Kon ik er maar uit

Britt: en hoe bevalt het nieuwe huis zo?
Dorien: Super! Vooral mijn nieuwe slaapkamer.
Britt: vind je het leuk met Simon en Johan.
Dorien: echt wel! Simon kan zo'n kluns wezen echt schattig, en van Johan heb ik een paar nieuwe skeelers gekregen.
Britt: bofkont!
Dorien: uhm als je het niet erg vind ga ik ze ff uitproberen.
Britt: ga je gang, maar kom wel op tijd voor het eten.
Dorien: doe ik.

Dorien trekt haar mooie blauwe skeelers aan en vertrekt naar buiten.
Ze kent de omgeving nog niet zo goed en gaat dus even op verkenning uit.
Al snel komt ze bij een oude verlaten fabriek aan en ze is heel benieuwd wat er binnen te zien is.
Voorzichtig duwt ze de verroeste deur een eindje open.
Er is niks te zien daarbinnen.
Voorzichtig zet ze een been naar binnen.
Dan volgt ook het andere been en sluit ze de deur achter zich.
In de ruimte waar ze staat ligt niet meer als wat glas van de kapotte ramen,
wat afval en wat hout waar ooit een vuurtje van is gemaakt.
Dorien kijkt wat om haar heen en ontdekt een deur, ze besluit er heen te skeeleren
Als ze bijna bij de deur is zakt ze plotseling door de vloer heen.

Intussen thuis:
Britt: waar blijft Dorien nou , ze zou op tijd terug zijn.
Simon: misschien is ze ontvoert.
Johan: Simon, je kijkt te veel tv, ik denk dat ze de tijd is vergeten.
Britt: misschien moeten we haar gaan zoeken.
Johan: ik denk dat we beter nog even kunnen wachten, misschien is ze gewoon onderweg naar hier.
Britt: ik hoop het.

Die avond komt Dorien niet thuis.
Britt en Johan zijn de hele nacht aan het zoeken geweest maar zonder effect.
Nergens een Dorien te vinden.
Britt: wat nu, ze kan toch niet zomaar weg zijn. Misschien heeft Simon gelijk en is ze echt ontvoert.
Johan: denk nou niet meteen zo negatief, ik denk dat we haar snel zullen vinden.
Britt: ik hoop het.
Johan: je ziet er nog al moe uit, ik zal je naar huis brengen dan kun je rusten.
Britt: nee dat hoeft niet, we moeten verder zoeken.
Naar lange gesprekken lukt het Johan toch om Britt naar huis te krijgen.
Johan zoekt samen met nog wat andere mensen verder naar Dorien.

Intussen bij Dorien.
Dorien ligt op een harde zand grond.
Ze probeert wat om zich heen te kijken maar daar is het te donker voor.
Als ze probeert op te staan krijgt ze een hele zere steek in haar been, in het beetje licht dat van boven komt ziet ze dat haar been bloed..
Ze trekt het bloesje dat ze aanheeft uit en bind het om haar been heen.
Dan doet ze nog een poging om te gaan staan.
Ook deze keer lukt het niet.

Britt ligt in haar bed te draaien, ze probeert wat te slapen maar dat lukt niet echt.
Ze maakt zich zorgen om Dorien, misschien is er wel wat ergs met haar gebeurt.
Misschien is ze wel weer ontvoert of zo.
Britt begint te huilen, ze is bang.
Johan: die beneden zit te bellen naar vriendinnetjes van Dorien, loopt naar boven om te kijken hoe het is met Britt.
Hij hoort Britt snikken en doet langzaam de slaapkamer deur open.
Daar zit Britt rechtop in haar bed te huilen.
Johan loopt erheen, hij gaat naast Britt zitten en slaat een arm om haar heen.
Naar een paar minuten is Britt al wat rustiger geworden en het lijkt er dan ook op dat ze slaapt.
Johan legt haar rustig neer en loopt weer naar beneden om te kijken of de anderen al wat hebben vernomen van Dorien.

Plotseling schrikt Dorien wakker van gelach.
Er zijn hier mensen denkt ze, ik moet roepen.
Meteen begint ze met roepen van help, maar het heeft geen nut, ze horen haar niet.
Dorien blijft nog een paar uur zitten roepen, maar dan hoort ze, ze niet meer en geeft het op.
Dorien begint te denken, misschien kom ik hier wel nooit meer uit.
Misschien verhonger ik hier wel, of bloed ik dood.
Ze word bang van het idee en begint te huilen, kon ik er maar uit.

Als Britt wakker schrikt realiseert ze zich meteen weer wat er aan de hand was en rent naar benenden.
Ze ziet dat er al een paar agenten zijn.
Johan: ik heb aangifte van vermissing gedaan.
Agent: dag agent Michiels.
Britt: dag.
Johan: ik heb ze alles al vertelt en ze zullen dan ook grondig gaan zoeken.
Agent: ik wens jullie veel sterkte en we zullen er alles aan doen om Dorien terug te vinden.
De agenten vertrekken en het word weer afwachten.

Britt zit onrustig op haar stoel te draaien met haar boterhammetjes voor haar.
Johan: eet nu wat schat, je zult het nodig hebben.
Britt: ik heb geen honger en ze schuift het bord aan de kant.
Britt staat op en pakt haar jas.
Britt: ik word gek van dat wachten, ik ga zelf wel zoeken.
Johan: kom nou schat, je kan beter hier wachten, er zijn al verschrikkelijk veel mensen aan het zoeken.

Dorien zit maar voor zich uit te staren, het bloeden van haar been is eindelijk een beetje gestopt.
Haar maag knort, ze weet niet hoe lang ze daar al zit, misschien al uren, misschien al wel een paar dagen.
Dan hoort ze weer geluiden, dit keer dichter bij.
Dorien begint te schreeuwen zo hard als ze kan.

Anet: stil eens, het lijkt wel of ik iemand hoor roepen.
Ze zijn allemaal stil en dan horen ze het weer.
Meteen beginnen ze met zoeken en naar een poosje vinden ze haar.
Anet: hallo ben je gewond?
Dorien: ja aan mijn been.
Anet: wacht, Roland ga hulp halen, enne Kees zorg voor een lang stevig touw. Ik blijf bij haar.
Kees en Roland vertrekken om te doen wat Anet zegt.
Anet: zit je hier al lang?
Dorien: ik weet het niet.
Anet: heb je honger?
Weer knikt Dorien.
Anet: je hebt geluk, ik heb nog wat chocolade bij me.
Anet pakt een reep chocolade en gooit hem naar beneden.
Dorien eet het op en dan komt Kees terug met een stevig dik touw.
Anet: kom, ik bind dat touw om mij heen en ga naar beneden, jij houd het touw vast.
Zo gezegt zo gedaan. Anet gaat naar beneden en als ze bij Dorien staat ziet ze dat ze er niet goed aan toe is.
Ze heeft veel bloed verloren.
Dan komt ook Roland eraan rennen.
Roland: politie, brandweer en ambulance zijn onderweg.

Vlak voor Britt de deur uit wil stappen gaat de telefoon.
Johan neemt snel op.
Johan: ja?
Agent: we hebben Dorien gevonden.
Johan: waar? Is alles goed met haar?
Agent: er is een melding gedaan dat een meisje door een oude fabrieksvloer is gezakt.
De beschrijving klopt met die van Dorien.
Johan: is ze in orde?
Agent: dat weten we nog niet, we zijn onderweg.
Johan: welke fabriek?
Agent: de oude fabriek, 2 km bij jullie vandaan.
Dan legt Johan de telefoon neer.

Johan: ze weten waar Dorien is.
Britt en Johan rennen naar de auto en rijden er volle vaart heen.
Daar aangekomen zien ze net een ambulance wegrijden.
Britt rent meteen naar de dichtst bijzijnde agent en vraagt hoe het met Dorien is.
Britt: waar is Dorien? Is alles goed met haar?
Agent schut van nee en zegt: sorry Michiels, ze heeft veel bloed verloren, ze hebben haar meegenomen naar het ziekenhuis.
Britt: welk ziekenhuis?
Agent: Sint Jacob.
Britt en Johan rennen naar de auto en rijden met volle vaart naar het ziekenhuis.

Als ze daar zijn moeten ze wachten op nieuws, ze zijn haar aan het onderzoeken.
Britt: ik word gek van dat wachten, ik wil mijn dochter zien.
Johan: rustig maar, het komt allemaal wel goed.
Dan komt er een doktor aanlopen.
Doktor: Mevrouw Michiels?
Britt: jah dat ben ik en ze staat meteen op.
Doktor: we hebben uw dochter onderzocht, ze heeft veel bloed verloren.
We hebben haar extra bloed gegeven, verder heeft ze alleen een been gebroken en een lichte hersenschudding.
Britt zucht eens diep en is blij dat het niet zo erg is.
Britt: kunnen we haar zien?
Doktor: loop maar mee.

Als ze in de zaal komen waar ze ligt zien ze dat Dorien al weer rechtop zit.
Britt rent er meteen heen en omhelst haar.
Britt: wat ben ik blij dat alles weer goed komt.
Dorien begint te huilen.
Dorien: mama, het was zo erg!
Dan komen Simon, Anet, Roland en Kees binnenlopen.
Simon: he Dorien, gelukkig komt alles weer goed he! En hij geeft haar een kus.
Anet: je hebt ons flink laten schrikken.
Dorien: sorry, bedankt dat jullie me hebben geholpen.
Anet, Roland en kees : graag gedaan.

Einde

IkheetHilde

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©