de enige. Elke dag voel ik de blikken van de mensen rondom mij, vol met medelijden proberen ze uit te maken of ik OK ben, maar ze zijn te bang om het me te komen vragen. Maar dat heeft misschien meer te maken met het feit dat ik vorige week instortte toen ik voor zijn oud kastje stond in de kleedkamer.

Ik dacht dat het beter met me ging, maar mijn reactie bij het zien van een andere naam op zijn kastje bewees van niet. Zien dat iemand voorgoed zijn plaats had ingenomen maakte mij verdrietig. Terwijl mijn ogen tranen vormde zag ik je ineens weer in de kleedkamer staan, je was je aan het klaar maken voor de volgende patrouille.
Het gewicht van bijna een jaar vol verdriet viel van mijn schouders toe ik zonder problemen geloofde dat mijn rouwperiode alleen maar een zeer realistische, maar niet ware nachtmerrie was, waarvan ik net ontwaakte. Kan je je inbeelden hoe ik me voelde toen die ene seconde van opluchting over was? Het was alsof ik je helemaal opnieuw verloor. Alsof het niet al maanden geleden was dat ik die hand vol aarde over je kist gooide en opschrok van het geluid dat dat maakte.

Je ziet, ik ben nog niet over jou en misschien zal ik dat ook nooit zijn.

Ik wil aan je denken, van je dromen, met je lachen. Me inbeelden hoe je handen voelen op mijn lichaam in het midden van de nacht. Misschien ben wel ik gek. Wat wil het zeggen over mijn mentale toestand dat ik nog steeds dingen voor je doe. Is het niet dat ik me elke morgen, wanneer ik niet uit bed kan, me mezelf moet vertellen dat ik dit moet doen voor jou en voor Dorien. Of dat ik altijd je lievelingskoekjes koop, volledig ervan bewust dat Dorien noch ik ze zullen opeten.

Ik ben emotioneel een wrak. Nu kan zelfs de herinnering aan jou terwijl je koekjes eet me harder doen huilen.

De zwarte en witte zee van de eindgeneriek danst over het scherm en ik neem het in terwijl ik naar de tv staar door een mist van tranen.

***
“Waarom ben ik de enige die aan het huilen is?” Ik draai mijn hoofd om jou gezicht te zien, zoekend naar een teken van een aankomende traan in jouw ogen. Maar je lijkt niet onder de indruk van het verhaal dat zich op het scherm afspeelt of van mijn betraand gezicht.

“Het is maar een film.”

“Het is droevig...” dring ik aan

“Ik ga niet snotteren voor een film..”

“Oh neen? Wie was er aan het blijten gelijk een baby wanneer Spock stierf toen hij het wrap ding aan het herstellen was?”

“Wrap drive. En ik was niet aan het blijten.”

Ik wist het wel, maar ik vond het altijd tof om je te zien fronsen na 1 van mijn spottende opmerkingen, hoewel ik soms niet echt wist of het je echt stoorde of dat je gewoon met je ogen rolde voor de show.

Ik had ineens de drang om jou te plagen en je even droevig te maken als mij.

“Maar de jonge verloor zijn moeder en James verloor de liefde van zijn leven voor ze ooit echt samen konden zij. Ze is dood, Mark, dood!”

“Britt... ze is niet echt dood, ze is een actrice. Het is niet alsof...”

“Dus je zou huilen als ze echt dood was? Wat als ik nu dood val, Mark? Zou dat genoeg zijn om je te doen huilen?”

Van zodra de woorden mijn mond verlieten en ik de blik in je ogen zag, wist ik dat ik te ver was gegaan. Voor een lange tijd sprak niemand van ons een woord. Je was te lief om iets te zeggen voor je terug wat was afgekoeld, en ik was te koppig om me zo snel te excuseren.

“Dat was niet grappig” zei je kalm na een lange stilte.

Ik beet op mijn onderlip, deed alsof ik verder naar de film keek en rekte de tijd voor ik me zou excuseren.
Ik keek naar jou en zag een blik vol bezorgdheid en liefde.

“Ik weet het en het spijt me.”

Ik legde mijn hoofd op je borst en luisterde naar het kalmerende ritme van je hart. Ik overwoog of ik al dan niet aan jou zou vertellen wat de ware reden was achter mijn plotse uitbarsting. We waren nog niet zo lang samen en ik was nogal onzeker in onze relatie. Maar ik wist dat er alleen maar problemen van zouden komen als ik niet over mijn gevoelens zou praten

“Ik denk niet dat ik het ooit zou overleven...” mompel ik stil tegen de zachte stof van je T-shirt. “...jou verliezen.”

Ik knikte naar het scherm waar Peter en James omgingen met hun verdriet. “Zoals daar”

Ik verwachtte dat je zou beginnen te lachen of dat je kwaad zou worden. Maar je gaf me gewoon een kus op mijn voorhoofd, en je sloeg er in om met een paar woorden, vastberaden en zonder twijfel, me te doen kalmeren. Om de een of andere reden leek het alsof het altijd zo gemakkelijk was tussen ons, wanneer het echt belangrijk was.

“Je zult me niet verliezen” Ik wist dat je geen helderziende was en dat je me dus niets kon garanderen, maar op dat moment verkoos ik om je te geloven wanneer je me precies vertelde wat ik wou horen.

“Je zult me niet verliezen” herhaalde je, spelend met een lok van mijn haar en je greep me nog steviger vast.

***

Leugenaar

Ik wil niet meer kwaad zijn. Ik weet dat je niet zelf besliste dat het tijd was om ons alleen te laten. Het is niet dat iemand aan jou vroeg van: “Hey, mark, wat zou je er van zeggen om je vrouw en dochter achter te laten voor een mooi plekje in de hemel?” en dat je vrijwillig akkoord ging. Je zou toch nooit goed gestaan hebben in een wit pak met vleugels, het [ i ] is[/ i ] -was- niet jouw stijl.

Maar toch, soms kan ik gewoon niet anders dan kwaad op je te zijn. Kwaad omdat je me alleen liet, kwaad voor het breken van je belofte om samen met mij oud te worden, kwaad omdat je Dorien laat opgroeien zonder vader. Er zijn ook tijden dat ik iedereen haat die nooit hetzelfde als mij heeft ondergaan.
Het niet weten wat ik kan doen met mijn woede stoort me. Ik heb geprobeerd om te praten met mijn collega’s zelfs even met mijn moeder, maar blijkbaar heeft niemand begrip voor kwade weduwen.

Ze hadden verwacht dat ik droevig en hulpeloos zou zijn, maar nu lijkt het alsof ze willen dat ik door ga met mijn leven, alsof de band die we deelde nooit heeft bestaan. En natuurlijk doe ik mijn best om ze de Britt te geven die ze kennen en verwachten – sterk, onafhankelijk, een Britt die al lachend elk teken van tranen of rouw wegwerkt achter een dapper gezicht.

Het is nog maar half 10 ’s avonds maar ik ben al uitgeput. Je altijd sterker voordoen dan je bent, dag in dag uit, en de vele slapenloze nachten hebben me uitgeput.
Ik zet de tv uit en ga naar boven voor weer een andere lange en eenzame nacht van slapeloosheid. Voor ik in bed kruip ga ik nog even langs de kamer van Dorien om te zien of alles in orde is. Terwijl ik aan de voet van haar bed sta vergeet ik even wat ik verloren heb en denk ik aan wat ik nog heb. Soms vergeet ik dat ook zij je mist.

Ik weet niet goed of ik een goede moeder ben. Toen we nog samen voor haar zorgde heb ik me dat nooit afgevraagd. Zonder jou heb ik steeds het gevoel dat ik zweef tussen te veel houden van haar en niet genoeg houden van haar, tussen het bang zijn dat ik ook haar zou verliezen en wensen dat ze niet de hele dag opgescheept zit met een moeder die verdrinkt in zelfmedelijden.
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou terecht komen.

Slapend op haar rug met haar donsdeken in haar armen lijkt ze wel op een klein engeltje, een miniatuurversie van jou. Maar ik weet dat binnenkort een nieuwe nachtmerrie haar slaap zal verstoren en dat ze me, met een bange stem die geen enkele moeder wil horen, zal roepen. Gelukkig kan ze toch een beetje slapen terwijl ik vervloekt ben met slapeloosheid.

Alles wat ik overdag uit mijn hoofd verdring terwijl ik me bezig hou met mijn werk of met het helpen van Dorien met haar huiswerk, kruipt ’s nachts terug in mijn gedacht. Ik ben bijna dankbaar voor de keren dat ik, in het midden van de nacht, voor Dorien kan zorgen en er een half uur over doe om haar terug kalm genoeg te krijgen om te gaan slapen. Wanneer ze dan eindelijk in haar bed ligt, met een rood gezicht en haar vuisten gebald, voel ik me schuldig dat ik de kwellingen van onze dochter zie als een goede afleiding in mijn slapeloze toestand.

Onze dochter draait zich in haar slaap wanneer ik voorzichtig een kusje op haar voorhoofd geef. Ik loop voorzichtig haar kamer uit en laat de deur op een kier. Wanneer ik de badkamer bereik, begin ik het gekende ritueel, zoals elke avond sinds je er niet meer bent.

Eerst wankel ik door het donker naar de lamp op het nachttafeltje en klik het aan. Dan loop ik naar het raam en sluit de gordijnen. Voor ik in bed kruip, open ik de kast en leg ik de kleren die ik de volgende dag wil aan doen klaar en zoals elke avond voel ik de drang om nog even in jouw kleerkast te kijken. Bij elke outfit herinner ik me de gelegenheid waarvoor je ze droeg.

Daar is het hemd dat ik voor je kocht voor de laatste verjaardag die je vierde, de groene versleten jas die je altijd droeg ondanks dat we er samen een nieuwe voor je hadden kocht, je hemden in elke kleur mogelijk.
Ergens ver weg verborgen is de lievelings pyjama die je altijd droeg. Na je dood nam ik hem regelmatig mee in bed om eens stevig vast te houden en je geur op te snuiven die er nog altijd in verborgen zat.

Enkele maanden geleden, toen ik zoals alle andere nachten klaar wakker in mijn bed lag, was ik begonnen met al je spullen in te pakken om ze af te staan. Maar weken later had ik de dozen al naar elke kamer van het huis versleept omdat ik ze niet kon weggeven. Uiteindelijk gaf ik het op en plaatste ik al je spullen terug op hun plaats. Ik was nog niet klaar om alles wat me aan jou herinnerde los te laten. Zelfs nu maakt de gedachte je ooit te moeten lossen me bang.

Ik vertelde je ooit dat ik de rest van mijn leven met je wou doorbrengen en dat ik dankbaar zou zijn voor elk moment dat we samen waren, maar ik had gehoopt dat het meer zou zijn dan dit. Er zijn te veel lossen eindjes die nooit samen zullen komen.

Ik leg me eindelijk in mijn bed en doe de lichten uit. Ik slaap nog altijd aan mijn kant van het bed, alsof je ooit zou terug komen en jouw kant zou opeisen. In het donker probeer ik me in te beelden dat je slaapt en droomt net naast me. Ik mis je zo hard, elke minuut van elke dag, op zo veel manieren.

Ik heb je nodig om met te kalmeren wanneer ik kwaad ben, om me te vertellen dat ik alles kan doen wat ik wil wanneer ik mijn hoop verloren heb, om een vader te zijn voor Dorien wanneer ik er niet in slaag je te vervangen. Het is maar een klein deel van wat je allemaal voor mij betekende, maar ik mis ook het ongelofelijke gevoel dat je in me opriep, wanneer je me kuste, wanneer we de liefde bedreven of wanneer je me gewoon aanraakte. Het tintelende gevoel van mijn huid waar jij alleen voor kon zorgen.

***
Het hand dat op het mijne lag was glad en zacht met perfecte nagels. Totaal het tegenovergestelde van jouw handen en het slaagde er zeker niet in me hetzelfde comfortabele gevoel te geven waar jouw ruwe handen zo goed in waren. Ik trok mijn hand weg zo gezegd om mijn glas wijn te nemen, maar eigenlijk kon ik er gewoon niet tegen dat hij me had aangeraakt.

Het was de fout van mijn collega’s dat ik hier was, in dit veel te duur, exclusief restaurant. Na het lange zagen had ik dan toch maar toegezegd voor een date, negen maanden nadat ik jou verloor en met de vader van een klasgenote van Dorien. Die ironisch genoeg begrafenisondernemer was en nooit kon stoppen te praten over zijn werk.

Ik heb het grootste deel van de avond doorgebracht met met mijn eten te spelen en te doen alsof ik geïnteresseerd was in zijn saaie anekdotes over de grote van doodskisten. Het bouquet van crèmekleurige rozen op tafel herinnerde me aan onze trouwdag. We hadden bloemen in dezelfde kleur. Mijn aandacht zweefde weg van mijn onaangenaam gezelschap en ik verloor mezelf in de herinnering van deze stralende dag in mei, zoveel jaar geleden.

Je stond vanvoor aan het altaar in een nieuw pak met de priester naast jou. Wanneer ik naar voren liep, aan de arm van mijn vader had ik alleen oog voor jou.
Mijn vader had me een kus op de wang gegeven en mijn hand in de jouwe gelegd.
Ik begon bijna te wenen wanneer terug dacht aan de blik in jouw ogen toen je je gelofte aflegde.Je was zo nerveus dat je de hele tijd over mijn knokkels wreef. Ik herinnerde onze eerste dans als een getrouwd koppel nog en glimlachte toen ik terug dacht aan hoe je ongeduldig alle knopjes op de rug van mijn trouwjurk open deed op onze trouwnacht, toen ik ineens mijn date mijn naam hoorde zeggen.

Ik weigerde te reageren en mij uit mijn dagdroom te laten ontwaken, maar wanneer ik zijn hand op het mijne voelde koos ik er toch voor om op te kijken.

“Is alles in orde?” vroeg hij met duidelijke bezorgdheid in zijn stem.

Ik besloot eerlijk te zijn en hem te vertellen dat ik blijkbaar toch nog niet klaar was om weer uit te gaan.

Hij toonde me een valse lach, dezelfde die hij zeer waarschijnlijk ook aan zijn klanten toonde. “Ik weet hoe hard het moet zijn, je man zo onverwachts verliezen en alleen je dochtertje op te voeden.”

Ik voelde mezelf kwaad worden na zijn professionele medelevende commentaar. Hij kon nooit geweten hebben wat ik meemaakte. Hij had waarschijnlijk nog nooit het echte verdriet gekend dat je meemaakt als je iemand verliest die alles voor je betekend. Zo nu en dan flarden zien van iemand die een geliefde verliest, veilig zittend achter een bureau, maakt je nog geen expert op het gebied van gevoelens.

Ik was juist aan het overwegen of ik mijn woede zou tonen of dat ik maar beter beleefd zou blijven toen hij de brutaliteit had om me voor een dans te vragen. Ik keek het restaurant rond en zag hoe 2 koppels een poging tot dansen deden. Je zou hier zeker een grappige opmerking over hebben gemaakt en ik lachte.

Al wetende dat je nog altijd de kracht over me had om me te doen lachen, negeerde ik de verwarrende blik in de ogen van mijn date, stond recht en wandelde weg, verzekerd dat jij het enige was dat ik nodig had

***
In het begin besef ik maar al te goed dat het mijn eigen hand is op mijn lichaam. Maar al snel, wanneer ik jouw gezicht zie in de ogen van mijn gedachte, en me herinner hoe je mijn naam fluisterde in jouw zachte stem, worden mijn handen de jouwe in mijn verbeelding.

Ik weet dat ik me nog slechter voel wanneer het over is en dat ik vies zal zijn van mezelf. Ik weet ook dat het gezonder zou zijn om aan iemand anders te denken in jouw plaats. Iemand waarbij ik me me niet zo veilig voel of iemand wiens naam ik niet kreun in extase. Maar de gedachte aan een andere man die me aanraakt zoals jij deed, doet nog altijd mijn maag draaien, en dus laat ik me jou terug voelen door het nagaan van herinneringen.

Mijn handen bewegen harmonisch en kopiëren de manier waarom je me genot gaf. Al vlug voel ik haast jouw adem in mijn nek en jouw lichaam tegen het mijn gedrukt. Je geur omringt me wanneer je me stimuleert in verbazingwekkende, trage en vaste cirkels.
Wanneer ik begin te beven herinner ik me hoe magisch jouw handen en aanrakingen aanvoelen op mijn lichaam en hoe fantastisch het was wanneer ik je binnenin me voelde. Voor een fractie van een seconde ben ik in staat om al mijn zorgen te vergeten. Zogen over Dorien op school, over de hypotheek en de miljoenen andere dingen waar ik dagelijks mee geconfronteerd word.

Maar toch kan ik niet helemaal vergeten dat je niet meer bij me bent en ik bijt op mijn tong, proberende om mijn kreten van genot en wanhoop te verbergen wanner ik mijn korte en bitterzoete climax bereik.

Naderhand, wanneer het zweet op mijn lichaam begint te drogen en ik me verstop onder het donsdeken om me op te warmen, voelt ik mijn verdriet meer dan ooit te voren en vraag ik me af hoe ik zo kan blijven verder leven. Als je er was zou je vertellen dat ik sterker ben dan ik zelf geloof en dat ik meer vertrouwen in mezelf zou moeten hebben. Misschien is het tijd om je te geloven. Ik luister hoe mijn adem vertraagt en weiger te wenen als ik mezelf voorbereid op het tweede jaar zonder jou.

Gelukkige verjaardag Mark.


Bedankt voor het lezen, hopelijk vonden jullie het goed

Polarbeer

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©