Internetkiller
"Goedemiddag, wat zal het wezen?" Er klinkt een
zware stem. En dat voor een jongeman van rond de 24 jaar. Het is een
goedgebouwde man met behoorlijk spieren. De jongeman pakt er een notitieblokje
bij om de bestelling te noteren.
De jonge vrouw en de daarbij behorende man hebben hun bestelling gedaan en
zitten aan een tafeltje gezellig te praten.
"Wat fijn dat je tijd had om met me te lunchen." Het meisje kijkt de
iets oudere man met stralende ogen aan. Het meisje is een jaar of 22 en heeft
lang, bruin haar en mooie felgroene ogen. Het meisje is alles behalve dik.
"Voor jou, lieve Shairon, maak ik gewoon tijd!" De man pakt de hand
van het meisje en geeft er een kus op. Het meisje verbloost helemaal en kijkt
met een verliefde blik naar de man. "Oeh, Max," en het meisje legt
haar linkerhanden tegen haar wang aan.
Daar komt sjuust het eten aan en het tweetal begint aan de maaltijd.
Het meisje steekt haar hand op en de ober komt naar het tafeltje toe.
"Mag ik de rekening?"
"Maar natuurlijk, mevrouw. Heeft het gesmaakt?"
"Ja, meneer. Het was heerlijk."
De ober legt de rekening op de tafel en het meisje grist hem weg voordat de man
hem kan pakken. "Nee schat, deze keer betaal ik." En nog voordat de
man er wat tegenin kan brengen geeft het meisje haar creditcard aan de ober.
"Fijn je weer even gezien te hebben." Het meisje geeft Max een dikke,
beminnelijke kus op zijn volle lippen. "Ik veronderstel dat je weer moet
gaan werken?" zegt het meisje. De man knikt en geeft het meisje nog een
laatste kus en vertrekt. Bij de deur draait hij zich nogmaals om en zwaait naar
het meisje. Het meisje wacht nog even op haar kaart en raapt vervolgens haar
spullen bij elkander en vertrekt ook.
Twee weken later.
"Britt, wat gaan wij nu eigenlijk doen?"
"Wel, we zitten niet op een zaak, dus ik weet het niet Tony. Wacht eens. ik
heb wel een ideetje." Tony kijkt Britt vragend aan, "wat dan?"
"Dat wil jij niet!" en Britt begint te lachen.
"Wat is er zo grappig?" Tony is verontwaardigd van de grote smile van
Britt.
"Binnenpretje."
"Britt doe niet zo flauw. Alles is beter dan hier op kantoor te zitten
niksen."
"Nou?.. Oké dan." Britt doet haar schuif open en haalt er een groene
documentenmap uit en gooit deze bij Tony op het bureau.
"Britt? Toch géén pv's hé?"
"Toch wel."
Vanneste die alles van een afstandje heeft bekeken begint hardop te lachen.
"Britt!" Tony kijkt Britt boos aan.
"Je zij toch alles, wel voila. Ga uw gang. Dan ga ik wel een koffietje
halen. Wil jij er ook één?"
Natuurlijk kan Vanneste het niet laten zich er ook mee te moeien. "Die
koffie moet je doen Dierickx, om u hersenen te smeren."
"Vanneste!!!!" Nog voordat Britt het vertrek heeft verlaten geeft ze
Ben een knipoog. Zowel Vanneste als Britt hebben het niet meer. Alleen Britt
haar lol is gauw genoeg gedaan als ze Vanbruane in de gang tegenkomt.
"Britt, er is een meisje gevonden. Ze is vermoord. Kan jij eens gaan
kijken, het is op de Lange Bruggekade nummer 27."
"Ja, we gaan direct."
"Tony vergeet die koffie maar, we hebben een lijk!" Britt pakt haar
spullen en loopt de gang in.
"Dag Vanneste," Tony laat de documentenmap op haar bureau vallen,
"veel plezier op bureau!" Met een grimas op haar gezicht verlaat Tony
het vertrek.
"Dierickx, hulp nodig?" Tony steekt haar hoofd om de hoek:
"Vanneste, dit is politiewerk, dat is niet voor u weggelegd!" Tony
stekt haar wijsvinger uit en houdt haar duim omhoog en richt deze op Ben. Dan
draait Tony zich om en haast zich naar Britt.
"Hier is het." Britt stapt uit de auto en loopt naar de deur. Ze laat
haar politiepas zien en loopt direct door naar de bovenverdieping.
"Hier ligt ze," zegt Pasmans tegen Britt.
Terug op het commissariaat gekomen steekt Nadine haar hoofd om de hoek van haar
kantoor: "komen jullie mij even brieven?"
"Ze noemt Shairon Vermaïe. Een slanke studente van 22." Britt kijkt
beteuterd. "Ze is opengesneden vanuit onderin haar buik." Nadine kijkt
Britt vol medeleven aan. "Ca va?" Vraagt ze dan nog en Britt geeft een
knik.
"Het is nog wachten op het autopsierapport." Vermeldt Tony
"Ik ga haar nu op de computer checken en Tony doorzoekt haar spullen.
Misschien komen we dan te weten of ze nog familie had."
"Oké, houd mij op de hoogte dames!"
"Tony! Kijk eens wat er uit de computer komt rollen." Britt
overhandigd de print aan Tony.
"Dus dat meisje heeft aangifte gedaan van stalking, en de federalen hebben
die zaak behandeld?"
Tony: "Juist zoals u zegt, baas."
"Stalking via het internet. Hij heeft gedreigd Shairon te vermoorden en
misschien is dat wel gebeurd." Nadine kijkt naar Britt.
"Laat Selattin haar computer doorzoeken."
"En?" Vragen de dames in koor aan Selattin die zojuist terug binnen
komt gelopen. Selattin schut teleurstellend zijn hoofd.
"Britt, er is een meisje dat aangifte komt doen."
"Heel erg leuk, Carla, Maar Britt en ik zijn zojuist bezig met een
belangrijke zaak."
"Ze komt aangifte doen van stalking, via het internet!" Vervolgt Carla
geïrriteerd haar verhaal.
"Bedankt Carla. Kom Tony, we hebben werk te doen."
"Hai, ik ben Britt Michiels en dit is mijn collega Tony
Dierickx." De twee agentes nemen plaats. "En uw naam is?"
Vervolgt Britt.
"Ik heet Anies Lebrai."
"Je komt aangifte doen van stalking?" Vraagt Tony.
"Ja, op het internet is een man en die valt mij alsmaar lastig. Hij stuurt
mij berichtjes en hij weet alles van me." Tony kijkt het meisje een beetje
vaag aan.
Britt, die aan het schrijven is vraagt: "En jij kent die persoon
niet?"
"Hij weet waar ik woon, wanneer ik ben geboren en mijn persoonlijke
nummers. En.." Het meisje zucht. "Ik vind het een beetje gek,
maar.." Het meisje stopt.
"Wat wil je ons vertellen?" Britt bekijkt het meisje aandachtig.
"Hij weet mij zelfs te vertellen wat ik zo'n twee weken gelé in 'Le Petit'
heb gegeten."
Het meisje is even stil en haalt diep adem: "Hij heeft me ook bedreigd met
de dood." En het meisje begint zachtjes te wenen. "Het is echt heel
eng. Hij weet alles van mij."
"Tony kom eens. Heb je een momentje Anies?" Het meisje knikt en de
twee agentes stappen buiten.
"Ze moet politiebescherming krijgen. Waarschijnlijk is het dezelfde die
Shairon heeft bestolen van haar leven."
"Laat dat maar aan mij over!" En Tony loopt richting het kantoor van
Vanbruane.
Britt die inmiddels weer in de verhoorkamer terug is neemt opnieuw plaats.
"U krijgt politiebescherming. Niets om bang voor te zijn, maar gewoon uit
voorzorg. Mijn collega's zullen u zo meteen ophalen en uitleg geven."
De dames proberen nu al zeker een halve dag verder te geraken met het onderzoek,
opdat er een hysterische meid binnen komt gelopen. "Hij zit achter mij aan!
Help me! Hij gaat me vermeurden!"
Britt en Tony wijzen het meisje de stoel voor het bureau en het meisje gaat
zitten.
"Nadine, we willen nogmaals politiebewaking." Nadine kijkt Britt
onbegrijpelijk aan.
"Fleur Verdenne is 19 jaar en komt met het soortgelijke verhaal als Anies
én Shairon, toen der tijd." Verklaard Britt.
"Ik regel het meteen. Die internetstalker is flink bezig. Probeer een
verband tussen hem en zijn slachtoffers te vinden." Britt knikt en verlaat
het kantoor.
"Vindt je dat niet opmerkelijk?"
"Wat Britt? Ik begrijp u nie." Tony loopt op Britt toe.
"Die man weet wat van beide wat ze hebben gegeten. Ofwel hij moet die
meisjes al enige tijd volgen, ofwel." Britt schuift haar la open en pakt er
een krantenknipsel uit vandaan.
"Ofwel wat? Sorry Britt ik kan u vandaag echt nie volgen."
"Dit krantenknipsel."
"Britt?" Tony schudt haar hoofd zachtjes van links naar rechts en weer
terug.
"Bon, ik zal 't u uitleggen." Britt staat op en gaat naast Tony op het
bureau zitten en legt het knipsel op tafel. "hierin staat, dat je iemand
persoonlijke gegevens kan achterhalen door het gebruik van een creditcard.
Dus.."
"Dus.. We gaan naar 'Le Petit!' "
Eenmaal aangekomen in 'Le Petit.'
"Britt Michiels, Tony Dierickx, Politie Gent. Kunnen wij de baas
spreken."
"Ja, dat ben ik." De vrouw geeft de beide dames een hand. "Wat
kan ik voor u doen?"
"Mevrouw..?" Britt kijkt de vrouw aan. "Oh sorry, Peeters, Nancy
Peeters."
"Ik zou graag al u mannelijke werknemers een paar vragen willen
stellen." Vervolgt Britt op een zoete toon.
"Ja maar. dat kan niet!"
"Hoezo niet, mevrouw Peeters?" Wil Tony van de vrouw weten.
"Er werken hier helemaal geen mannen." De beide dames kijken de vrouw
verbaasd aan.
"Fijn, denken we een spoor te hebben, blijkt 't niks te zijn." Tony
slentert ontevreden naar de jeep. En Britt kan haar alleen maar een toegefelijke
blik schenken.
De avond daarop is het raak. De dames zijn niet veel verder geraakt met hun
speurwerk, maar ze krijgen wel telefoon van één van de bewakers die bij het
huis van Anies gevestigd is: "Hij heeft Anies verteld, via een E-mailtje,
dat hij er nú aan komt." Verklaart de mannenstem aan de andere kant van de
telefoon.
"We komen nu! En ik neem een arrestatieteam mee."
Uiteindelijk is het gehele team bij het huis van Anies toegekomen. Er zijn twee
observatietroepen. (Ben met Sel en Raymond met Pasmans.) Britt, Tony en Nadine
hebben zich elders in het huis gevestigd. En nu maar hopen dat hij toeslaat.
Niet veel later:
"Britt," klinkt er ietwat krakend over de portofoon: "Er stopt
een auto. Man, ongeveer 24 jaar en breed door zijn spiermassa. Oppassen
dus."
"Iedereen klaar?" Britt kijkt om zich heen, "Anies?"
"Ja," luidt de stem van Anies een beetje beangstigend.
De deur gaat langzaam open. Er klinkt klein gepiep en er verschijnt een donker
gedaante in de kamer. Anies draait zich verschrokken om en staat oog in oog met
haar moordenaar. Dan zat ze het op een gillen. Van achter de man komt Vanneste
aangelopen en van voor pakken Nadine en Tony hem. Britt gaat naast de
geschrokken Anies op de grond zitten en slaat haar armen om haar heen.
"Het is voorbij." Zegt ze zachtjes tegen Anies: "Het is allemaal
voorbij."
"Baas, gaat u mee nog wat drinken in 'De Combi?"
"Bedankt Tony, maar 't is al laat. Ik ga maar eens op huis aan."
Nadine steekt haar hand op: "Tot morgen allemaal!"
"Britt, jij gaat toch wel mee?"
"Mijn schoonmoeder wacht, sorry. Andere keer?"
"Ja, is goed. Zeg je zou maar door zo'n creditcard in contact komen met je
moordenaar." Tony schud onbegrijpelijk haar hoofd heen en weer.
"Tja," gaat Britt er op door, "lang leven de 21ste eeuw!"
Buitengekomen, lopen Tony en Britt allebei een andere richting uit. Britt geeft
zichzelf nog even een schouderklopje en denkt: 'weer één voor Mark.'
Einde
Ninoutska
