Nieuwjaarsnacht

"Jitze. In welke Belgische politieserie speelt Andrea Croonenberghs samen met Joke Devynck de hoofdrol?"
"Ja, die is niet moeilijk. Da's flikken!" Roept Jitze vol trots uit wanneer hij Tony aankijkt. 'Zou hij mij dan eindelijk accepteren, zou hij dan eindelijk inzien dat ik zijn moeders plaats niet wil innemen?' Tony sluit haar gedachten af en went zich tot de rollende dobbelstenen die op vijf blijven hangen.
"Há een triviantvraag!" Jent Jitze trots wanneer hij Sarah aankijkt.
"Die weet je toch niet!'" Spot Sarah.
"Euhmm.. Blauw, wereldkennis." Tony glimlacht en leest de vraag voor: "Van welk land is Boekarest de hoofdstad?"
"Hé verdorie.. die haal ik altijd door elkaar. Hongarije misschien?"
"Nee sukkel," lacht Sarah: "De -R- van Boekarest zit in Roemenië en niet in Hongarije." Sarah begint te lachen en neemt een flinke hap uit een oliebol. Haar neus krijgt een wit uiterlijk door de poedersuiker. Tony begint zachtjes te lachen en gebaard naar Sarah dat ze haar neus moet schoonvegen. Sarah trekt een scheef gezicht en laat haar ogen rollen, dan begint ook Sarah hartelijk te lachen, maar wordt onderbroken door de telefoon. Sam pakt op terwijl de ander drie vrolijk verder lachen.
"Sam"
"Is Tony Dierickx ook daar?" Wil de vrouwenstem aan de ander kant van de lijn weten. Sam bevestigd de vraag en reikt de telefoon naar Tony, die inmiddels in slappe lach verkeerd. Ze stapt van tafel en beantwoord al lachend de telefoon: "Tony"
"Met Carla, kan jij naar de Guldenspoorstraat gaan. We hebben een lijk."
"Maar het is oudejaarsavond," Reageert Tony onbegrijpelijk en kijkt Sam diep bedroefd aan. "Kunnen Sel en Vanneste niet toekomen?" probeert Tony, maar haar poging wordt afgewimpeld: "Ze zijn onderweg, jullie worden ook verwacht."
"Kennen de criminelen van tegenwoordig geen tijd?" Roept Tony geïrriteerd toe en zonder op antwoord te achten legt ze boos de hoorn op de haak en kijkt beteuterd naar de anderen, die al wel weer weten hoe laat het is. Tony neemt haar jas: "Sorry jongens," en kust Sam.
"Ja, ga jij maar naar uw job, wij zijn toch niet belangrijk!" Roept Sarah boos uit.
"Je weet dat dat niet waar is!" Roept Tony haar toe. Sarah knikt en weet ook wel dat Tony er ook niks aan kan doen. Tony geeft aan zo snel mogelijk terug thuis te komen en verlaat het huis. Nog voordat Tony haar auto instapt belt ze haar collega.

Britt en Dorien zitten bij hun thuis samen gezellig op de bank naar de televisie te kijken. Het is al over tienen, maar vandaag mag Dorien opblijven. Het is namelijk een hele speciale dag, de nacht van de jaarwisseling. Samen kijken ze naar en cabaret voorstelling. Even blikt Britt naar haar dochter en ziet dat Dorien naar de foto van haar vader linkt. Britt slaat haar ogen neer en denkt aan de blijde gebeurtenis op de foto, zijn gradatie bij de rijkswacht. Wanneer haar blijde gedachten herroepen worden door angsten vraagt ze zich af 'wanneer, wanneer zal ik Dorien de waarheid te weten moeten komen? Zal daar ooit het goede moment voor zijn?' Niet wetend wat het antwoord zal zijn kijkt Britt vol goede moed op en wend zich tot haar dochter 'nog zo jong dat ze is..' Britt slikt en haalt diep adem: "Ça va?" Dorien knikt, terwijl ze haar ogen op het beeldscherm richt. Arm in arm liggen ze naar de televisie te kijken, al dan niet Dorien, die al even gelé in slaap is gesukkeld. Plots gaat de telefoon.

Britt voelt haar hart in haar keel kloppen, terwijl ze de telefoon oppakt: "Met Britt," klinkt ze angstig.
"Ah Tony," Britt haalt opgelucht adem en vervolgt: " 't is wel een beetje vroeg om mij nu al gelukkig nieuwjaar te wensen, maar alez bedankt hé!" Ondertussen is Dorien wakker geworden en loopt naar haar mama toe om vervolgens slaperig tegen haar aan te hangen: "Wie is dat?" Vraagt Dorien nieuwsgierig opkijkend. Britt legt haar hand om de hoorn en geeft antwoord met een glimlach: "Tony." Britt legt haar hand op Dorien' rug en drukt haar tegen zich aan waarop Dorien haar hoofd tegen haar moeder aan legt.
"Britt, kan ik je binnen 10 minuten op komen halen, we hebben een zaak." Er valt een stilte, alleen het lachen van de mensen op de televisie is hoorbaar. Britt linkt nog eens naar haar dochter en raakt wederom in gedachten verzonken bij het kijken naar de foto van Mark. "Britt, ben je daar nog?" Vraagt Tony op een bezorgde toon.
"Ja Tony.. ik ben d'r nog." Stammelt Britt met een brok in haar keel. "Wat.. wat is het voor 'n zaak Tony?" Britt voelt tranen in haar ogen branden.
"Ik weet het niet, ik kom u over 10 minuten ophalen."
"Ja, maar ik kan Dorien hier nu toch niet alleen achterlaten!?" klinkt Britt verwijtend.
"Kan uw schoonmoeder niet babysitten?" Vraagt Tony verontwaardigd.
"Ik.. ik zal haar vragen ja. Tot dadelijk."
"Tot zo." En Tony haakt in, Britt staat nog altijd met de telefoon aan haar oor en hoort voor de zesde maal de toon van een ingehaakte telefoon. Wezenloos voor zich uitstarend hangt Britt de telefoon op de haak.

Nadat Britt zich heeft omgekleed schiet ze haar jas aan en loopt op de intercom toe en zet haar deur op een kier. "Dorien, het spijt me. Ik kan niet anders." Dorien krijgt een kus en een aai over haar bol.
"Bedankt mam." Zegt Britt wanneer haar moeder komt binnengelopen, die vervolgens op haar beurt haar hoofd onbegrijpelijk heen en weer schudt. "Hoe kun je dat nu doen, op een avond als deze. Hoe kun jij Mark zo snel vergeten?"
"Ik ben hem niet vergeten en zal ook nooit vergeten, dat weet u. Ik houd nog steeds zielsveel van Mark." Beëindigd Britt de discussie.
Met een onbehagelijk gevoel laat Britt haar teleurgestelde dochter bij haar oma achter. Beneden treft Britt Tony met de auto: "Sorry Britt, ik kan het ook niet helpen dat de misdadigers van tegenwoordig geen tijd weten." Lacht Tony. Britt knikt en neemt plaats in de auto. Gezamenlijk rijden ze naar de plaats van het misdrijf onderwijl heeft Tony grote verhalen over haar nieuwjaarsavond en over het feit dat ze nu juist vandaag gestoord werd. "Op nieuwjaarsavond verdorie." Moppert Tony.
"Ja, ik had ook liever thuis gezeten, maar 't is nu eenmaal niet anders hé." Reageert Britt nors. Tony schrikt ervan en besluit verder wijselijk haar mond maar te houden. Bij de desbetreffende plek aangekomen te zijn stappen de beide dames uit en lopen nietsvermoedend naar het lijk. Britt werpt, van over de schouders van het afstappings-team, een blik op het lijk en stuit dan op een jongeman van eind 20, begin 30 met een opengeritste borstkas. Britt deinst geschrokken terug en loopt weg van het lijk. Tony die juist met Ben in gesprek is, ziet Britt huilend weglopen. Tony volgt haar tot bij de auto en probeert haar daar terug gerust te stellen. "Oh Britt.. ik wist dat niet van dat lijk." Probeert Tony gemoedelijk: "Ik zal de zaak aan iemand anders geven." Deelt Tony ietwat teleurstellend, maar begrijpelijk mee. De beide dames zwijgen even en horen de kerkklok twaalf uur slaan. Britt kijkt omhoog en ziet het vuurwerk door de heldere hemel schieten. "Neen." Verbreekt Britt de stilte vastberaden: "Ik wil die klootzak zelf pakken."

Ben komt vrolijk op de beide dames toegelopen en is in staat de dames te gaan zoenen: "Gelukkig Nieuwjaar dames."
"Het is maar wat je gelukkig noemt," Reageert Britt geshockeerd en stapt met tranen in haar ogen d'n auto in.
"Wat heeft die?" Vraagt Ben verbaasd.
"Vandaag is het precies 3 jaar geleden dat Mark, je weet wel."
"Shit euhm.. sorry," beschaamt Ben zich met spijt in het hart: "Kun je Britt zeggen dat 't me heel erg spijt?"
"Ik zal het haar zeggen," Zegt Tony kortaf. Ze loopt op de bestuurderskant toe en stapt in. Tony blikt naar Britt die met haar voeten op het dashboard steunt en haar tranen wegveegt. "Ça va?" Britt knikt terwijl ze door het voorruit naar buiten blijft staren.

Bij het commissariaat aangekomen lopen de dames samen naar boven waar ze in de hal Vanbruane tegen het lijf lopen. Nadine bemerkt direct aan Britt dat ze gehuild heeft: "Ça va?" Vraagt ze verbaasd. Britt knikt en loopt door. Tony en Nadine kijken Britt na totdat ze om de hoek bij de kleedkamers is verdwenen. Dan went Nadine zich tot Tony en kijkt haar niet-begrijpend aan.
"We hebben een zaak," Zegt Tony. Nadine fronst haar wenkbrauwen en wijst, nog altijd niet-begrijpend, in de richting waar Britt is verdwenen.
"Het is moord."
"Oh.." Weet Vanbruane uit te brengen.
"Zijn borstkast is overgesneden." Vult Tony aan. Nadine knikt en went zich nog eens naar de plek waar ze Britt voor 't laatst heeft gezien: "Het gaat niet goed met haar?!" Oppert Nadine. "Ze wil absoluut verder." Besluit Tony de discussie zoals Britt al eerder hun discussie sloot. Samen lopen Nadine en Tony naar het teamlokaal. Terwijl Nadine, gewapend met dossiers haar kantoortje invlucht loopt Tony door naar de kleedkamer.

Even later komen Britt en Tony buiten de kleedkamers gelopen, waar Nadine hen vervolgens opwacht. Tony blikt naar de wandklok en constateert dat het al na enen is.
"Britt, ga naar huis, rust wat uit. Je dochter zal je nodig hebben op een dag als deze." Zegt Nadine pushend.
"Ik wil die smeerlap pakken, nog liever vandaag dan morgen," protesteert Britt.
"Britt, ik denk dat Nadine deze keer gelijk heeft. We kunnen nu nog niks doen, het is middernacht. 'T is wachten op het autopsierapport en op verslag van Ben en Sel." Zet Tony haar baas woorden kracht bij.
"Laat Tony u naar huis brengen, hmm.." Klinkt Nadine bevestigend. Britt neem met tegenzin haar jas en loopt mokkend het commissariaat uit. "Pas goed op haar." Nadine wenkt met haar hoofd in de richting van Britt. Tony knikt en loopt gauw achter haar collega aan.

"Dorien ligt al te slapen," Vertelt de schoonmoeder van Britt, wanneer zij samen met Tony komt binnengelopen. "Britt, het spijt me van net, ik had dat niet mogen zeggen." Britt haalt haar schouders op: "Het is al goe. Bedankt voor het babysitten." Britt geeft haar schoonmoeder die al met de jas aan staat een zoen. "Ik dek Dorien wel even toe." Zegt Tony als Britt de deur sluit. "En jij gaat uw bed in!" Legt Tony haar collega op.

De volgende dag treffen Tony en Britt elkaar op het commissariaat effen voor negenen.
"Heb je een beetje kunnen slapen?" Vraagt Tony medelevend. Britt schudt daarop haar hoofd negatief heen en weer. "We hoeven niet aan deze zaak te werken, dat weet je he." Herinnert Tony.
"Maar ik wil dat!" Schiet Britt aanvallend toe wijzend op zichzelf.
"Oké." Schrikt Tony terug, maar beseft dat haar collega dat zo niet meent.
"Dag dames." Nadine werpt Britt een gemoedelijke blik toe. "Het autopsierapport en de compositietekening mogen we begin van de middag verwachten. Dit is het rapport van Sel en Vanneste." Nadine reikt Tony een mapje toe: "Zij komen later," Vult Nadine aan. Britt en Tony nemen plaats aan hun bureau en lezen het rapport door.
"Niemand heeft iets gezien of gehoord." Tony gooit de dossiermap voor Britt op het bureau.
"Alleen een schoenafdruk, die niet met het slachtoffer overeenkomt." Britt neemt de map en slaat deze open: "En die kan van iedereen zijn!"
Tony knikt: "Koffie?" Vraagt ze dan met een grimas, waarop Britt knikt zonder haar blik van het verslag weg te laten glijden.

Tony reikt Britt haar koffie toe en neemt met een plof plaats op haar stoel.
"Tony?" Britt loopt om haar bureau heen gewapend met haar koffie en het verslag. Ze legt de blaadjes voor Tony op tafel en wijst op een zinnetje. Tony trekt haar wenkbrauwen op: "De man had geen papieren bij, maar naast het lijk werd een paar sleutels gevonden." Tony haalt haar schouders op: "Ja, dus??"
"Die peugeot," Verklaard Britt. "Er stond daar en rode peugeot 306, verlaten.. misschien is het zijn auto." Veronderstelt Britt.
"We zullen eens gaan kijken," meldt Tony voordat ze haar laatste beetje koffie naar binnen slokt.

Als Britt en Tony wederom op plaats delict komen zien ze dat de rode peugeot er nog altijd verlaten bij staat. Britt loopt om de auto heen en ziet een paar meter verderop een geschilderd lijk op de grond liggen. Britt sluit haar ogen en denkt nog eens aan die bewuste nacht, 3 jaar geleden, dat er ook een tekening van haar Mark op de grond was te zien. Dan herroept ze haar gedachten en volgt haar pas.
Tony is ondertussen terug naar de auto gelopen: "Transmissie, zou u voor mij de volgende nummerplaat kunnen natrekken: GNT 219."
"Ja Tony, die staat op naam: Abîme. Augustijnkade 22." Klinkt de mannenstem aan de andere kant krakend.
"Bedankt."
Britt loopt op de rode auto toe en neemt de sleutels in haar handen. "Hebbes!" Roept Britt tevreden uit. Ze neemt plaats op de bijrijderstoel en doorzoekt de auto. In het handschoenenvakje vindt Britt papieren.
"Luka Abîme, 32 jaar." Zegt Britt als ze terug naar Tony loopt.
"hmhm, ik heb zijn adres."
"We zullen eens gaan kijken." Zegt Britt nuchter.
"Misschien dat we wat bij hem thuis vinden." Britt trekt het portier van de auto open. De beide dames nemen plaats. Als Tony de sleutel in het contact steekt kijkt ze bezorgt om naar Britt: "Ça va?" Vraagt ze voorzichtig. Britt maakt met haar hoofd het gebaar dat het wel beter had gekund, maar dat ze het, naar omstandigheden, redelijk maakt.
"Ik vraag Ben en Selattin wel te gaan kijken." Zegt Tony en neemt haar telefoon in haar hand. Even later legt Tony de telefoon dicht: "Ben en Sel zullen gaan."

"Ik wil hem eens natrekken in het rijksregister." Zegt Tony en loopt op de computerkamer toe, waarna Britt volgt. Tony typt de naam van de man in: "Zo, en nu even wachten." Britt knikt, maar na een aantal minuten verschijnt er op het scherm dat deze persoon geen eerder contact heeft gehad met de flikken.
"Een onschuldig man, zomaar.." Britt maakt haar zin niet af. Tony kijkt Britt aan en ziet de tranen in haar ogen branden.
"Hoelang zal zijn familie moeten wachten, zullen wij ooit de dader vinden?" Britt laat een traan over haar wang lopen.
"Wij pakken hem!" Zegt Tony vastbesloten terwijl ze de traan van Britt' gezicht veegt.
"Ik hoop het Tony, ik hoop het."

"Euhm.. Britt," Zegt Carla als ze het teamlokaal binnen komt gelopen en daar Britt treft.
"Het autopsierapport. De compositietekening zit erbij in." Carla steekt haar hand uit.
"Merci," Britt neemt met een glimlach het rapport aan en wil juist naar haar bureau lopen.
"Da's nog niet alles," Zegt Carla ernstig. Britt heft haar hoofd op van het rapport en kijkt Carla vragend aan. "Ik heb beneden een vrouw, ze komt vermissing doen van haar zoon. Hij voldoet aan de beschrijvingen van jullie man."
"Oh.."
"Stuur maar door," Springt Tony bij. Carla knikt en verlaat het teamlokaal. "Ik vraag Vanbruane mij wel te komen helpen." Britt knikt instemmend terwijl ze het dossier doorbladert. "Baas, die moeder van onze man, Luka Abîme, is hier, ze komt hem als vermist opgeven."
"Hoe is Britt eronder?" Vraagt Nadine terwijl ze door het raampje naar Britt kijkt.
"Ze houdt zich groot." Nadine knikt begrijpelijk: "Ik zal u komen helpen." De vrouwen lopen het bureau buiten en lopen richting verhoor één. Britt loopt op Nadine toe en reikt haar het dossier toe. "Merci." Nadine knikt gemoedelijk. "Hij had een duivel op zijn arm getatoeëerd." Geeft Britt ter aandachtspunt aan. Nadine knikt en Britt loopt verhoor twee binnen. Carla loopt samen met een verslagen vrouw op Tony en Nadine toe. Tony wijst de vrouw het verhoor. Als ze plaats hebben genomen begint Tony voorzichtig: "U komt uw zoon als vermist opgeven?" de vrouw knikt.
"Wanneer bemerkte u dat uw zoon weg is?" Vraagt Nadine.
"Hij zou gisternacht langskomen," de vrouw snikt. "hij heeft zelfs niet gebeld. Thuis pakt hij de telefoon niet op. Ik ben bang dat hem wat is overkomen. Het is een keurige jongen en bericht altijd af." De vrouw pinkt een traan weg.
"Kunt u uw zoon beschrijven?" de vrouw kijkt Nadine aan. "Zone meter 85, smal gebouwd, zwart haar, bruine ogen en.. en eune tatoe op zijne rechterarm, eune duvel." Britt slaat haar ogen neer en laat zich met een diepe zucht neerzakken op de tafel.
"Vannacht hebben we een man gevonden, we hebben redenen om aan te nemen dat het uw zoon is." De vrouw slaakt een geschrokken kreet. "Luka." jammert de vrouw. "Lukaaaa!!" Tranen vloeien over haar wangen. Britt laat een traan lopen en besluit maar beter het verhoor te verlaten.

Britt pakt een mok koffie en zakt neer aan de bar in de koffiehoek. In gedachten verzonken begint ze langzaam aan haar koffie.
"Britt," Ben en Selattin komen toegelopen. "We hebben niks kunnen vinden."
"Het was het proberen waard he, bedankt jongens." Britt staat op van de kruk en loopt op Tony toe die juist komt binnengelopen. "Hoe is het met haar?"
"Niet best, het was en enorme schok, Nadine laat haar buiten."
"Had hij vijanden?" Tony schudt haar hoofd: "Volgens zijn moeders zeggen was hij een voorbeeldige man."
"We zitten nergens," Zucht Britt. Ze loopt naar haar bureau om het proces verbaal op te gaan maken.


Een gelange tijd later:

"Britt, ik heb hier iemand voor jullie."
"Carla, je ziet toch dat wij bezig zijn, we hebben een moordzaak, weet je nog!" Reageert Tony bot.
"Ja sorry Carla, maar dat kunnen wij er nu echt nie bij hebben hoor." Probeert Britt haar collega op een zachte manier bij te springen.
"Ze wenst alleen met vrouwelijke agentes te spreken." Verklaart Carla op een ernstige toon.
"Oh.." Tony kijkt Britt vragend aan. "Nou vooruit dan," Britt staat recht en loopt achter Carla aan die naar verhoor 2 slentert.
"Hallo.. dit is Tony en ik ben Britt. Je wou met ons praten?" Britt neemt voor het meisje plaats waarbij ze een dossiermap op de tafel legt. Britt observeert het meisje eens goed. Dure kledij, dat is wat direct opvalt. Een mooi egaal gezichtje dat is vervuild door een blauwe plek op haar wang. Achter de mooie ogen schuilt veel verdriet, dat is wat Britt direct merkt. Verdriet, ja. Britt verbeeld het zich niet, het zijn niet haar eigen tranen die ze in haar ogen ziet branden, maar het meisje heeft natte betraande ogen. Terwijl Britt nietsvermoedend de map open slaat vraagt ze hoe het meisje heet.
"Mirn.." Hapert het meisje en er glijdt een traan langs haar wang.
"Mirna?" Vraagt Tony. Het meisje knikt bevestigend en wijst geschrokken op de compositietekening in de map: "Dat is.. dat is.."
"De verkeerde map, sorry.. ik dacht dat het een lege map was." Concludeert Britt.
"Nee, dat is.." Het meisje begint te hyperventileren en raakt daarbij in lichte chock. Tony knielt naast Mirna neer. "Dat is de man die mij verkracht heeft." Snikt het meisje.
Tony en Britt kijken elkaar geschrokken aan. Dan pakt Britt de tekening er uit en legt deze voor Mirna neer: "Deze man?" Vraagt Britt al tikkend met haar vinger op het gezicht van de man. Het meisje knikt instemmend.
"Deze man is dood. " deelt Tony het meisje mee. "Gisteravond, heeft hij.. dood?" Britt knikt. Mirna slaat haar hand voor haar mond.
"We zullen een glaasje water voor je halen." Britt pakt haar spullen weer in en verlaat samen met Tony de verhoorkamer. "Zag je haar verbaasde gezicht?" Tipt Britt. Tony knikt: "Ze schrok." Op de gang blijven ze nog even staan. Teneergeslagen laat Britt zich tegen de muur vallen. "Ça va?" Britt knikt: "Ik begrijp het niet! Dat moet dan zijn voordat."
"Voordat hij vermoord is." Maakt Tony de zin van Britt af.

"Alsjeblieft," Zegt Tony wanneer ze een glas water voor Mirna op tafel zet. "Kun je ons precies vertellen wat er gebeurd is?" Mirna knikt. "Ik liep op de Guldenspoorstraat en ik zag daar zo die man lopen. 't was zo rond half 11, denk ik. Ineens trok die man mij de bosjes in en.." Het meisje begint te huilen. "Hij deed me pijn weet u!" Tony wrijft over de rug van het meisje.
"Je was daar alleen?!" Veronderstelt Britt. Het meisje denkt even terwijl haar tranen over haar wangen vloeien en knikt dan voorzichtig.
Na haar persoonlijke gegevens en de verklaring nauwkeurig op papier te hebben genoteerd laten Britt en Tony het meisje buiten.
"Praat eens met hen." Tony reikt Mirna een visitekaartje toe. Het meisje knikt en loopt snikkend via het zebrapad de straat uit. "En wij kunnen niks doen!" Zegt Britt teleurgesteld tegen Tony als ze het meisje nakijken.

"Ik ga PV opmaken."
"Goed, dan ga ik koffie halen, daar ben ik wel aan toe." Britt staat op van haar stoel en kijkt Tony vragend aan. Zonder haar blik van haar werk te wenden stemt Tony knikkend toe.
"Kijk eens," Tony houdt het autopsierapport omhoog zodra Britt terug in het teamlokaal komt met twee bekers koffie in haar handen. "Hmm..?" weet Britt uit te brengen terwijl ze een slok koffie neemt.
"Half elf zei dat meisje toch?"
"Ja half elf." Bevestigd Britt.
"Zie eens.." Tony draait het rapport 180 graden zodat Britt het kan lezen. Tony wijst op het rapport.
"Misschien dat ze zich vergist heeft," Begint Britt.
"Kan."
"Maar ik geloof daar ook niet in. Ik wil toch nog eens met dat meisje spreken." Tony knikt.
"Jij hebt dat adres toch?" Vraagt Tony. "Zit in het dossier." Britt wijst op de groene map die voor Tony op tafel ligt. Tony slaat de map open en haalt er een klein notitiepapiertje uit, en zwaait hiermee in de lucht. Dan neemt Tony haar jas en loopt richting auto. Onderwijl slokt ze haar koffie naar binnen.

Tony en Britt rijden naar het huis van het meisje en belanden bij een duur landhuis met een grote oprit en een gigantische tuin. "Duur huis," merkt Tony op. Britt merkt dit ook op, maar reageert niet. Als ze de tuin zijn doorgelopen komen ze bij en antieke groene deur. Britt belt aan en enkele seconden later opent een jonge de deur. Britt en Tony kijken elkaar verbaasd aan.
"Ja??" Zegt de jongen terwijl hij even heel voorzichtig over zijn wang aait.
"Euhm.." Britt staart de jongen met grote ogen aan.
"Tony Dierickx en Britt Michiels. Politie Gent." Springt Tony verdwaasd bij.
"Oh.." de jongen kijkt even naar zijn voeten dan heft hij zijn hoofd weer omhoog: "U komt voor Mirna?" Vraagt de jongen dan snel. Britt en Tony knikken tegelijkertijd.
"En jij bent?" Vraagt Tony die nog altijd de jongen versuft aanstaart.
"Max, ik ben de vriend van Mirna."
Even is het stil, dan verbreekt Max de stilte: "Ze zit in de kamer, volgt u mij?"
Britt stapt de deurpost door en kijkt dan even om naar Tony, waardoor ze voelt niet de enige te zijn met die nare gedachten.

"Hey Mirna," Opent Tony als ze de huiskamer binnen stapt.
"Kun je ons misschien even alleen laten?" Vraagt Britt, zonder haar vermoedens te uiten.
"Mirna.. ik ben boven." Zegt de jongen, maar krijgt geen enkel response, zelfs geen knik. Tony neemt plaats naast het beangstigende meisje dat met opgetrokken knieën op de bank ineengedoken zit.
"Is dat je vriend?" Vraagt Tony terwijl ze naar de uitgang wijst. Mirna knikt: "al sinds 17 maanden."
"Hij was bij je he Mirna, is het niet?" werpt Britt rechtstreeks toe. Het meisje kijkt geschrokken op, weet niet waar te kijken. Dan laat ze haar hoofd vol schaamte zakken. Tony legt haar wijsvinger gekromd onder de kin van het meisje en beurt het gezicht op.
"Is het niet?" Vraagt Britt nogmaals. Het meisje durft niet te antwoorden, een simpele non-verbale ja of nee kan er nog niet eens af.
"Je vriend houdt zoveel van je, hij moest wel ingrijpen. Hij kon het niet laten gebeuren." Dringt Britt aan. Mirna begint zachtjes te huilen. "Je was daar dus niet alleen." Het meisje knikt voorzichtig. Tony staat op en loopt de kamer uit. Met de trap volgt ze haar weg naar boven zoekend naar de jongen.
"Mirna kun je me vertellen wat er gebeurt is, wat er écht gebeurt is." Mirna knikt en verteld het hele verhaal aan Britt. Onderwijl komt Tony binnengelopen met de jongen in de boeien gevangen. De jongen slaat zijn ogen verslagen neer wanneer hij hoort dat zijn vriendin het hele verhaal vertelt.
"Jij zult ook mee moeten komen." Zegt Britt tegen het meisje. Het meisje knikt begrijpelijk, staat snikkend op en loopt achter Tony en haar vriend aan.

"Nadine?" Tony kijkt om het hoekje van het kantoortje. Als ze ziet dat Nadine hen wenkt binnen te komen lopen de dames door. "Hoe staat het met de zaak?" Vraagt Nadine belangstellend terwijl ze de dames wijst plaats te nemen.
"We komen net bij dat meisje, vandaan."
"Meisje?"
"Er kwam een meisje aangifte doen van verkrachting. Ik had de verkeerde map voor, dat was een geluk bij een ongeluk. Haar verkrachter bleek onze man te zijn."
"Oh!" Roept Nadine verbaasd uit. "Heeft zij.." Britt schudt haar hoofd.
"Er waren wat tegenstrijdigheden tussen de verkrachting en de moord. Het meisje vertelde ons dat ze zo rond half elf is overvallen door de man, maar in het rapport stond dat de man tussen tien en elf is vermoord." Nadine leunt over de tafel en gebaart Tony verder te praten.
"Als dat meisje om half elf verkracht is betekend dat dat die man tussen half elf en elf uur vermoord moet zijn."
"Hmhm.., maar als dat meisje het niet heeft gedaan, wie dan wel?"
"Bon, we gingen nog eens naar die Mirna, want het klopte gewoon niet. Toen de deur geopend werd stond daar haar vriend, Max. Hij was helemaal beurs, hij had een blauw oog en zijn handen waren stuk. Na lang aandringen heeft Mirna toegezegd."
"Max woont aan de Guldenspoorstraat. Hij liet zijn vriendin buiten, na haar uitgezwaaid te hebben, was hij zijn fiets aan het binnenzetten. Toen hoorde hij gegil. Hij heeft een mes uit de schuur genomen en is gaan kijken. Daar zag hij dat zijn vriendin verkracht werd. De man heeft zich verweerd, vandaar die blauwe plekken, maar Max heeft hem uiteindelijk kunnen vloeren met zijn mes." Nadine kijkt Britt geschokt aan. "Hij heeft het zien gebeuren?" Britt knikt. Nadine laat zich achterover in haar stoel vallen. Even is het stil.
"En zij zitten hier binnen?" Tony knikt.
"Ik wil dat jullie en huiszoeking bij die jongen gaan doen, ik regel een huiszoekingsbevel."
De dames knikken en staan op van hun stoel. "Hebben jullie hulp nodig?"
"Nee hoor, we zijn al met twee."
Nadine knikt en neemt de telefoon tegen haar oor.

"Britt, kijk eens.." Tony houdt een stel schoenen omhoog. "Hetzelfde profiel als de voetafdruk naast het lijk en er zitten bloedsporen op."
"Pak maar mee."
Als Britt boven komt vindt ze in de wasmand een bebloede trui.
"Een springmes!" Zegt Tony en ze drukt op het knopje en ziet er nog opgedroogd bloed aan zitten. Britt schrikt, dan schudt ze haar hoofd door elkaar en brengt zich weer tot zichzelf.
"We hebben de zaak opgelost, maar ik weet niet of zijn ouders er zo blij mee moeten zijn." Zegt Britt bedenkelijk.
"De waarheid is soms hard." Vult Tony aan.
"Ik weet niet of dat ik ooit met die waarheid genoegen zou kunnen nemen." Besluit Britt.

Einde

Ninoutska

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©