Onmisbaar

'Rust,' dacht Britt, 'Dat is wat ik nodig heb.' Ze was al weken hard aan het werk en ze kreeg het gevoel dat ze overwerkt aan het worden was. 'Wat is er mama?' Doorbrak Dorien haar gedachten. 'Ik ben een beetje moe, dat is alles,' stelde Britt haar gerust. 'Dan moet je nu naar bed,' commandeerde Dorien. 'Ja, eigenlijk wel hè,' zei Britt lachend. 'Er zit alleen een nadeel aan die oplossing, want dan moet jij ook naar bed.' Daar was Dorien natuurlijk niet zo blij mee. Ze keek even heel zielig, maar kwam toen tot de conclusie dat het voor haar moeder het beste was als ze naar bed ging. Haar moeder zou dan ook vroeg gaan slapen en dan was ze morgen niet meer zo moe. Waarschijnlijk mocht ze morgen dan ook langer opblijven. Na alle voordelen en nadelen te hebben afgewogen besloot Dorien maar naar bed te gaan. Britt hoopte dat vroeg naar bed gaan zou helpen, maar ze twijfelde er wel sterk aan.

De volgende morgen voelde Britt zich zeker nog niet geweldig, maar ze het was wel beter dan gisteren. Dat lange slapen had dus wel een beetje geholpen. 'En hoe voel je je?' Vroeg Dorien. 'Goed,' zei Britt, 'het was een goed idee om vroeg naar bed te gaan.' Ze wilde Dorien niet ongerust maken, dus ze zei niet dat ze zich eigenlijk nog lang niet goed voelde. Ze betrapte zich er zelfs op dat ze misschien maar beter een dagje thuis kon blijven. Dat was tegen haar principes. Alleen als je niet op je benen kan staan ga je niet werken. Ze was zo in gedachten verzonken dat ze niet doorhad dat Dorien haar even bekeek. Dorien dacht: 'Ze zegt wel dat ze zich weer goed voelt, maar ze ziet er nog steeds moe uit.'

'Goede morgen,'zei Tony. 'Goede morgen,' antwoordde Britt. Tony keek Britt aan en ze vond dat deze er moe uitzag. Eigenlijk vond ze dat al een paar dagen, maar ze zei er niets van. Ze wist dat Britt er een hekel aan had als iemand zich met haar bemoeide. 'We hebben een zaak, een winkeloverval. Er zijn geen gewonden gevallen of zo, maar er is een groot bedrag buitgemaakt. Het exacte bedrag is nog niet bekend, maar het zal waarschijnlijk liggen tussen de 50.000 en 75.000 euro.' zei ze. 'Zo dat is veel voor een overval, wat voor winkel gaat het om?' vroeg Britt. 'Een elektronica zaak. Ze hebben naast het geld uit de kassa ook een aantal gsm's, televisies, laptops en minidisks meegenomen. De mannen zijn nu aan het kijken op de plaats van de overval, we moeten wachten tot ze terugkomen, voordat we wat kunnen doen.' zei Tony. 'Koffie dan maar?' liet ze daarop volgen. 'Ja, lekker. Hoe lang zijn de mannen eigenlijk al weg?' vroeg Britt. Terwijl Tony opstond zei ze: 'Ongeveer een half uur, dus het duurt nog wel even voor ze terugkomen.' Toen Britt dat hoorde pakte ze de krant erbij. 'Ja, ik dacht wel dat je het niet er zou vinden om dat aan de mannen over te laten,' zei Tony lachend. Britt knikte bevestigend.

Toen Tony de koffie kwam brengen was Britt al bijna klaar met het lezen van de krant. 'Er staat weer weinig interessants in,' zei ze toen ze de krant dichtsloeg. 'Dat is de reden dat ik nooit een krant lees, er staat gewoon niks interessants in,' zei Tony lachend en ze zette de koffie op het bureau van Britt. 'Vind jij dat ik er moe uitzie?' vroeg Britt opeens. Tony keek verbaasd op: 'Als ik eerlijk ben, dan vind ik al een paar dagen dat jij er moe uitziet.' Britt knikte: 'Dorien zei het gisteren ook al. Ik voel me al een tijdje niet helemaal goed. Op aanraden van Dorien ben ik vroeg naar bed gegaan, maar het heeft helemaal niets geholpen.' 'Waarom blijf je niet gewoon een dagje thuis om uit te rusten, dan voel je je waarschijnlijk een stuk beter.' zei Tony, maar op het moment dat ze dat zei besefte ze dat Britt nooit een dagje thuis zou blijven. Tenzij ze daar op een of andere manier toe werd gedwongen. 'Zo erg is het nou ook weer niet,' antwoordde Britt. Tony knikte even afwezig en bedacht zich toen dat Vanbruane misschien de oplossing had. Zonder iets te zeggen stond ze op, Britt verbaasd achterlatend.

'Kan ik u even storen?' vroeg Tony. 'Natuurlijk Tony, wat is er aan de hand?' vroeg Vanbruane. Tony haalde even diep adem en dacht na hoe ze dit het beste kon brengen. 'Het gaat over Britt, is u niets opgevallen de laatste dagen' begon ze. Vanbruane keek even naar Britt, die uit pure verveling de krant weer had opengeslagen. 'Nee, niet direct. Wat is er dan?' 'Ik vind dat ze er al een paar dagen moe uitziet. Net vertelde ze opeens dat ze zich niet goed voelt en dat ze gisteren vroeg naar bed is gegaan, maar dat het niets geholpen heeft.' zei Tony. 'Tja, Britt gaat altijd werken. Die houd je niet tegen.' zei Vanbruane. 'Maar kunt u niets bedenken zodat ze een paar dagen rust neemt.' probeerde Tony. Vanbruane keek nogmaals naar Britt: 'Ik zal mijn best doen, kan jij Britt dan even hierheen sturen.' 'Alvast bedankt, ook namens Britt,' zei Tony. Ze had vertrouwen in Vanbruane, maar ze wist ook hoe koppig Britt kon zijn. 'Britt, Vanbruane wil je spreken,' zei Tony met een gezicht alsof ze ook geen idee had waarover Vanbruane Britt wilde spreken. Britt stond op en liep naar het kantoor van Vanbruane: 'U wilde mij spreken?' vroeg Britt. 'Ja, ga maar even zitten.' zei Vanbruane. Terwijl Britt ging zitten zag Vanbruane dat Tony gelijk had. Britt zag er vermoeid uit. 'Tony maakt zich zorgen om jou.' Britt keek meteen achterom en wierp Tony een boze blik toe. Maar Tony werd er niet warm of koud van. 'Eerlijk gezegd ben ik het met Tony eens. Je ziet er vermoeid uit. Daarom heb ik voor jou een speciale opdracht. Deze boeken moeten door een iemand op de afdeling worden door genomen en Vanbruane gaf Britt drie boeken.' Nu begreep Britt er niets meer van, 'eerst zegt u dat ik er moe uitzie en dan krijg ik extra werk,' zei ze onbegrijpend. 'Ik was ook nog niet klaar. Je krijgt drie dagen de tijd. Dan heb je het doorgelezen. Je leest het thuis door en ik wil je hier dus drie dagen niet zien. Heb je dat begrepen.' Britt knikte. 'Maar dat is toch niet nodig, ik kan echt wel gewoon werken,' wierp ze tegen. 'Ik wil niet dat jij overspannen raakt, dus over uiterlijk een half uur ben jij hier weg en dan blijf je drie dagen weg om die boeken door te lezen en je komt niet eerder terug. Ook ga je je niet bij Tony opdringen om na werktijd die overval met haar door te nemen. Beloof je dat?' zei Vanbruane. 'Maar,' probeerde Britt. 'Beloof je dat!?' herhaalde Vanbruane. Britt die wist dat ze rust nodig had beloofde het. 'OK dan zie ik je weer over drie dagen.' Britt pakte de boeken en verliet het kantoortje van Vanbruane. Ze liep naar haar bureau, dronk snel haar koffie op en pakte haar spullen bij elkaar en zonder een woord tegen Tony te zeggen liep ze weg. Tony liep meteen naar Vanbruane, 'Wat gaat Britt doen?' vroeg ze. 'Die gaat drie boeken met voornamelijk tekeningen doorlezen. Ik heb het in 2 uur doorgelezen en ik heb Britt drie dagen de tijd gegeven. Britt kennende gaat ze die boeken direct doornemen en dan heeft ze de rest van die dagen vrij. Dan kan ze mooi uitrusten.' zei Vanbruane lachend. Tony knikte opgelucht: 'Maar ze is toch niet boos op mij?' 'Daar heeft ze niets over gezegd, maar waarom ga je het haar vanavond niet zelf vragen.' zei Vanbruane. 'Oh ja, ik heb Britt verboden naar de zaak te vragen, maar ze zal het waarschijnlijk toch doen. Dus het is jouw taak om niets te zeggen. Dat is het beste voor Britt, ook?' Tony knikte: 'Van mij zal ze niets horen.' Tony liep terug naar haar bureau en ging tegen haar gewoonte in de krant lezen die Britt had laten liggen. Ze kon niet wachten tot de mannen terug kwamen. Nu had ze echt niets te doen en ook niemand om tegen te praten. Al na 5 minuten miste ze Britt.

Tony keek verveeld voor zich uit toen de mannen binnenkwamen. 'Waar is Britt?' vroeg Raymond toen hij binnenkwam. 'Hallo, Britt is naar huis, ze voelde zich al een tijdje niet zo goed, maar zoals gewoonlijk ging ze gewoon werken. Vanbruane heeft ervoor gezorgd dat ze naar huis is en rust neemt.' zei Tony. 'Dat is goed, hoe lang blijft Britt thuis?' vroeg Raymond. 'Drie dagen.' zei Tony. 'Dan zal het wel weer beter met haar gaan. Hopelijk neemt Britt rust.' zei Raymond. 'Ik hoop het,' zei Tony. 'Wat heeft het onderzoek opgeleverd?' 'Het waren minstens drie overvallers. Twee binnen en een in het busje. De buit bedraagt 65.000 euro. Iemand heeft het busje weg zien rijden. Deze persoon had ook het nummerbord genoteerd, maar nadat we het hadden gecheckt bleek het om een gestolen nummerbord te gaan. Verder weten we nog niets, maar de technische recherche is nog bezig. Dus we moeten nog even afwachten.' bemoeit ook Pasmans zich met het gesprek. 'En hoe zijn ze binnengekomen?' vroeg Tony. 'Ze zijn met hun busje door de deur heen gereden, maar er is wel iets anders. Op maandag komt de bestelling binnen. Alleen was het deze keer extra veel. Direct wordt er ingebroken, wat denk je dan?' zei Pasmans met een triomfantelijke blik. 'Een tip?' zei Tony vragend. 'Juist,' zei Pasmans, 'en omdat Britt er niet is denk ik dat het verstandig is dat jij alle personeelsleden natrekt.' Kijken of ze een crimineel verleden hebben en natuurlijk de alibi's checken.' Tony wilde protesteren, maar ze wist dat ze niet zoveel kans zou maken, dus stemde ze toe. Toen ze wegliepen zei Raymond: 'Je krijgt het nog zwaar nu Britt er niet is, dus sterkte.' 'Bedankt, zorg ervoor dat Pasmans het onderzoek niet volgens zijn regels laat verlopen, want dan krijgen we het allemaal heel zwaar.' zei Tony. 'Ik doe mijn best.' Pasmans kwam terug met een personeelslijst en hij gaf de lijst aan Tony. 'Werken er zoveel mensen bij dat bedrijf, daar ben ik wel een week mee bezig!' riep Tony uit. 'Ik dacht eigenlijk aan een dag,' zei Pasmans. Tony ergerde zich verschrikkelijk, maar ze liet niets blijken en ging aan de slag.

Toen het zes uur was had ze de hele lijst doorgewerkt. Ze was best trots op zichzelf, want ze kon zich de laatste keer dat ze zo hard had gewerkt niet herinneren. Ja, ze moest nu natuurlijk ook werken voor twee nu. Van de lijst van 50 medewerkers waren er vijftien die wisten dat de bestelling zo groot was en vijf van die vijftien waren al met de politie in aanraking geweest voor deze overval. Morgen zou ze eerst van de vijf een alibi vragen en dan als dat niets opleverde zou de andere tien ook ondervragen. Ze ging naar Pasmans om te zeggen dat ze klaar was en om het resultaat door te geven. 'Zie je wel dat het in een dag kan,' zei Pasmans. Tony wilde hem het liefst een knal geven, maar Raymond maakte het gebaar van laat je niet opfokken. Ze knikte even naar Raymond en zei toen: 'Ik ga naar Britt, om te informeren of het al beter gaat.' Pasmans zei: 'Wens haar beterschap van mij.' 'Zeg dat ik met haar meeleef en dat ze echt rust moet houden.' zei Raymond. 'Ik zal het zeggen,' zei Tony en toen liep ze weg.

'Hoe gaat het?' vraagt Tony als Britt de deur opendoet. Als Britt Tony ziet gooit ze direct de deur dicht, om hem even later weer open te doen. Ze moet lachen als ze Tony’s verbaasde gezicht ziet. 'Het gaat al beter,' zei Britt, 'kom maar binnen.' Tony die er met de seconde minder van begrijpt loopt verbaasd achter Britt aan. 'Ik had je al verwacht,' zegt Britt met een glimlach op haar gezicht. 'Ja, ik wilde eigenlijk weten of je nog boos was,' zegt Tony. Voor Britt kan antwoorden komt Dorien eraan: 'Hey Tony kom je ons gezelschap houden,' zegt ze vrolijk. Tony knikt en Dorien loopt weer weg. 'Ik ben niet, boos. Eigenlijk wilde ik jou bedanken. Ik weet van mijzelf dat ik niet graag thuisblijf als het niet echt nodig is. Doordat jij ging klikken bij Vanbruane heb ik toch rust genomen. Anders had ik dat nooit gedaan. Toch vind ik het niet echt aardig dat jij naar Vanbruane bent gegaan. Maar dat vergeef ik je. Oh ja, ik heb Dorien niet verteld waarom ik thuis ben. Ik heb gezegd dat ik in alle rust die boeken moet doorlezen. Ik wil haar niet nodeloos ongerust maken.' Legde Britt uit. 'OK, van mij zal ze niets horen.' Zei Tony, die toch wel blij was dat Britt niet boos op haar was. Vanuit de kamer riep Dorien: 'Komen jullie nog, of blijven jullie daar de hele avond staan.' 'Ja ja, we komen,' zei Britt. Na een tijdje met Dorien te hebben gepraat stuurde Britt Dorien naar bed. 'Maar ik ben gisteren ook al vroeg naar bed gegaan. Ik ben helemaal nog niet moe.' Klaagde Dorien. Maar Britt duldde geen tegenspraak. 'Jij moet morgen vroeg op, dus je gaat nu naar bed en je bent al langer opgebleven dan normaal.' Dorien had door dat haar moeder niet van plan was haar langer op te laten blijven. 'Ik ga alleen als jij beloofd dat je ook vroeg naar bed gaat, want je ziet er nog steeds moe uit.' Tony probeerde haar lach in te houden terwijl Britt Dorien boos aankeek. 'Jij gaat nu naar bed en schiet op.' Voordat haar moeder echt boos kon worden liep Dorien naar haar kamer. Britt liep met haar mee.

'De brutaliteit,' zei Britt, toen ze terugkwam. Tony antwoordde lachend: 'maar ze heeft wel gelijk. Je ziet er nog wel moe uit, hoewel ik moet zeggen dat je er al beter uitziet dan vanmorgen op het commissariaat.' 'Bedankt,' zei Britt, 'Toen ik thuiskwam ben ik meteen die boeken gaan bestuderen, wat blijkt, er staan bijna alleen maar plaatjes in.' Tony onderbrak haar: 'Vanbruane dacht al dat je meteen die boeken door zou gaan lezen. En ze had al tegen mij gezegd dat het niet zoveel werk was. Ze vond het vooral belangrijk dat jij goed kon uitrustten.' 'Vervelen zal je bedoelen, ik voel mij al een stuk beter dan vanmorgen, want ik heb een deel van de middag geslapen.' Zei Britt. 'Je moet het zien als drie dagen betaalt verlof, zodat je daarna weer helemaal de oude bent.' Zei Tony. 'Dat begrijp ik wel, maar ik kan mij niet voorstellen dat ik de hele dag niets kan doen. Dat kan toch ook niet goed zijn.' Probeerde Britt. 'Als je probeert mij te overtuigen om met Vanbruane te gaan praten dan ben je aan het verkeerde adres. Ik ben het helemaal met haar eens wat betreft jouw verlof.' Was Tony onverbiddelijk. 'OK je hebt me overtuigd. Dan heeft Vanbruane waarschijnlijk ook gezegd dat jij niet met mij over de zaak mag praten,' concludeerde Britt. 'Daar heb je helemaal gelijk in,' zei Tony, 'En ik ben ook zeker niet van plan om jou over de zaak te vertellen, want jou kennende heb je dan alsnog geen rust meer.' Om je gerust te stellen kan ik zeggen dat Pasmans zeer voortvarend de leiding heeft genomen,' zei Tony met een zielige blik. 'Kijk maar uit,' zei Britt, 'Straks ben jij ook oververmoeid.' 'Maar hij heeft een goed spoor gevonden, dus waarschijnlijk hebben we de zaak opgelost voor jij weer terugbent.' Oh ja, voor ik het vergeet, van Pasmans moest ik je sterkte wensen en van Raymond moet ik zeggen dat hij met je meeleeft en dat je echt je rust moet pakken.' 'Dat is aardig,' zei Britt. 'Maar ik denk niet dat je de zaak al hebt opgelost voordat ik terug ben, je kan me toch wel iets vertellen.' 'Ik ben het met Dorien eens, jij moet vroeg naar bed, dus ik ga maar.' Negeerde Tony de smeekbede van Britt. Eigenlijk was ze vooral bang dat ze haar mond voorbij zou praten. 'Ja, misschien heb je wel gelijk. Zie ik je morgen weer?' Vroeg Britt. 'Natuurlijk,' antwoordde Tony.

'Wat een vervelende klus,' dacht Tony. Ze was 's morgens direct begonnen met het checken van de alibi's van de vijf personeelsleden van de winkel die al met de politie in aanraking waren geweest. Ze had er nu vier gehad en alle vier hadden ze voor in ieder geval een groot deel van de overval een alibi. Even dacht ze aan Britt die lekker thuis zat. Na een paar telefoontjes bleek het alibi van nummer vijf voor de hele overval waterdicht te zijn. Dan maar de andere tien checken dacht Tony wanhopig. Na een telefoontje bleek dat er die avond een verjaardag was geweest van een van de tien en zeven waren daarbij aanwezig geweest. Er waren er nog maar twee over. Tony was daar blij mee, dat scheelde weer een heleboel telefoontjes. Ze was de wanhoop nabij toen bleek dat ook de andere twee een alibi hadden. 'Pasmans, alle verdachte werknemers hebben een kloppend alibi, voor in ieder geval een deel van de overval, daar gaat je mooie theorie,' zei Tony spottend. 'Toeval bestaat dus toch,' merkte Raymond scherp op. 'Dus we zijn weer bij het begin,' concludeerde Pasmans.

Uit het rapport van het lab bleek dat er geen vingerafdrukken waren gevonden die in het bestand zaten. Ook was duidelijk geworden dat het ging om een donkerblauw busje van het merk Renault. Met het rapport schoten ze dus helemaal niets op. Aan het einde van de dag waren ze nog geen stap verder. 'Britt weet bij dit soort uitzichtloze situaties een oplossing,' verzuchtte Tony. 'Als je het maar uit je hoofd laar Britt over de zaak te vertellen. Britt heeft rust nodig en we kunnen echt wel wachten tot Britt terugkomt om het haar te vragen,' zei Raymond. 'Ik weet het,' zei Tony, 'het grootste probleem vind ik het fanatisme bij Pasmans, hij zorgt ervoor dat je geen dag rust hebt.' Het is volgens mij minder vermoeid om een hele dag hard te lopen dan om een dag onder Pasmans te werken.' Raymond glimlachte en knikte dat hij het met haar eens was. Ze zou vanavond met bij Britt langsgaan en ze zou wel zien of ze haar mond zou houden. Ze vond dat je altijd moest kiezen voor de makkelijkste weg en dit keer was dat Britt inschakelen. Als Britt echt zou gaan zeuren zou ze het misschien wel zeggen.

Dorien was blij om Tony te zien, ze hield maar niet op met praten. Over school, over muziekles, ze ging maar door. Het was gezellig, maar ook vermoeiend. 'Wat een rust.' zei Tony lachend toen Dorien in bed lag. 'Nou, ik voel me al een stuk beter, maar ik heb nog een gedwongen vrije dag,' zei Britt. 'Die heb je gewoon verdiend,' zei Tony, 'en ik vind dat je er al weer een stuk beter uitziet.' 'En, word ik al gemist,' vroeg Britt. 'Verschrikkelijk, vooral ik. Ik zit de hele dag met alleen maar mannen opgescheept en ik heb niemand om een normaal gesprek mee te voeren. En dan heb je ook nog Pasmans die het kennelijk leuk vindt om de baas te spelen en mij de meest saaie en tijdrovende klusjes te geven.' Klaagde Tony. 'Ah, je hebt het zwaar,' zei Britt. 'En hoe gaat het met de overval, hebben jullie de zaak al opgelost.?' 'De zaak zit muurvast. Nog een paar dagen en ik geef het op!' Zei Tony. Britt was dubbel verbaasd, 'gisteren hadden jullie de zaak bijna opgelost en vandaag zit het muurvast. En jij geeft het bijna op? Is er dan zoveel verandert in de tijd dat ik weg ben?' Vroeg Britt. Wat is er aan de hand, misschien kan ik helpen probeerde ze.' Tony keek op. Britt moest niet gaan denken dat ze niet zonder haar konden. 'Nee, ik zeg niets, jij hebt rust nodig.' 'Nu ik weet dat jullie muurvast zitten heb ik toch geen rust meer, dus je kunt het best vertellen,' probeerde Britt toch wat informatie van Tony los te peuteren. Tony dacht na: 'Euhh,. Morgen na het werk kom ik hier, dan bespreken we de zaak. Jij hebt dan nog een dagje rust en dan kan je lekker van je laatste vrije dag genieten.' Britt vond dat wel een goede afspraak, ze wilde Tony ook geen dingen laten zeggen waar ze later spijt van zou krijgen. 'Dan ga ik maar vroeg naar bed, want morgen zal het wel laat worden,' zei Britt lachend.

'Goede morgen Tony,' zei Pasmans vrolijk toen Tony binnenkwam, 'ik heb nog een idee.' Tony die de hele nacht over de zaak had liggen nadenken keek blij op. Ze wist dat Britt waarschijnlijk de zaak kon oplossen, maar ze wilde Britt ook bewijzen dat ze het ook wel zonder haar konden. 'Vertel.' Pasmans begon meteen enthousiast te vertellen. 'Misschien kunnen we zoeken naar vergelijkbare onopgeloste zaken. Misschien vinden we een verband of helpt informatie uit een andere zaak met het oplossen van de onze. Ook wilde ik kijken naar opgeloste zaken. Misschien zien wij de oplossing wel over het hoofd.' 'Ja, misschien heb je wel gelijk. Eerlijk gezegd denk ik dat het onze laatste kans is.' Zei Tony. 'Wat moet ik doen.' Pasmans gaf een deel van de dossiers die hij in zijn handen had aan Tony. 'Dit allemaal,' zei Tony verbaasd. 'Ja, jij doet de onopgeloste zaken en Raymond en ik doen de opgeloste zaken, dat vond ik wel een eerlijke verdeling.' Tony, die deze oplossing zag als de laatste kans Britt te bewijzen dat ze wel zonder haar konden ging mekkerend aan het werk. In de lunchpauze bespraken ze met zijn drieën de dossiers die ze al hadden bekeken, maar het leverde niets op. Om vier uur gaf Tony de moed op. Zonder de hulp van Britt konden ze deze zaak zeker niet oplossen. Aan de ene kant hoopte ze dat Britt de oplossing ook niet direct wist, dan leek het in elk geval minder erg.

'Zo, jij bent vroeg,' was Britts verbaasde reactie toen Tony voor de deur stond. 'Ik weet het, maar ik hield het niet meer uit. Ik moest weten of wij zo dom zijn dat we het niet oplossen. Of dat het gewoon een ingewikkelde zaak is.' Verklaarde Tony. 'Nou, vertel op,' zei Britt. 'Nu zullen we zien of ik werkelijk onmisbaar ben, of dat het wel meevalt. Ik haal wat te drinken.' Toen Britt terugkwam zei Tony, 'Dit is het dossier, ik heb alles meegenomen. Ik denk dat het verstandig is dat jij dit eerst even doorleest.' Britt knikte en nam het dossier over. 'Is Dorien er niet?' Vroeg Tony verbaasd over de rust. 'Oh ja, die moet ik zo ophalen bij een vriendinnetje.' 'Dat doe ik wel, dan kan jij ondertussen even rustig het dossier doorlezen.'

Toen Tony met Dorien terugkwam zei Britt: 'lees dit eens. Het is het alibi van Wouter van Mechelen.' Tony keek Britt verbaasd aan, maar deed toch wat haar gevraagd werd. Britt was ondertussen in gesprek met Dorien en Tony deed haar best iets opvallends aan het alibi te ontdekken. Het was echt waterdicht. 'Leg uit, ' zei ze uiteindelijk. 'Jullie denken dat het geen toeval was dat de bestelling zo groot was en dat er een overval is geweest. Dan denk ik aan een tip. Als je weet dat er een overval komt, dan zorg je ervoor dat je een goed alibi hebt, zodat je niet verdacht wordt.' 'Klinkt logisch,' zei Tony. 'Maar je kunt ook zorgen voor een te goed alibi. Wouter van Mechelen wist nog exact wat hij op de avond van de overval had gedaan en hij was geen moment alleen geweest. Ook weet hij bijna van minuut tot minuut wat hij deze avond heeft gedaan. Zijn alibi is gewoon te goed. Waarschijnlijk heeft hij een van zijn oude vriendjes in ruil voor een flink bedrag aan geld een tip gegeven en heeft hij verder niets met de overval te maken.' legde Britt uit. 'Ja, ok, maar hoe wilde je dat gaan bewijzen?' vroeg Tony. 'Misschien moet je eens nakijken of hij onlangs grote aankopen heeft gedaan, of dat hij een groot bedrag op zijn bank heeft gestort.' zei Britt na even te hebben nagedacht. 'Britt je bent geniaal,' zei Tony bewonderend. 'Rustig,' zei Britt, 'je weet helemaal nog niet zeker of we wat vinden en of Wouter van Mechelen wel de dader is.' 'Weet je wat, we gaan met zijn drieën gezellig wat in een restaurant eten, om te vieren dat jij morgen ons weer komt helpen.' zei Tony. 'Ja, dat is een goed idee!' riep Dorien. Nu moest Britt we mee, maar ook zij vond het een goed idee. Dan konden ze even rustig praten, over andere dingen dan werk. Ze moest toegeven dat ze dat wel had gemist. De gesprekken met Tony en volgens haar dacht Tony daar precies hetzelfde over.

Na het eten hadden Britt en Tony besloten om vroeg naar het commissariaat te gaan, om de financiën van Wouter van Mechelen te checken. Britt haalde Tony op: 'Nog vijf minuten, dan ben ik klaar,' zei Tony. Britt die expres een kwartier later was gekomen moest daar wel om lachen. Tony was altijd te laat, hoe kreeg ze dat toch voor elkaar? Toen ze in de auto zaten vroeg Tony: 'Zo ben je klaar om weer te beginnen?' 'Ik kan niet wachten,' zei Britt lachend. 'Ik moet wat bekennen,' zei Tony. Britt keek haar verbaasd aan: 'Nou?' 'In de tijd dat jij weg was heb ik veel harder gewerkt dan ik normaal doe,' Zei Tony. 'Ja, ik heb ook nadelige kanten,' zei Britt 'ik leid je af.' 'Je dacht toch niet dat ik dat erg vind, die afleiding. Dat is juist wat ik het meest gemist heb. Gewoon een gesprek en niet alleen naar die mannen moeten luisteren.' 'Ja, je mist iets pas als het er niet meer is,' zei Britt. Tony knikte instemmend. Op het commissariaat aangekomen begonnen ze direct. 'Op zijn bankrekening is niets te vinden,' zei Tony na een tijdje. 'Ja, als ik hem was zou ik het geld ook niet op de bank zetten, dat wordt natuurlijk als eerste gecheckt.' Zei Britt. Na een tijdje keek Britt blij op. 'Je raadt het nooit, hij heeft twee dagen geleden een auto gekocht. Hier heb ik het registratie formulier. Dit is de garage, laten we er maar direct even langsgaan.' Toen ze hun jas pakten kwamen de mannen binnen. 'Blij om je weer te zien, Britt. Gaat het weer een beetje?' zei Raymond. 'Ja, ik ben ook blij dat ik er weer ben.' 'Waar gaan jullie naartoe?' vroeg Pasmans. 'We hebben wat gevonden over de zaak en dat gaan we nu even checken.' Zei Tony 'Jullie horen het wel als we terug zijn.' 'Jullie kunnen wel wat voor ons doen, Wouter van Mechelen ophalen. Zijn adres staat in het dossier.' Zie Britt. Pasmans wilde de reden vragen, maar Raymond zei, 'OK, we halen hem op en horen straks de reden wel.'

'Een donker rode Citroen Saxo?' vroeg de verkoper. 'En wanneer was dat?' 'Twee dagen geleden.' Antwoordde Tony. 'Ik kijk het even na.' De verkoper pakte er een boek bij. 'Ja, hier staat het. Een donker rode Citroen Saxo. Gekocht door Wouter van Mechelen.' 'Hoe heeft hij betaald?' vroeg Britt. De verkoper keek weer in het boek en zei toen. 'Hij heeft 10.000 euro contant betaald en de rest komt nog.' 'Kunt u daar voor ons een kopie van maken?' vroeg Tony. 'Natuurlijk,' zei de verkoper en hij liep weg. Even later kwam hij terug met de kopie. 'Bedankt.' zei Britt. 'Graag gedaan.'

'Britt kan je even komen,' vroeg Vanbruane. Britt knikte. 'Tony leg jij het even aan de mannen uit en ga dan maar beginnen met het verhoor.' 'Zal ik doen,' antwoordde Tony. 'Hier zijn uw boeken,' zei Britt. 'Al waren ze niet echt leerzaam, het leken eerder prentenboeken.' 'Ja, dat klopt,' zei Vanbruane lachend. 'Hoe gaat het met je?' 'Goed, het was een goed idee om even een paar dagen rust te nemen. Ik voel mij al stukken beter.' 'Dat is mooi. Gelukkig maar, want ze hebben je gemist. Vooral Tony. Al moet ik zeggen dat het lijkt dat ze zonder jou een stuk harder werkt, maar ja misschien had ze het gevoel dat ze voor twee moest werken. De zaak zit vast, maar Tony heeft je waarschijnlijk vanmorgen ingelicht. Want jullie waren er allebei niet en de heren zeiden dat het met de zaak te maken had.' Zei Vanbruane. 'Nou, eigenlijk hebben Tony en ik vanmorgen de zaak waarschijnlijk opgelost. Tony is nu een verdachte aan het verhoren.' Vanbruane keek verbaasd op: 'Hoe kan dat zo snel?' 'Tony heeft me gisteren na werktijd alles verteld. En samen zijn we tot de conclusie gekomen dat het alibi van Wouter van Mechelen te goed was. Vanmorgen hebben we ontdekt dat hij twee dagen geleden een auto heeft gekocht. Dus wij zijn naar die garage gegaan en hij heeft een auto gekocht met een aanbetaling van 10.000 euro. Contant, en hij heeft geen geld opgenomen van zijn rekening. Dus wij vragen ons af hoe hij aan dat geld komt. Dat is Tony nu aan hem aan het vragen.' Legde Britt uit. 'Ik had een afspraak met jou, je zou je drie dagen niet met politiewerk bezighouden.' Zei Vanbruane. 'Het was na werktijd,' verdedigde Britt zich. 'Het is al goed, ik ben veel te blij dat er een oplossing in zicht is. Ik was al bang dat het een onopgeloste zaak zou worden. Ga nu maar om die Wouter te verhoren,' zei Vanbruane. En Britt ging. Vanbruane keek haar na: 'Ze is de beste agent die we hebben. Ze vindt bijna altijd de oplossing. Vind je het gek dat ze haar gemist hebben?' dacht ze.

'Hij heeft bekend,' zei Tony toen Britt naar buiten kwam. 'Dat heb je snel gedaan,' zei Britt, 'Vertel.' 'Zijn auto was in afgekeurd en hij kon er dus niet verder mee rijden. Om te werken heeft hij een auto nodig. Eerst ging hij naar de bank voor een lening, maar de bank wilde de lening niet geven. Toen dacht hij aan een manier waarop hij snel geld kon verdienen. Hij belde een oude maat op. In ruil voor een tip voor een grote slag wilde hij 10.000 euro. Zijn maat heeft het aanbod geaccepteerd en de overval gepleegd. Pasmans en Raymond halen hem nu op.' Zei Tony. 'Dus we hebben nu ook de persoon die de overval heeft gepleegd.' Zei Britt blij.

'Ik heb niets gedaan!' schreeuwde Johan With toen Pasmans en Raymond binnenkwamen. 'Doe hem maar in verhoor 2,' zei Britt. Ze waarschuwde Tony en liep het verhoor binnen. 'Die overval op de elektronica winkel, daar weet jij dus niets van,' begon ze. 'Ik heb niets gedaan.' Zei Johan With weer. 'Dan heb ik een probleem, iemand heeft gezegd dat jij die overval hebt gepleegd. Het maakt mij niets uit dat jij niets zegt. Het kan alleen helpen als jij de namen geeft van de mensen die je geholpen hebben. Rechters zijn daardoor meestal iets minder zwaar in hun straffen.' Zei Britt. 'Maar ik heb niets gedaan!' riep Johan With weer. 'Rechters zijn ook minder streng als je gewoon bekend, dat scheelt meestal ook in straf.' Zei Britt rustig. 'Ik zeg toch dat ik niets heb gedaan!' riep Johan weer. 'Ok, dan moet je het zelf weten, maar ik waarschuw je. Als jij alleen voor die zaak opdraait krijg je zeker een veel zwaardere straf. Misschien scheelt het wel een paar jaar.' 'OK, ik beken, maar ik verraad mijn maten niet. Dat zouden ze bij mij ook niet doen.' Zei Johan. 'Nou vertel dan maar hoe het is gegaan.' Op dat moment kwam Tony binnen. 'Kan jij even aan meneer hiernaast vragen met wie Johan With vaak samenwerkt en kijk ook eens in zijn verleden. Hij wil zijn maten niet verraden.' Fluisterde Britt haar toe en Tony ging weer weg. 'Ik hoorde dat er die dag een extra grote bestelling zou zijn. Ik heb besloten om een ramkraak te doen. Met het busje ben ik door de ruit gegaan. Ik heb de kluis gekraakt en zo veel mogelijk spullen in het busje gestopt.' Zei Johan. Britt schreef alles op en vroeg nog om een paar details. Tony kwam weer binnen: 'Marco Hoeve en Gerrit de Man worden opgehaald voor verhoor. Zij zijn zeer waarschijnlijk zijn mededaders.' Zei Tony. 'Dat is mooi, dan ben ik hier klaar.' Samen verlieten ze het verhoor. 'En opgelost?' vroeg Vanbruane. 'Zijn waarschijnlijke mededaders worden nu opgehaald en Pasmans en Raymond gaan ze verhoren, want wij hebben nu pauze.' Zei Tony. Vanbruane lachte: 'Jullie hebben goed werk geleverd.' 'Britt heeft goed werk geleverd,' zei Tony. 'Dat valt wel mee, jullie hadden het meeste al gedaan.' Zei Britt. 'Ik ben blij dat je er weer bent,' zei Vanbruane.

'Opgelost,' zei Pasmans triomfantelijk. 'En we weten ook waar de buit ligt. Ben en Sel zijn die nu aan het halen. Ze hebben die overval inderdaad met zijn drieën gepleegd. De tip kwam van Wouter. Het was dus geen toeval.' 'Britt, wat ben ik blij dat je er weer bent,' zei Sel toen hij binnenkwam. 'Daar sluit ik mij bij aan,' voegde Ben daaraan toe. Raymond liep naar Britt toe: 'Je bent op het juiste moment teruggekomen, want Pasmans begon echt door te slaan en hij is beter te genieten als een zaak is opgelost.' Britt moest even lachen. Ze was blij dat ze er weer was, maar al die lofuitingen, daar moesten ze maar mee ophouden. 'We hebben die zaak samen opgelost, ik ben er zeker van dat jullie uiteindelijk ook door hadden gehad dat het alibi van Wouter gewoon te goed was.' 'Misschien,' antwoordde Tony.

Einde

Ietje_Pool