Kleding

(dit verhaal volgt op : Onverwachts bezoek)

Sofie : Roos heeft helemaal bekent dat van wat ze met Simon heeft gedaan en ze moet morgen voor de onderzoeksrechter verschijnen, hij wild Simon ook spreken.
Britt : Weet je hoe laat Simon dan bij hem moet zijn?
Sofie : 1 uur.
Britt : Dat word morgen dus snel eten en naar de onderzoeksrechter, zal hij leuk vinden op woensdagmiddag.
Sofie : Het is eigelijk wel spannend om bij de onderzoeksrechter te komen.
Britt : Dat is waar.
Sofie : Ik kan wel zien wat jij vanochtend hebt gedaan.
Britt : ja, ik mag me niet met dat onderzoek bemoeien dus ik heb mijn stapel van het papierwerk wat er licht helemaal gedaan en een klein deel van het jouwe.
Sofie : Daar ben ik blij om.
Britt : Ik ben al blij genoeg dat je Roos heb laten bekkenen.
Sofie : Is er nog een zaak?
Britt : Moet je bij Vanbruane zijn.
Nadine : Hier, een jongen van 10 die ineens in hele duren kleding loopt en dure spullen heeft en zijn moeder zit in de bijstand.

Dan rent Vanbruane ineens naar de wc's.
Sofie : Wat is er met de baas?
Britt : Ik denk dat ze een beetje ziek is.
De gezonde ziekte dan denkt Britt.
Sofie : Dan moet ze thuisblijven.
Britt : Laat haar maar, ik blijf zelf ook alleen maar thuis als ik niet meer op mijn benen kan staan.
Sofie: Dat ken ik, ja (lachend)
Britt: Geestig... Ik ga wel ff kijken... (mompelend)
Britt: Baas ?
Plots hoort ze Nadine overgeven...
Britt: Gaat het, Nadine ? (bezorgd)
Nadine : Ja het gaat wel, maar blijft dat zo de komende 7 maanden?
Britt : Nee hoor, het zijn de hormonen die gewoon van slag zijn.
Nadine : Gelukkig.
Britt : Hoe heeft Ben eigelijk gereageerd?
Nadine : Hij vindt het fantastisch.
Britt : Gelukkig, ik ga weer naar Sofie voor dat die zich vragen gaat stellen.
Nadine: Thx dat je niets zegt, he (glimlachend)
Britt: Dat is graag ge...

Maar dan moet Nadine weer overgeven...
Britt: Ik zou maar naar huis gaan als ik u was... (voorstellend)
Nadine : Nee, niet nodig. Ik kan nog op mijn benen staan.
Britt : Ja dat ken ik. (lachend)
Dat loopt Britt weer terug naar Sofie.

Britt : Kom we gaan eens een kijkje nemen op de school van ons bijstandkindje met dure spullen.
Sofie: Laten we gaan dan maar eh..
Britt: Lijkt me een prima idee..
Sofie: En Britt, hoe is het eigenlijk met Nadine?1
Britt: Zoals ze zelf zei, ze kan nog op haar bene staan..
Sofie: Nog zo'n eigenwijs geval..
En Sofie kijkt direct naar Britt...

Op de school aangekomen...
Britt: Sofie, heb jij de naam van die jonegn bij?!
Sofie: Jah, Remco van der Waale..
Britt: Zullen we dan maar eens een kijkje gaan nemen bij onze vriend Remco?
Sofie: Waar wachten we eigenlijk op.
Britt : We zullen wel eerst even naar de juf gaan, de kinderen zitten nog in de klas en misschien kunnen we vi haar een beetje achter de juiste vrienden komen.
Sofie : Goed idee Britt.
Britt : Ik zit vol met goede ideeën.
Sofie : Ik welke klas zit hij?
Britt : 10 jaar, hij zal wel in groep 6 zitten.
Sofie: Heb jij enig idee waar die zitten?!
Britt: Ehm, neen.. Maar daar hebben we een conciërge voor..

En Britt loopt naar de conciërge..
Britt: Sorry dat ik stoor, maar zou ik u iets mogen vragen?!
Man: Tuurlijk..
Britt: Waar zit groep 6!?
Man: Die zitten aan de andere kant, ik zal met u meelopen...
Britt: Bedankt..

Als ze onderweg zijn...
Man: Bent u hier met een speciale rede!?
Sofie: Dat kunt u wel stellen...
De man kijkt om en kijkt de vrouwen vragend aan...
Britt : Daar mogen wij u niet zo veel over vertellen in belang van het kind.
Man : Ik begrijp het.
Dan komen ze bij het lokaal van groep zes en gaan ze naar binnen en de conciërge gaat weer aan zijn werk.
Juf : Waar kwam u voor?
Britt : Wij zouden wat willen weten over Remco van der Waale.
Juf : Die zit hier in de kas, maar waarom?
Britt : Is u de laatste tijd niet iets opgevallen aan hem?
Juf : Ja, hij loopt nu weer in merk kleding en zo.
Britt: Nu weer...
Juf: Hij heeft dat aan het begin van het schooljaar ok aangehad, maar toen een eel tijdje nie meer.. En sinds iets van twee weken loopt hij weer in de duurste kleren...
Britt: Zou hij eventje met ons mee mogen, kunnen we eens met hem praten...
Juf: Dat zou u aan hem moeten vragen, maar van mij mag het hoor... Hij zit daar achterin, in het hoekje..
Sofie: (in zichzelf) Dat had ik ook wel gezien...
Britt loopt nu naar Remco toe.
Britt : Remco, zou je even met mij mee willen komen?
Remco : Waarom?
Britt : We willen graag met je praten.
Remco : Oke.

Dan nemen Britt en Sofie Remco mee naar lerarenkamer waar ze even kunnen praten.
Britt : Remco, hoe kom je aan die mooie kleding?
Remco: van mijn broer, hoezo?!
Britt: Het waren een paar mensen opgevallen dat je ineens wel in hele mooie kleren liep..
Remco: Zijn jullie van de lfikken?!
Sofie: Jah..
Remco: (eel zacht) Mijn broer had me al gewaarschuwd..
Sofie: Wat zei je?!
Remco: Niets... Ik zei niets..
Britt: Je dacht hardop?!
Remco: Zoiets jah...
Britt : Hoe komt je broer aan die kleding?
Remko : Dat mag ik niet vertellen.
Britt : Ik wil dat je het aan mij vertelt.
Remko : Ik wil het niet vertellen.
Britt : Maar het is heel belangrijk dat je het aan ons verteld.
Remco: Om mijn broer te pakken zeker?!
Britt: Daar moet je ons dan eerst een rede voor geven waarom wij dat zouden doen..
Remco: En die is er nie.. Is het nu over?!
Sofie: Wat?!
Remco: Dit gesprek..

Maar voor de dames kunnen antwoorden staat Remco al op en gaat terug naar de klas...
Britt: We moeten denk ik eens met zijn broer gaan praten..
Britt : Ik ga het wel even aan de juf vragen wie zijn broer is en in welke klas hij zit.
Sofie : Ik wacht hier wel even.
Britt : Dat is goed.
Britt loopt nu naar het lokaal toe en vraagt aan de juf in welke klas de broer van Remko zit.
Juf: Heeft hij dan ene broer?!
Britt: Daar sprak hij daarstrax wel over jah..
Juf: Daar weet ik niets van, sorry..
Britt: Maar toch bedankt...

Britt loopt trug naar Sofie...
Sofie: En?!
Britt: Dat wil je nie weten..
Sofie kijkt Britt vragend aan..
Britt: Ze weet nix van een broer..
Sofie: Nix..
Britt: Helemaal nix.. Ze keek echt verbaasd toen ik naar en broer van Remco vroeg...
Sofie: Dat is vreemd..
Britt: Laten we anders zo maar een in de computer kijken of we iets over zijn broer kunnen vinden of over de rest van zijn familie, want hijzelf zal er wel nie instaan, denk ik zo...
Sofie : Goed idee.

Britt en Sofie gaan nu snel naar het commissariaat en trekken de familie na op de computer. Maar Remko is enigst kind en de ouders zijn gescheiden en hebben een blanco strafblad.
Britt : Zullen we met de moeder gaan praten, ik denk zelf dat hij steelt om erbij te horen, het is juist van die kleding die ze tegenwoordig allemaal willen, Simon zeurt er ook om, maar Johan wil het niet hebben.
Sofie : Je kan best gelijk hebben, Remko heeft natuurlijk helemaal niets.
Britt: Maar hij leek in mijn ogen nie te liegen toen hij over zijn broer sprak..
Sofie: Daar heb je wel gelijk in..
Britt: Het zal allemaal wel aan ons liggen..
Sofie: Wie zal eht zeggen...
Britt: Laten we maar naar zijn huis gaan.. Misschien dat we daar iets meer kunnen vinden..

Dan gaan Britt en Sofie naar de moeder van Remko.
Britt : Britt Michiels, Sofie Beeckman, politie Gent. Kunnen wij even met u praten?
Janneke : Ja, wat is er?
Britt : wij willen eens over uw zoon praten.
Janneke : Wat is er met Remko?
Britt: Er is u niets aan hem opgevallen, zo de laatste tijd?!
Janneke: Wat zou ik dan gezien moeten hebben?!
Sofie: Zijn kledij..
Janneke: Wat is daarmee?!
Sofie: Zijn juf was nogal verbaasd dat u zoon in van die duren kledij rondliep..
Janneke: Dure kledij?!
Sofie: Dat kan u wel stellen ajh...
Janneke kijkt hen verbaasd aan...
Janneke : Dat kan echt niet, ik koop zijn kleding bij de kringloop.
Britt : Die kleding die hij draagt is van de mode van nu en is echt heel duur en licht echtniet in een kringloopwinkel.
Janneke : Komt u maar naar zijn kledingkast kijken daar hangt echt geen dure kleding op.
Britt : Laat het maar zien.

Ze gaan naar boven, en het huis ziet er erg slecht uit dan lijkt bijna wel uit elkaar te vallen. In de kamer van Remko kijken ze in de kast daar hangt een beetje kleding en dat is echt niet duur, maar goedkoop en zeker niet nieuw.
Sofie : Dit is echt niet van wat hij net aanhad.
Britt : Remko zij dat hij het van zijn broer had gekregen, maar volgens het rijksregister heeft hij geen broer.
Janneke: Die heeft hij nie.. Misschien dat u beter bij zijn vader kan zijn...
Sofie: Omdat?!
Janneke: Die heeft wel veel geld, althans als ik het laatst allemaal goed volgde wat er werd gezegd..
Sofie: En waar kunnen we die vinden?!
Janneke: ik heb geen idee... Ik heb geen contact meer met hem..
Sofie: Maar toch bedankt...
Britt en Sofie lopen buiten, naar de auto...
Sofie: Ik snap het nie..
Britt: Maar over die vader stond er niets in het register..
Sofie: Maar die heeft wel de centen..
Britt: Had jij zijn adres bij?!
Sofie : Ja, het is aan de andere kant van Gent, en hij heeft een eigen bedrijf.
Britt : Laten we maar een praatje met hem gaan maken he.
Sofie : Ja, misschien heeft hij al een nieuw lief, en heeft die een zoon.
Britt : Dat zal kunnen.

Dan rijden ze naar het bedrijf en zoeken de vader op.
Sofie: Jean?!
Jean: Dat ben ik jah, kan ik u helpen?!
Sofie: Britt Michiels, Sofie Beeckman, Politie Gent...
Jean: Wat moeten jullie flikken nu hier?!
Sofie: Het gaat over u zoon... Remco..
Jean: Wat is er met hem?!
Sofie: Zijn kledij.. Is u daar iets aan opgevallen?!
Jean: Ja, dat als hij bij zijn moeder vandaan komt, dat het er nie uitziet..
Sofie: En..
Jean: Verder niets...
Sofie : Geeft u hem kleding?
Jean : Nee, zij zorgt voor hem, en zij moet dat dan voor hem doen.
Sofie : Hoe komt hij dan aan dure merk kleding?
Jean : Dat zal zij dan wel jatten he.
Sofie : Dat kan, maar Remko heeft het over een broer weet u wie hij daar mee bedoeld?
Jean: Een broer.. Die jongen spoort nie.. Hij heeft geen broer..
Sofie: Maar enige idee hoe hij er dan bij komt dat hij kleren van zijn broer heeft gekregen?!
Jean: Michael, die jongen dara in de hoek.. Gaat de laatste tijd wel eel close met Remco om.. En gezien zijn leeftijd kan hij wel door remco worden aangezien als broer.. Anders moet u eens met hem gaan praten...
Sofie: Bedankt...
Britt : Bedankt, we gaan wel met Michael praten.
Jean : Dat is goed, kan ik nu weer aan mijn werk?
Sofie : Dat kan.
Britt en Sofie lopen nu richting het huis van Michael.
Britt : Michael zal nog wel niet thuis zijn.
Sofie : We kunnen aan zijn ouders gaan vragen waar hij opschool zit en dan kunnen we even langs gaan.
Sofie : Ja dat is goed.

Als ze dan bij het huis van Michiel aankomen doet een jonge man de deur open..
Britt: Michael?!
Michael: Jah, dat ben ik.. Waarom wilt u dat weten?!
Britt: Sofie Beeckman, Britt Michiels, politie Gent..
En ze laat haar bags zien..
Michael: Maar wat is er dan?!
Sofie: Ken je Remco?!
Michael: Jah.. Das een schattig ventje..
Sofie: Maar is u niets aan hem opgevallen?!
Michael: Wat zou ik gezien moeten hebben dan?
Sofie: Iets aan zijn kledij misschien?
Michael: Heeft u het nu over die trui die ik hem heb gegeven? Die was mij al te klein en hij vond em zo schoon.. Ik kon dat jongetje nie teleurstellen...
Britt : Een trui?
Michiel : Ja, een hoezo?
Britt : Hij draagt tegenwoordig het nieuwst van het nieuwste aan kleding, dat moet je toch wel zijn opgevallen?
Michel : Remco die nieuwe kleding draagt, dat is niet de Remco die ik ken.
Sofie : Weet jij wie hij bedoeld met zijn broer?
Michael: Praat hij over een broer? (verbaasd)
Britt: Hij zei dat hij dat van zijn broer had gehad, maar zover ik weet heeft hij geen broer.
Michael: dat heeft hij ook niet. Ik snap er niets van. Heeft u het wel over de goeie Remco. Want ik ken wel een Ramco en die heeft drie broers. En loopt ook dikwijls in dure kledij rond. Maar das dus Ramco en niet Remco.
Sofie: in ieder geval bedankt.

In de auto.
Sofie: Je zal je kind maar Ramco noemen.
Britt: Jah, maar hoe heet hij van achter?
Sofie: Das een goeie vraag.
Britt : Dat kunnen we altijd nog vragen, als we niets van een aanknopingspunt vinden.
Sofie : Ja dat is goed.
Britt : Maar wat gaan we nu doen, ik heb geen idee waar we nu naartoe zouden moeten gaan.
Sofie : Laten we maar naar het commissariaat gaan.
Britt : Ik wil daar alles eens naast elkaar bekijken.
Sofie : Ik vind het een vreemde zaak.
Britt : Ik snap het niet, alleen op school loopt hij in die kleding en niemand anders ziet dat.
Sofie: Ik heb alleen geen idee wat we nu moeten doen met die Remco.
Britt: Nog eens praten, dadelijk..

Op het commissariaat.
Sofie: Ik snap het eigenlijk nog steeds niet. Die Remco, met die kleren en dan nu ene Ramco, erg vreemd alemaal..
Britt: We moeten morgen nog maar eens naar die school gaan...
Sofie: Lijkt me goed idee...
Britt : Laten we maar eens naar huis gaan het is al weer 5 uur geweest.
Sofie : Ja, ga jij eigelijk mee morgen met Simon naar de onderzoeksrechter?
Britt : Nee, ik neem aan dat Johan met hem mee gaat, het is zijn vader.
Sofie : Dat is waar, Wie past er dan op Dorien?
Britt : Die zal wel bij een vriendinnetje gaan spelen.
Sofie : Zou jij mij een lift willen geven?
Britt : Weer platte band?
Sofie : Nee, ben met Nick meegereden vanochtend.
Britt : Ja dat kan natuurlijk ook.

Dan vertrekken Britt en Sofie. Sofie wordt thuis afgezet en Britt wordt thuis welkom geheten door de kinderen en Johan.
Britt : Je hebt het denk ik al gehoord?
Johan : Ja, morgen 1 uur bij de onderzoeksrechter.
Simon : Wat gaat de onderzoeksrechter dan aan mij vragen?
Dorien : Waarom moet Simon bij de onderzoeksrechter komen, hij is toch niet stout geweest?
Britt : Nee, hij heeft iets gezien en dat moet hij vertellen, maar ik wil niet dat je daar over praat Dorien.
Dorien : Ik vind het gemeen iedereen weet het en ik weet niets iedereen doet de hele week al geheimzinnig.
Britt : Dorien, we hebben daar een hele goede reden voor, en die hoef jij niet te weten. Begrepen.
Dorien : Ja, mamma.
Britt : Oke.
Als Simon en Dorien iets later samen op hun kamer zijn..
Dorien: Simon, kan je me toch niet vertellen wat er is? Ik snap er niets van.
Simon: Je wilt het niet weten en ik heb nu eenmaal beloofd om niets te zeggen, sorry...
Dorien: Is het erg dan?
Simon: Dorien, nu ophouden..
Dorien: Simon.. (en ze kijkt hem zielig aan)
Simon: Ik zeg toch niets...
Dorien : Alsjeblieft Simon?
Simon : Ik wil het niet vertellen, en laat me maar met rust of je moet het er niet meer over hebben.
Dorien : Ik houw al op.
Simon : Bedankt.
Dorien : Het is al goed, en anders word mijn moeder heel erg boos als ik het aan je blijf vragen wand dat mocht niet van haar.

De volgende ochtend is Simon al stik zenuwachtig voor die middag.
Britt : Het valt allemaal wel mee, je hoeft je nergens zorgen over te maken hij gaat alleen maar vragen wat er allemaal precies is gebeurd.
Dorien : Wat is er nou gebeurd.
Britt : Dorien, ik had gevraagd of je je er niet mee wou bemoeien.
Dorien : Dat weet ik, maar het is niet leuk om iedereen over iets te horen als je niet weet wat er aan de hand is.
Britt : Dat begrijp ik wel, maar het is echt niet iets leuks Dorien.
Dorien: Sorry..
Britt: Je krijgt het te horen zodra Simon het wil..
Dorien: Heeft het met Simon te maken?
Britt: Dot..
Dorien: Sorry.. Ik stop al..
Britt: Ga je nu maar klaarmaken voor school, we moeten dadelijk al weg..

Die middag.
Johan komt Simon van school halen..
Johan: En ben je er klaar voor?
Simon: Hoe kan ik hier nu ooit klaar voor zijn?
Johan: Dat weet ik eigenlijk niet. Sorry
Simon: Maakt nie uit pap..

Op het Gerechtshof..
Simon: Komt Britt ook?
Johan: Niet dat ik weet..
Simon: Ik wil dat ze erbij is..
Johan: Dan zal ik haar eens bellen..

Dan ineens horen ze een stem achter hun vragen: Wie bellen?
Johan en Simon draaien zich om..
Johan: JOU ZEKER NIE!!!!!!!!
Simon: Ga weg mam!! Mam, ga weg
Johan pakt zijn telefoon en belt Britt, maar die neemt nie op..
Johan: Komaan Britt, pak op..
Simon: Is ze er ni?

Johan: Ik bel het commissariaat..
Carla: Politie Gent..
Johan: Is Britt.. Michiels er ook?
Carla: Die is net opgeroepen, wacht, ze loopt nu langs..
Carla: Britt!!
Britt: Ik moet weg, wat is er?
Carla: Telefoon.
Britt: Britt.
Johan: Eej Britt, Johan. Simon wil graag dat je komt, zou dat kunnen lukken..
Britt: Ik zal eens vragen an Sofie.. Heb namelijk nu wel een zaak.. Momentje.. Ik bel direct terug..
Sofie: Kom je nog?
Britt: Je weet dat Simon vandaag..
Sofie: Naar het Gerechtshof moet.. Jah dat weet ik..
Britt: Hij wil dat ik er ook bij ben..
Sofie: Waar wacht je nog op.. Ga, ga naar het Gerechtshof en steun hem...
Britt : Dankje.
Britt pakt haar mobiel en belt terug naar Johan dat ze eraan komt. Dan gaat ze meteen naar het Gerechtshof toe. Sofie is weer terug naar het teamlokaal gegaan om nog even na te denken hoe het zit met dat jongentje met die dure kleding, waar niemand wat van weet, behalve iedereen op school.

Na de halve dag o het Gerechtshof te hebben gezeten zijn ze eindelijk zover om naar huis te gaan.
Britt: Ik moet nog wel naar het commissariaat, maar zal snel wel thuis zijn, denk ik.
Johan: Dan zie ik je dadelijk wel.
Simon: Bedankt Britt...
Britt: Eeej, niets te danken. Deed het graag voor u.
En 'aait' over het hoofd van Simon.
Britt: Maar ik ga nu echt.
En ze geeft Johan nog ne kus en gaat weg.

Op het commissariaat.
Britt: En?
Sofie: Kan ik beter aan u vragen?
Britt: Wat moet je over zoiets zeggen, maar heb jij nog niets over die Remco of Ramco kunnen vinden?
Sofie: Die Remco, ik blijf het vreemd vinden. Op school dure kledij en thuis en bij de rest in vot.. En die Ramco, nog niets..
Britt: Morgen nog eens naar die school van Remco en vragen of hij misschien die Ramco kent..
Sofie: Wat wou je nu dan doen?
Britt: Naar huis, eten?
Sofie: We hebben een verrassing voor u, kom eens mee.
Britt : Hoezo, waar heb ik een verassing aan verdient?
Sofie : Kom maar mee Britt.
Britt : Ik kom al.
Britt loopt verbaast achter Sofie aan die naar verhoor 2 loopt.
Sofie: Over die Ramco weet ik niets, omdat ik hem samen met u wou verhoren.
Britt kijkt geheel verbaasd naar Sofie.
Britt: Hoe heb je...?
Sofie: Nick en Bruno betrapte hem op winkeldiefstal en al snel bleek hij ook onze jongen te zijn..
Britt: Waar wachten we nog op?
Sofie: Geen idee..

Britt doet de deur van het verhoor open en kijkt naar binnen. Dan doet ze de deur weer dicht en blijft op de gang staat en kijkt naar Sofie.
Sofie : Wat is er Britt?
Britt : Heb jij die Ramco gezien?
Sofie : Nee, ik heb hem niet gezien.
Britt : Hij lijkt als 2 druppels water op Remko, dit klopt niet.
Sofie : Je bedoeld dat we op school gewoon met Ramco hebben gepraat en niet met Remko.
Britt : Dat zal best kunnen, zou jij Remko eens willen laten ophalen?
Sofie : Ik laat hem wel door Nick en Bruno ophalen.

Als Bruno en Nick even later aankomen hebben ze niemand bij hun.
Sofie: En waar is Remco?
Bruno: Hij was nergens te vinden, althans niet op de plekken waar we moesten kijken en waar het ons redelij leek om ook eens een kijkje te nemen...
Sofie: Ik vind dit echt maar een vreemde zaak.. Ik zal dadelijk maar eens met Vanbruane overleggen...
Bruno: Jah, sorry
Sofie: Kunnen jullie niets aan doen, het is gewoon raar...
Britt : Wat ik raar vind, als onze Ramko zich op school voordoed als Remko, dan klopt dat toch niet.
Nick : Waarom?
Britt : Die juf moet dat toch merken, of de moeder, ik neem aan dat hij opgehaald word door haar.
Sofie : Ja, nu je dat zecht dat is heel erg vreemt.
Britt: Ik snap hier echt niets meer van. Dit is zo'n rare zaak.
Sofie: Het wordt echt met de minuut vreemder. Ik ga nu maar eerst Vanbruane briefen, misschien heeft die nog een ideetje, wat we kunnen doen.
Britt: Misschien wel, laten we hopen dat ze iets weet.. Of een idee heeft..
Vanbruane : Hoi dames, hoe ver staan jullie nu?
Sofie : Nou om eerlijk te zijn snappen we er niets van.
Vanbruane : Hoezo?
Britt : Remco draagt oude kleding, Ramco draagt nieuwe kleding.
Vanbruane : Ja dat is toch niet zo gek?
Britt : Wel als we op school naar Remco vragen dat we Ramco voor onze neus krijgen.
Vanbruane : Hoe kan dat?
Sofie : ja dat vragen wij ons ook af.
Vanbruane: En wat zijn jullie nu van plan?
Britt: We kwamen eigenlijk naar u toe, of u misschien een ideetje heeft, want niemand wil ook echt iets lossen over een van hen. Het is nogal vaag.
Vanbruane: En die verhoren hebben ook niet echt iets opgeleverd?
Sofie: Eigenlijk helemaal niets..
Britt: Maar we zullen het nog eens proberen.
Vanbruane: Hebben jullie al met die ouders gesproken?
Britt: Nu dat u het zegt.. Met wiens ouders hebben we nu eigenlijk gesproken Sofie?
Sofie : Als het goed is met die van Remco.
Nadine : Nodig de ouders van Remco en Ramco uit en Remco zelf als jullie hem vinden.
Britt : Dat is goed, hebben we een adres van de ouders van Ramco?
Sofie : Vraag het aan hem, hij zit in het verhoor.
Sofie: Ramco, Remco?
Ramco: Zeg maar Ramco, ik wordt niet graag vergeleken met die loser van een Remco.
Sofie: Als jij dat zegt... Maar heb jij toevallig ook een adres waar we je ouders kunnen vinden?
Ramco: Het adres kan ik jullie niet vertellen, maar wel dat ze in mijn ouderlijk huis wonen.
Sofie: En waar woont jou ouderlijk huis dan?
Ramco: Daar waar ik vanuit mijn kamer over de tuin uitkijk.
Sofie: Ga niet met mijn voeten spelen...
Ramco : Ik lieg toch niet.
Britt : Vertel gewoon waar je woont en dan heb ik het over de straatnaam.
Ramco : Die weet ik niet.
Britt : Wat is je achternaam?
Ramco : Die ga ik niet zeggen.
Britt : Jij hebt zin om hier nog heel lang hier te zitten wand zonder dat wij met je ouders hebben gesproken hebben.
Ramco: Dan zit ik hier toch wel lekker. Hier word ik tenminste niet geslagen. (verlegen)
Britt: Waarom heb je dat dan niet direct gezegd?
Ramco: Omdat jullie daar niet naar vroegen.
Sofie: Misschien kunnen we je helpen. Maar ik denk dat we toch met je ouders moeten praten of anders zullen ze je dadelijk wel opgeven als vermist.
Ramco: Doen ze niet. Volgens mij zijn ze me liever kwijt dan rijk. Dus moeit u zich maar met belangrijke dingen..
Britt: Maar dit is belangrijk.
Sofie : En als we met je ouders hebben gepraat kunnen we jou ook helpen.
Ramco : Hoe?
Britt : Je kan uit huis geplaatst worden als je dat wild.
Ramco : En dan zeker in een kindertehuis waar je helemaal niets hebt.
Sofie : Dan kan er ook wat anders als oplossing vinden en je hebt dan wel dingen van jezelf en ze zoeken een pleeggezin.
Ramco: En als ik die zelf nu eens zoek?
Sofie: Kan je dan ergens slapen, denk je?
Ramco: Ik heb een oudere broer, daar kan ik wel slapen, denk ik..
Sofie: Maar voor we dat gaan regelen, moet je ons nog wel iets vertellen, denk ik.
Ramco: Dat met Remco, bedoelt u..
Sofie en Britt knikken bevestigend...
Ramco : Remco is een vriendje van me. Wij lijken heel erg veel op elkaar, als je niet beter zou weten zou je denken dat we een tweeling zijn, maar ik ben 3 weken ouder. Remco werd veel gepest op school en wilde niet meer naar school. Ik zat op een hele slechte school waar het niet uitmaakt of je spijbelt, toen hebben we afgesproken om te ruilen. Ik ga op zijn school en hij naar mijn school. Hij kan nu heel veel spijbelen en hij werkt zo dat hij wat kan sparen voor later.

Britt : Waar is Remco nu?
Ramco : Op zijn werk.
Britt : Waar is dat?
Ramco : In de haven.
Sofie : Waar precies?
Ramco : In een loods van Halsma.
Sofie: Dan zullen we hem maar eens op gaan halen, en ik denk dat je dadelijk al weg kan. En we zullen kijken wat we voor je kunnen doen..
Ramco: Maar wees wel lief voor hem. Ook hij heeft het moeilijk thuis, vooral met zijn vader... Zijn moeder is echt een schat van een vrouw. Maar dat heeft u misschien zelf al wel ontdekt..
Sofie: Ik kan daar niet zo snel over oordelen, sorry.
Ramco: Maar mag ik dan echt dadelijk weg?
Sofie: Tenzij je zegt dat wij na het opnemen van je verklaring nog naar een plek moeten zoeken waar je kan overnachten..
Ramco: Ik wacht wel dan, is dat goed?
Sofie: Ja hoor. Zal ik dan wat te drinken halen?
Ramco: Graag..
Sofie: We zullen eerst even je verklaring opstellen, is dat gebeurd..

Wanneer ze de verklaring hebben opgesteld moet Ramco dan tekenen en dan moet hij in de kindervriendelijke kamer wachten tot Britt en Sofie weer terug zijn.
Britt en Sofie gaan nu op weg naar de loods maar dat daar word natuurlijk niet meteen toe gegeven dat hij er is, maar na lang aandringen krijgen ze hem mee.
Remco: Wat is er?
Sofie: Vertel eens wat over Ramco?
Remco: Wat is er met hem?
Sofie: Er is niets met hem, maar als wij hem goed hebben begrepen hebben jullie zeg maar van leven omgewisseld?
Remco: Hij gaat naar mijn stomme school..
Sofie: En jij spijbelt dan maar gewoon..
Remco. : Niet zomaar.
Britt : Om te werken.
Remco : Ja.
Britt : Alleen jij mag nog niet werken omdat jij 10 bent.
Remco : Maar ik wil voor mijn moeder zorg.
Britt : Dat begrijpen we, maar als je niet naar school gaat kan je nooit een diploma krijgen en dus ook geen werk al je groot bent.
Remco : Maar ik werd veel gepest en Ramco wilde me helpen en hij wilde niet meer naar zijn eigen school en nu ga ik daar af en toe naar toe.
Britt: Dan zou ik sowieso al dagelijks daar naar school gaan. Want leren is echt belangrijk.
Remco: Dat doe ik ook wel weer als ik genoeg geld heb verdient voor mama.
Britt: Weet zij dat je hier zit?
Remco: Neen (beschaamd)
Britt: Kom eens mee, wil je?
Remco: Waarom?
Britt: Dan kunnen we met jou en Ramco samen praten..
Remco: Dan kom ik wel mee.....
Britt en Sofie nemen Remco mee naar het commissariaat.

Op het commissariaat zijn nu ook de vader en Moeder van Remco en ze gaan nu met de vader, moeder, Remco en Ramco samen praten.
Moeder : Wie is dat, hij lijkt verschrikkelijk veel op Remco alleen zijn kleding.
Britt : Dat is Ramco, hij was de gene die in de dure kleding loopt.
Moeder : Maar die zit toch niet bij Remco in de klas?
Britt : Ik denk dat de jongens het zelf even moeten uitleggen.
Nadat ze alles hebben uitgelegd gaat Britt de verklaring opstellen.
Nadine: Britt kom eens.
Britt: Tuurlijk.

En Britt loopt naar Nadine.
Nadine: Is die zaak nu al duidelijker?
Britt: Veel duidelijker, zelfs zo duidelijk dat hij nu is opgelost...
Nadine: Goed gewerkt...
Britt: Bedankt..
Nadine: Britt, kan jij misschien dadelijk even met mij meelopen, ik moet u wat vragen...
Britt : Ja dat is goed.
Nadine : Dan zie ik je zo wel verschijnen.
Britt : Dat is goed.
Britt loopt weer naar haar bureau en maakt nog al het papierwerk af van deze zaak en wanneer dat klaar is gaat Britt naar Vanbruane.
Britt : Baas, u wou me nog wat vragen?
Nadine : Nadine, Ja ga maar even zitten.
Nadine: Absoluut niet..
Britt: Gelukkig, ik was al bang..
Nadine: Nergens voor nodig. Maar ik moet morgen met Ben naar het ziekenhuis.. Naar dokter Brijns...
Britt: Een echo laten maken...
Nadine: Jah, de eerste..
Britt: Dus ik moet morgen even voor u invallen?
Nadine: Ik moet naar de burgemeester, zou jij dat dan ook willen doen?
Britt: Hoe laat is dat dan?
Nadine: Al lang na mijn afspraak, maar ik kom niet meer naar hier, denk ik.
Britt: Ik snap het al Ik zal wel gaan.
Nadine: Bedankt.
Britt: Doe hem maar de groeten dan..
Nadine: Zal ik doen en echt bedankt Britt...
Britt : Het is al goed, U zit al vaak genoeg bij de burgemeester.
Nadine : dat is waar, hier heb je de voorbereiding.
Britt : bedankt, vind u het erg als ik dan nu naar huis ga.'
Nadine : Nee, ik ga ook het is tijd.
Britt : Oke, nou nog een fijne dag morgen.
Nadine : jij ook. (plagend)
Britt : Ik sla me er wel door heen.

Die avond zit Britt even alles door te lezen terwijl Johan de kinderen naar bed brengt. Wanneer Johan weer beneden is.
Johan : Je hebt toch niet lang werk?
Britt : Nee, dat valt wel mee, vergadering bij de burgemeester.
Johan : Waarom moet jij daar heen?
Britt : Vanbruane moet naar het ziekenhuis.
Johan: Niets ernstigs mag ik hopen?
Britt: Iets heel gezonds zelfs...
Johan: Gezonds... Als jij het zegt.
Britt: Ja dat zeg ik.
En Britt geeft Johan een kus.
Britt: Maar ik ga dit nog even lezen, moet wel een beetje voorbereid bij de burgemeester komen eh..
Johan: Zeker, wil je dadelijk koffie of iets?
Britt: Lekker...

De volgende dag.
Britt: Sofie, ik moet even naar de overkant.
Sofie: Wat heb jij misdaan?
Britt: Niets, ik neem het van Nadine over vandaag...
Sofie: Waar is die eigenlijk?
Britt: Weg.
Sofie : Waar heen dan?
Britt : Dat heeft ze niet gezegd.
Sofie : Vaag.
Britt : Ze heeft een vrije dag, ik hoef toch ook geen verantwoording aan haar af te leggen?
Sofie : dat is waar.
Britt : Nou, ik ben aan de overkant, amuseer je.
Sofie : Beloof jij maar wakker te blijven, ik zal me hier niet hoeven te vervelen.
Britt : Ik zal het proberen.

Wanneer Britt na een uur nog niet terug is, begint Sofie zich och wel zorgen te maken, want Nadine is meestal niet zo lang weg.
Dan kijkt Sofie nog eens op haar horloge en kan het echt niet geloven.
Sofie: Dat ze het zo lang uithoudt daar..
Raymond, die net binnen kwam lopen: Waar heb je het over?
Sofie: Britt is al meer dan een uur aan de overkant, erg vreemd wel..
Raymond: Die komt dadelijk wel weer... Tony heeft er wel eens langer gezeten..
Sofie: Ze is in plaats van Vanbruane..
Raymond: OWh...
Sofie : Ik wacht nog wel even, maar volgens mij is die gewoon daar in slaap gevallen.
Raymond : Dan zal ze wel gesnapt zijn door de burgemeester en nu een preek krijgen.
Britt : wie krijgt er een preek?
Sofie : we vroegen os uit waarom jij zo lang weg bleef.
Britt : hebben jullie dan geen stroom uitval gehad?
Sofie : Nee.
Britt : Daarom liep het bij ons uit, hij hat een presentatie die kon hij niet laten zien, nou je hebt er niet echt veel aan gemist al zou je hem niet zien.
Sofie: Het enige voordeel is dat mijn stapel pv's iets kleiner is geworden. Maar heb je nog wat van de burgemeester te horen gehad?
Britt: Eigenlijk niets dat voor ons van belang is, ik zal de spullen eerst eens op het bureau van Nadine leggen.
Sofie: Oke, enne Britt, er is nog geen nieuwe zaak, dus ook jou stapel pv's zal gaan krimpen, dat voel ik gewoon.
Britt : Goed geraden Sofie.
Sofie : Ja ik kan ook wel goed raden.
Britt : Nou laat dan ook maar dien dat je goed kan typen.
Sofie : Dat heb ik al gedaan terwijl jij daar lekker aan de ovenkant zat.
Britt : het is al goed.

Tegen het eind van de dag zijn de stapels pv's op de bureaus van de dames al aardig geslonken, maar dat viel te verwachten aangezien er helemaal geen zaak was voor hun.
Dan net als ze hun spullen aan het pakken zijn, komt Carla binnen.
Carla: Hebben jullie nog even?
Sofie: Wat is er dan?
Carla: Een anonieme noodoproep vanuit de haven.
Britt : dat heb je altijd, wanneer je naar huis wild gaan.
Sofie : Laten we maar gaan, mag ik het adres?
Carla : Alsjeblieft.
Britt en Sofie vertrekken naar het opgekregen adres.

Maar in de haven zien ze niets en gaan weer terug, als ze vlak in de buurt van het commissariaat ineens een oproep ontvangen van een ongeval in de buurt van de haven.
Sofie: Komen we daar net vandaan, kunnen we weer teug.
Britt: Laten we maar gaan dan eh..
Nu weer in de haven aangekomen zien ze weer niets, ze rijden er nog een keer wat rond, maar nog steeds niets.
Sofie: Waar is die grappenmaker?
Britt: Ik zou het niet weten en er is hier ook niets te zien.
Sofie draait het raampje van de auto open..
Sofie: Maar wel iets te ruiken. Ruik jij ook die brandlucht?
Britt kijkt aandachtig om haar heen want rook ook die lucht.
Britt: Ik zie niets, jij?
Sofie : Nee, maar laten we de brandweer maar alvast waarschuwen en nog een patrouille om ons te helpen zoeken.
Britt : Ja dat is goed.
Britt en Sofie rijden nog even door en dan word de lucht steeds sterker en komen ze in de bij een loods. Beide dames denken dat het hier is. Ze staan nu bij een loods van een textiel bedrijf.
Britt : Ja ik zie vlammen door het raam, laat maar een meerdere wagens uitrukken kleding dat wild wel branden.
Sofie: Ik zal hen waarschuwen.
Britt: Wil je al gaan kijken?
Sofie: Laten we maar wachten, wij kunnen niet oordelen dat er ergens een gevaar is schuilt..
Britt: Stil eens.. Ik dacht iets te horen..
Sofie en Britt zijn stil en dan horen ze ineens een hoort van schreeuw vanuit het de loods komen.
Britt: Shit..
Sofie: Kijken?
Britt: We kunnen diegene moeilijk daar laten...

Britt en Sofie proberen de deur open te krijgen en na een beetje moeite te doen krijgen ze hem open. De brandweer komt er dan ook aan en een brandweerman word boos op hun, maar wanneer ze duidelijk maken dat er iemand binnen is gaan er brandweermannen naar binnen. Even later komt er een brandweerman naar buiten en draagt een jongetje in zijn armen. Britt herkent het jongentje niet meteen, maar dan ziet ze het ineens, het is Ramco of Remco ze kan die twee niet uit elkaar houden?

Britt : Ramco?
Ramco : Ja. (hoestend)
Britt: Wat deed jij hier? Hoe ben je hier binnen geraakt?
Brandweerman: Dadelijk mevrouw, hij moet eerst onderzocht worden.
Britt kijkt verbaasd naar Sofie.
Sofie: Dan moet dat maar dadelijk, maar het is zeker vreemd.
Britt: We moeten nog eens met hem praten en zijn ouders... Dit gaat zou niet de goede kant met hem op, want hij kan daar nooit zomaar binnen zijn gewandeld. Het is vrij moeilijk hier te geraken...
Sofie : Is de ambulance al verwittigd?

Maar op die vraag hoeft geen antwoord meer gegeven worden wand er komt er al eentje aan.
Ramco wordt meegenomen door de ambulance en Britt en Sofie rijden erachteraan.
In het ziekenhuis mogen ze niet mee de behandelkamer in, dus gaan ze op de gang zitten wachten tot ze met Ramco kunnen praten. En tot de grote verbazing van Britt ziet ze verderop Ben lopen.

Britt: Sofie, ik ga eventjes wat te drinken halen, wil jij ook?
Sofie: Neen dank je..
Britt loopt in de richting van Ben.
Britt: Ben?
Ben draait zich om.
Britt: Ik dacht dat jullie vanmorgen moesten..
Ben: Ook hallo Britt.
Britt: Sorry, dag Ben.
En Britt geeft Ben een zoen.
Ben: Het is niet erg, maar we moesten inderdaad vanmiddag, maar een vriend van mij ligt hier en daarom ben ik hier.
Britt: Ach so..
Britt : Maar hoe is het gegaan?
Ben : Het was echt leuk hoor, te zien hoe zo'n kind in de buik is, maar wat brengt jou hier?
Britt : een jongen die in een brandende kledingloods zat opgesloten.
Ben : Hoe is het met hem?
Britt : weet ik niet, maar komt wel weer goed denk ik, hij zag er behoorlijk goed uit, denk alleen licht verbrand.
Ben : Ik ga weer verder ik denk dat Sofie op je wacht.
Britt : Dat weet ik wel zeker, maar moet even wat te drinken meenemen, anders gelooft ze me niet.
Ben : Nou je kent de weg denk ik wel.
Britt : Hoezo, ben nog noot in een ziekenhuis geweest. (plagend)
Ben: Wat deed jij dan in de uren dat je verwacht werd in het ziekenhuis. Misschien vindt mijn lief dit ook wel een interessante wending..
Britt: Wat ik dan doe, hou ik liever privé.
Ben: Wat jij wilt, maar hier om de hoek is dus een automaat waar je drinken uit kan halen, maar vergeet er geen geld in te werpen, anders doet hij t alsnog niet.
Britt: Bedankt Ben.
Ben: Niets te danken.
Britt: En nog gefeliciteerd met je toekomstig vaderschap.
Ben: Tsjah, dank je..
Britt: Nu ga ik maar eens dat automaat zoeken.

Wanneer Britt terugkomt bij Sofie.
Sofie: Moesten ze het blikje nog maken?
Britt: Neen, de vloeistof moesten ze nog mengen met de kleurstof.
Sofie: Het is al goed.
Britt: Nog geen nieuws zeker.
Sofie: Hoe rada je het?
Britt: Vrouwelijke intuïtie..
Sofie: Laat ik die nu ook eens hebben...
Britt : Dat word dus nog even wachten.
Sofie : Precies.

Na een halfuur gewacht te hebben komt er eindelijk een arts naar hun toe.
Britt : Hoe is het met Ramco?
Arts : Hij maakt het goed, weet u of zijn ouders al verwittigt zijn?
Britt : Die weten we niet te wonen.
Arts: Ach so..
Britt: Kunnen we hem misschien dadelijk spreken?
Arts: Dat kan wel denk ik..
Britt: Bedankt alvast dokter.
Arts: Het is al goed..
Sofie: Toch raar dat we eigenlijk niets van die Ramco weten..
Britt: Over zijn ouders enzo..
Sofie: Jah, het is ne kind van 10 en zijn ouders zijn een groot  raadsel...
Britt: Das wel vreemd jah..
Britt : Laten we dadelijk maar naar zijn school gaan, zijn echte school bedoel ik.
Sofie : De school waar Remco zelden was.
Britt : Precies.

Dan gaan Britt en Sofie naar Ramco toe.
Britt: Ramco, wil je ons nu vertellen wat je daar kwam doen?
Ramco: Ehm.. Niet veel eigenlijk..
Sofie: Maar wat dan wel?
Ramco : Die kleding daar, die moet ik stelen van mijn broer.
Britt : Hoe is het dan in Brand gegaan?
Ramco : Mijn vader heeft dat gedaan.
Sofie : Hoe bedoel je?
Ramco : Mijn vader was heel boos op me, omdat ik niet op tijd thuis was. Ik moest van mijn broer nu de kleding in de loods stelen en toen zag ik mijn vader, hij heeft me opgesloten en hij zei dat hij het in de brand heeft gestoken.
Britt: En waar kunnen we je vader vinden?
Ramco: Ik weet het nu niet. Ik denk dat hij is vertrokken, nu hij dit heft gedaan..
Sofie: En je moeder dan?
Ramco: Die... die heb ik niet meer..
Britt : Sorry.
Sofie : Hoe heet je vader helemaal?
Ramco : Tonus Slinger.

Maar meer kunnen ze niet vragen wand ze worden door de dokter weg gestuurd.
Britt : Laten we die naam maar eens op het commissariaat in de computer controleren, het kan zijn dat hij bij ons bekend is.
Sofie : Ja en dan kunnen wij zijn signalement doorgeven.
Britt : Laten we het hopen.

Op het commissariaat gaan ze direct naar de computer om die naam op te zoeken en tot hun toch wel grote verbazing is er niets over hem te vinden. Geheel blanco..

Aan de ene kant zijn ze er wel blij mee, maar aan de andere kant niet, want ze hebben geen aanknopingspunt nu..
Sofie: En nu?
Britt: Dat is een goeie vraag. Behalve zijn naam hebben we niets, jah we kunnen eens gaan kijken op het adres, maar ik ken die buurt en daar is niet veel te zien, geloof me...
Sofie. Dat doe ik direct.,...
Britt : Laten we toch maar gaan kijken, misschien kunnen de buren wel wat meer vertellen.
Sofie : Anders kunnen ze hem ook beschrijven, en misschien heeft iemand wel een foto van hem.
Britt : Kom we gaan.
Britt en Sofie vertrekken meteen.

Daar aangekomen snapt Sofie direct wat Britt bedoelde, hier en daar een caravan, maar helemaal verder niets. Allemaal armoede en verlaten.
Sofie: Ik zie waar je op doelde...
Britt: Maar we kunnen het eens proberen...

Britt en Sofie zoeken rond de caravan/huis, maar daar is geen teken van leven. Dan gaan ze de buurt maar in maar niemand kan hun iets vertellen of een persoonsbeschrijving geven.
Britt : Hier schieten we niets mee op.
Sofie : Laten we maar naar de school gaan.
Britt : Op welke school zit hij?
Sofie : Dat heeft hij niet verteld.
Britt : Ik bel wel even naar Remco, die weet het.
Sofie: We kunnen ook bij hem langs huis gaan, kunnen we die ouders ook direct nog eens spreken..
Britt: Misschien nog wel een beter idee...
Sofie: Ach, ik heb zo mijn momenten.
Britt: Daar was ik al achter..
Sofie en Britt lopen terug naar de wagen en stappen in en gaan op weg...

Britt belt aan bij het huis van Remco en de moeder doet open.
Moeder : Is er nog iets, alles was toch al rond?
Britt : We willen even met Remco spreken, we hebben Ramco namelijk moeten redden uit een brandende kleding loods.
Moeder : Wat heeft Remco er dan mee te maken?
Britt : We moeten wat meer van Ramco weten, en we weten ook zijn school niet, en daarvoor hebben we Remco nodig.
Moeder: Op die manier, maar Remco is niet thuis, die is bij een vriendje spelen.
Sofie: Toch bedankt..
Britt: Zou u hem willen vragen ons naders te bellen al hij weer thuis is..
Moeder: Tuurlijk..

Als Remco 10 minuten later thuiskomt..
Moeder: Je hebt met die vrouwen van de politie gemist...
Remco : Wat wilde die nog van mij?
Moeder : Ze wilde weten waar de school was waar jij de hele tijd heen bent gegaan om met de juf te praten. Er is iets vervelend met Ramco gebeurd.
Remco : Wat?
Moeder : Ze hebben hem uit een brand moeten redden.
Remco : Wat moet ik nu doen?
Moeder: Ik zal die vrouwen maar bellen als ik jou was, misschien kunnen zij je wat vertellen over Ramco..
Remco: Ik zal wel kijken...
Moeder : Remco, je gaat nu bellen.
Remco : Ze gaan er toch voor zorgen dat Ramco terug moet.
Moeder : Dat denk ik niet, en je belt nu op.
Remco : Oke, ik bel wel.
Remco pakt de telefoon en belt naar het commissariaat, maar de dames zijn daar nog niet aangekomen. Carla schrijft zijn nummer op en zal Britt en Sofie laten terug bellen.

Dan wordt gevraagd of hij naar het commissariaat wil komen om een paar dingetjes te regelen en als dat geregeld is mag hij weer naar huis.
|Sofie: En voor die drie woorden hebben wij zo'n moeite gedaan...
Britt: Beter voor iets dan niets eh...
Sofie : Laten we morgen maar naar die school gaan, nu komt daar toch niets meer van.
Britt : Nee het is al acht uur, daar hoeven we niet meer op te hopen dat daar nog iemand is.
Sofie : Zullen we morgen gaan voor dat de school aan gaat?
Britt : Ja, die school gaat al om 8:15 aan dus als wij nou om 7:45 daar al zijn, dan maak je kans dat de leerkracht er al is.
Sofie : Haal jij me dan om 7:30 dan op dan gaan we daarna pas naar het commissariaat.
Britt : Ja dat is goed.

De volgende ochtend..
Britt: Dorien, schiet eens op, ik moet Sofie ophalen!
Dorien: Waar ga ik nu dan heen? Kan Johan mij niet brengen dan?
Britt: Ik had beloofd vandaag jullie te brengen, omdat hij nog op congres is.
Dorien: Moet je Simon dan niet roepen?
Britt: Heb je je ogen wel gewassen vanochtend?
Dorien: Hoezo?
Britt: Die staat hier allang klaar, jij bent echt langzaam vandaag..
Dorien: Maar waar gaan we dan heen?
Simon: We gaan even naar mijn oma.
Britt: Voila, en nu opschieten...
Dorien : Dat is wel leuk.
Britt : Schiet nou maar op wand anders komen Sofie en ik te laat op die school.
Dorien : Ik schiet al op.

Wanneer Dorien klaar is kunnen ze eindelijk vertrekken, eerst halen ze Sofie op en dan worden de kinderen bij oma gebracht en dan snel naar de school van Ramco waar ze om 7:40 aankomen.

Britt: In die vroegte zie ik eerlijk gezegd nog geen leraren.
Sofie: Ik zie zelfs nog geen licht.
Britt: En nu maar wachten, tot het licht gaat branden, want ik weet niet wat anders te doen.
Sofie: Waar heb je trouwens Dorien en Simon gelaten? Johan was toch op congres?
Britt: Die zijn bij de ouders van Johan.
Sofie: Wel makkelijk eh, grootouders voor die kids, die willen ze vaak wel graag opvangen.
Britt: Maar het licht dat dara in school gaat branden is waarschijnlijk in verband met dit onderzoek nog veel makklijker.
Sofie: In dit geval heb je denk ik wle gelijk..

Na 5 minuten komt er eindelijk een leerkracht het plein op.
Kim : Wie bent u?
Britt : Britt Michiels, Sofie Beeckman, Politie Gent
Kim : Komt u maar mee naar binnen.
Kim doet de deur open en loopt voor de dames uit naar de lerarenkamer.
Kim : Voor wie kwam u?
Britt : Voor de leerkracht van Ramco.
Kim : In welke klas zit hij?
Britt : Hij is 10, dus hij zal in groep 6 zitten.
Kim: Het is Rachel die groep 6 les geeft, maar die komt wat later vandaag.
Sofie: En hoe laat is dat ongevere als ik mag vragen?
Kim: Dat durf ik niet te zeggen. Ze moest om negen uur naar de tandarts, hoe lang duurt dat nu eigenlijk. Dat kan verschillen.
Sofie: Dat snap ik, zou u dan misschien kunnen vragen of we haar na de les even een paar dingen mogen vragen?
Kim: Ik zal haar vertellen dat jullie geweest zijn, maar hoe kan ik u weer bereiken?
Britt: U kunt ons bellen.

En Britt schrijft het nummer op en geeft die aan Kim.
Sofie: In ieder geval al bedankt.
Dan nemen ze afscheid en lopen naar de auto toe, nu komen er wat meer leerkrachten aan gelopen.
Britt : Het is al 8 uur geweest, die leerkrachten komen nu pas, en ze gaan om kwartover acht aan.
Sofie : Ik zou mijn kind hier niet op school willen hebben.
Britt : Dorien zit gelukkig op een betere school.
Sofie : Zullen we maar binnen rijden?
Britt : Ja, maar ik weet eigelijk niet hoe we nu verder moeten.
Sofie: Dat zien we wel op het commissariaat.

Zodra ze het commissariaat binnen lopen, komt Nadine in sneltreinvaart langs hun rennen en gaat de toiletten binnen.
Sofie: Gata het wel goed met de commissaris?
Britt: Volgens mij wel, ik zal anders eens kijken.
Sofie: Wil je koffie?
Britt: Graag, dan kom ik dadelijk weer.
Britt gaat de toiletten binnen.
Britt: Ze beginnen zich echt vragen te stellen.
Nadine: Het is ook wel een beetje opvallend soms, dnek je ook niet.
Britt: Denkt u niet dat het tijd wordt om ze te vertellen van uw...
Nadine: Ik zal eens met Ben overleggen, maar bedankt dat je nog steeds niets hebt gezegd..
Britt: Dat heb ik beloofd, dus hou ik mij daar ook aan
Die middag hebben ze afgesproken met juf Rachel en besloten dat zij naar het commissariaat zou komen.
Britt: Goede middag, bedankt voor t komen.
Rachel: Dat was geen moeite, maar er is iets met een van mijn leerlingen?
Britt: Inderdaad.
Sofie: Het gaat om Ramco.
Rachel: Ik vrees dat ik u weinig kan vertellen over hem, hij is er de laatste tijd nogal weinig, erg vreemd eigenlijk. Nu dat u er zo over begint.
Sofie: Dat is voor ons ook een raadsel, maar wete u misschien iets over zijn thuissituatie?

Rachel verteld alles wat ze weet en daarmee schieten Britt en Sofie onverwachts meer mee op dan ze ooit van te voren hadden kunnen denken.

Sofie: Gewoon nog eens met die Ramco praten, verslagje maken en het lijkt erop dat we dan deze zeer vreemde zaak rond hebben.
Britt: Het is dus gewoon straks tijd om naar de Combi te gaan.
Sofie: Zeker weten..

De dames maken hun verslag en Britt gata naar Nadine toe.
Nadine: Kom binnen.
Britt: Hier heeft u het rapport over die kledingzaak, die veel verder ging.
Nadine: Jah, mara hoe zijn jullie nu achter alles gekomen?
Britt: Die lerares van Ramco kon ons mere vertellen dan we durfde te hopen en zo was het enkel nog een paar puntjes op de i zetten.
Nadine: Gefeliciteerd.
Britt: Het is mijn job, niet?!

(The End...)

Vervolgverhaal van de club Britt Michiels

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©