Het Perfecte Cadeau

*We gaan terug in de tijd... Dorien is nog maar 7 jaar.*

Het is winter, het heeft hard gevroren en de wegen zijn verschrikkelijk glad. Britt brengt Dorien naar school."Ik kom je straks terug ophalen hé Dot." "Oké, tot straks mama." En ze geeft haar moeder een zoen op haar wang. Op dat moment rent er een jongentje over het zebrapad naar school, maar hij glijdt uit omdat het zo glad is. De jongen huilt. Britt ziet dat er net op dat moment een auto komt aangereden, die remt, maar omdat het zo glad is blijft hij verder glijden. Britt schrikt en rent op het jongetje af, pakt hem op en wilt af de straat lopen, maar ze was juist te laat... Ze worden geschept door de auto. Dorien schreeuwt het uit bij het zien van het ongeval. Een ouder had al een ambulance gebeld en gaat bij Dorien staan en troost haar. De jongen heeft niets ergs, gewoon een paar schaafwondjes, Britt daarentegen... Ze wordt onmiddellijk naar het ziekenhuis gebracht en onderzocht.

Dorien wordt dan door een ouder naar het commissariaat gebracht, want die wist dat haar moeder flik was en dat Dorien daar wel terecht kon. Dorien wordt aan de balie afgezet en Carla brengt haar naar boven, naar Tony en de rest. "Tony? Heb je even?" vraagt Carla. "Ja, tuurlijk" En Tony gaat naar Carla en Dorien. "Heeeey Dorien.... wat scheelt er meisje?" vraagt Tony bij het zien van haar betraand gezicht. "Mama........"zegt Dorien huilend. Tony kijkt Carla aan. "Ja Tony, Britt ligt in het ziekenhuis." "Wat?!?!" "Aan Dorien haar school was een ongeluk en ja.... Britt is aangereden door een wagen die niet kom stoppen omdat het zo glad was op de weg.... ze wou een jongentje helpen die gevallen was op straat." "Shit zeg........." zucht Tony. "Pas jij op Dorien? Want Britt zal wel een tijdje in het ziekenhuis liggen, het gaat er niet zo goed mee hebben ze mij verteld." Tony knikt aangeslagen. "In welk ziekenhuis ligt ze?" "U.Z. Gent" "Oké, bedankt Carla." Carla knikt en gaat terug naar de balie.

Ondertussen heeft het verhaal al de ronde gedaan, er zijn al een hele boel journalisten op af gekomen om allemaal het verhaal op de voorpagina van de kranten te zetten. Iedereen is erg aangeslagen en wachten allemaal op (goed) nieuws uit het ziekenhuis. Tony mocht van Vanbruane naar het ziekenhuis en Tony haastte zich er naar toe. Daar aangekomen was er nog altijd geen nieuws over Britt haar toestand. Britt lag nu al 3 uur in de operatiekamer, wanneer uiteindelijk een dokter naar Tony kwam. "Dag mevrouw, bent u familie van mevrouw Michiels?" "Nee, haar beste vriendin." De dokter knikt. "Haar toestand is niet meer kritiek." Tony zucht opgelucht." "Ze moet wel nog minimum 8 dagen in het ziekenhuis blijven voor observatie, want ze heeft veel geluk gehad. We hebben net een staafje ingebracht in haar gebroken been, dus dat komt helemaal goed. Ze had ook een gebarsten oogkas, maar daar moeten we ons geen zorgen over maken, dat geneest wel vanzelf. We houden haar hier omdat we haar hersenen en haar darmen goed in het oog moeten houden, want er was nogal een grote druk ontstaan in de schedel, maar die is stilaan aan het minderen. En we hebben ook de darmperforatie kunnen stoppen, maar er is kans dat er bloedingen gaan ontstaan, dus dat moeten we gewoon even afwachten." Tony knikt maar, ook al begrijpt ze er niet zo heel veel van. "Bedankt dokter. Is ze nog onder narcose of kan ik bij haar?" "Ze zou normaal binnen een uurtje wakker worden, maar ze heeft veel rust nodig. Ze ligt op de IC." En de dokter vertrekt terug. Tony meld het nieuws aan Vanbruane, die het dan ook doorzegt aan het team. Iedereen is opgelucht.

Dagen gaan voorbij en het nieuws haalde alle voorpagina's van de kranten. De titels variëren van krant tot krant: " Heldhaftige stunt", "Politieagente redt jongentje", "Politieagente overleeft vreselijk ongeval", "IJzersterke politieagente", .... En Britt is er weer bijna bovenop. Na 8 dagen mag ze dan eindelijk naar huis. Daar aangekomen ziet ze dat alles mooi versiert is en dat iedereen aanwezig is. "Welkom thuis!!!" roepen ze in koor. Britt glimlacht blij. "Bedankt iedereen, ik ben echt blij dat ik terug ben." Dan komt Dorien de trap af gestormd en geeft haar mama een grote knuffel. Britt geeft Dorien een zoentje op haar wang. "Ik ben zo blij dat je terug thuis bent mama!" "Ik ook Dot, ik ook..." Ze maken er allemaal nog een hele plezante avond van en iedereen is blij dat Britt terug is, gezond en wel, maar ze maken het niet te laat, want Britt moet nog veel rusten.

Na twee weken mag Britt eindelijk terug gaan werken, maar daar wacht haar nog een hele leuke verrassing. "Goeie morgen iedereen!" zegt Britt opgewekt. "Goeie morgen Brittje." antwoordt Tony. Britt gaat dan aan haar bureau zitten. Vanbruane komt haar kantoor uit met een heleboel pv's en gaat naar Britt haar bureau. "Hier Brittje, je eerste werk." plaagt Vanbruane. Britt zucht en slaagt het eerste mapje open en schrikt. Er steekt een foldertjes in voor een reis van 10 dagen naar Egypte en ook nog een apart briefje, ze herkent het geschrift onmiddellijk, van Tony... Ze leest het: 

"Beste Britt, je hebt veel moeten doorstaan de laatste weken en daarom krijg je deze reis als cadeau van ons. Je hebt het verdiend. Van het team xxx"

Britt kijkt iedereen aan. "Maar dat moesten jullie toch helemaal niet doen." zegt ze ontroert. "Kom Britt, je hebt nood aan vakantie, ga maar, ik let wel op Dorien." antwoordt Tony hierop. Britt kijkt Tony aan en knikt. "Bedankt iedereen." "Kom, haast je maar, want je vertrekt al binnen twee dagen." lacht Pasmans. Britt bedankt iedereen nog eens en gaat dan terug naar huis.

Twee dagen later vertrekt ze dan opreis naar Egypte, helemaal op haar eentje...Erg vindt ze dat niet, nu kan ze eens goed relaxen en van het zonnetje genieten, zonder aan haar werk of andere dingen te denken. Ze stapt het vliegtuig op en merkt al snel dat ze niet de enige Belg is dat nu op vakantie vertrekt naar Egypte, misschien maakt ze daar wel nieuwe vrienden denkt ze. Wanneer iedereen in het vliegtuig zit kunnen ze vertrekken. Britt zit naast een vriendelijke man, Johan, die had haar al onmiddellijk herkent van de foto uit de kranten en zo verveelt Britt haar niet tijdens de vlucht. "Ga jij ook op vakantie?" vraagt ze. "Nee, ik moet voor men werk op Egypte zijn." "Ahzo... wat voor werk doe je?" "Advocaat." En zo leren ze elkaar wat beter kennen. Wanneer ze geland zijn nemen ze afscheid en gaan ieder hun eigen kant op. Nu bedenkt ze zich dat ze beter z'n nummer ofzo had gevraagd...maar hij was al weg.

Britt neemt dan een taxi naar haar hotel. Daar aangekomen gaat ze naar haar kamer en pakt al haar kleren uit. Wanneer ze na een kleine drie kwartier terug naar buiten gaan botst ze tegen iemand op. Het is diezelfde als in het vliegtuig. "Hey, jij logeert hier ook?" vraagt Johan. Britt knikt glimlachend. "Toevallig." Er verschijnt een mooie, vriendelijke glimlach op Johan z'n gezicht. "Ik ben Johan...Johan Van Lancker." "Britt Michiels." En ze geven elkaar een hand. "Kan ik u overtuigen om samen iets te gaan drinken?" vraagt Johan. "Euhm, ik wou juist..... of ja.... is goed." Johan glimlacht en ze gaan samen iets drinken in de bar van het hotel. Daar leren ze elkaar wat beter kennen en ze vertellen wat over hun verleden en over Britt haar ongeval. Na een tijdje ... "Ik ga zo maar weer, want ik wou nog boodschappen doen..." zegt Britt. Johan knikt begrijpelijk "Zie ik je nog eens?" vraagt hij hoopvol. "Als het van mij afhangt wel...tot straks misschien." En ze vertrekt, ook Johan gaat dan maar eens de buurt verkennen.

Onderweg loopt Johan wat na te denken... Zou hij echt op een paar uur tijd al verliefd kunnen geworden zijn op Britt... Hij weet niet wat hij voelt. Ze is zo anders dan alle andere vrouwen, maar hij weet niet goed wat... Het was niet de bedoeling dat hij nu verliefd zou worden, hij is aan het werken en zo kan hij er zijn gedachten niet bijhouden... Misschien moet hij haar gewoon uit z'n gedachten zetten, ze voelt vast niets voor hem.... Althans... dat denkt hij...

De middag vliegt voorbij. Britt ligt aan het zwembad van het hotel wat te zonnen wanneer Johan er voorbij stapt. Hij is weer helemaal het noorden kwijt als hij Britt ziet liggen in bikini en weet niet goed wat hij moet doen, naar haar toe gaan of haar gewoon met rust laten... Hij vindt haar echt een prachtige vrouw. Hij gaat gewoon het hotel binnen en komt niet veel later terug buiten in zwemshort en met een handdoek. Hij legt z'n handdoek op een ligstoel, een paar ligstoelen verder dan Britt, en duikt dan het zwembad in. Hij zwemt wat, maar kijkt af en toe stiekem naar Britt, die met haar ogen toe op haar buik ligt te zonnen. Een tijdje later zwemt Johan naar de kant, gaat naar z'n ligstoel, pakt z'n handdoek en gaat dan toch op een ligstoel naast Britt zitten, maar omdat hij langs haar loopt, komt er wat water op haar rug terecht. Britt schrikt en kijkt Johan aan. "Sorry, dat was niet de bedoeling." verontschuldigt hij zich. "Het is ni erg." antwoordt Britt glimlachend. "Ik moest me toch juist terug insmeren." Britt gaat recht zitten en smeert haar in met zonnecrème. Dan herinnert Johan zich dat hij thuis zonnecrème vergeten is. " Ik wist dat ik iets vergeten was e...." "Je mag die van mij wel gebruiken als je wil." " Oké, maar dan betaal ik je wel een nieuwe." "Neenee, da hoeft niet." "Ik sta erop." Britt schudt glimlachend haar hoofd, geeft dan de zonnecrème aan Johan en gaat op haar rug liggen. Johan smeert zich dan ook in en zet dan de zonnecrème onder Britt haar ligstoel en gaat dan ook zelf op z'n buik liggen. Na een tijdje gaat Britt ook eens zwemmen. Ze gaat het zwembad in en zwemt een tijdje. Dan krijgt ze Johan in het oog en kan de verleiding niet weerstaan om water over hem te gooien. Ze zwemt stil naar de kant, klimt eruit met wat water in haar handen en gooit het dan over Johan, die schrikt en zit onmiddellijk recht. Britt kijkt hem lachend aan. Johan kan er zelf ook wel met lachen, maar staat dan recht en tilt Britt over z'n schouder, loopt met haar naar het zwembad en zet haar op het randje neer. "Dag mevrouw Michiels" zegt hij plagend en hij geeft haar een klein duwtje zodat ze in het zwembad valt, maar Britt nam z'n arm vast en trok hem zo mee het zwembad in. Britt komt lachend boven water, maar Johan, die komt hoestend boven, want had dit niet verwacht. "Het spijt me, ik kon het niet laten." "Het is ni erg." Johan kan er nu ook wel mee lachen en kijkt haar lief aan. "Nu moet ik wéér jouw zonnecrème gebruiken." zegt hij plagend. "Tja... vind ik niet erg." "Oké dan." "Leuk werk heb jij als advocaat... zwemmen." plaagt Britt. "Ela, ik moet hard werken hoor." "Ik merk het..." "Ja... maar nu... ja ...*zucht*...nu heb ik even niets te doen." Britt lacht.

Na een tijd komen ze het zwembad uit. Britt haar rug ziet al behoorlijk rood, want die heeft ze niet kunnen insmeren. "Je moet oppassen met je rug hoor... je bent al wat verbrand." "Ja? ... wil jij die dan even insmeren? Ik kan er namelijk niet zo goed aan." "Euhm.... ik?" "Ja, wie anders?" "Ja... euhm... oke... als jij da wil." "Wil jij dat dan niet?" "Oh jawel, jawel!" Britt glimlacht en gaat op haar buik liggen zodat Johan haar rug kan insmeren. Johan spuit wat zonnecrème op z'n hand, wrijft het tussen z'n handen wat uit en smeert dan Britt in. Hij vindt het wel leuk om te doen, nu kan hij haar eindelijk eens aanraken wanneer hij zeker weet dat ze het niet erg vindt, daarom doet hij het extra langzaam zodat hij er lang van kan genieten. Britt merkt dit wel, maar zegt er gewoon niets over, want zelf vindt ze het ook wel prettig. Dan komt er plots een collega van Johan voorbij. "Hey Johan, ik wist niet dat je vriendin meeging." "Ohw.. ze is helemaal...(m'n vriendin niet)" "Waarom had je dat niet verteld? Ik wist zelfs niet dat je een vriendin had... Kmoet zegge, je hebt goede smaak. Zou je mij niet eens voorstellen?" Johan zucht, want weet toch dat hij er geen woord tussen zal krijgen. "Britt... dit is mijn collega meester Lindenbergh... Meester... dit is Britt Michiels." Meester Lindenbergh geeft Britt een hand en Britt glimlacht vriendelijk."Ohw ja, Johan, straks eten we met alle collega's samen hé, als je wil mag Britt ook mee." "Ik wil jullie niet storen." "Dat doe je vast niet, zo hebben we nog iets om over te praten, hoe jullie elkaar ontmoet hebben enzo. Maar bon, ik laat jullie nu maar met rust." En meester Lindenbergh gaat op een andere ligstoel niet ver van hun vandaan liggen. "Let maar niet op mij, doe alsof ik er niet ben en doe verder met wat jullie bezig waren." Britt kan bijna haar lach niet inhouden en kijkt Johan glimlachend aan. Johan zit lachend op z'n ligstoel en kijkt haar ook aan. Britt vindt hem zo wel heel lief... "Moet ik je nog verder insmeren?" Britt knikt en dan doet Johan dat maar. Na een tijdje is hij eindelijk klaar. "Bedankt." "Dat was graag gedaan." En Johan gaat ook terug liggen. Daar liggen ze dan nog voor een tijdje.

Die avond gaan dan alle collega's van Johan eten, ook Johan is erbij, maar Britt niet. "Is Britt er niet bij Johan?" vraagt meester Lindenbergh. Johan zucht. "Britt is helemaal mijn vriendin niet, ik had haar leren kennen in het vliegtuig." "Ohw... waarom had je dat niet eerder gezegd? Dan kon ik haar eens mee uit vragen ofzo." Bij Johan schieten nu allemaal gedachten door z'n hoofd en ook wel een vorm van angst... Misschien verleidt meester Lindenbergh Britt wel, want zeker is Johan niet, hij weet tenslotte niet of Britt iets voor hem voelt. Daarom beslist hij het haar morgen te vertellen, nog voordat meester Lindenbergh haar mee uit kan vragen. De avond vliegt voorbij.

De volgende dag, wanneer Britt uit haar hotelkamer komt, stond meester Lindenbergh al voor haar deur. "Hey Britt... ik heb eens een vraagje." Britt kijkt hem vragend aan en op dat moment komt Johan de hoek omgedraaid en ziet dat meester Lindenbergh iets vraagt aan Britt en hij ziet haar knikken... Hij draait zich om en gaat naar buiten, maar wat hij niet wist, was dat meester Lindenbergh Britt helemaal niet had uit gevraagd, maar hij vroeg gewoon ofdat Britt een flik was, want hij herkende haar van ergens. 

Tegen de middag kwam Britt dan eindelijk Johan tegen, ze had hem al heel de voormiddag niet gezien en dat vond ze wel een beetje "raar". "Hey Johan." "Ohw.. hallo..." "Scheelt er iets?" "Neenee, waarom denk je dat?" "Gewoon... ik had je nog niet gezien vandaag..." "Vind je dat erg dan?...Sorry.." "Wat heb jij seg?!" Johan zucht. "Heb ik iets verkeert gedaan ofzo?" vraagt Britt. "Nee... jij niet.." "Wie dan wel?!" "Laat het maar Britt.... tot ziens." En Johan vertrekt terug. Britt kijkt hem zuchtend na en weet echt niet wat er met hem scheelt... Eerst was hij altijd vriendelijk en lachte hij altijd, maar nu is hij helemaal veranderd...

Die avond zat Johan alleen aan een tafel te eten, wanneer Britt erbij komt zitten. "Mag ik bij je komen zitten?" "Heb jij geen afspraakje dan?" "Ik? Een afspraakje? Met wie zou ik dan een afspraakje moeten hebben?" "Meester Lindenbergh..." Britt lacht en schudt haar hoofd. "Hoe kom je daar nou weer bij? Ik heb helemaal geen afspraakje met hem." "Echt niet?" "Echt niet!" "Maar toen ik heb gisteren zei dat jij mijn vriendin niet was, zei hij dat hij jou wel eens ging uit vragen en ik had hem deze morgen voor je hotelkamer zien staan..." "Oooohw... Hij vroeg gewoon of ik bij de Flikken werkte, want hij kende me ergens van zei hij." "Sorry dat ik zo rot deed." "Het is ni erg.... maar was dat de reden?" Johan knikt wat verlegen. "Waarom had je dat niet eerder verteld?" "Ik weet niet..." "Was je jaloers?" Johan kijkt Britt aan en is weer in de zevende hemel. "Ik denk het." antwoordt hij verlegen. Britt reageert er niet verder op, maar glimlacht wel lief en dan eten ze gezellig samen. 

Daarna gaan ze nog iets drinken in de bar van het hotel, waar ze ook meester Lindenbergh tegenkomen. "Dag Johan.... Hey Britt, ik vroeg mij eigelijk iets af..Heb jij soms zin om morgenavond met mij eens weg te gaan?" Britt kijkt hem aan. "Euhm... liever niet... dat zou mijn man niet graag hebben." zegt ze liegend. "Ohw..u bent getrouwd... dat wist ik niet... excuseer." En meester Lindenbergh gaat dan maar naar zijn hotelkamer. Britt kijkt Johan glimlachend aan. "Vwala, daar heb ik ook al geen last meer van." Johan lacht en schudt zijn hoofd. "Maar euhm... Heb jij morgen iets te doen?" "Ja, morgen moeten we aan die zaak werken." "Ohw...ja, tuurlijk, ik vergeet altijd dat je hier bent voor werk." legt Britt glimlachend uit. " En overmorgen?" "Dan euhm.... ook voor die zaak, de eerste twee dagen moesten we eigelijk niets doen, maar vanaf morgen elke dag." "Elke dag?" vraagt Britt en Johan knikt." Waarom?" "Ik had gewoon gedacht dat we misschien samen iets konden gaan doen ofzo... maar ja... je werk gaat voor." "Misschien kan ik wel nog een dagje rust krijgen... maar ik denk pas de laatste dag, binnen 11 dagen." "Dan ben ik er niet meer, ik ben hier maar 10 dagen, maar laat maar , je werk is belangrijk." Johan zucht. "Ik wou toch dat ik nog een dagje met je samen was...." zegt hij stil, maar hij schrikt eigelijk zelf van wat hij zegt. Britt kijkt hem glimlachend aan. "Ik ook..." zegt ze lief. "Echt?" "Ja, want anders zou ik dat niet gevraagd hebben hé." "Ja, dat is ook waar..." 
en Johan kijkt haar met een verliefde blik aan... 

De avond gaat weer snel voorbij en tegen half twaalf gaan ze allebei naar hun hotelkamer. Johan gaat zelfs mee tot aan Britt haar kamer en geeft haar daar een zoen op haar wang. "Morgen zie ik je waarschijnlijk niet... We moeten naar een ander dorpje voor de zaak." "Jammer. Dan ga ik me waarschijnlijk kapot vervelen, maar ja, zorg maar dat die zaak snel opgelost raakt hé." glimlacht Britt. "Ik ga je missen...." zegt Johan stil. "Echt?" vraagt Britt terwijl ze wat dichter bij hem komt staan. Johan knikt en kijkt haar verliefd aan. Britt legt haar hand in z'n nek en geeft hem een innige zoen. "Ik u ook..." antwoordt ze na de kus, terwijl Johan verdwaasd voor zich uit staat te kijken. Britt trekt hem dan mee haar hotelkamer binnen, sluit de deur achter hem en doet die op slot. Binnen in haar hotelkamer begint Britt hem weer innig te zoenen. Johan zoent terug en streelt liefdevol over haar rug. Al snel liggen ze in elkaars armen op het bed. Johan blijft die nacht gewoon slapen, want ze willen niets overhaasten. Dit vindt hijzelf al heel prettig, gewoon tegen Britt kunnen aanliggen en haar in z'n armen kunnen houden, dit vindt hij een prachtig gevoel.

De volgende dag was Johan al vroeg wakker omdat hij al vroeg moest vertrekken voor die zaak. Maar omdat Britt nog zo lief lag te slapen schrijft hij maar een briefje en legt dat op haar nachttafeltje. Hij geeft haar nog een zoen, waarvan ze wakker wordt, voordat hij vertrekt. "Slaap maar lekker verder." zegt hij lief. "Moet je nu al vertrekken?" Johan knikt. "Ja, maar ik ben terug voordat je het weet." Hij geeft haar nog een zoen en vertrekt. Britt slaapt dan maar verder.

Dagen gaan voorbij en het einde van Britt's vakantie komt steeds dichterbij. Johan heeft ze in die tijd bijna niet meer gezien, want ze moesten zelfs in dat andere dorpje blijven overnachten. De laatste vakantiedag van Britt is begonnen... Ze wil echt nog niet naar huis en ze wilt vooral Johan nog eens zien voordat ze vertrekt. Johan had hetzelfde gedacht en mocht speciaal één dagje naar Britt van zijn collega's, want die hadden al lang gezien dat hij haar verschrikkelijk miste. Britt ligt aan het zwembad, wanneer Johan juist toegekomen is in het hotel. Johan, die ondertussen ook buiten is, sluipt naar haar toe en ziet dat ze haar ogen toe heeft. Hij gaat stil naast haar zitten en streelt liefdevol over haar rug. Britt schrikt hiervan en kijkt hem aan. "Johan?!?!" zegt ze blij. Ze zit direct recht en geeft hem een innige zoen. Johan slaagt z'n armen rond haar heen en trekt haar dicht tegen zich aan. "Ik moest nog een dagje met je samen zijn." zegt hij lief. Britt glimlacht verliefd en zoent hem weer innig. "Wat wil je dan gaan doen vandaag?" vraagt Britt. "Voor mij maakt het niet veel uit, als ik maar bij jou kan zijn." antwoordt Johan op een verliefde toon. "Johan? Ik heb een vraagje..." Johan kijkt haar vragend aan. "Vraag maar." "Ik vroeg mij eigelijk af, als ik vertrek... zien we elkaar dan nog? ... Of is dit gewoon een vakantieliefde om nooit meer te vergeten?" Johan kijkt haar diep in haar ogen aan. "Ik hoop dat ik je hierna nog héél véél zie... elke dag zelfs... Ik wil je nooit kwijt Britt." Johan streelt over haar wang en Britt geeft hem een innige zoen. De helft van de dag brengen ze door op Britt haar hotelkamer, waar ze dit keer wel intiem zijn. De dag is voordat ze het weten zo voorbij en Britt haar vliegtuig vertrekt om 03.00h 's nachts. Johan blijft bij haar tot dat ze moet vertrekken. Het afscheid is niet zo gemakkelijk, maar Britt geeft haar adres en gsm-nummer aan Johan, zodat als hij terug in België is haar kan bereiken. Zo vertrekt Britt terug naar het koude België.

Terug in België is Dorien héél blij haar terug te zien en vliegt rond haar nek. "Mamaaa... Was het plezant in Egypte?" "Heel plezant Dot... Als ik nog eens tijd heb gaan we met ons tweetjes." "Jaaaaaa, leuk!" roept Dorien blij. "Bedankt Tony, voor alles." "Het was graag gedaan Brittje." Britt glimlacht gelukkig. Dorien gaat dan terug boven spelen en Britt vertelt Tony hoe perfect hun cadeau wel niet was... "Maar Britt... Is er daar nog iets gebeurt ofzo? Want je ziet er echt zo gelukkig uit." Britt glimlacht en knikt. "Vertel!" "Ik heb iemand ontmoet Tony..." "Ben je verliefd?!" Britt knikt. "Wie is de gelukkige." "Johan Van Lancker." "Hmm, klinkt niet mis." zegt Tony lachend. "Oké Britt, nu wil ik echt álles weten!" Britt vertelt Tony hoe ze hem ontmoet heeft en dat hij zo lief was enzovoort......... Tony is onder de indruk en ze praten nog wat door, maar na een tijdje gaat Tony toch naar huis en het gewone leven begint voor Britt terug.

Een paar dagen later op het commissariaat. Britt zit aan haar bureau pv's te typen. Carla belt naar Tony "Tony..." "Ja Tony, Carla hier, er is hier iemand voor Britt, een zekere Johan Van Lancker. "Ahha! Laat hem maar naar boven komen." En ze haken allebei in. Tony wacht gespannen tot dat Johan het teamlokaal binnen komt gestapt, maar dan krijgt ze een ideetje. Ze staat op. "Britt, koffie?" "Ja, is goed." En Tony gaat koffie halen, maar in de gang komt ze Johan tegen. "Johan Van Lancker?" Johan knikt. "Kom..." En ze trekt hem mee de wachtkamer in. "Ik haal Britt wel voor je." Johan glimlacht. "Bedankt." En hij gaat zitten. Op dat moment komt Eddy voorbij gestapt. "Eddy! Kom is." Eddy gaat naar Tony. "Kan jij Britt is even roepen." "Oké." en Eddy gaat naar Britt. "Britt.. Tony heeft je nodig." "Waarvoor?" Eddy haalt z'n schouders op. Britt zucht, staat recht en gaat naar Tony. "Waarvoor heb je....me........nodig..........JOHAN?!?!?!?" En ze vliegt rond z'n nek en zoent hem innig. Tony glimlacht en laat hen maar alleen. "Ik ben zo blij dat je terug bent." "Ik ook... ik heb je gemist." "Ik u ook." En ze kijkt hem verliefd aan. "Ik denk wel dat ik nu al naar haar mag." "Moet je dat niet eerst vragen?" "Tony zal dat wel uitleggen aan m'n baas" antwoordt ze lachend. "Ik ga even m'n jas halen." En Britt gaat terug naar haar bureau. "Tony, ik ben al naar huis e..." "Ik begrijp het." zegt ze lachend. Britt glimlacht en vertrekt. Zij en Johan maken er een hele gezellige dag van. En 's avonds maakt hij kennis met Dorien, ze vindt hem wel een toffe. Britt maakt ook kennis met Johan z'n zoon, Simon, die wordt ook al direct goeie vrienden met Dot.
Johan en Simon blijven ook al onmiddellijk logeren. 's Avonds bij Britt en Johan. "Johan.... Die reis was gewoon het perfecte cadeau... Ik had niets beters kunnen wensen." zegt Britt lief... En dat leidde de verdere nacht in.....

EINDE

Geschreven door MichkeSuperflikske