Mistreffer

Johan had een dagje vrijaf genomen om samen met Britt en Eveline naar zee te kunnen. Wanneer hij het parkeerterrein opreed, zag hij dat ze niet de enige waren met dit idee. Het was dan wel al herfst, maar dat weerhield de mensen niet om gezellig een dagje naar zee te gaan.

'Zie haar dan gaan', Britt wees in de richting van de inmiddels 2 jaar oude Eveline. Johan legde zijn arm om de schouder van Britt en trok haar dicht tegen zich aan. 'Een klein eigenwijsje is dat zeg.' 'Moet je horen wie het zegt, grote eigenwijs.' Johan trok Britt voor zich en gaf haar een kus. 'Hela..' 'Had je wat Britt?' En net voor Britt Johan bij zijn jas kon grijpen snelde hij ervandoor. 'En dan heb jij het over die dochter van je, zie jezelf nu eens bezig.' Johan keek om zich heen. 'Sorry, geen spiegels of videocamera's in de buurt.' Langzaam liep Britt naar Johan toe, die in zijn ooghoeken Eveline in de gaten hield. 'Dat zal wel.' Britt ging voor Johan staan en liet hem zijn armen om haar middel leggen. Samen stonden ze nu naar Eveline te kijken. 
Eveline kwam vrolijk huppelend en half waggelend naar Britt en Johan toegelopen. Britt zakte door haar knieën en pakte Eveline op. 'Hey schat.' Johan kwam naast Britt en Eveline staan en nam Eveline van Britt over, die hij direct op zijn schouders zette. Samen liepen ze nog een stukje over het strand om daarna even in de duinen te gaan zitten. Eveline had onderweg een paar schelpen verzameld en zat daar nu mee te spelen, terwijl Britt en Johan dicht tegen elkaar aanzaten. Johan nam Britt d`r hand en legde die onder haar jas op d`r buik. Hij voelde dat ze een rilling had, dat kwam waarschijnlijk omdat hun handen vrij koud waren in verhouding tot haar buik. Langzaam wreef Johan met haar hand in de zijne over haar buik en probeerde haar zo weer warm te krijgen. 

Eveline had het nu wel in de duinen gezien en pakte Britt bij haar jas, daardoor kwam er zicht op waar Johan zijn hand nu hield. Hij was wel blij dat Simon er niet bij was, want ook thuis waren Britt en Johan steeds banger om betrapt te worden. Zeker nu Simon vaak uit ging en laat thuiskwam, of eigenlijk thuiskwam als hun al te bed lagen. Het probleem is dat je niet ongemerkt hun bed passeert. 
Britt stond samen met Johan op en volgde Eveline, die terug in de richting van de zee liep, Johan kon haar nog maar net beletten om erin te lopen. 

Op de terugweg stopte ze nog even bij de ouders van Johan, die Eveline al een paar weken niet hadden gezien. 'Kijk eens wie we daar hebben opa, onze kleine meid.' Ze namen direct Eveline in de armen en Johan en Britt liepen achter hen aan naar binnen. 'Pap, zouden jullie volgend weekend misschien op Eveline kunnen passen?' vroeg Johan toen Britt met zijn moeder even naar de keuken was. 'Lijkt me heerlijk Eveline een weekendje hier. Ik zal het zo aan je moeder vragen.' 'Het is alleen wel de bedoeling dat Britt het nu nog niet komt te weten.' 'Wat ben je van plan, mijn zoon?' 'Volgende zaterdag zijn we anderhalf jaar getrouwd en het leek me leuk om Britt ergens mee naar toe te nemen..' 'En je wilt Britt voor jezelf en even niet delen met Eveline?' Zijn vader kijkt Johan begrijpend aan. 
Zijn ouders waren erg gecharmeerd van Britt, ze vonden haar een lieve en waren blij dat hun zoon zich weer helemaal opleefde. Ook hadden ze niet verwacht nog een kleinkind van de kant van Johan te krijgen, toen hij ging scheiden. Hij was nu wel niet meer de jongste en een vrouw vinden doe je niet zoals je even snel boodschappen gaat doen.


Die vrijdagavond toen Britt Eveline naar bed had gebracht kwam ze bij Johan op de bank zitten. 'Slaapt Eveline al?' vroeg Johan. 'Ze ligt er pas net in, ik denk het niet.' 'Simon heeft trouwens net gebeld, die blijft bij Liesbeth slapen.' 'Slapen?' 'Ja, dus die weet niet wat hij mist..' Britt kijkt Johan verbaasd aan. 'Morgen..' '.. was anderhalf jaar gelede dat jij mijn ..' '.. neen, neen.. Anderhalf jaar geleden was jij oogverblindend mooi, nu nog steeds trouwens.' Johan kon dat laatste stukje niet laten. 'Waar wil je heen?' 'Neen, waar willen wij samen heen, wij met z'n tweetjes. Eveline breng ik morgen vroeg naar mijn ouders en wij hebben een weekendje samen, alleen, voor ons twee.' Britt kijkt Johan aan. 'En dat heb jij zeker vorige week met je vader geregeld. Ik had al het gevoel dat ..' En Britt schudde "nee" met haar hoofd. 'Wil je niet?' Vroeg Johan teleurgesteld, maar kon het ook enigszins wel begrijpen. 'Tuurlijk wil ik wel.' En ze kroop dicht tegen Johan aan. 'Natuurlijk wil ik wel een weekendje alleen met jou zijn.' Ze draaide zich naar Johan en keek hem glimlachend verliefd aan. 'Durf je dat wel, helemaal met mij alleen?' 'Kom aan Johan, dat is geen durven, dat is genieten!' En Britt gaf Johan een bevestigende zoen.

De volgende morgen nadat Johan Eveline had weggebracht stapte ze samen de auto in en besloten een stukje te gaan rijden, vaak kwamen ze dan uit bij het strand, net zoals nu trouwens. Johan stapte uit de auto en als een echte heer liep hij naar de kant van Britt en opende voor haar de deur, ze nam hem direct in de armen en geeft hem een innige zoen. 'Waarom heb je zo'n slechte invloed op mij? Als ik met jou ben, dan . ' Johan kijkt Britt hoopvol aan. '. dan lijkt de rest niet meer uit te maken. Alles draait om jou.' 'Vergeet je niet nog een paar?' 'Simon en Eveline, zeker?' 'Bijvoorbeeld.' 'Dat is anders, die heb ik op een andere manier lief, lief als kinderen, maar niet lief als een man. Als mijn man en de allerliefste man.' Britt trekt Johan eens dicht tegen haar aan. 'Niet als mijn man.' En ze geeft hem nog een kus. Johan is zo blij met wat Britt allemaal zei dat hij er een kleur van krijgt. Johan tilt Britt op en draait met haar in zijn armen twee rondjes. 'Hey lief' zei Johan met een glimlach 'gaan we het strand nog op?' Britt keek hem verleidelijk aan en legde haar arm rond zijn onderrug en liet haar hand rusten op zijn billen, waar ze eerst zachtjes tegenaan duwde, zodat hij het strand opliep, eenmaal daar wreef ze er liefdevol overheen. Ze voelde dat Johan zijn hand in haar broekzak stak en liefdevol over haar been wreef.
Samen gingen ze in de duinen zitten, waar Johan net als laatst zijn hand onder de jas van Britt stak, of nu eigenlijk meer onder haar shirtje. Hij voelde weer een koude rilling over haar lichaam gaan, nu was zijn hand dan wel al iets opgewarmd in haar broekzak, maar duidelijk was het onder haar kledij een stuk warmer. Toen zijn hand liefdevol over haar buik wreef, kwam zij ook met haar hand onder haar jas en legde haar hand op die van hem. Rustig draaide ze haar hoofd naar die van hem en gaf hem een innige zoen. 
Na een tijdje haalde Britt haar hand weg en draaide zich boven Johan en begon hem hartstochtelijk te zoenen. Ze genoot ervan om even geen ogen op haar te hebben gericht, niet die van Eveline of van Simon die thuiskwam. Ze waren nu alleen of in ieder geval niet met bekenden.

's Avonds nam Johan Britt mee uit eten, ze waren al iets verder naar het zuiden gereden. Terwijl Britt even naar het toilet was, belde Johan zijn ouders en Simon of hun het een probleem vonden dat ze iets langer weg zouden blijven, want Johan had een uitstekend idee, alleen moest Britt het nog goedkeuren, maar hij kon zich niet voorstellen dat ze een paar dagen Parijs zou kunnen weerstaan. Al betekend dat wel dat ze Eveline iets langer niet zag. 
'Zullen we zo weggaan Britt?' 'Vanwaar die haast zo opeens?' 'We hebben nog een stuk te rijden.' 'Een uurtje zoiets ja.' 'Nee, eerder een uurtje of 3, misschien 4, hangt ervan af hoe druk het op de snelweg is.' Britt keek Johan nu nog verbaasder aan. 'Zullen we?' 'Als jij me zegt waar we gaan.' 'Je zal het snel wel merken.'

Een paar minuten later zaten ze al in de wagen en Britt zag wel direct dat hij de verkeerde kant opreed. Ze legde haar had op zijn been. 'Waar gaan we heen?' 'The city of Love!' 'Parijs?' Johan keek even in de richting van Britt en zag een glinstering in haar ogen komen. 'Parijs is inderdaad bij mijn weten de city of love.' Britt vond deze verrassing wel erg leuk, al wist ze nu niet hoe ze hem dat kenbaar moest maken in de auto onder het rijden, misschien kon dat als ze even moesten tanken, want ze wist wel dat ze het op deze tank niet zouden redden tot in Parijs. Ze liet haar hand op zijn been liggen en wreef er rustig en liefdevol overheen. Nog half overdonderd herhaalde ze 'Parijs' enkele keren.
Halverwege stopte Johan om even te tanken en naar het toilet te gaan. 'Wil je misschien nog iets drinken, dan haal ik dat even?' 'Wat fris is prima.' Johan gaf haar nog snel een kus. 'Tot zo.' Het enige wat Britt nu kon bedenken was dat ze het wel erg met Johan had getroffen. Hij was echt een steun voor haar en was zo lief dat ze soms het gevoel had dat het zelfs een soort van knuffelbeer was, alleen gaf deze knuffelbeer haar enorm veel liefde en geluk terug.

Tegen een uur of half een kwamen ze aan in Parijs en gingen opzoek naar een hotelletje. Ze vonden er al vrij snel een. Daar waren ze wel blij om, want ze hadden al een hele dag achter de rug en waren blij dat ze nu konden liggen en gaan slapen.

De Eifeltoren was de bezienswaardigheid waar ze mee begonnen, samen liepen ze daar hand in hand naartoe. Daar stonden ze aan de voet van de Eifeltoren en genoten daarvan. Ze gingen er ook in. Zo boven in die toren, het uitzicht dat je daar hebt, fantastisch.
'Ben je hier al eerder geweest Britt?' 'Neen, nog nooit.' Zei ze vrij ontroerd. 'Maar het is prachtig hier.' Terwijl ze dat zei sloeg Johan zijn armen rond haar middel. 'En niet alleen hier, kan ik je vertellen' zei Johan hees terwijl hij Britt een kus in d`r nek gaf.

Na de hele dag door Parijs te hebben gelopen was Britt gesloopt en was ze blij dat ze op de hotelkamer even tot rust kon komen. Daar legde ze zich direct op bed en kwam Johan naast haar liggen, die zijn armen rond Britt sloeg. 'En?' 'Dit is fantastisch Johan, maar je moet dit niet te vaak doen.' Johan draaide Britt om, zodat ze hem aankeek. 'Waarom niet?' 'Waarom niet? Omdat.. Omdat je me zo sloopt.' 'Maar dan kan je in mijn armen tot rust komen.' 'Je weet er ook altijd wel iets voor jou uit te slepen, hè?' 'Als het aan mij lag, liet ik je niet eens meer los, maar hield ik je altijd binnen een straal van 2 meter. Of eigenlijk 10 centimeter.' Britt gaf hem een kus. 'Gek.' 'Gek op jou zal je bedoelen.' 


Nu ze vandaag weer weg moesten baalde Britt wel, maar ze was wel enorm blij dat Johan haar naar hier had genomen. 'Gaan we dit soort uitstapjes vaker doen?' 'Zou je dat willen dan?' Britt wreef met haar hand over de wang van Johan. 'En of ik dat wil..' Johan kreeg langzaam een glimlach op zijn gezicht. 

Tegen etenstijd waren ze thuis, Simon zat al op hen te wachten. 'Hey pap en mam.' 'Niet eens bij Liesbeth?' 'Nee, die moest naar haar opa en oma toe.' 'Dus kom je weer eens gezellig naar huis?' 'Juist. Is Eveline bij opa en oma?' 'Nu nog wel, maar zo, als Britt en ik eten gaan halen, halen we ook direct Eveline op.' 'Wat gaan we eten?' 'Chinees goed?' 'Prima zelfs.' 'Mooi, dan mag jij de tafel dekken Simon.'

Samen met Eveline gingen Britt en Johan naar de chinees, waar Johan even naar het toilet ging. Daar zag hij dat er twee aan het dealen waren. Hij zat te twijfelen wat te doen. Er iets van zeggen of gewoon doen alsof hij niets gezien had. Hij ging eerst staan plassen en toen ze gewoon verder bleven handelen zei hij er iets van. 'Moet dat echt hier?' 'Heb je er soms problemen mee?' 'Niets als jullie het ergens op een afgelegen hoekje op straat doen, maar hier eigenlijk wel.' Een van die jongens was al op weg naar zijn wapen, die vond het maar niets dat Johan zich ermee bemoeide. 'Ga naar je vrouw ofzo!' Ze zagen aan de ogen van Johan dat hij dit geen geslaagde opmerking vond. 'Is meneer nu beledigd?' Ze zagen in Johan`s ogen dat er iets stond te gebeuren en net als Johan zich omdraait om weg te lopen, trekt een van die jongens nu echt zijn wapen en schiet Johan in de rug. 
Britt schrikt zich rot, net zoals de rest van gasten als ze het schot horen. Ze zien twee jongens uit de toiletten rennen en net op dat moment realiseert Britt zich dat Johan ook op de toiletten was. Ze zet Eveline op de grond neer en rent naar de toiletten 'Johan! Johan!' Daar aangekomen ziet ze in eerste instantie enkel een paar benen op de grond liggen, maar ziet direct dat het de benen van Johan zijn. Ze zakt door haar knieën en gaat naast Johan zitten, ze pakt zijn hand vast en knijpt er voorzichtig in en is blij dat ze lichtjes een soort van tegendruk voelt.
Een van de gasten belt de 100 en loopt in de richting van toiletten omdat hij moest kijken of er gewonden waren. Toen hij Johan daar zag liggen zei hij dat er met spoed een ambulance moest komen.
Eveline kwam zo nieuwsgierig als ze was in de richting van Britt gelopen, maar toen de man die belde zag dat ze net de toiletten in wou lopen en kon haar daarvan beletten, ook omdat hij had gezien dat ze bij Britt en Johan hoorden. Hij kon het niet verdragen om dat kleine kind haar vader zo te zien liggen. Met zijn benen in een heel vreemde stand onder zijn lichaam en in een aardige plas bloed inmiddels.

Johan lag inmiddels in de ambulance en Britt moest alle moeite doen om haar hoofd erbij te houden. 'Shit, Simon.' Ze pakte haar gsm en belde naar huis. 'Simon van Lancker.' 'Simon, Britt hier. Je kan zo beter maar naar Liesbeth gaan.' 'Britt, wat is er, je klinkt zo verdrietig.' Maar Britt had inmiddels haar gsm al opgehangen. 'Britt? Britt?' Simon hing nu ook op en had geen fijn gevoel van binnen en besloot naar het ziekenhuis te fietsen in plaats van dat hij naar Liesbeth ging.
Britt ging naar Eveline en bedankte de man snel die de ambulance had gebeld en even op haar had gelet. 'Ik hoop dat alles goed komt mevrouw.' 'Bedankt' zei Britt met tranen in de ogen, ze kon het niet, zich groot houden. Ze had verdomme gezien hoe die jongens wegrende toen ze Johan hadden neergeschoten en ze heeft Johan zien liggen. Ze was bang, heel bang. Ze wist niet wat haar stond te gebeuren. Ze wist niet wat te doen zou Johan dit ook niet overleven. Wat als Johan net als Mark ook dood zou gaan?

Toen Britt het ziekenhuis binnenkwam, met een betraand gezicht en Eveline op de arm, zag ze Simon zitten. Ze liep voorzichtig in zijn richting. 'Simon?' Simon stond op en zag Britt, Britt haar betraande gezicht. 'Britt, wat is er?' 'Johan, hij is neergeschoten, bij de chinees.' Simon keek Britt ongeloof waardig aan. 'Ik weet ook niet wat er is gebeurd Simon, ik hoorde enkel het schot en heb hem daar zien liggen. Hij kneep nog wel in mijn hand, maar ik .' Verder kon ze niets zeggen. Simon sloeg huilend zijn armen om Britt heen. 'Gaat hij het halen Britt?' 'Ik weet het niet Simon, ik weet het niet.' 'En Eveline dan? Wat als papa er straks niet meer is?' 'Simon, hij gaat het halen.' Britt probeert zeker te klinken, maar Simon hoort de angst in haar stem en ineens herinnerd hij zich het gesprek tussen zijn vader en Britt over Mark, waar hij iets van had opgevangen en toen had gevraagd wat er was gebeurd. Britt had hem tot in detail alles verteld. Hij vroeg zich af of Britt wel voor een tweede keer door z'`n hel kon gaan. 

Britt belde de ouders van Johan op om naar het ziekenhuis te komen, wel vertelde ze erbij dat het met Johan had te doen. Binnen een half uur waren ze er. 'Pap, mam, Johan is neergeschoten en wordt nu geopereerd. Het is nog onzeker .' En toen klapte Britt ineen. Ze kon het niet over haar lippen krijgen, ze werd door hun omhelst en Simon kwam er ook bij, samen met Eveline, die er niets van snapte.

Na een paar uur kwam er een arts in hun richting. 'De kogel is uit zijn lichaam en hij is buiten levensgevaar. Maar ik ben bang dat hij nooit meer zou kunnen lopen. Er is veel schade aangericht en zoals het er naar uit ziet is hij vanaf zijn middel verlamd.' 'Maar hij haalt het dus wel?' vroegen meerdere stemmen tegelijk. Daarop kon de arts een duidelijk antwoord geven. 'Ja, hij haalt het.' Simon en zijn opa en oma omhelsden elkaar, maar Britt zat met Eveline op haar schoot voor zich uit te staren. 
Toen Johan`s vader haar daar zo zag zitten, maakte hij zich los en ging naast Britt zitten. 'Britt?' vroeg hij terwijl hij voorzichtig zijn hand op haar schouder legde. 'Britt?' Het duurde even voor Britt reageerde. Ze was te diep en gedachte. 'Sorry, wat zei u?' 'Niets Britt, niets.' Hij wou wel vragen hoe het ging, maar hij wist het antwoord toch al, dus sloeg hij zijn arm om Britt heen en trok haar dicht tegen hem aan. En nam Eveline van haar schoot. Britt legde haar hoofd tegen zijn schouder. 'Bedankt.'

Simon was samen met Eveline naar opa en oma gegaan. Om daar wat te slapen en te eten, maar Britt wou niet mee, ze wou er zijn voor Johan, ze wou er als eerste zijn mocht hij bezoek ontvangen, mocht er iemand bij hem.
Een van de artsen kwam naar Britt toe. 'Mevrouw, u kunt misschien beter even iets gaan slapen.' 'Nee, ik wil niet slapen. Ik wil bij Johan, kan dat?' 'Nu nog niet, misschien later in de morgen. Zal ik anders voor u een bed zetten, dan wekken wij u wel zodra u bij uw man kan.' 'Mag dat bed niet gewoon bij hem staan dan?' 'Sorry.' 
Rond een uur of zes in de morgen komt diezelfde arts weer naar Britt toe. 'Mevrouw?' Britt was inmiddels op de stoel in slaap gevallen. 'Mevrouw?' Britt reageerde pas nadat hij haar een tikje op de arm had gegeven. 'Sorry, sorry.' 'Het is niet erg. Wilt u misschien anders even meekomen? Meneer vroeg naar u.' 'Johan?' 'Komt u?' Dat hoefde de arts natuurlijk geen tweede keer te vragen, Britt stond op en liep door haar ogen wrijvend achter hem aan, naar de kamer waar Johan lag.

Hij opende de deur en Britt keek voorzichtig naar binnen, ze schrok van hoe Johan erbij lag. Al was dit minder erg om te zien als in die toiletten. 'Johan?' fluisterde ze zacht. 'Johan?' Langzaam liep ze zachtjes of bijna geluidloos de kamer binnen, ze nam een stoel en ging naast zijn bed zitten. Ze keek naar hoe hij lag te slapen. Voorzichtig wreef ze met haar hand over zijn wang en gaf hem daarna een kus op de mond. 'Hey lief', zachtjes wreef ze nu door zijn haar. Ze vond het moeilijk zichzelf nu een houding te geven. Ze ging voor de tweede keer door een hel, alleen bij Mark zat er geen vervolg aan, met Johan wel. Johan`s ogen gingen langzaam open. Zodra hij Britt zag sloot hij ze weer. Hij kon het niet, hij was bang. Hij hielp haar naar de verdommenis. Moet je zien, hij kan dadelijk niets meer. Hij wordt een soort van kasplantje dat een beetje in een rolstoel zich moet verplaatsen. Hij kan niet eens meer fatsoenlijk met haar weg, hij kan gewoon niets. 
Britt had niet gezien dat hij even zijn ogen had geopend en haar had aangekeken, ze was er nog heilig van overtuigd dat hij sliep. Al was ze als een klein kind zo blij dat ze eindelijk bij hem mocht. Op dit moment kon je haar niet blijer maken. 'Slaap maar lekker verder' fluisterde ze zacht tegen Johan, terwijl ze zijn hand in de hare nam. 

Rond een uur of tien kwamen Johan`s ouders op bezoek bij hem, terwijl Britt ongeveer de rest van de nacht en morgen aan zijn bed heeft gezeten. Zodra ze zag dat zijn ouders de kamer binnen kwamen ging zij de kamer uit. 'En?' vroeg zijn vader aan Britt toen ze langs hem de kamer uitliep. 'Hij heeft enkel nog geslapen.' 'Wil je dan niet blijven tot hij wakker wordt?' 'Misschien wel, maar ik wil nu eerst even iets drinken. Ik kom zo wel weer.' Toen Johan de deur hoorde sluiten en zo wist dat zijn ouders d`r waren en Britt niet meer, probeerde hij zich naar hun te draaien. Zijn vader die dat zag gebaarde naar zijn vrouw dat ze naar de andere kant van het bed liepen. 'Je bent nog net zoals vroeger, een ster in het alsof doen dat je slaapt.' 'Is ze weg pap?' Zijn vader knikte van wel, maar kon aan de ene kant niet begrijpen waarom hij niet gewoon "wakker" was geworden met Britt naast zijn bed, want eerlijk, hij had hem nog nooit zo verliefd gezien als dat hij was met Britt. Zijn ouders kwamen naast zijn bed zitten, maar niet voor ze hem een kus hadden gegeven. 'Ze zeiden dat ik nooit meer kan lopen, is dat echt zo?' Johan was zo bang. 'Ze zouden dat niet zeggen als er een kans bestond dat ..' 'Oké, hou maar op.' Ze zagen nu dat bij Johan de tranen over zijn gezicht liepen. 'Hoe moet dat nu met Eveline en met Britt? En wat moet Simon nu wel niet van zijn vader denken?' 'Niets anders als eerst Johan.' 'Dat zeg je nu. Wat moet Eveline nu met een vader die niet kan lopen. Of Britt het een kerel in een rolstoel?' 'Wat denk je Johan, dat Britt nu niet meer van je houdt? Ik denk zelfs dat ze nu nog meer is gaan inzien wat je voor haar betekend.' 'Tuurlijk.' Johan is nu zo onzeker en weet het niet. Het is niet de eerste keer dat hij zich zo onzeker voelde, maar deze keer was toch wel het ergste. Hij zou niet weten wat hij moest doen, zou Britt van de een op de andere dag in rolstoel zitten.
Johan zat nog even met zijn ouders te praten toen zijn vader zei 'Ik ga even kijken waar Britt blijft, want zo lang doe je niet over koffie halen.' Zijn vader stond op en liep de kamer uit, waar hij om het hoekje Britt met een betraand gezicht zag zitten, zonder koffie of iets. Hij sloot de deur, maar niet voor hij aan zijn vrouw kenbaar had gemaakt dat Britt hier om de hoek zat.

'Moet je hem nu horen. Bij mij doen alsof hij slaapt en bij jullie .' 'Britt, hij is bang.' 'Ik niet dan?' 'Dat zeg ik niet Britt, maar geef hem de tijd eraan te wennen.' 'Maar waarom praat hij dan niet met mij en wel met jullie?' 'Dat moet je hem dan vragen.' Britt zag dat Simon eraan kwam lopen, samen met Eveline. Ze stond op en liep naar hem toe, waar ze Eveline over nam. Simon liep naar zijn opa en wou naar binnen gaan, maar hij hield hem tegen en nam hem een stukje mee naar verderop. 
'Wat is er opa? Is het niet goed met hem?' 'Jawel.' 'Waarom huilt Britt dan?' Zijn opa trok hem nog een stukje verder van Britt. 'Toen Britt de halve nacht naast hem heeft gezeten heeft hij niets gezegd.' 'Het kon toch zijn dat hij sliep?' 'Dat was niet zo. Want zodra wij binnenkwamen en zij de kamer uit was en de deur had gesloten begon hij direct te bewegen en tegen ons te praten.' 'En dat heeft Britt gehoord?' Zijn opa knikte bevestigend. 'Klootzak', dat was het enige dat hij op dit moment over zijn vader kon uitbrengen. 'Dus als je binnen gaat, je weet niet dat dit is gebeurd en je weet ook niet dat Britt buiten de deur met Eveline zit.' Zijn opa keek hem streng aan. 'Ik heb dus geen Britt of Eveline of wie dan ook gezien?' 'Juist.' 

Simon liep naar de kamer waar zijn vader lag en klopte even op de deur voor hij binnen ging. 'Hey pap.' Simon liep naar zijn oma toe en gaf haar een zoen. Hij nam haar stoel over, nu zij naar de gang ging, waar de rest van de familie was. Johan kon nu ook niet tegen hem zwijgen, hij had hem tenslotte al met zijn moeder horen praten. 'Simon, is Eveline er ook?' 'Die is bij opa op de gang.' 'Wil je haar zo halen? En is Britt daar ook?' 'Nee, ik heb Britt sinds gisteravond niet meer gezien.' Simon en Johan keken elkaar zwijgend aan, beide wisten ze eigenlijk niet wat te zeggen, tot Simon de ban brak 'Wat is er gisteren gebeurd?' 'Ik ging naar het toilet en daar . ehm .' Johan kreeg langzaam tranen in zijn ogen '. daar . ehm . waren twee jongens aan het dealen, ongeveer jouw leeftijd. Ik zei daar wat van en toen . ehm . toen heb ik . ehm . mij omgedraaid en hebben ze geschoten.' 'En toen?' 'Britt was er als eerste. Ik zag haar vaag of eigenlijk nauwelijks. Ik hoorde haar wel, ze riep mijn naam. Ze riep een beetje bang mijn naam. Ze moet het schot hebben gehoord. Ik voelde haar, ze nam mijn hand vast. Ik probeerde erin te knijpen als reactie, maar dat lukte niet. Ik weet het niet Simon, vanaf daar weet ik het niet.' Simon keek Johan met tranen in zijn ogen aan. 'Heb je Britt daarna nog gezien?' Die vraag kon niet uitblijven. 'Toen ik wakker werd, ik voelde dat ze er was. Ik voelde haar warmte, maar ik durfde niet Simon. Ik ben bang. Wat moet Britt nu met iemand die niet meer kan lopen. Die niets meer kan?' 'Wat moest ze daarvoor nu met je?' Johan begreep direct dat Simon hem met dit grapje probeerde op te beuren. 'Me niet vooruit te hoeven duwen in een rolstoel.' 'Neen, dat misschien niet. Maar ze houdt zielsveel van je pap.' 'Nu misschien nog wel, maar ik was niet afhankelijk van haar. Nu ben ik dat wel, ik zal een last worden op haar schouders. Dat wil ik niet.' 'Dat ben je niet pap, dat weet je. Je bent voor haar veel meer.'
Op de gang zaten ze allemaal mee te luisteren. Alleen Britt niet, die was weggelopen, ze kon niet horen hoe Johan over hun sprak, niet toen hij dacht dat hij een last voor haar zou zijn.
Zijn vader klopte op de deur en kwam met Eveline en zijn vrouw terug naar binnen. Hij keek naar Simon en liet hem merken dat wij hij net deed goed was. Proberen alles uit Johan te halen. 'Mag ik mijn kleine meid eens?' Vroeg Johan aan zijn moeder, die Eveline op haar schoot had zitten. Ze zette Eveline bij Johan op bed. 'Hey Eveline.' Johan wreef door d`r haartjes en gaf haar een kusje. Tegelijk drukte hij op het belletje, hij wou rechtop zitten. 
Een anderhalve minuut later kwam er een zuster aan. 'Zou ik misschien rechter op mogen zitten?' 'Natuurlijk kan dat.' Ze nam Johan bij de schouder en vroeg of hij zijn armen rond haar wou leggen, zo kon ze hem iets optrekken en zijn kussen opschudden en recht zetten.
Het duurde eventjes, maar toen zat Johan rechtop. 'Bedankt.' 'U geeft maar een belletje kan ik nog iets voor u doen.' Johan knikte naar haar en ze verliet de kamer weer. Johan had nu het gevoel dat hij iedereen veel beter kon zien en wou Eveline nu op zijn schoot zette, maar zijn vader wist niet op dat wel zo`n goed idee was, hij had tenslotte geen gevoel in zijn benen. Hij zou niet voelen zou Eveline iets maar links of rechts schuiven. 'Pap, kom nu maar.' En Johan stak zijn armen uit, voorzichtig gaf zijn vader Eveline aan hem.

Samen zaten ze zo nog even met z`n allen op de kamer van Johan, maar Britt bleef weg. Op een gegeven ogenblik ging zijn vader weg. 'Ik ben eventjes weg, kom dadelijk wel weer terug.' 'Laat me raden' zei Johan 'Je komt niet alleen terug. Je gaat Britt halen?' 'Als jij het zo wil. Ja, ik ga Britt halen.' 'Pap, alsjeblief. Niet doen.' Nu keken Simon en zijn moeder Johan boos aan. Johan wist ook wel dat hij dit niet kon tegenhouden. 'Pap, alsjeblief.' Nadat Eveline de naam Britt hoorde begon ze om mama te roepen. 'Mama. Mama!' Toch liep zijn vader de kamer uit, alleen had hij geen idee waar hij Britt moest zoeken. 

Buiten het ziekenhuis belde hij naar de gsm van Britt, maar die werd niet beantwoord. 'Britt, je schoonvader belt u.' zei Tony. 'Zal je niet beter opnemen?' 'Dat heeft toch geen zin. Johan wil mij niet zien, dat is me wel duidelijk geworden vandaag.' Tony liep met de gsm van Britt naar buiten en nam die daar op. 'Tony Dierickx.' 'Hey Tony, is Britt er niet?' 'Die wil niet opnemen.' 'Dat kan ik me ook wel voorstellen, maar kan je niet proberen haar naar hier te krijgen?' 'Naar het ziekenhuis, naar Johan? Ik weet het niet, ze heeft Johan gehoord. Over hoe hij zich voelt ten opzichte van haar. Als een last en ze weet ook nu dat hij niet sliep toen zij bij hem was. Dat heeft haar zo veel pijn gedaan.' 'Ik weet het Tony. Maar Eveline vraagt ook om haar.' 'Wacht, ik zal eens naar haar lopen, momentje.' Tony legt haar hand op de gsm van Britt en loopt naar binnen. 'Eveline vraagt om je.' 'Kan Johan haar niet troosten dan?' Tony reikt Britt d`r gsm aan. 'Ja' zei Britt een beetje aangebrand. 'Britt, wil je zo echt niet even komen?' 'Alleen als Johan mij dat vraagt.' Op de achtergrond hoorde hij: 'Britt, doe niet zo moeilijk verdomme, je laat je door Johan toch niet zo afpoeieren?' 'Tony heeft gelijk Britt.' 'Zal best wel, maar ik kom niet.' En toen hing Britt op. 'Zal ik mijn gsm maar aan jou geven Tony, jij weet blijkbaar toch wel beter wat ik wel en niet kan doen.' 'Zo bedoelde ik het helemaal niet Britt.' Britt begint stilletjes te huilen. 'Dat weet ik ook wel Tony, maar .' Britt kon nog steeds niet geloven wat Johan haar vanmorgen geflikt had.

Na een kwartiertje in Tony`s armen te hebben zitten huilen besloot Britt om toch naar het ziekenhuis te gaan. 
Daar ging ze op de gang zitten, ze ging naast zijn deur zitten wachten, waarop wist ze niet. Maar ze ging niet naar binnen. Maar net op het moment dat ze daar aankwam, kwam Simon de kamer uitlopen omdat hij even naar het toilet moest. 'Britt?' 'Simon. Hoe is het daarbinnen?' 'Stil, stil zonder jou erbij, al hoor je wel dat Eveline daar anders over denkt. Die zit al ongeveer een half uur zo te huilen en om jou te roepen.' 'Haar stil krijgen is toch niet moeilijk?' 'Dat vind jij misschien, maar binnen wordt daar anders over gedacht. Papa krijgt het ook niet voor elkaar. Maar houdt voet bij stuk.' Britt kon niets anders dan met een kleine glimlach zeggen 'Wanneer niet?' 'Wacht anders even Britt, dan gaan we zo samen naar binnen.' 'Ik wacht wel' maar ik haar gedachte zei ze er nog achteraan: maar weet niet of ik naar binnen ga. 

Na twee minuutjes was Simon terug en pakte Britt bij de hand. 'Kom je mee?' 'Ik weet het niet Simon.' 'Kom nu maar.' Britt knikte hard dat ze niet wou. 'Sorry Simon, ik kan dit niet, niet na vanmorgen.' Maar Simon liep de kamer al in en trok aan Britt haar hand, daardoor zagen opa, oma, Eveline en Johan Britt naar binnen komen. 'Oma, kom, wij gaan wat drinken halen.' Zo bleven uiteindelijk alleen Eveline, Britt en Johan in de kamer over. Simon was ook meegegaan, want vond dat ze nu even samen moesten zijn. 'Mama' riep Eveline vrolijk 'mama'. 'Hey schat.' Britt nam Eveline van Johan zijn schoot en zette haar bij haar op schoot. 'Hey Johan.' 'Britt.' beide klonken ze niet echt blij, eerder verdrietig. Britt boog toch voorzichtig naar Johan en gaf hem een kus op de mond. Alleen toen ze zich terugboog kwamen er tranen in haar ogen en dat zag Johan ook. Hij voelde zich schuldig van wat hij haar vannacht had geflikt, door te doen alsof hij sliep, al moet hij wel zeggen dat hij blij was dat ze er was, maar hij kon het niet. Niet zoals hij nu was. 
Johan verzette zich nu iets in bed, iets wat hem enorm veel kracht kostte, maar het lukte hem wel om iets naar rechts te schuiven, zodat Britt naast hem kon komen zitten, op bed. 'Britt, alsjeblief' en Johan wees naar de lege plek op zijn bed. 'Kom alsjeblief hier zitten.' Britt keek hem aan en hij zag direct dat hij haar vannacht zo immens veel pijn had gedaan. 'Britt, alsjeblief, wil je hier komen zitten?' en weer wees hij naar de lege plek naast hem in bed. Britt stond op en Johan dacht echt dat zij daar zou gaan zitten, maar ze zette daar Eveline neer en ging zelf weer op een stoel zitten, die ze nu wel iets dichter naar zijn bed schoof. 'Waarom Johan, waarom heb je dat vannacht en vanmorgen gedaan? Eerst om mij vragen en dan als ik er ben net doen of je slaapt.' Johan schoof Eveline dicht tegen zich aan, maar het viel hem op dat ze de hele tijd naar Britt zat te kijken. 'Ik had net gehoord dat ik nooit meer kon lopen, wat moet ik dan, een beetje vrolijk zitten doen?' 'Nee, dat vraag ik toch ook niet, maar je had wel met mij kunnen praten, zoals je er vanochtend met je ouders over sprak.' 'En dan, ik zou je alleen maar verdrietig hebben gemaakt.' 'Alsof je dat nu niet hebt gedaan. Ik heb verdomme alles gehoord Johan.' 'Alles?' 'Tot ik het niet meer kon horen, ja.' Britt stond op om uit de kamer te lopen. En net toen ze de deur opende. 'Britt, wacht!' Britt keek Johan hoopvol aan. 'Britt, alsjeblief.' Johan tilde Eveline op zijn schoot. Langzaam sloot Britt de deur en liep terug naar Johan. 'Wil je alsjeblief hier komen zitten?' En Johan wees wederom naar de lege plek op bed. Britt twijfelde even maar ging toen toch maar naast hem op bed zitten, helemaal naast hem, ze legde haar voeten ook op bed. Direct legde Johan zijn arm om haar heen en liet zijn hoofd tegen de schouder van Britt zakken. 'Het spijt me Britt, maar wat ben ik nu nog?' Hij begon te huilen en legde zijn andere arm ook om haar heen en hield haar stevig vast.
Britt nam Eveline van zijn schoot. 'Ik ben zo terug Johan.' Britt bracht Eveline even naar haar schoonouders en hoopte dat Johan nu ook even het gevoel had dat zij vandaag de hele dag al kende. Zich in de steek gelaten.
Binnen een paar minuutjes was Britt terug en kwam weer voorzichtig op het bed zitten. Waar ze Johan`s hand vastpakte. Hij veegde de tranen uit zijn ogen. 'Het spijt me van vanmorgen Britt, maar wat heb je nu aan me? Ik kan niet meer lopen, misschien niet eens meer met je vrijen.' 'Wat dan nog? Ik heb jou nog, dat is het belangrijkste. De rest is bijzaak Johan. Jij, jij als persoon, jij als karakter, dat is het belangrijkste, jij als lichaam is minder belangrijk. Je bent nog steeds gewoon Johan. Mijn Johan. De vader van Simon, van Eveline. Dat kunnen ze je niet afnemen.' 'Dat misschien niet, maar de rest wel. Ik kan het nog allemaal kwijtraken. Ik kan jou bijvoorbeeld kwijtraken.' En Johan klemt zich als waren om Britt heen en begint steeds iets harder te huilen. Britt die hem liefdevol door zijn haren wrijft en over zijn arm. 'Mij raakt je niet kwijt, echt niet.' 'Dat zeg je nu, wat als je straks alles voor me moet doen?' 'Dan doe ik dat voor je.'
Britt nam Johan`s gezicht in haar handen en begon hem hartstochtelijk te zoenen. 'Mijn raak je in je levensdagen nooit meer kwijt. Echt niet.' En net op dat moment werd de deur voorzichtig geopend. En keek zijn vader naar binnen. 'Ik geloof dat ik beter later kan terugkomen.' 'Dat is nergens voor nodig pap.' En Britt knikte dat het goed was. Johan en Britt veegde bij elkaar de tranen snel uit het gezicht en gaven elkaar nog een kus, toen de rest weer terug binnenkwam. 


Britt ging elk mogelijk bezoekuur naar het ziekenhuis, dan eens met Simon, of met Eveline, maar vaak ook alleen. Maar vandaag was de laatste keer dat ze ging, want Johan mocht direct met haar mee naar huis. Hij heeft bijna een maand daar gelegen. Wel had hij af en toe wat oefeningen moeten doen bij een fysiotherapeut.

Thuis aangekomen was het eerste dat Britt voor Johan deed een normaal bakje koffie zetten, niet nadat ze hem eerst uitvoerig "welkom thuis" had gezoend. Ze had ook gevraagd of voor de middag Eveline bij haar ouders kon zijn en Simon was weer eens bij Liesbeth, want die begreep wel dat ze eerst even samen een middagje thuis wouden zijn. 
In het begin van de middag wou Johan even naar bed. 'Kom je er ook even bij liggen?' vroeg Johan, wel een beetje schijnheilig. Britt had wel een idee wat hij daarmee wou zeggen. Ze moest Johan wel eerst helpen om in bed te komen, maar ze mocht hem niet helpen lekker te gaan liggen, dat wou hij hoe dan ook zelf doen. Ze kleedde zich uit en kwam dicht naast hem liggen. Johan sloeg zijn inmiddels sterk geworden armen om haar heen. En trok Britt nog dichter tegen hem aan. Britt draaide zich om en begon hem te zoenen. Hetgeen Johan ook bij haar deed. Zijn handen wreven liefdevol over haar lichaam. Britt durfde dat niet zo goed, wel over zijn bovenlichaam, maar ze wist niet precies hoever ze zeg maar naar beneden kon, of eigenlijk tot hoever hij het voelde dat ze hem aanraakte. Johan nam een hand van Britt en wreef met haar hand in de zijne over zijn lichaam en liet direct merken tot waar hij haar aanrakingen voelde en vanaf waar hij het niet meer voelde. Het deed hem wel pijn dit te moeten doen, maar hij wist ook wel dat ze niet exact kon weten vanaf waar zijn gevoelloosheid begon. 
Samen lagen ze te genieten van elkaar`s aanrakingen en elkaar`s bijzijn. Maar Johan durfde het niet om verder intiem te zijn als dat ze nu waren. Hij had een van zijn behandeld artsen gevraagd of hij ooit nog zou kunnen vrijen met Britt en zijn antwoord was duidelijk: Als u eraan toe bent, kan dat zeker nog wel. Maar Johan merkte dat hij het niet kon of eigenlijk niet durfde.
Britt voelde dat Johan niet verder wou of eigenlijk helemaal niet meer wou. Dat hij walgde van hoe zijn lichaam nu was. 'Johan?' Johan begreep direct wat Britt bedoelde en haalde zijn handen van haar af. En voorzichtig pakte hij haar handen vast die nog wel op zijn lichaam lagen. Britt wou eigenlijk op die manier proberen dat hij zijn lichaam gewoon kon aanraken en accepteren zoals het nu was. 
Britt draaide zich om en kwam nu met haar rug naar Johan te liggen. Ze kroop steeds iets verder naar achter naar Johan toe en hoopte dat hij haar in zijn armen zou nemen, net zoals tijdens haar zwangerschap. Dat hij liefdevol over haar buik wreef. En zoals ze hoopte legde Johan zijn armen om d`r heen en trok haar naar zich toe. En ging met zijn handen over haar lichaam, langzaam van boven naar beneden en eindigende op haar buik, waar hij zijn hand liet rusten en met zijn duim nu liefdevol heen en weer wreef. 'Wat heb ik dit gemist Britt. Jou vooral. Jou het meest van iedereen.' Britt wreef als antwoord lief over zijn arm heen. 'Ik jou ook. Enorm, telkens zo alleen hier.' Johan trok Britt nu helemaal tegen hem aan en rolde zichzelf op zijn rug, zodat Britt boven hem kwam te liggen, Britt draaide direct haar gezicht in zijn richting. En keek hem verliefd vragend aan. 'Hiervoor heb ik geen benen nodig.' Johan begon Britt passioneel te zoenen. 

Tijdens het avondeten, toen Britt even met Eveline bezig was, voelde ze ineens een hand op haar been. Ze schrok er even van, misschien ook wel omdat ze een maand niets of niemand had die haar op die manier aanraakte. Maar ze was wel blij dat Johan op dit gebied weer helemaal terug was, hij was niet weerhoudend met haar aan te raken, met haar te laten blijken wat hij voor haar voelt.


Ongeveer een maand later had Johan zijn plek gevonden met wat allemaal te doen in huis en waren er een paar kleine aanpassingen gekomen zodat ook Johan overal bij kon en het hem iets wat gemakkelijker werd gemaakt. 
Britt en Johan lagen samen nog op bed, terwijl Eveline en Simon samen naar de bakker gingen om brood te halen. Johan legde zijn hand op de buik van Britt en zonder erbij na te denken zegt hij 'Britt, ben je aangekomen?' Britt draait zich om en kijkt hem vreemd aan. 'Aangekomen, niet dat ik weet. Hoezo?' 'Je buik voelt niet zo strak als anders.' Britt begint een beetje na te denken en realiseert zich ineens dat ze zich soms `s morgens niet helemaal lekker voelde. Maar om dat tot ochtendmisselijkheid te benoemen, vond ze iets wat overdreven. Het begon door haar hoofd te malen dat ze misschien wel weer zwanger was, al kon ze dat niet geloven. Vorige maand was ze gewoon ongesteld, die maand daarvoor ook en nu zat het eraan te komen. En als ze zwanger zou moeten zijn, moet ze het al minimaal twee maanden zijn, want in Parijs was de laatste keer dat ze zo intiem waren geweest. 'Britt, wat is er?' 'Niets Johan, niets.' 'Britt, er is wel iets, ik ken je langer als vandaag.' 'Ik zat aan Parijs te denken.' Ze loog nu niet tegen hem, alleen verzweeg ze hoe ze op Parijs was gekomen. 'Onze laatste vakantie. Twee maanden geleden, toen ik nog alles kon.' Nu gingen ook Johan`s gedachtes naar Parijs. Hij zag hoe gelukkig ze daar door de straten van Parijs liepen, hoe ze daar samen het hotelbed eens goed hadden uitgeprobeerd. Alleen kwam na Parijs meteen het schietincident naar voren en begon Johan zich af te vragen waarom hij zich daar nu juist mee moest bemoeien, had hij het niet gedaan, had hij nu nog kunnen lopen of gewoon kunnen vrijen met Britt.


Nu Britt een week later niet ongesteld was geworden besloot ze toch maar een zwangerschapstest te gaan halen. 
Thuis wist ze niet hoe ze die het huis in moest krijgen. Ze wou eigenlijk niet dat Johan wist dat ze bang was om zwanger te zijn. Ondanks dat Johan nu zijn draai heeft gevonden, weet ze niet of hij dat zou willen, nog een kind. Ze was als te dood dat hij het niet zou willen of eigenlijk dat hij het niet zou kunnen. Ze zag vaak in zijn ogen of merkte aan zijn manier van doen dat hij baalde dat hij niet meer dingen met Eveline kon doen. Toen ze daarover spraken zei hij dat hij het gevoel had Eveline te kort te doen ten opzichte van Simon. Eveline zit nu met een eigenlijk toch wel invalide vader. Wat moeten dadelijk al haar vriendinnetjes en vriendjes daar wel niet van zeggen. Al was hij wel blij met hoe Liesbeth er mee omging, dat ineens de vader van haar vriendje in een rolstoel zat.
Britt sloot zich op in het toilet en deed de test. Het was misschien wel spannender als vorige keer. Maar dit keer wist ze niet of ze nu blij moest zijn als ze zwanger was of juist verdrietig, omdat ze werkelijk nu geen idee heeft hoe Johan hierop zou reageren.
De twee minuutjes die ze moest wachten leken eeuwig te duren en nu was het zover. Ze keek voorzichtig en zag tot haar schrik dat ze zwanger was. 

Toen Britt na ongeveer een kwartier nog niet van de toilet was, ging Johan naar haar toe en klopte op de deur. 'Britt, alles oké?' 'Ja ja.' Hij hoorde in haar stem dat het niet zo was. 'Dat is het niet Britt. Kan je niet even naar buiten komen?' Britt opende langzaam de deur, nadat ze de test had weggegooid en liep met iets wat rode oogjes naar de sofa toe en ging daarop zitten. Johan zette zijn rolstoel vast en klom met moeite ook op de sofa en schoof dicht tegen Britt aan. 'Hey meis, niet huilen.' Johan wreef over haar arm. 'Wat is er?' 'Wat er is? Niets eigenlijk.' 'Dan sluit je je niet op in het toilet en kom je er huilend uit.' 'Ik vertel het nog wel een keertje.' 'Britt, ik kan mij herinneren dat een heel wijs iemand mij zei dat erover praten zou helpen. En dat heeft het gedaan. Neem nu van mij ook maar aan dat het helpt.' Britt gaf hem vluchtig een kus en stond op om even alleen buiten te wandelen. 'Ik ben even een frisse neus halen. Ik kom dadelijk terug.'

Britt ging naar de boot van Tony. 'Britt, wat is er? Waarom heb je gehuild?' 'Mag ik binnenkomen?' 'Natuurlijk mag je dat. Kom binnen.' Tony maakte een warm bakje thee voor Britt en ging naast haar op de sofa zitten. 'Wat is er Britt.' 'Tony, hoe zou jij het vinden als je invalide bent en er wordt je verteld dat je vader wordt.' 'Ben je zwanger Britt?' Britt knikt nog half huilend bevestigend op de vraag van Tony. 'Heb je het hem dan al verteld?' 'Ik durf het niet Tony. Ik ben bang voor zijn reactie.' Tony slaat haar arm om Britt en begint haar te troosten.

Na twee uurtjes komt Britt thuis en ziet Johan nog steeds op dezelfde plek op de bank zitten. Ze loopt naar hem toe en gaat naast hem zitten. 'Ga je me het nog vertellen?' 'Wat?' 'Hetgeen dat je me nog wel een keer zou vertellen.' 'Als je beloofd me te laten uitspreken en niet kwaad wordt.' 'Hoe kan ik nu kwaad worden op jou Britt. Ik zou niet eens weten wat ik zonder je moest.' Britt kroop tegen Johan aan, waar Johan zijn armen om haar legde en zijn hand bijna automatisch op haar buik legde. Maar hij was verbaasd toen Britt die er weer af nam. 'Wat is er Britt?' Johan was nu nieuwsgierig, normaal leek ze er van te genieten deed hij dat, maar nu. 'Heb je er ooit over nagedacht nog een kind te willen, ik bedoel wij twee.' 'Niet sinds het ongeluk, daarvoor wel.' 'Zou je het willen?' 'Nu, op dit moment, eigenlijk niet.' Nu hij dit zei stond voor Britt het besluit vast, ze ging het laten weghalen. Want hij was nu wel erg duidelijk over een mogelijk kleine, dat hij dat niet wou. 'Vanwaar die vraag Britt?' 'Gewoon zomaar.' Maar Johan zag in de ogen van Britt dat het niet zomaar was. 'En jij?' 'Of ik nog een kleine zou willen, van u. Ik zou het leuk vinden, maar als jij niet wilt, dan niet. We moeten er beide achter staan.' 
Britt bleef nog wel even naast Johan zitten, maar ging daarna wel snel naar bed. 'Ik ga slapen, kom je dadelijk ook?' 'Ik kom, ik kom.' Na een tiental minuten kwam Johan ook naar bed, waar Britt al in lag, met haar rug in de richting van zijn kant. Johan kroop tegen haar aan en legde zijn hand op de arm die voor Britt d`r buik lag. Nu ging Johan met zijn andere hand naar de buik van Britt, maar ook nu weer haalde ze zijn hand weg. 'Niet doen Johan, niet doen.' 'Maar waarom niet?' 'Je was duidelijk daarstraks.' Johan snapte niet waar Britt het over had. Hij zag nu ook niet het verdriet in haar ogen, ze was doodongelukkig met wat Johan net zei. Dat hij geen kleine wou, niet sinds het ongeluk dan. Of sinds zijn verlamming. 'Waar heb je het over Britt?' 'Waar ik het over heb Johan, ik heb het over dat je geen kind meer wilt.' 'Misschien later nog, maar ik wil het nu nog niet. Ik wil eerst mezelf weer helemaal terugvinden en respecteren..' Britt draait zich om en kijkt hem met betraande ogen aan. 'Terugvinden en respecteren?' 'Ik ben mezelf nog niet in dit lichaam Britt, ik kan hier geen rust in vinden. Ik weet niet of ik dat wel kan zou ik een kind hebben, een klein kind. Ik heb nu al het gevoel dat ik Eveline te kort doe. Maar wat als we nu een kleintje krijgen. Die heeft al zo`n stuk van mij gemist en ik kan het volgens mij gewoon niet.' Britt omhelst Johan. 'Ik denk niet dat ik het kan Britt, niet nu. Sorry.' 'Het is al goed, het is al goed.' Samen liggen ze even in elkaar`s armen te huilen en Britt realiseert zich dat ze het Johan misschien maar beter helemaal niet kan vertellen. 

De volgende dagen bleef Johan het vreemd vinden elke keer dat hij zijn hand op d`r buik legde, dat ze hem eraf haalde. Hij begon zich af te vragen wat hier de rede voor was. Het zou toch niet zijn geweest dat hij zei dat ze dikker leek te zijn. Hij kon zich niet voorstellen dat Britt zich daardoor zou laten kennen. Hij had eerder verwacht dat ze misschien zou gaan sporten.
Johan kon zich nog maar een ding bedenken wat er met Britt zou kunnen zijn, aangezien ze daar ineens over begon te praten, over een kleine. Zou ze zwanger zijn? Ze moest dan wel al twee maanden zwanger zijn bedacht Johan zich ineens, want hij voelde zich nog steeds niet lekker en ver genoeg om weer met Britt te kunnen vrijen.

Johan kwam naar Britt toe die op de sofa zat. Hij zette zijn rolstoel naast de sofa en vroeg of ze op zijn schoot kwam zitten. Britt liep naar hem toe en ging voorzichtig op zijn schoot zitten, dit was de eerste keer dat hij dat vroeg. Om bij hem in de rolstoel te komen. Johan sloeg zijn armen om Britt heen, eerst om d`r iets beter op zijn schoot te trekken en daarna om ze gewoon te laten rusten. 'Britt, ik wil je iets vragen, maar antwoord alsjeblief eerlijk.' 'Waar zou ik over moeten liegen dan?' 'Ik weet niet, maar ik heb het gevoel dat je iets verbergt.' Johan draaide Britt zo op zijn schoot, dat hij haar kon aankijken. Hij pakte haar hand en nam die vast. 'Eerlijk, ben je zwanger?' Hij zag Britt schrikken van deze vraag. 'Ik weet genoeg.' Johan kneep zijn ogen even dicht en liet haar hand los. 'Dus toch.' Britt stond op van zijn schoot. 'Ik weet hoe je erover denkt, dus wees niet bang. Morgen is het al niet meer zo. Dan ben ik weer gewoon Britt.' Britt liep huilend naar bed en ging daarop liggen, met het kussen van Johan tussen haar armen geklemd. Johan kwam naar daar toe en ging voor Britt zitten en wreef liefdevol over haar arm. 'Waarom heb je niets gezegd Britt?' 'Ik heb toch gevraagd wat je ervan vond en je antwoord was duidelijk.' 'Maar dit is anders, nu is het anders.' 'Helemaal niet, je wilt geen kindje meer of in ieder geval niet nu, dus het komt ook niet.' Nu gaat Johan teleurgesteld en verdrietig weg en gaat even naar het balkon toe. 

Tegen de tijd dat hij besluit om te slapen ziet hij dat Britt al ligt te slapen. Hij gaat het bed in en geeft haar een kus in de hals en legt ondanks dat hij de afgelopen dagen heeft gemerkt dat ze het niet wil, toch zijn hand op de buik van Britt. Hij kan het niet geloven dat hij weer vader wordt. Eigenlijk is hij dolblij, maar is bang dat hij haar of hem te kort zal doen. Hij wil helemaal niet dat Britt het weg laat halen, maar hoe moet hij haar dat duidelijk maken. Hij weet wat hij had gezegd, maar hij wist niet dat ze toen al zwanger was. Hoe moest hij dat nu weten. Ineens kwam ook in hem op hoe Britt zou ineens met Parijs in haar hoofd zat, mogelijk was het daar gebeurd. Als je het over een liefdeskind hebt, dacht Johan direct. 
Johan kon niet slapen, hij zat de hele tijd met zijn hoofd bij de gedachte dat Britt morgen het kindje gaat laten weghalen. Hij wreef nog steeds liefdevol over Britt haar buik en was blij dit te kunnen doen. 
Niet veel later schrok Britt wakker en keek ervan op dat Johan zijn hand op haar buik had liggen, hij leek hem anders te hebben liggen als dat hij eerst deed. Ze kreeg weer het gevoel van tijdens de zwangerschap van Eveline. Ook zij wou de kleine eigenlijk helemaal niet laten weghalen. Maar ze wist niet hoe, Johan was duidelijk tegen. Maar Johan merkte niet dat, dat ze wakker was. Niet totdat Britt haar hand op die van hem legde. 'Britt?' 'Slaap je ook niet?' 'Nee, ik kan niet slapen, niet na vanavond. Ik wil helemaal niet dat je het laat weghalen Britt. Ik wil dat helemaal niet.' Britt nam zijn hand nog vaster en wreef met zijn hand in de hare nu over haar buik. 'Echt niet?' vroeg ze terwijl ze steeds intenser begon te genieten van zijn aanrakingen op haar buik. 'Echt niet, ik vind het fantastisch, echt.' Britt draait zich om, om Johan te kunnen zien. 'Kan je dat eens herhalen?' Britt wil kijken of ze zelfs in het donker misschien glinsteringen in zijn ogen kan zien. 'Wat, dat ik het fantastisch vindt?' En als bevestiging gaf Johan Britt een kus. 'Doe het niet Britt, doe het alsjeblief niet.' Johan gaf Britt nog een kus. 'Van Lancker nummer twee is onderweg. Of eigenlijk nummer drie.' Johan trok Britt bovenop zich en begon haar hartstochtelijk te zoenen. Hij had zin om te vrijen, hij wou het. Dit was zo'n mooi moment. Britt voelde dat aan en liet Johan zijn gang gaan. Ze liet zich helemaal door hem verwennen en genoot ervan weer intiem te zijn en ook van het feit dat ze nu blij kon zijn met haar zwangerschap.

's Morgens lagen ze in elkaar`s armen nog te slapen, toen Eveline begon te roepen om d`r mama. Maar Britt lag nog veel te lekker in bed, al wist ze wel dat ze Johan er niet uit kon sturen. 'Is die zoon van je nog niet wakker? Kan die niet even bij Eveline kijken.' 'Ik ben bang dat die al op het school is.' Britt ging langzaam uit bed en haalde Eveline uit bed, maar nam haar mee naar hun bed. Waar ze Eveline tussen hun inlegde. 'Ik denk dat papa een knuffel wil.' Nog voor Britt zelfs de kans kreeg om in bed erbij te komen liggen, gaf Eveline Johan een enorme knuffel. 'En mama dan?' Britt kreeg ook een knuffel van Eveline. 
Eveline was alleen snel alweer weg. Ze was op de grond gaan zitten spelen met een knuffelbeestje. Britt kroop inmiddels dicht tegen Johan aan en was blij met het hele gebeuren vannacht. Het besluit tot het kindje te houden en tot hun eerste intieme contact sinds twee, misschien twee en een halve maand. Johan die ongeveer aan precies hetzelfde dacht legde weer zijn hand op de buik van Britt en gaf haar een kus in de hals. 'Britt, wanneer wil je het Simon vertellen? Eveline zal het wel niet snappen.' 'Het maakt mij niet uit, hij zal wel niet van de domme zijn.' 'We zien wel, oké?' Ze kropen nog eens dicht tegen elkaar aan en lagen te kijken naar hoe Eveline met een beer van Dorien aan het spelen was.

Later op de morgen gingen ze met z'n drieën naar het park. Waar Britt en Eveline op een kleed zaten en Johan in de rolstoel ernaast. 'Ik zal je helpen.' Britt wou graag dat Johan ook bij hun kwam zitten. Ze zette Johan`s rolstoel vast en hielp hem eruit. Ze kwam achter hem zitten, zodat hij nog wat steun had. Ze sloeg haar armen liefdevol om zijn middel. 'Dank je Britt' zei Johan zachtjes in haar oor, die blij was dat hij er zo toch ook bij kon zitten. Britt wreef als antwoord liefdevol over zijn buik. 'Hela, dat hoor ik bij jou te doen' plaagde Johan Britt. Britt liet haar kin steunen op zijn schouder. 'Zal ik dan maar ophouden?' 'Doe maar niet.'
Na daar een tijdje te hebben gezeten stelde Johan toch wel de ham-vraag. 'Zou je me het verteld hebben? Dat je zwanger was?' 'Ik durfde het niet, niet na wat je gezegd had.' 'En dan? Het in jezelf opproppen en later er spijt van hebben dat je het hebt laten weghalen.' 'Ik kon niet anders Johan. Ik was bang, echt.' 'Ik gisteravond ook. Bang dat het ons misschien zou kapotmaken.' 'Dat moet je niet denken Johan. Wat wij samen hebben is niet kapot te krijgen.' 'Het was nochtans wel al eens bijna gebeurd.' 'Maar zie waar we nu staan, wie had dat ooit verwacht?' 'Inderdaad, wie had ooit verwacht, dat ik zo afhankelijk van jou zou zijn. Dat ik steeds meer een soort van last ben voor jou, Simon, Eveline en ik weet niet wie nog allemaal meer.' Britt wist niet wat ze hoorde. Zat hij echt nog zo met zichzelf in de knoop en wat was er met zijn zelfrespect gebeurd? Britt ging achter Johan vandaan en kwam voor hem zitten, ze zag dat het hem niet lukte om zelf te blijven zitten, dus hield ze hem aan zijn schouders vast. 'Je weet dat dat niet waar is Johan. Verdomme, je bent het belangrijkste in mijn leven! En niet alleen in mijn leven, daar ben ik zeker van.' 'Hou op Britt, je weet dat het zo niet is. Ik begin steeds meer last te worden. Moet je mij hier nu zien zitten, ik kan vanaf hier niet eens zelf in de rolstoel komen, ik kan niet eens gewoon op de grond zitten.' Johan maakte Britt verdrietig met alle dingen die hij zei. Langzaam liepen er tranen over haar gezicht en was ze bang dat ze Johan nu te kort deed. Eveline die zag dat er tranen over de wangen van Britt liepen zei zielig 'mama'. Britt keek op en probeerde naar haar te lachen, maar zij merkte ook dat er iets niet goed was. Eveline stond inmiddels voor Johan en probeerde naar Britt te lopen, maar Johan hield haar tegen. Hij nam haar in zijn armen. 'Kom eens hier meisje.' Eveline zag over de schouder van Johan dat Britt iets wegliep en vanaf een bankje zat te kijken naar hoe Johan met Eveline bezig was. Het zag er heel leuk en lief uit, maar zodra Johan Eveline los liet en dus ook eigenlijk een stukje steun kon hij zich nog maar net met zijn handen zittend houden. Eveline liep direct naar Britt toe en Johan probeerde zelf tot zijn rolstoel te komen.
Britt kwam met Eveline aan haar hand naar Johan toegelopen om hem te helpen. Maar zodra Johan een hand voelde 'Nee Britt, niet doen. Ik moet dit zelf kunnen. Ga maar vast met Eveline, ik kom dadelijk wel.' Britt kon het niet om Johan alleen te laten 'Laat me je nu gewoon helpen.' 'Heb je me niet goed verstaan? Ik wil niet dat je me helpt!' Britt schrok van de kwade en geïrriteerde ondertoon in de stem van Johan. Ze liep met Eveline naar een bankje iets verderop, waar ze Johan precies goed kon zien, al zag ze niet graag dat hij nu probeerde de macho uit te hangen of eigenlijk bezig was zichzelf nog verder kapot te maken. 
Britt belde naar Tony en vroeg of die Eveline even kon komen ophalen in het park, ze wou niet weg. Niet alleen of eigenlijk niet zonder Johan. 

Tony kwam naar Britt toegelopen en kwam naast haar zitten. 'Wat doet hij Britt?' 'Ik weet het niet, maar ik mag hem niet helpen, ik moet weggaan. Maar ik kan dat niet Tony.' 'Nee, dat begrijp ik. Waarom doet hij zo?' 'Hij is er van overtuigd dat hij voor iedereen een last is, maar dat is hij helemaal niet.' 'Maar hij wil niet luisteren?' 'Niet luisteren, zich niet laten helpen. Ik weet gewoon niet wat te doen.' 'Wat je nu doet, dat is denk ik het beste.' 

Na een uur zag ze dat Johan helemaal kapot was en liep ze voorzichtig naar hem toe. Ze ging voor hem zitten en pakte voorzichtig zijn hoofd vast waarna ze hem passioneel begon te zoenen. 'Laat me je helpen. Ik heb je een uur of langer bezig zien zijn, maar je moet zelf toch ook inzien dat dit niet gaat zo.' 'Britt, laat mij, alsjeblief. Ga naar huis, ga koken voor Simon en Eveline, maar laat me gerust.' 'Ik laat je niet gerust Johan, dat weet je.' 'Dan doe je dit nu maar tegen beter weten in.' Britt werd boos op Johan en pakte hem op en zette hem in zijn rolstoel. Ze ging op zijn schoot zitten en begon hem te omhelzen. 'Doe alsjeblief niet zo Johan, alsjeblief.' 

Thuis kon Johan het allemaal niets schelen, niets van wat er tegen hem werd gezegd. Was het nu Simon, Eveline of Britt, het interesseerde hem gewoon niet. Britt wist niet wat ze nu met hem aanmoest. Afgelopen nacht was geweldig, net zoals vanmorgen, maar ineens sloeg hij om. Alsof hij gewoon een knop in zijn hoofd omzette. Ook Simon merkte dat er iets met zijn vader aan de hand was. 
Na het eten had Simon met Britt afgesproken eens met Johan te gaan praten en had gevraagd of Britt niet even met Eveline naar boven kon gaan. En zoals afgesproken ging Britt direct met Eveline naar boven.
Simon ging tegenover zijn vader op de sofa zitten. 'Pap, wat is er met je?' 'Ik zit in die klote rolstoel, kan nooit meer lopen en ben afhankelijk van alles en iedereen hier in huis.' 'En daarom snauw je iedereen hier maar af en maak je Britt enorm verdrietig?' 'Zwangere vrouwen zijn gewoon overgevoelig.' Simon wist niet wat hij hoorde, zei zijn vader nu zwangere vrouwen? 'Is Britt zwanger?' 'Ja, Britt is zwanger. En ik kan het niet, hoe moet ik nu een kleine opvoeden? Moet je mij nu zien, ik kan zelfs niet eens gewoon spelen met Eveline.' 'Hoe lang is ze dan al zwanger?' 'Twee maanden, iets langer. Van voor het ongeluk in ieder geval.' 'Maar dat is toch fantastisch.' 'Fantastisch, een papa die niets kan, een man aan wie je niets hebt.' 'Je kan meer als je denkt pap, echt. Ik spreek uit ervaring.' 'Ervaringen van toen ik nog kon lopen, toen ik nog alles met je kon doen.' 'Nee pap, nee. Ik zie toch hoe je met Eveline nu bezigbent. Volgens mij zit daar geen verschil in hoor, het gaat om de liefde die je geeft.' 'Om liefde hè? Wat als Eveline nu iets wil doen als Britt aan het werk is, of als ze weg is, ik kan niet eens wat haar doen dan, misschien tv-kijken, maar meer niet.' 'Ik zal je het tegendeel bewijzen.' Simon loopt naar zijn vader en neemt hem in de rolstoel mee. 'Wat doe je?' 'Wacht maar af, ouwe.' 

Simon gaat samen met zijn vader naar de binnenstad en daar pakt hij met zijn vader een terrasje en gaat daarna met hem op café. Gevolgd door een kleine wandeling door Gent. 'En wat kan je nu alleen doen?' 'Gent bekijken, worden voortgeduwd door je zoon. Zie ik ben weer afhankelijk.' 'Nou, dan kom ik nu naast je lopen en gebruik je armen maar.' Het hele laatste stuk doet Johan alleen en klets nog wat gezellig na met Simon en is blij dat hij dit heeft gedaan. Nu ze thuis naderen 'Dus wat ga je nu doen?' 'Uitrusten en tv-kijken.' 'Nee pap. Je gaat met Britt praten.' Johan kijkt zijn zoon verbaasd aan. 'Praat met haar pap. Ik wil niet zien dat dit ook kapot gaat. En vertel haar eerlijk hoe je je voelt.' 

Simon loopt direct naar boven, naar waar Britt nog steeds met Eveline zit te spelen. 'Ik hoop dat het geholpen heeft Britt, maar waarom heb je niet gezegd dat je zwanger bent?' 'Ik weet het zelf pas sinds gister Simon.' 'Hoe weet je dan al dat je minimaal twee maanden zwanger bent?' 'Sinds dat incident hebben we niet meer .' Simon begreep direct wat Britt bedoelde. 'Gevreeën?' Britt knikte. Simon hoeft van haar niet te weten wat er vannacht was gebeurd, maar dat heeft ook niets met nu te maken, niets met haar zwangerschap. 'Bedankt.' Britt stond op en direct nam Simon haar plaats in en begon te spelen met zijn kleine zusje. 
Britt wou op de sofa gaan zitten, maar weer vroeg Johan haar op zijn schoot te komen zitten. Maar Britt deed dat niet, ze nam Johan in de armen en zette hem naast haar op de sofa neer. Johan legde zijn benen languit neer op de sofa en ging met zijn hoofd nu op de schoot van Britt liggen, liggen te kijken naar haar buik, waar hij nu ook voorzichtig zijn hand op legde. 'Ik vind het moeilijk me zo te laten helpen door iedereen Britt.' Britt begon door Johan`s haar te wrijven. 'Maar zie vandaag in het park, je kan het nog niet Johan. Je kan het gewoon nog niet.' 'Maar dat doet juist pijn. Ik wil niet van iedereen afhankelijk zijn en zeker niet van jou. Je doet al zoveel voor mij.' 'Maar niet genoeg.' 'Dat is niet waar Britt, ik zou niet weten wat zonder je te doen. En dan heb ik het niet over je hulp, maar in het algemeen.' Johan geeft nu zachtjes een kus op haar buik en wrijft steeds zachter en liefdevoller over haar buik. Nu laat hij zijn handen naar haar rug glijden en drukt Britt iets naar voren, of eigenlijk duwt hij haar buik tegen zijn lippen. 'Je bent mijn alles Britt. Jij en Simon en Eveline en deze kleine.' Britt leek vanmiddag alweer te zijn vergeten, ze zou nu alleen samen zijn met Johan. Ze wist dat Simon nog wel even boven bleef. Ze ging voorzichtig onder Johan`s hoofd vandaan en ging voor de bank op haar knieën zitten. Ze nam zijn hoofd in haar handen en begon hem hartstochtelijk te zoenen. 'Hey, maar laat me je alsjeblief wel helpen, oké?' Johan drukte als bevestiging zijn lippen terug op die van Britt. 'Beloofd.' Hij keek haar nog even aan. 'Wil je me dan nu helpen om in de slaapkamer te geraken, samen met jou?' Johan keek Britt verleidelijk aan. 'Alsjeblief.' 

Samen in de slaapkamer aangekomen trok Johan met al zijn kracht Britt naast hem op bed. 'Het spijt me van vandaag Britt.' 'Het is al goed.' En Britt geeft hem een zoen. 'Het is al goed.' 'Nog niet helemaal, ik zie het aan je.' Britt heeft geen idee waar hij het over heeft. 'Niet?' 'Nee, ik ben het vergeten goed te maken, met een heel kleintje.' En nu dringt het tot Britt door. 'Jij ook altijd.' En samen beginnen ze te lachen, zodat Simon het ook hoort en zo blij is dat het duidelijk allemaal is uitgesproken.

Einde 

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©