In Bescherming
Britt en Tony? Er is hier een meisje voor jullie; Inge Gysen, 14 jaar. Ze
komt aangifte doen van mishandeling, vertelde de balieagente
Carla, en dreef het meisje richting de twee vrouwelijke rechercheurs. Britt
stond op en stelde zich voor : Britt Michiels en dat is mijn collega Tony
Dierickx. Loop maar even mee met ons mee. De twee vrouwen verdwenen met het
meisje in verhoor 2.
Vertel ons eens precies wat er gebeurt is, droeg Tony het meisje op terwijl
Britt pen en papier klaar hield om notitie te maken van de verklaring. Het is
niet eenmaal gebeurt, begon het meisje, hij doet het vaker. Wie ?, moest Britt
vragen, om haar een beetje op gang te helpen. Emiel. Hij is mijn trainer, voor
turnen. We trainen dagelijks met een ploegje van 6 bij hem. Hij is niet gauw
tevreden, ging het meisje verder terwijl ze zenuwachtig aan haar staartje
plukte. En als hij niet tevreden is dan slaat hij ?, vroeg Tony en probeerde
oogcontact te krijgen om haar gerust te kunnen stellen. Britt en Tony zagen
allebei dat dat niet lukte en wisselden snel even een blik met elkaar. Ja. We
krijgen maar een paar kansen en als hij niet tevreden is haalt hij uit. En doet
hij dat bij al die meisjes of alleen bij jou ? Alleen bij mij, was het antwoord
dat ze kregen, de andere meisjes krijgen meestal nog een kans. Weer keken Tony
en Britt elkaar onbegrijpelijk aan. Na het stellen van nog enkele vragen ging
Tony verder; Wat zijn de namen van de andere 5 meisjes en de achternaam van je
trainer ? Inge noemde de namen op en Britt noteerde deze. En adressen? Ik weet
alleen het adres van Marijke. Marijke de Groot. Drongense Steenweg nummer 45. We
zullen zien wat we kunnen doen, we doen ons best, stelde Britt het meisje
gerust. Ze stonden op en verlieten het verhoor om op de gang verder te spreken.
Wat doen we?, vroeg Britt, terwijl ze nog wat notities maakte. We zullen die
Marijke ondervragen, misschien heeft die de adressen van de andere meisjes,
antwoordde Tony. Britt knikte als teken dat ze ermee instemde.
En ?, wilde Vanbruane weten, die inmiddels ook al op de hoogte was gebracht.
Britt deed het verhaal : Inge Gysen 14 jaar. Klaagt haar turntrainer aan van
slagen. We hebben 1 adres van een meisje uit dezelfde training. We zullen die
zeggen hier te komen. Waarschijnlijk kan zij getuigen. Heel goed, was de reactie
van Vanbruane. Laat dat meisje komen.
Hai. Ik ben Marijke de Groot, u vroeg mij hier te komen? Is er iets gebeurt ?
Loop even met ons meer naar de kantine, dan kunnen we het
uitleggen, zei Britt haar. Marijke, begon Britt, je bent turnster. Ja, wat is
daarmee ? Het meisje begreep er duidelijk helemaal niks van, maar Britt vroeg
verder. Je turnt onder andere met Inge Gysen en jullie trainer is Emiel Angelov
? Weer bevestigde Marijke het verhaal en vroeg ; Er is toch niks met Inge
gebeurt? Ze is ook al twee dagen niet meer op de training geweest! Als er iets
is zeg het me dan. Marijke, zei Britt weer, Inge is nu oke maar ze is wel hier.
Ze heeft aangifte gedaan van mishandeling. Tony en Britt zagen meteen dat het
meisje schrok. Door wie dan? Door haar vader? Oh, dat is altijd al zo'n smerige
vent geweest! Nee Marijke, niet door haar vader onderbrak Tony haar. Door wie
dan wel?, was meteen de reactie die ze kregen. Wij dachten dat jij dat wel zou
weten. Jij bent er tenslotte altijd bij. Waarom hebben jullie met je groepje
nooit aangifte gedaan, of wou je Inge niet beschermen en was je alleen maar met
je eigen carrière bezig!?, blaasde Tony naar het meisje dat alsmaar
onbegrijpelijker begon te kijken.
Tony!, riep Britt die het gezicht van Marijke zag en het gevoel kreeg dat er
iets niet klopte.
Tony zweeg en Britt ging verder : is het zo niet dan? Nee, sprak Marijke, nee,
ik begrijp het niet. Bedoelt Inge onze trainer Emiel? Die heeft haar nog nooit
geslagen. Waarom zegt zij dat? Zoiets doet Emiel niet, hij zou dat nooit doen!
Hij is zo goed voor ons. Altijd! Nu begreep ook Tony er niks meer van. Marijke
keek op haar horloge en vroeg; mag ik gaan? Ik word dringend opgehaald. Ja ja,
je kunt gaan, antwoordde Tony twijfelend, we houden je op de hoogte. Haastig
verdween het tengere meisje door de deuropening. Dus dat verhaal van die Inge
zou gelogen zijn? Waarom doet zo'n kind iets? , vroeg Vanbruane zich af. Dat zou
uit jaloezie kunnen zijn, opperde Tony. Uit jaloezie? Dat denk ik niet. Wie is
nou jaloers op slagen? ; zei Britt. Maar nee, ging Tony verder, zo kon ze wel
heel wat aandacht verkrijgen. Er viel een korte stilte. Waar is Marijke nu? ,
vroeg Vanbruane aan de vrouwen. Tony antwoordde; die werd ineens heel dringend
opgehaald, zei ze; Ik had bijna het gevoel of wilde Marijke hun trainer in
bescherming nemen, maar daar kan ik natuurlijk ook naast zitten, voegde Britt
nog aan het gesprek toe. Ze kreeg geen reactie. Bon, probeer het adres van de
trainer te achterhalen, beval Vanbruane hen. Ja dat zullen we zeker doen,
antwoordde Britt terwijl zij en Tony opstonden en het kantoortje verlieten.
Vanneste, kun je even in de computer kijken naar ene Emiel Angelov, het adres
graag,vroeg Tony aan de breedgeschouderde motard. Voor jou, bruine, doe ik
alles, was het antwoord en met een
knipoog naar de heethoofdige vrouw verdween hij achter de computer. Koffie?,
vroeg Britt, die zag dat Tony wel iets kon gebruiken om even af te koelen.
Alsjeblieft, zei Vanneste, het adres, en liet het briefje voor Tony's neus langs
zweven. Britt die haar jas al aantrok om te vertrekken vroeg : En? Waar woont
die trainer? Aan de Drongense Steenweg!, was Tony's antwoord. Ook al! , merkte
Britt meteen op. Sterker nog, ging Tony meteen verder die inmiddels ook haar jas
al aanhad, zelfs nog op hetzelfde nummer, 45! Een verbaasde Britt keek op. Zou
Inge dan toch niet hebben gelogen! Misschien zitten die trainer en Marijke samen
in het complot! We pakken ze op. Allebei! Die trainer en Marijke !
Maar dit is belachelijk!, riep de trainer Emiel uit. Waarom zou ik zoiets doen!
U gelooft dat toch zeker zelf ook niet?! Wanneer is Inge hier geweest? Wij
stellen hier de vragen, was meteen het gevatte antwoord van Tony. Waarom woont
Marijke bij jou? Omdat, hij wachtte even, alsof hij twijfelde, omdat Marijke
niet in de buurt van de Gent woont. En als zij elke dag hier naar toe moet
reizen dan bezit ze niet genoeg energie meer om te trainen en te presteren,
daarom woont Marijke beter bij mij. Weten die ouders van Marijke waar jullie mee
bezig zijn? Wat is Marijke's thuisadres? We gaan contact opnemen met haar
ouders, ging Britt verder. De man zweeg en wachtte een tijdje maar ging toen
verder : Ik heb dat adres niet, dat moet u aan Marijke vragen. Dus als ik het
goed begrijp, nam Tony het van Britt over, dan woont Marijke bij jou omdat ze
anders te ver moet reizen, maar je weet niet waar ze woont! De man zweeg weer.
Nou?! ; riep Britt uit. Maar de man bleef zwijgen, daarop stonden de twee
vrouwen op en liepen naar het verhoor ernaast om met Marijke te spreken. Het was
Britt die als eerste begon te spreken; Marijke wat is je thuisadres? Het meisje
keek geschrokken op. Mijn thuisadres? , vroeg ze verbaasd. Ja, we weten dat je
bij je trainer Emiel woont omdat je anders te ver moet reizen, zei Britt. Het
meisje voelde zich duidelijk niet op haar gemak. Zei hij dat? , vroeg ze de
vrouwen. Ja dat zei hij. Is het niet waar dan? , vroeg Tony haar en ze ging
zitten. Ook Britt naam plaats op een stoel, want nu werden ze toch steeds
nieuwsgieriger hoe het verhaal in elkaar stak. Is het niet waar dan? , moest
Tony weer vragen eer ze antwoord kreeg. Nee, nee dat is niet waar, zei Marijke.
Mijn ouders kunnen mijn onderdak niet meer betalen. Maar als ik bij Emiel woon
dan kan ik doortrainen en mijn ouders helpen met het geld dat ik verdien bij
toernooien. Tony en Britt vielen even stil. Dit ze hadden duidelijk niet
verwacht. Marijke zeg nu eens eerlijk, krijgt Inge slagen van jullie trainer? ,
vroeg Britt haar heel nadrukkelijk. Nee, ik heb dat nog nooit gezien, vertelde
ze hen. Britt vroeg haar; en iemand anders dan? Krijgt iemand anders slagen,
Marijke? Het meisje zei niks meer en ze probeerde de blik van Britt te
ontwijken. Tony keek aandachtig naar het meisje, maar het gezicht verraadde
niks. Marijke, als hij een vriendinnetje van jullie slaat zeg het dan
alsjeblieft, dan kunnen wij helpen. Tony en Britt zagen dat ze dichtklapte en
gunden haar even de tijd. Het enige wat ze nog zei was; Nee, er is niks gebeurt.
Ik geloof haar toch niet helemaal, zei Britt tegen Vanbruane toen ze met Tony in
het kantoor zaten. Volgens mij probeert ze iemand te beschermen en ik weet niet
wie. En die Inge komt dan waarschijnlijk ook voor die persoon op. We hebben
enkel bewijs meer maar ik voel dat er iets niet goed zit. Ja , ging Tony verder,
ik denk dat we dat allemaal zo ervaren. Er werd op de glazen deur van het
kantoortje geklopt. Vanbruane gebaarde met haar gezicht naar Pasmans dat hij
binnen mocht komen. Wie is er dood? , vroeg de agent toen hij al die moeilijke
gezichten zag. Wilfried, we hebben een probleem, begon Britt. Vanmorgen is hier
een meisje geweest, Inge, die aangifte kwam doen van slagen van de turntrainer.
Meteen trok Pasmans een moeilijk gezicht. Britt ging verder. Maar de trainer
zegt dat er niks gebeurt is en de turnsters ontkennen ook ooit iets te hebben
gezien. Alleen zijn wij zeker dat toch 1 van de meisjes iets weet of eigenlijk
iets verborgen houdt voor ons. Maar als we vragen wat of om wie het gaat dan
klappen ze dicht, maakte Britt haar verhaal af. Pasmans dacht even en na en zei
toen; Zonder bewijzen kun je toch niks maken tegen zo'n trainer. Nee, zo ver
waren wij ook al, antwoordde Tony bot. Alles, ging Pasmans verder, als volgens
Inge de slagen in trainingshal plaatsvinden, dan kun je hooguit nog de
bewakingscamera's proberen, tenminste, als die ook in die hal hangen. Ik kan me
dat wel voorstellen met die dure toestellen daar. Ja natuurlijk!, schoot Tony
uit. Dat we daar niet eerder opgekomen zijn! Wilfried, je bent een genie! Meteen
verlieten Britt en Tony het kantoor en Pasmans nam plaats tegenover Vanbruane.
En? , vroeg Pasmans toen ze terug kwamen van het video kijken. Nee niks.
Doodgewone training in die hal daar, antwoordde Tony. We hebben hier nog wel een
tape van de kleedkamers, maar dat zijn
geen zuivere beelden natuurlijk in verband met de privacy. Ik zou het toch
proberen, merkte Raymond, die net kwam binnenlopen. Toen hij hun verontwaardigde
gezichten zag ging hij verder; Ja, Pasmans houdt mij een beetje op de hoogte he.
Britt en Tony wisselden even een blik met elkaar en Tony zei met een zucht. Haal
jij koffie Britt, dan begin ik vast met kijken. Britt knikte en stond op. Tony
duwde de cassette in de videorecorder. Jemig, dacht ze, dat schiet ook nooit es
op met die Britt. Maar daar kwam Britt weer aangelopen met 1 bekertje koffie en
ze keek naar het scherm. Tony draaide zich met haar stoel om en mopperde. He!,
waar is mijn koffie? Zeker weer aan Kris besteed? Britt? Maar Britt antwoordde
niet. Ze keek alleen maar naar het scherm. Tony?! zei Britt geschrokken.
Kijk es naar de tape. Wat doet die trainer in de meisjeskleedkamer? Tony keek
naar het scherm. Dat is Inge zeker, niet?! ging Britt verder en keek nog es
goed. Dat is ... dat is Marijke!!!! riep Britt uit. Vanbruane en Raymond kwam al
afgelopen op de stem Britt. Met hun vieren konden ze alleen maar aanzien hoe het
tengere meisje door Emiel aangevallen en verkracht. h, dit is verschrikkelijk,
kon Tony alleen maar uitbrengen. Waarom hebben we het niet meteen gezien! Toen
die trainer ontkende en toen Marijke dichtklapte, we hadden het moeten weten,
Britt. Nee, viel Vanbruane haar in de rede, we hadden geen bewijzen, jullie
konden het niet weten. Maar ik voelde het al, in die Inge heeft het voor haar
opgenomen, sprak Britt. Oh god, hoe vaak zou Marijke dit al doorstaan hebben .
Zo jong nog . Britt stond op liep naar het toilet.
Marijke, waarom heb je niet toegegeven toen we je vroegen? Vroeg Britt aan het
meisje dat ineengedoken en beschaamd tegenover hen zat. Je moet je niet schamen,
zei Tony. Jij kon er niks aan doen, hij is fout. Marijke begon te huilen en
Britt stond op. Ze liep om de tafel heen en ging naast Marijke zitten. Ze drukte
haar stevig tegen zich aan. Toe maar meisje, huil maar, je hoeft niks meer te
vertellen, wij weten alles al. Britt voelde verbazing in het iele lichaam van
het meisje. Natuurlijk heb je niks gezegd, fluisterde Britt tegen haar. Als
iemand er achter zou komen dan zou je worden weggehaald en kon je niet meer je
ouders helpen met het geld. Marijke knikte en Britt liet haar los. Tony zei; we
moeten nog 1 ding weten Marijke, en je hoeft niet te praten alleen maar te
knikken als het zo is . Ze keek door haar tranen heen op naar Tony. En Tony
vroeg haar; is het vaker gebeurt Marijke? Heeft Emiel je vaker pijn gedaan?
Marijke keek snel even langs Britt , toen draaide ze haar hoofd de andere kant
op en knikte. Britt slikte en zuchtte diep en keek naar Tony. Die gebaarde dat
ze het pv zou schrijven, ze opende de deur naar de gang en gunde Britt nog even
de tijd met Marijke.
Einde.
Wietske Dorenbos
