Jeugdzonde!

"Ze geven niks om me! Ze kijken niet eens naar me om!" Het is al laat in de avond als het meisje her en der verwilderd een paar stenen in de wilde weg schopt: "Waarom zouden ze ook, wéér een zorg minder." Snikt het meisje. Ze kijkt op en ziet hoog aan de hemel de sterren blinken. "Had ik maar 1 dag geen zorgen! Was ik er maar 1 dag van vrij." Het meisje buigt zich over de reling de gedachten aan toen.. 8 jaar geleden.. Die doen haar walgen. Het meisje, niet veel ouder dan 17 begint zachtjes te wenen en ziet hoe haar spuug in het water oplost. 'Loste alles maar in een vingerknip op.' Denkt het meisje betreurd. Het meisje loopt de brug af op zoek naar een stekkie. Het meisje kruipt in haar slaapzak.
Rillend van de kou.
Wenend van alle pijn, diep in haar hart.
Valt ze in slaap om zich te verdolen in al haar nachtmerries.

"Lindsey ze is. Ze is." Paniekvol probeert een meisje met haar wild zwaaiende armen en een hijgende stem zichzelf uit te drukken, maar geraakt niet verder.
"SST.." Brengt Carla geschrokt uit. "Wat is je naam?" Vraagt Carla met een zoete, rustgevende stem.
"Jana Wittekerke." Zegt het meisje als ze naar het schrift van Carla kijkt.
"Lindsey, mijn vriendin.. Ze.. Ze.." Het meisje stokt even maar na een diepe ademhaling vervolgt ze haar zin: ".. Ze is verdwenen!"
"Ik zal iemand voor u bellen." Carla pakt de telefoon in haar hand en kijkt het meisje vragend aan, waarop ze een goedkeurende, bezorgde blik terug krijgt. Dan draait Carla het nummer waar achter Tony geschakeld gaat.

"Dierickx"
"Met Carla. Ik heb hier een meisje, haar vriendin is verdwenen. Kan ik haar doorsturen?"
Tony kijkt blij op naar Britt: "Stuur maar door." Zegt ze met een glimlach. Dan legt ze trots de telefoon dicht: "Komst du vou?" Brengt Tony vrolijk uit. Britt kijkt wat vragend. "Een zaak.." Licht Tony toe. Dan haalt Tony haar maat 42 van 't desk en maakt een snelle pas de gang in.

Na enkel ogenblik volgt Britt haar collega het verhoor in.
"Dit is mijn collega Britt." Verduidelijkt Tony als ze ziet dat het meisje verschrikt opkijkt waarna het meisje zichzelf voorstelt aan Britt.
"Je komt je vriendin als vermist opgeven?" Vraagt Tony.
Het meisje knikt: "Lindsey en ik.. We zijn goede vriendinnen, maar ze is al twee dagen niet op school geweest." Snikt het meisje. "Ik heb naar haar huis gebeld, maar haar moeder zegt dat ze bij mij zou zijn.. En haar telefoon pakt ze ook al niet op." Jana buigt haar hoofd getreurd en bekijkt dan beangstigend op. "Ik maak mij ernstig zorgen begrijpt u.." Tony knikt begrijpelijk terwijl Britt alles noteert. "Lindsey zal nooit niets van haar laten horen." Jana slikt diep.
"Heb je enig idee waar ze zou kunnen zijn, bij andere vrienden misschien?" Het meisje schudt haar hoofd: "Niet de vrienden die ik ken.. Bovendien zou ze school niet zomaar verzuimen!!"
"hmhm.." Brengt Britt uit terwijl ze alles netjes noteert.
"Heb je misschien een foto van Lindsey bij?" Jana graait in haar portefeuille en legt dan een klein fotootje op tafel van een meisje met stekelig haar in de kleuren rood en zwart. Britt bekijkt de foto aandachtig.
"Zit Lindsey in de problemen?" Vraagt Britt terwijl ze Jana aandachtig bekijkt.
"Zij sprak daar nooit zo over, zij is zo'n type die alles opkropt. Ik zie vaak Lindsey dat er wat is, maar ik kan dat niet plaatsen. Denkt u dat dat er wat mee te maken kan hebben?"
"Wellicht is ze weggelopen. Mogen we deze foto hebben?" Het meisje knikt. "Sprak Lindsey de laatste tijd over iemand of over een bepaalde gebeurtenis?" Wil Tony weten. Het meisje schudt haar hoofd: "Nee.. Ja ze had het wel vaak over haar baas, dat ze daar wel eens logeert, maar ik denk niet dat ze daar is." Verklaart Jana. "Mogen wij misschien haar thuisadres?" Jana knikt en schrijft het neer. Als ze dan ook het adres van Jana hebben, laten de dames het meisje uit. "We zullen ons best doen." Zijn de geruststellende woorden van Tony. Het meisje geeft beide een hand en verlaat slenterend het gebouw. De vrouwen kijken het meisje na, waarna ze samen hun weg volgen naar het teamlokaal.

"Ik wil bij haar thuis gaan kijken, en ik wil weten wie haar baas is!" Tony knikt en raapt haar spullen bijeen terwijl Britt doorloopt naar Vanbruane. Als ze op de deur klopt en de deur opent kijkt Nadine haar vragend aan. Britt stapt het kantoor binnen: "Tony en ik hebben een vermissing doorgekregen." Nadine luistert aandachtig. "Lindsey Bockhorst.. 17. Haar vriendin Jana is aangifte komen doen, ze maakt zich grote zorgen. Ik wil eens gaan zien bij haar thuis." Nadine knikt moedwillig: "Houd mij op de hoogte!"

"Vind je dat niet vreemd?"
"Wat?" Vraagt Tony terwijl ze samen het commissariaat buiten wandelen.
"Nou wat Jana ons vertelde," Vervolgt Britt, maar bemerkt aan het gezicht van Tony dat ze nog wel wat extra uitleg kan gebruiken: "Wie gaat er nu bij haar baas te slapen?"
"Oh.. Ja inderdaad, dat vond ik ook heel vreemd. Awel, we zullen ook bij hem gaan horen." Britt knikt bevestigend en rijdt de auto van de parking.

Een meisje opent de deur: "Zijn uw papa of mama ook thuis?" Vraagt Tony. Het meisje knikt, draait zich om en vraagt met een verharde stem om haar moeder. Een hoop gestommel en geschreeuw vanaf de andere kant volgt. "Wel verdomme! Rustig, hoor je mij!" Horen Britt en Tony een mannenstem boos teruggebieden. Dan komt er een vrouw de gang in gelopen die wuift haar dochter weg te gaan.
"Tony Dierickx en Britt Michiels Politie Gent, mogen wij even binnen komen?"
"Wie is daar?" Horen ze de man wederom fel roepen.
"Politie," De vrouw loopt de huiskamer binnen waarop Britt en Tony volgen.
"AMAI FLIKKEN! Wat komen zij hier doen?" De man zakt verder onderuit in zijn stoel en zet de tv harder als Tony begint te praten: "We komen voor uw dochter Lindsey."
"Die is er niet!" Zegt de man kortaf. Tony en Britt deinzen terug van de man.
"Zouden we misschien haar kamer mogen zien?" De man kijkt de dames verdwaasd aan. De vrouw staat recht, maar de man gebied het meisje om de politie voor te gaan. De vrouw kijkt verbaasd naar haar man en laat zich dan terug in de stoel zakken.
"Hoe noem jij?" Vraagt Britt met een lieve stem aan het meisje zodra ze op de gang zijn. Ze steekt haar hand uit en zegt trots: "Sam Decklerck." Britt schudt haar hand
en volgt dan de weg naar boven. Het is maar een klein huis. Als ze de trap op lopen horen ze al een hels kabaal vanuit een kamer komen. "Dat is mijn grote broer Steven." Legt Sam uit.
"Weet jij misschien waar je grote zus is?" Sam blijft even stil staan en schudt dan teleurgesteld haar hoofd. Sam wijst op een deur.
"Dankjewel." Britt schudt het meisje haar hand waarna ze de kamer binnentreden. Als ze op de kamer van Lindsey komen treffen ze een net opgeruimd kamertje waar elk voorwerp zijn eigen plek lijkt te hebben. "Zoo.."
"Ja is ook wel nodig, anders kan je je kont hier niet keren!" grapt Tony. De dames kijken wat in de rondte waarna Tony een kast opent en er wat in rondsnuffelt. Britt loopt naar een schuif waarvan het sleuteltje ontbreekt. Britt graait in haar broekzak en haalt daar een omgebogen haarspelt uit. Na veel gefrutsel in het slot gaat deze dan eindelijk open. Britt kijkt wat rond in de schuif en pakt er dan wat boekjes uit. Dan gaat ze op het bed zitten en bladert ze door. "Tony.. Kijk eens wat ze als laatst heeft geschreven!"
Tony leest de bladzijde en kijkt Britt dan verbaasd aan: "Wat bedoelt ze hiermee?"
"Ik weet niet, maar ik weet wel dat we deze in bewaring dienen te nemen." Vertel Britt als ze de boekjes omhoog houdt. Tony knikt terwijl ze haar blik op het prikbord vestigt. "Ik denk dat ze hier werkt." Tony wijst naar een adres en telefoonnummer op het prikbord. "De Lokerse Visspecialist." Leest Britt. "Daar helemaal!?"
"Ik wil daar eens horen." Zegt Tony terwijl ze het briefje bij zich steekt.
"We moeten eerst naar het commissariaat. Ik wil weten wat Nadine hiervan denkt."

Nadine leest de desbetreffende pagina hardop voor:

Ik kan hem niet meer recht in de ogen kijken.
Ik weet niet of dat hij het nog weet, maar als ik het nog beleef als de dag van gisteren...
Ik wil het vergeten, ik wil er niet meer over nadenken..
Ik wil er niet over beginnen tegenover hem, stel dat hij het is vergeten.
Ik draai mijzelf dan mijn nek om!
Ik heb de kriebels in mijn buik bij deze gedachten.
Oh lief dagboek wat moet ik in hemelsnaam doen?
Niemand die het weet, niemand die ik het durf te vertellen. Ik schaam me zo. Zou ik hem ooit nog recht in de ogen durven kijken?
Vertel het mij, alstublieft vertel het mij, want ik weet het niet!!!!

Nadine slaat haar hand voor haar mond: "Ik weet niet wat of dat ze hiermee bedoelt, maar het klinkt heel ernstig." Tony en Britt knikken instemmend. "Wat bedoelt ze hiermee, wie is die ANDER?" Nadine kijkt nadenkend naar het plafond, dan laat ze zich verslagen achterover in haar bureaustoel zakken. Met haar handen in haar nek gewapend, kijkt ze de dames omstebeurt aan. "Wie is die ANDER en wat bedoelt ze hier toch mee, wat is er gebeurd?" Vraagt Nadine, zichzelf zacht fluisterend af.
"Wat schreef ze verder nog?"
"Uhm.. We moeten ze nog doornemen, we hadden graag eerst uw visie op deze zaak gehoord." Zegt Britt terwijl ze van Tony naar Vanbruane kijkt.
"Hmhm.. Ik zou zeggen.." Nadine zit zich naar voren. ".. Kom te weten wat ze hiermee bedoelt." Nadine tikt met haar wijsvinger op de boekjes. "En achterhaal waar ze kan zijn!" De dames knikken. 'Dat had ik zelf ook nog wel bedacht,' denkt Tony nors. "We weten waar dat Lindsey werkt, zullen we daar eens gaan horen?"
"Denken jullie dat ze daar is?" Vraagt Nadine aan Britt.
"Jana vertelde ons dat Lindsey vaak over haar baas en haar werk spreekt, dat ze daar wel eens sliep." Britt kijkt bedenkelijk naar Nadine. "Ik weet niet of dat ik dat moet koppelen aan haar dagboek! Maar misschien dat haar baas meer weet te vertellen over Lindsey."
"Ja, wie zal het zeggen. Proberen kan geen kwaad hé.." Nadine wuift de dames haar kantoor uit. "Alez, waar wachten jullie nog op.. vort!" De dames kijken verbaasd naar Nadine waarna ze zich vlug uit de voeten maken.

"Helemaal in Lokeren zeg.. Kon ze het niet dichter naar hier zoeken?" Britt haalt haar schouders op terwijl ze een flinke dot gas geeft.
"Ik vraag me af wat voor een baas dat ze heeft. Je blijft daar toch niet zomaar slapen?"
"Het zit mij ook niet lekker, Tony."
De dames zwijgen de rest van de rit, de radio staat aan, maar beide laten ze zich meeslepen door hun gedachten. Logeren bij je baas, beide blijven ze het een rare gedachten vinden.

Ze komen bij een redelijk groot gebouw. Voor het gebouw ligt een kleine parking met daaromheen een terras. Als de dames binnen stappen, komt hen een walm van vislucht tegemoet. Tony haalt haar neus op en kijkt Britt vies aan. Ze lopen door het midden pad waar rechts een restaurant gecreëerd is en links is de toonbank. Ze lopen door tot aan de andere kant van de winkel: "Meneer, mag ik u misschien iets vragen?" Vraagt Britt aan een man die vis staat te snijden aan de snijtafel. De man draait zich om en loopt op Britt en Tony toe. "Goede middag."
"Politie Gent. We zijn op zoek naar de baas." De man knikt en steekt zijn hand uit: "Dat zit u goed, Dany Dentaal."
"Tony Dierickx en Britt Michiels." Britt steekt haar badge omhoog.
"Waarmee kan ik u van dienst zijn?" Vraagt Dany met een gefronste wenkbrauw.
"Uhm.. Lindsey Bockhorst, zij werkt hier toch?"
"Ja, dat klopt.." De man knikt waarna hij de vrouwen vragend aankijkt.
"Kunnen we misschien even ergens praten?" De man knikt en wijst de vrouwen te volgen. Ze lopen een klein kamertje binnen dat moet dienen als kantine. De man wijst de vrouwen te gaan zitten waarna hij twee kopjes koffie inschenkt. Dan neemt ook de man plaats aan tafel.
"Wanneer heeft u Lindsey voor het laatst gezien?" Britt pakt haar notitieblokje.
"Uhm.. Zaterdag. Hoezo? Is er iets met Lindsey?" Vraagt de man bezorgd.
"Lindsey is van huis weggelopen." Dany kijkt Tony met open mond aan: "Wanneer?"
"Maandag." De man kijkt verbaasd op. "Maar daar heeft haar moeder helemaal niks over gezegd."
"U kent haar moeder?" Vraagt Britt verbaasd.
"Ja, zij werkt hier ook. Maar, weggelopen??" Britt knikt ernstig.
"Weet u misschien of Lindsey in de problemen zit?"
"Uh.. Ik denk dat u beter met mijn vrouw kunt spreken, ik zal haar even halen." De man staat op en loopt het kamertje uit. Britt en Tony kijken elkaar aan: "Heel nie onaardig," fluistert Tony in Britt' oor, die op haar beurt een toegefelijke knik maakt.
Even later komt de man terug binnen met een vrouw. De vrouw steekt haar hand uit: "Diana," Zegt ze en neemt tegenover de dames plaats. "Is Lindsey van huis weggelopen?" Vraagt de vrouw nog voordat ze goed en wel zit. Britt en Tony knikken. "Kunt u misschien wat vertellen over Lindsey, weet u of ze problemen thuis heeft?"
"Amai, het botert niet echt tussen Lindsey en haar ouders. Ze hebben altijd ruzie. We spraken er de laatste tijd vaak over. Ze zit er heel erg mee. Maar ik begrijp niet dat ze niets tegen mij heeft gezegd. U weet niet waar ze is?"
Britt schudt haar hoofd teleurstellend: "We hadden gehoopt dat ze misschien hier zou zijn."
"Ze logeert wel eens bij ons, het is een leuke meid, jammer van haar ouders. Ik voel mij.. als een soort moeder voor haar." Diana kijkt haar man bezorgd aan. Deze knikt op zijn beurt en slaat een arm om haar heen.
"Lindsey had dus problemen thuis?" Vraagt Tony ter verduidelijking. Diana knikt: "Ze krijgt daar geen voldoening, het is alsof.. alsof haar ouders niet naar haar omkijken. Dat maak ik tenminste op uit haar verhalen."
"Lindsey houdt een dagboek bij.. Hierbij spreekt ze over een groot geheim." Tony slaat het dagboek open en begint voor te lezen:

waarom moest mij dit nu gebeuren
waarom is mij dit aangedaan?
Hoe moet ik mijzelf terug opbeuren?
Hoe krijg ik mijzelf terug op de baan?

Hoe gaat het dan weer,
tijdens een andere keer?
Zou ik dat kunnen verdragen,
zou ik het kunnen voorduren,
zou ik mij durven wagen,
tot in de late avonduren?

"Heeft u enig idee wat ze hiermee bedoelt?" Vraagt Britt ernstig. De vrouw zit met haar mond open van verbazing. "Ik heb geen idee, ik weet echt niet waar of dat ze het over heeft."
"Spijtig! Mocht u iets van Lindsey vernemen, zou u ons dan willen verwittigen?"
Diana en Dany knikken beide. Diana laat haar hoofd op de schouder van haar man zakken en slaat even haar ogen dicht. "Laat u ons ook weten als Lindsey terug terecht is?" Vraagt de man terwijl hij zijn vrouw over haar haar streelt.
"Dat spreekt voor zich." Britt slaat haar notitieboekje dicht en schudt hen de hand.

"Aardige mensen." Britt knikt. Samen lopen ze op de auto toe. Tony trekt haar deur open: "Wat doen we nu?" Vraagt ze terwijl ze haar armen bovenop de auto legt. Britt kijkt haar denkend aan. "Gaan zoeken?" Vraagt Tony.
"We kunnen haar wel gaan zoeken, maar als ze al twee dagen weg is, dan kan ze overal zitten." Tony knikt. "Een opsporingsbericht uit laten gaan?" Britt steekt haar wijsvinger naar Tony uit en lacht.
"Je bent d'n beste!" Lacht ze naar Tony. Tony trekt een grimas en stapt dan trots in de auto.

Het meisje loopt al de hele dag door de straten van Gent te slenteren. Elke kei schopt ze van ellende weg. "IK HAAT MIJZELF, IK HAAT MIJN LEVEN, IK HAAT ALLES EN IEDEREEN!!" roept het meisje boos uit. Boos gooit ze haar tas op de grond. Het meisje zakt wenend neer. "En ik heb zo'n honger. Ik kan toch niet gaan pinnen.. stel dat ze mijn pin natrekken. Ik wil niet naar huis.. Als ze me überhaupt al zoeken! Ik geloof daar nie in." Het meisje graait met haar handen plukken gras uit de grond. Verveeld scheurt ze ze doormidden. Lindsey laat haar gedachten nog even de vrije loop. Dan steekt ze haar armen omhoog en laat ze zich achterover vallen in het gras. "Eindelijk VRIJ!!"
Lindsey staat weer op en loopt dan de winkelstraat in. Ze loopt een kleine kroeg binnen. "Mag ik een sinas?" De vrouw kijkt het meisje met open mond aan. "Natuurlijk, ga lekker zitten." De vrouw zet het drinken op de bar en loopt dan vlug naar achter.
"Is dit Politie Gent?"
"Ja.. Zegt u het maar."
"Dat meisje.." De vrouw kijkt om de hoek van de deur: "Dat meisje dat jullie zoeken, ze zit hier."
"Bent u zeker?"
"Ja 100%. Ik zag haar foto juist op de kabel tv."
"Waar kan ik mijn mensen heen sturen?"
"Café Peanuts, hier in Gent." Fluistert de vrouw, als ze nogmaals om het hokje kijkt.
"Bedankt, we komen zo snel mogelijk." Carla haakt de telefoon in en rent snel de trap op. "Britt, Tony!! Het meisje.." Carla slaat een diepe zucht. "Lindsey.. Ze zit in Café Peanuts. Gaan jullie haar halen?" Britt en Tony staan gelijk recht en nemen hun jas. Met versnelde pas lopen ze naar buiten.

"Nou kwart na 7, hebben we snel gedaan!" Zegt Tony als ze op haar horloge kijkt. Britt knikt terwijl ze de auto de weg op draait: "Gelukkig wel."
"Ik euh.." Tony houdt haar mobiel omhoog.
Na enkele miinuten haakt Tony de telefoon terug in.
"Komen ze?" Tony knikt: "Ze zijn onderweg."

Al snel arriveren de dames bij het café. Ze stappen het café binnen en zien daar het meisje aan de bar zitten. "Lindsey?" Vraagt Britt. Het meisje kijkt geschrokken om. "Britt Michiels, Tony Dierickx." Britt houdt haar badge omhoog. "Ga je met ons mee?" Vraagt Britt voorzichtig. Het meisje kijkt verbaasd op. Tony pakt Lindsey' tas op en loopt er me naar buiten. Lindsey zet zich moeizaam van de kruk en verlaat het café. Britt bedankt de barjuffrouw en loopt dan achter Tony en het meisje aan.

Na een paar minuten rijden ze terug binnen. Samen lopen ze naar boven. Het meisje neemt voorzichtig plaats in een van de verhoren.
"Lindsey??" Het meisje kijkt op.
"Waarom ben je weggelopen Lindsey? Wat scheelt er aan?" Vraagt Britt met een lieve stem, terwijl ze haar hand naar het meisje uitstrekt om haar kin op te beuren zodat ze het meisje recht in de ogen kan kijken. Heel even is er contact. Britt ziet het verdriet in de ogen geschuild gaan, de tranen staan er in te lezen, maar ze komen niet naar buiten. De tranen uiten zich niet, maar branden.. Branden diep binnen in de ogen.
"Waarom?" Vraagt Britt nog eens. Het meisje draait haar hoofd weg, weg van twee paar doordringende ogen, ogen die naar binnen willen komen, zien wat er scheelt. 'Ze mogen het niet weten.' Houdt het meisje zich voor waarna ze antwoordt door haar schouders op te halen. "Ik.. Ik.." Het meisje kijkt op naar Britt. "Ik kan het u niet vertellen. U mag niet verder vragen, alstublieft." Smeekt Lindsey. Britt kijkt Lindsey vragend aan terwijl ze haar warme hand liefdevol op die van Lindsey legt. Lindsey kijkt verbaasd op, het geeft haar een goed gevoel, een gevoel dat ze nooit eerder heeft gehad. "U zult het niet begrijpen." Verklaard het meisje. Britt en Tony kijken elkaar bedenkelijk aan.
"Probeer eens," Zegt Britt dan. Britt bespeurd dan nu eindelijk een opkomende traan, een traan die zich wel durft te uiten? Lindsey slaat de traan weg en richt zich dan weer terug tot de grond. Britt gebaart Tony een glas water te gaan halen, Tony is hier immers toch geen ster in.

"Lindsey.." Het meisje kijkt op naar Britt. Met betraande ogen kijkt ze Britt recht in de ogen. Britt pakt wederom de hand van het meisje terug vast en bemerkt dat deze klam aanvoelt en beeft van angst. ".. Ik zou je heel graag willen helpen Lindsey, maar dat kan alleen als je mij verteld wat er scheelt."
"Ik kan u toch niet mijn leven gaan vertellen?"
"Wat weerhoudt je?"
"Ik schaam me zo, en daarbij.." Britt kijkt het meisje vragend aan, maar wordt afgeleid door Tony die juist terug binnen komt gelopen met een glas water in haar hand. "Vanbruane luistert mee." fluistert Tony aan Britt die met tevredenheid knikt. Tony neemt plaats terwijl Britt vervolgt: "Lindsey?"
Het meisje knikt: "Ik spreek niet graag over mijzelf."
"Bon, we zullen dit toch moeten rapporteren," Zegt Britt.
"Mag ik nu weg?" Vraagt Lindsey wat ongemakkelijk.
"Awel, als jij denkt ons niks te vertellen te hebben."
het meisje twijfelt even, maar staat dan recht om op de deur toe te lopen.
"Oh Lindsey," Het meisje draait zich om en kijkt vragend naar Tony. "Vergeet deze niet." Tony houdt een tweetal dagboeken omhoog. Van schrik duwt Lindsey de deur dicht en blijft verstijfd kijken naar de boeken in Tony' hand. "Hoe komen jullie daar aan, jullie hebben ze toch niet gelezen?" Lindsey graait de boeken uit Tony' hand en drukt deze dicht tegen zich aan. Met een boze blik, wacht ze op antwoord.
"Wil je ons misschien wat vertellen?" Het meisje begint te tranen en neemt terug plaats. Verslagen kijkt ze voor zich uit. Dan richt ze haar blik op haar handen waarmee ze zenuwachtig zit te friemelen. "U heeft het gelezen is het niet?" Britt geeft Lindsey een bemoedigende knik.
"Uhm.. Ik weet niet zo goed hoe dat ik moet beginnen?"
"Neem alle tijd." Het meisje knikt, went zich weer tot haar handen en begint dan te vertellen: "Mijn broer en ik, wij.." Lindsey haalt diep adem. "Ik was negen en Steven was elf. We waren alleen thuis en Steven kwam op mijn kamer. Ik weet niet meer precies hoe dat het kwam, maar hij zei mij dat ik mee moest doen, dat ik het lekker zou vinden." Lindsey haalt diep adem, veegt haar tranen weg, maar kan niet doen stoppen met huilen. De tranen branden in haar ogen en blijven doen vloeien.
Tony zit zich naast het meisje.
"Het zal toch niet waar zijn?!" Brengt Nadine uit terwijl ze het verhoor van achter het glas volgt. Hoofdschuddend staat ze op van de tafel. Geboeid door interesse zet ze haar armen in het kozijn om zo de rest van het verhoor nauwkeurig te volgen. Elk woord, elke emotie elke uiting van angst.

"We hebben elkaar aangeraakt, gestreeld, en nog.." Verteld het meisje overstuur. Tony kijkt Britt verbaasd aan. Vanbruane staat met haar hand voor haar mond geslagen.
"Ik zie het nog altijd voor me. Ik wou het niet.. Ik vond het niet lekker. Ik vond het vies.. Heel vies! Hoe kon ik nu toch zo stom zijn!"
"Lindsey je was negen, je mag het jezelf niet kwalijk nemen, jij kon toch ook niet weten wat je aan het doen was." Zegt Britt die haar warme hand nogmaals op Lindsey haar hand legt terwijl ze haar hoofd schudt.
"Hebben jullie ook euh.." Tony stokt, weet niet hoe het over te brengen, hoe deze vraag te stellen zonder Lindsey pijn te doen.
"Neen, we hebben geen seks gehad." Een ieder verzonken in eigen gedachten, zorgt voor een doodse stilte. "Ik kan het niet meer. Ik kan de druk niet meer aan. Elke dag, elke dag denk ik er weer aan. Het komt allemaal terug boven. Ik heb nachtmerries, angsten.. Als we het in de klas hebben over seks en de eerste keer, dan klap ik altijd dicht.. Ik heb een eerste keer al meegemaakt, maar." Het meisje maakt haar zin niet af. "Weet u.. Ik vrees voor mijn eerste keer!" Lindsey schudt haar hoofd onbegrijpelijk heen en weer, alsof dat het niet over haar gaat, alsof ze zichzelf buiten treedt en haar geheim heeft verraden.
Een zacht getik op de spiegel klinkt, Britt draait haar hoofd en staat dan op.
"We komen zo terug." Tony legt haar hand ruststellend op Lindsey' schouder, dan verlaat ook Tony het verhoor.

De drie vrouwen kijken elkaar aangeslagen aan.
"Wat uhm.. Wat gaan jullie nu doen?" Vraagt Nadine verbijsterd.
"Een Psycholoog inschakelen?" Vraagt Tony wat twijfelachtig. Britt knikt en kijkt dan Nadine vragend aan. "Ja.. stel maar voor. En wat betreft haar broer?"
"Ik denk niet dat dat wat uithaalt. Als we met hem spreken dan komt misschien alles terug boven en dat is niet wat Lindsey wil. En we kunnen hem ook niet straffen, hij was tenslotte elf en hij heeft haar niet bedreigt he." Legt Britt uit.
"Ja je hebt gelijk."
Dan komt er een man en een vrouw de gang binnen gelopen: "U heeft Lindsey gevonden?" Vraagt de vrouw opgelucht.
"Wat fijn dat u zo snel kon komen.. Ik denk dat Lindsey u nu hard nodig zal hebben," Britt zwaait de deur van het verhoor open. Lindsey blijft stijf voor zich uit staren. Verdronken in haar verdriet slaat ze zo nu en dan een traan van haar wang weg.
"Lindsey!!" Diana loopt op het meisje toe. Lindsey haar ogen sieren terug op. Diana pakt met beide handen het gezicht van het meisje vast en beurt deze op. Ze kijken elkaar in de ogen. Diana veegt de tranen uit Lindsey' ogen: "Doe dat nie weer." Diana's stem trilt. Dany kijkt de vrouwen vragend aan. "Lindsey mag met u mee hoor," Vult Britt gauw in. De man knikt: "Gaan jullie mee?" Lindsey haalt haar handen door haar ogen en staat dan op. "Misschien dat zij je kan helpen met je verdriet." Tony houdt een kaartje op. Lindsey pakt deze met een glimlach aan en steekt dan haar hand uit. "Dank u." Britt geeft haar een bemoedigende knik. Diana slaat haar arm om het meisje heen waarna ze met drie de gang uitlopen.
"Oh ik hoop zo. Dat ze er overheen komt."
"Ik vrees van niet Tony. Ik vrees van niet." Zegt Nadine terwijl ze met zijn drieën het meisje nakijken.
"Lindsey mag van geluk spreken met zo'n bazin. Ze zal eindelijk de liefde krijgen die ze verdiend." Zegt Britt terwijl ze haar gedachten laat lopen naar haar dochter: 'Ik doe het niet slecht, nee Mark.. Ik doe het heel niet slecht.'

Einde

Ninoutska

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©