Problemen

Johan zat op de sofa en Britt kwam erbij zitten, nadat ze met twee koffie`s aankwam. Ze zette zich dicht naast Johan en leunde iets tegen hem aan. Hij legde zijn arm achter haar rug langs en liet zijn hand op haar buik rustte. Nu ze er zo over gepraat hadden deed hij bijna niets anders meer, tenminste als daar de gelegenheid toe was. Hij kon niet van haar afblijven. Zo trots was hij op haar en de toekomstig kleine van hun. Britt genoot steeds meer van al zijn aandacht, ze was blij dat hij sinds dat ze over zijn nare ervaringen bij de zwangerschap van Simon hadden gepraat hij zo los was gekomen, al duurde het wel een aantal dagen voor hij weer zei dat hem iets dwars zat. Maar nu was dat over, de zwangerschap verliep prima en was nu in de zesde maand, helemaal zonder problemen.
Johan wreef met zijn duim over de buik van Britt, die daarvan genoot. Van zijn aanrakingen, zo teder, zo passievol en vooral vol liefde. Hun relatie was veel intenser geworden de laatste tijd. Het was als nooit te voren. Britt legde haar hand op die van Johan en wreef daar voorzichtig over. 'Wil je je koffie zo?' vroeg Johan terwijl hij al iets naar voren boog om die voor haar te pakken. 'Nee, laat nog maar even staan. Ik zit net zo lekker.' Johan liet zijn lichaam weer terug zakken en gaf haar een teder kusje op de wang. En hij keek nog eens naar de buik van Britt, die steeds mooiere vollere rondingen aannam. 'Weet je Britt?' vroeg Johan voorzichtig. Britt draaide haar hoofd iets zodat ze hem kon zien. 'Ik wist niet dat een zwangere vrouw zo mooi was en ook niet dat het zo mooi was om een zwangerschap als man mee te beleven.' Britt was helemaal ontroerd door wat Johan zei. Deze zwangerschap was heel anders als met Mark, maar dan was Mark ook wel iemand heel anders. Het was op deze manier voor haar ook een heel nieuwe ervaring. Het was dan wel in het begin moeilijk met Johan, met zijn "afstandigheid" maar nu was het fantastisch. Britt wist eigenlijk niet wat te zeggen hierop. Dus draaide ze zich maar om en gaf Johan een innige zoen. 'Maak ik je nu verlegen?' Britt schudde van niet, maar Johan had wel door dat hij haar had geraakt met wat hij net zei.

Tegen de tijd om naar bed te gaan neemt Britt nog snel een douche, lekker warm het bed in, dat vindt ze heerlijk. Maar ze had niet in de gaten dat terwijl zij onder de douche stond dat Johan zich ook klaarmaakte om bij haar onder de douche te komen. Ineens voelde Britt dat haar schouders werden gemasseerd. 'Hmm' Britt genoot ervan. Johan pakte wat douchecrème en begon Britt haar lichaam geheel in te smeren, voorzichtig van boven naar beneden.

Midden in de nacht schrok Johan wakker. Hij zat recht op in zijn bed, hij was geschrokt door wat hij net had gedroomd. Het was een regelrechte nachtmerrie. Het eerste wat hij deed was naast zich kijken, kijken naar Britt. Hopen dat ze hier niets van heeft gemerkt, maar ze lag nog prinsheerlijk te slapen. Johan lukte dat niet meer, niet bij de gedachte die er tijdens zijn droom daarnet door zijn hoofd spookten. Dat hij Simon moest afstaan aan zijn ex, omdat hij nu een nieuw leven had, met een nieuwe vrouw en nieuw kind. Ze kon het niet hebben en was verschrikkelijk jaloers.
Nu bedacht hij zich dat ze inmiddels wel wist van dat hij samen met Britt een kindje verwachtte maar nu hij er zo over nadacht realiseerde hij zich dat ze nog niets wist van hun voorgenomen huwelijk. Wat hem benauwde. Hoe heeft hij dat eigenlijk iets van 5 maanden voor zich kunnen houden. Voor haar dan wel, ze hadden toch al hun lief en leed samen, jarenlang gedeeld, maar dit heugelijke nieuws was voor haar nog nieuw.

Uiteindelijk viel Johan wel weer in slaap, maar dat was rond een uur of vijf, dus hij moest er wel al weer vrij snel uit, of eigenlijk Britt, want haar wekker gaat over een half uur. De wekker die hem ook altijd wekt.
Ongeveer een half uur later ging de wekker van Britt, die wel vrij snel uit was, maar niet snel genoeg om te voorkomen dat hij Johan ook wekte. 'Sorry.' 'Britt, het is niets.' Britt gaf hem een kus 'Slaap nog maar lekker verder.' Johan legde zich weer terug in bed, maar echt lekker lag hij niet.
'Slapen gaat beter met je ogen dicht hoor.' Plaagde Britt hem, omdat hij naar haar lag te kijken. 'Maar de keus tussen slapen en slecht dromen of naar jou te kunnen kijken is niet moeilijk Britt.' Britt draaide zich glimlachend naar hem toe. 'Charmeur, en dat al zo vroeg in de morgen.' 'Niet iedereen kan zeggen dat hij op dit uur naar de mooiste vrouw op aarde kan kijken.' Terwijl hij dat zei stapte hij uit bed en kwam achter haar staan, heel dicht achter haar, of eigenlijk gewoon tegen haar aan. 'De mooiste vrouw, hè?' 'De aller mooiste en vooral aller liefste.' Johan wreef voorzichtig met zijn handen over de buik van Britt. 'En aller zwangerste zeker? Of aller dikste?' 'Zwanger wel, maar niet dik. Mooi, dat wel, prachtig zelfs.' Zo veel complimentjes had ze nog nooit gehad, in een keer en zeker niet zo vroeg op de morgen, ze had het gevoel dat er wel iets achter moest zitten. Ze draaide zich om. 'En wat heb je allemaal bekokstoofd?' Johan fronste met zijn wenkbrauw en Britt wist nu niet wat ze daarvan moest denken. 'Niets, helemaal niets' en hij gaf haar een kus. 'Helemaal niets.'

Omdat Britt vandaag zo extreem vroeg was begonnen, was ze ook redelijk vroeg thuis en kon ze Simon van school halen. Maar tot haar grote verbazing stond zijn moeder daar ook op hem te wachten, Britt liep naar haar toe. 'Hey' begroette ze haar vriendelijk. 'Hey Britt, hoe lang moet je nog?' 'Ongeveer 3 maanden.' 'Spannend, weet je al wat het wordt?' 'Nee, heb nog geen idee en wil het eigenlijk ook helemaal niet weten. Blijft spannend tot het eind.' 'Dat had ik ook, maar vindt Johan dat ook?' 'Wat wil je zeggen?' 'Die wou het perse weten. Daar had ik wel spijt van, laat je niet door hem beïnvloeden.' 'Bedankt.' Britt wist eigenlijk niet wat anders daarop te zeggen, wel vreemd, want ze had Johan er nog helemaal niet over gehoord, dat hij wou weten wat het zou worden. Ook toen de gynaecoloog ernaar vroeg zei hij dat hij het niet wou weten. 'Wacht je ook op Simon?' Vroeg Britt uiteindelijk. 'Had Johan niet gezegd dat ik vandaag met Simon naar mijn ouders zou gaan?' 'Ehm, niet dat ik me kan herinneren. Sorry.' 'Dat maakt helemaal niet uit Britt. Ik vind het lief dat je er bent, dat je Simon als een soort eigen zoon bent gaan zien. Maar laat hem niet vallen, als de kleine van jullie er eenmaal is. Ik weet nog dat toen Johan en ik niet zo lekker meer ging, dat ik zwanger was van ons tweede. Hij wist het niet, ik wou ook niet dat hij het wist, dat had nog meer problemen gemaakt. Ik ben zeker. Ik kan je dus enkel waarschuwen Britt.' Britt wist niet wat ze hoorde. Dit kon toch niet waar zijn. 'Wat erg voor je, ik wist dat niet, sorry.' 'Het is niet erg Britt. Maar vind je het goed als ik Simon dan vandaag meeneem, ik breng hem vanavond na het eten weer naar jullie terug.' 'Prima, dan zie ik je vanavond wel. Veel plezier en doe Simon de groeten.' Britt draait zich om en loopt terug naar de auto, ze snapt er nog steeds niets van. Ze snapt niets van wat haar net verteld werd, maar ze snapt het ook niet dat Johan haar niets heeft gezegd dat Simon vandaag met zijn moeder meeging.

Britt zat op de sofa een boek te lezen toen Johan thuiskwam. Johan liep naar Britt toe en gaf haar een kus op de mond. 'Hey schoonheid.' 'Hey' en Britt sloot haar boek, die ze naast zich op de sofa legde. 'Johan, waarom wist ik niet dat Simon vandaag bij zijn moeder was? Ik stond op school op hem te wachten en daar hoorde ik dat hij naar opa en oma ging.' 'Simon is bij haar ouders?' 'Ja, hoezo?' Britt zag Johan vanbinnen beginnen te koken en dat hij stond te vloeken, dan wel zonder geluid te maken, maar ze wist wel hoe de mondhoeken van iemand stonden als die "shit" zei. 'Wat is er Johan?' 'Verdomme Britt, ik had het haar niet moeten vertellen, ik had het haar niet moeten vertellen!' Britt snapte er even helemaal niets van. 'Kom eerst eens even rustig zitten.' Johan keek haar aan en ging op de sofa zitten, maar wel aan de andere kant, uit de buurt van Britt. 'Het spijt me Britt, het spijt me zo verschrikkelijk.' Britt stond op en kwam naast hem zitten, terwijl hij net zijn hoofd in zijn handen liet zakken. 'Het spijt me zo.' Britt snapte er met de seconde minder van, maar wat kon ze nu eigenlijk doen? Een arm om hem heen leggen en hem proberen te troosten. Dat kon ze doen, maar dan wist ze nog wel steeds niet waar het over ging. 'Johan, wat moest je haar niet vertellen?' 'Ik had vannacht gedroomd dat . ehm . dat . Britt, ik had haar nog niet verteld dat wij gingen trouwen.' Britt keek eerst Johan aan en daarna keek ze direct naar de ring om haar vinger, die ze van Johan had gekregen toen hij haar ten huwelijk vroeg. 'En vannacht . vannacht droomde ik dat nu wij samen waren, gingen trouwen, de kleine . en . en hoe gelukkig wij waren, dat ik haar dat ging vertellen . dat we gingen trouwen dan. De rest wist ze al. Ik bedoel, dat je in verwachting was, dat wist ze al van mij, waarschijnlijk van Simon en ze heeft je vaak genoeg gezien, met je buik.' Op de een of andere manier voelde Britt dat er iets heel naars aan zat te komen, het beviel haar niet hoe Johan praatte. Zo moeilijk toch eigenlijk wel, zo niet Johan. En "met je buik", die kwam niet goed op haar over. Ze kroop dichter tegen Johan aan en begon door zijn haar te wrijven. Maar Johan duwde haar weg. 'Laat me even Britt, laat me even.' Britt liep naar de keuken en pakte een glaasje water. Ze dronk die in een keer leeg, het deed haar zeer, alles wat Johan net zei en vooral hoe hij nu deed. Ineens kwam dat gesprek van vanmiddag boven. Dat gesprek met Simon`s moeder.

Na ongeveer vijf minuten kwam Britt terug de kamer in en ging aan tafel zitten, waar ze haar laptop te voorschijn haalde en wat begon te werken. 'Britt. Britt?' Britt draaide haar hoofd in de richting van Johan. 'Britt, kom eens.' Johan legde zijn hand op de sofa neer, als gebaar dat ze daar kon zitten. Britt kwam langzaam daarheen en ging naast hem zitten. 'Ik ben vanmorgen, nadat ik Simon naar school had gebracht naar haar toe gegaan. Ik . ehm . ik wou weten wat mijn droom te betekenen had. Ik heb haar verteld, verteld dat wij gaan trouwen.' 'Maar?' 'Het was precies een nachtmerrie Britt, een nachtmerrie.' 'Zoals vannacht. Ik merkte het aan je gedraai.' 'Sorry Britt, sorry. Maar ze reageerde precies zo, zoals ik hoopte dat het niet zou gaan. Ze eiste Simon voor zich op. En ze zei dat ik jou nu had en de kleine, die opkomst is. Dat ik de voogdij van Simon maar nu beter aan haar kon geven. Omdat ze hem maar eens in de twee weken ziet, in de weekenden. Dat het voor Simon beter was en dat ze er nu direct werk van ging maken.' Britt zat met grote ogen en tranen in de ogen voor zich uit te staren, ze kon niet geloven van wat Johan haar net vertelde. Ze had op school eigenlijk niets vreemd gemerkt. Wel dat ze vreemde dingen zei, maar niet vreemder als normaal. Hoe lullig dat ook klinkt. 'Britt?' Johan klonk geëmotioneerd. 'Britt?' Britt keek Johan aan en zag dat hij inmiddels rode ogen had en zijn tranen probeerde tegen te houden. 'En daar loop je nu al de hele dag mee rond?' 'Ik durfde het je niet te vertellen Britt, ik was bang dat . Ik weet het niet Britt. Ik ben bang dat nu alles mis zal gaan.' Britt legt haar armen om Johan heen en begint hem te troosten, of eigenlijk begint ze samen met hem te huilen.

Later op de avond, zitten ze nog steeds samen op de sofa, dicht tegen elkaar aan. Johan wrijft over de wang van Britt. 'Sorry Britt, dat ik het je niet verteld heb. Maar wanneer komt Simon eigenlijk thuis?' Britt kijkt op haar horloge. Ook zij laat nu geluidloos wat schuttingtaal los. Met op elkaar dichtgeknepen lippen zegt ze 'Na het avondeten. Dat zei ze.' Johan kijkt ook op zijn horloge en ziet dat het al tegen tienen loopt. Britt krijgt weer tranen in haar ogen. 'Sorry Johan, sorry.' Ze laat huilend haar hoofd tegen zijn schouder vallen. 'Ssst Britt. Ssst.' Johan geeft haar een kusje op d`r voorhoofd. 'Britt, het komt goed, geloof mij.' Hoe het kwam dat Johan nu ineens zo zeker was, weet ze ook niet, maar was daar wel blij om.

Britt kan maar niet in slaap komen, zeker nu ze weet dat Simon niet thuis is. Maar dat hij bij zijn moeder is. Niet dat haar dat ongerust maakt, ze kan zich niet voorstellen dat ze Simon iets zou aandoen, maar het feit dat ze heeft gelogen tegen haar op het schoolplein en Johan probeerde zwart te maken, dat doet haar zeer. En dat ze Simon dan niet gewoon aan het eind van de dag terug heeft gebracht.
Johan slaat een arm om Britt heen. 'Slaap je al?' Johan had het gevoel dat ze niet sliep. Britt pakt zijn hand vast en verdrietig zei ze dat ze nog niet sliep. 'Ik snap het niet Johan. Echt niet.' Johan trok Britt dicht tegen zich aan, maar mijdt op alle mogelijke manieren haar buik. Britt was niet zeker, tot ze voelde dat hij opzoek was naar haar arm om overheen te wrijven en het moment dat hij haar buik raakte trok hij direct zijn hand terug. Dit deed Britt dubbel zoveel pijn en wurmde zich uit Johan`s armen. Ze stapte het bed uit en liep naar de keuken om wat drinken te nemen.
Na een half uur was ze nog niet terug en dat maakte Johan ongerust. Hij liep naar de keuken, maar zag Britt daar niet, vervolgens liep hij naar boven, naar de kamer van Simon. Daar zag hij Britt op bed liggen, met een knuffel in d`r armen en wenend. Johan besloot haar te laten liggen. En ging terug naar hun bed, waar hij zelf nu naar het plafond lag te staren en bij hem verschenen nu ook langzaam tranen in zijn ogen.

Om half zes ging de wekker voor Britt, maar die lag nog boven, dus Johan moest het bed uit. Zachtjes liep hij naar boven, naar waar Britt nog lag te slapen. Het was gister een zware emotionele dag en het leek hem beter haar voor vandaag ziek te melden.
Toen Britt om half tien wakker schrok liep ze naar beneden, waar ze op tafel een briefje zag liggen van Johan.

Britt,

Ik heb je voor vandaag ziek gemeld. Gister was een zware
dag en je was kapot, althans dat leek je. En het leek mij
verstandiger jou vandaag wat rust te geven.
Ik hoop dat je het niet erg vind. Anders geef je mij de schuld.
Ik ben toch de rede dat het nu allemaal niet zo gaat als je
of zoals we zouden willen. Ik maak weer eens dingen kapot
en ben je niet tot hulp zoals je misschien zou willen of zoals
ik dat wil.

Ik zie je vanavond wel weer.

Liefs Johan.

Britt was eigenlijk een beetje aangeslagen door het briefje, maar wel blij dat hij haar had laten doorslapen en haar had ziek gemeld, al was ze nooit echt ziek geweest eerder. Maar een ding begreep ze nog steeds niet, dat hij gister net zoals in het begin van haar zwangerschap, al was het toen anders, het aanraken van haar buik ontweek. Het aanraken van de kleine ontweek. Ze begon angst te krijgen dat hij het niet wou of dat het een soort van belemmering was. Ze wist het even niet meer. Ook niet, nu Simon er niet was. Moet ze hem nu vanmiddag van school halen, of is zijn moeder haar weer voor. Of misschien is hij wel helemaal niet op school.

Tussen de middag kwam Johan even thuis. Hij moest een dossier halen dat hij vanmorgen was vergeten. 'Had je m`n briefje gevonden?' was het eerste dat hij vroeg toen hij binnenkwam. 'Die heb ik gelezen ja. Maar .' Britt kon niet eens haar zin afmaken. 'Ik moet weer weg, sorry.' En snel gaf Johan Britt nog een kus. Britt bleef overdonderd zitten.

Britt liep gespannen het schoolplein op, rond kijkend of ze Simon z`n moeder zag of Simon, want de school begon net uit te lopen.
Nadat ze ongeveer 5 minuten had staan wachten zag ze nog geen Simon, maar wel Mark, ze liep naar Mark toe. 'Hey Mark, is Simon al weg?' 'Die was helemaal niet op school vandaag. Was eigenlijk al verbaasd u hier te zien.' Britt schrok even, maar herpakte zich snel. 'Owh. Toch bedankt.' 'Volgens mij is hij gewoon ziek hoor.' 'Ik had mijn gsm uit staan op het werk, zal wel een telefoon hebben gemist. Dank je.' En Britt liep weg.
Verdrietig kwam ze thuis, waar ze zich op bed legde en begon te huilen.

Johan die niet veel later binnen kwam zag haar liggen en ging op de rand van het bed zitten, wreef voorzichtig over haar arm en hoopten dat ze toenadering zou zoeken, maar ze keek omhoog, zag dat Johan er zat en legde zich weer terug. 'Laat me maar even Johan.' Johan liep naar de keuken en haalde een glas water voor Britt, dat hij naast bed zette.

Het doet Johan pijn Britt zo te zien, vooral dat ze hem niet toelaat haar te troosten. Ook begint hij steeds meer en meer in te zien dat het zijn ex toch aan het lukken is om hun uiteen te drijven, nu ze wist dat het echt was. Misschien dacht ze, een kind krijgen kan een ongelukje zijn, maar trouwen, dat is geen ongeluk. Dat is geluk. Het leek wel of ze het Johan niet gunde om gelukkig te zijn. Nu leek hij niet alleen Simon kwijt te zijn, maar ook Britt leek hem uit de vingers te glippen en als hij iets niet wou, is het dat wel. Ineens schoot hem in gedachte wat hij een keer aan Britt had geschreven, toen hij haar had aangereden. Dat hij zowel Simon als haar uit zijn leven zou laten verdwijnen om zich niet schuldig te voelen of misschien om zijn geweten te sussen. Nu begrijpt hij niet dat hij dat ooit had geschreven.

Ook deze avond sliepen ze gescheiden, dat was niet het enige dat ze gescheiden deden. Ze hadden ook al gescheiden gegeten, of laat hij het anders stellen, hij had gegeten en gevraagd of Britt iets wou, maar Britt negeerde hem gewoon totaal en had ook nog niets gegeten.
Johan kon maar niet in slaap raken en liep naar boven, naar Simon`s kamer, waar Britt alweer in zijn bed lag te slapen. Hij ging op de bureaustoel zitten en keek naar hoe Britt lag te slapen. Ook vroeg hij zich af wat hij nu moest doen, in geval met Simon, maar ook vooral met Britt.

De volgende dagen liepen ze nog steeds langs elkaar heen. Sliepen ze beide apart, of eigenlijk sliep Britt en werd bekeken door Johan, hij kon niet slapen, niet alleen. Maar deze avond schrok hij toen hij de kamer van Simon inkwam. Hij zag zijn ring op het nachtkastje van Simon liggen. De ring die hij haar had gegeven bij zijn huwelijksaanzoek. Die ring had ze nog nooit afgedaan. Al haar andere ringen deed ze wel `s nachts af, maar deze niet. Johan liep direct uit de kamer en ging naar beneden. Ging op de sofa zitten, hurken opgetrokken en begon stilletjes te wenen. Hij leek nu echt alles te verliezen. Hij had Simon al een week niet gezien en kon ook op geen enkele manier contact vinden met hem of zijn moeder. Hij had hem al als vermist of iets opgegeven bij de politie. Vermist was niet het juiste woord, maar ontvoering vond hij weer overdreven. Maar nu zag hij Britt door zijn vingers wegglippen. Het was zijn schuld, eigenlijk sinds dat Simon er niet meer is, niet thuis is in ieder geval.

Britt kwam rond kwart voor zes de trap afgelopen en was blij dat dit de laatste dag was dat ze zo vroeg uit haar bed moest. Ze liep naar de badkamer, maar was verbaasd Johan niet in bed te zien liggen. Ze schonk er op dat moment verder even geen aandacht aan. Ze moest zich eigenlijk haasten, want had zich al overslapen.

Op het werk kreeg ze een mail binnen van Johan.

Lieve Britt,

Ook jij zal wel door hebben gehad dat het nu niet gaat tussen
ons. Nu Simon "weg" is. Het heeft ons uiteen getrokken. Of
geduwd, ik weet niet wat. Maar het gaat zo niet langer.
Ook heb ik gezien dat je, je ring niet meer om hebt, dat deed
me verschrikkelijk veel pijn om te zien, daarom denk ik dat
het beter is dat ik even niet in je buurt ben. Zoals ik al eens
eerder, een hele tijd geleden in een brief schreef. Ik wil je geen
pijn doen of eigenlijk wil ik je geen extra pijn doen, het beste
wat ik nu kan doen is je gewoon gerust laten. Dat je weer tot
jezelf kan komen, daar heb je mij niet voor nodig. Ik wil er
graag voor je zijn, dat weet je, maar nu kan ik het niet, ik kan
het gewoon niet.


Je weet hoe je me kan bereiken, maar doe dat alleen als het
nodig is. Maar dat bleek zelfs de afgelopen paar dagen niet
voldoende te zijn. Je had genoeg gelegenheid, volgens mij,
om mij toen erbij te betrekken. Maar je deed het niet, ik
verwacht nu dus niet dat ik wat van je hoor.

Sterkte Britt. Ik weet dat het je gaat lukken. Nu hoop ik
alleen nog dat het ons ook gaat lukken.

Ik hou van je.

Johan.

Het leek of bij het lezen van deze mail haar wereld instortte. De tranen liepen over haar wangen en ze wist niet hoe snel ze naar het toilet moest. Sofie had geen idee wat er gaande was en toen Britt weg was begon ze de mail te lezen en was geschrokt. Ze wist wel dat Simon "weg was". Maar niet dat dit hun twee uit elkaar dreef.
Zelfs Sofie deed het pijn om die mail te lezen, vooral "ik verwacht nu dus ook niet dat ik wat van je hoor". Ze begreep direct dat Britt kapot was, maar vroeg zich af hoe kapot Johan wel niet moest zijn, dat hij in staat was zo`n mail te schrijven. Ze bedacht zich dat tijdens het schrijven van deze mail heel wat tranen hebben moeten vloeien. Net zoals nu het geval was bij Britt. Sofie liep naar de toiletten en klopte op de deur. 'Britt? Britt?' 'Laat me gerust, alsjeblief. Laat me gerust.'

Aan het eind van de dag liep Britt met haar tas tegen zich aangeklemd naar de auto. Wetende dat ze in een leeg huis zou thuiskomen zonder Johan en dadelijk weer alleen. Alleen met een klein kind. Het kind van haar en Johan. Nu ook wist ze dat ze Simon kwijt was. Er was nu toch geen reden meer dat ze hem nog zou zien. Ze had geen dochter meer met wie hij speelde, ze ging niet meer met zijn vader. Misschien dat zijn stief broertje of zusje hem af en toe nog naar haar zou brengen, maar ze rekent nergens op.

Ze wou Johan wel bellen, maar wat moest ze zeggen. Dat ze spijt had van alles. Ineens werd ze uit gedachte gehaald door de bel. Zou het Johan zijn? Ze liep naar de deur en opende die, tot haar stomme verbazing stond daar Simon, samen met zijn moeder. 'Het spijt me Britt, maar ik kan dit niet. Ook Simon wou terug.' Simon liep naar Britt en ging voor haar staan en liet Britt haar armen om hem heen slaan en hem dicht tegen haar aandrukken. Hij was blij weer vertrouwd te zijn. Niet dat hij zijn moeder niet mocht, maar gewoon, zo vaak, ze is dan heel anders. 'Dank je mam.' Ze draaide zich om en liep weg. 'Dit zal niet weer gebeuren, dat beloof ik je.'

Simon ging op de sofa zitten. 'Waar is papa?' Britt kwam naast Simon op de bank zitten, die direct dicht tegen haar aankroop en even voelde aan haar buik. 'Johan is . ehm . je papa is weg.' 'Tot wanneer?' Britt trok Simon iets dichter tegen zich aan. 'Ik weet het niet Simon, ik weet het niet.' Terwijl ze dit zei, hoorde Simon het verdriet in haar stem naar boven komen. 'Ik ga hem bellen, hij moet komen.' Britt wist dat ze hem niet kon vragen om daar even mee te wachten, hij had zijn vader tenslotte ook al een paar dagen niet gezien. Al wou ze liever Johan nu even niet zien. Terwijl Simon Johan belde ging Britt naar boven, haar spullen uit de kamer van Simon halen. Nu zag ze tot haar grote verbazing dat Johan het doosje van de ring op zijn nachtkastje had gezet. Misschien als teken dat ze hem nu gewoon beter kon opbergen. Ze schoof het doosje aan de kant en ging op het bed van Simon zitten en begon te huilen.

Niet veel later hoorde ze de deur open gaan, van beneden. 'Pap!' Ze wist direct dat Johan er was. 'Hey jongen. Hoe gaat het?' 'Ik ben helemaal oké.' 'Gelukkig. Ik maakte me zorgen om je, man.' Johan sloot Simon in zijn armen en drukte hem dicht tegen zich aan. 'Kom je, dan gaan we naar huis.' 'Maar dit is thuis.' 'Nu even niet meer Simon.' 'Mag ik dan eerst Britt dag zeggen?' Voor Johan de kans kreeg om te antwoorden liep Simon al naar boven, want hij had haar de trap op horen lopen terwijl hij zijn vader belde. 'Britt?' Voorzichtig liep hij zijn kamer binnen en Britt veegde snel de tranen uit haar gezicht. 'Ik ga met papa mee.' Hij zei het zo verdrietig, dat Britt weer begon te huilen. Hij liep naar Britt toe en gaf haar een dikke knuffel. 'Die is ook van papa.' Britt klemde Simon even tegen d`r aan. 'Doeg.'


'Pap, ik wil naar Britt.' Johan wist niet wat hij hoorde, hij wist wel dat Britt en Simon inmiddels close waren en dat Simon haar zag als een soort van moeder. Maar hij had niet verwacht dat Simon meer drang had om naar Britt te gaan als naar zijn echte moeder, die wou hij even niet zien, en was blij dat het nog twee weken duurde voor hij weer moest. Afgelopen weekend vond hij verschrikkelijk. 'Zal ik ze bellen dat ze je morgen uit school haalt?' 'Ik wil nu.' Johan liep naar de telefoon en draaide het nummer van Britt. 'Britt.' 'Sorry dat ik bel, maar Simon wil naar je toe.' 'Johan?' 'Kan hij komen? Dan zet ik hem dadelijk af.' 'Jullie mogen altijd komen, dat weet je.' 'Dat weet ik niet Britt, daar heb ik nochtans weinig van gemerkt. Je hebt niets laten horen.' 'Wat moest ik dan?' Ook nu begon ze weer te huilen, elke keer als ze de naam Johan hoorde of even aan hem dacht kwamen er tranen in haar ogen. 'Elke keer als ik al aan je denk, breekt er iets in me. Voel ik een leegte.' Johan hoorde direct dat ze huilde. Hij legde de haak op, hij kon het niet horen, hij kon haar niet horen huilen. 'Kom Simon, ik zet je af bij Britt.'

Samen reden ze naar het huis van Britt. Johan zette Simon voor de deur af. 'Kom je niet even mee pap?' 'Nee, het lijkt me beter van niet. Ik kom je ophalen om 7 uur, is dat goed?' 'Ik bel wel, goed?' 'Prima.'
Simon belde bij Britt aan, ze had wel al een idee dat Johan er niet bij zou zijn. 'Hey Simon, kom binnen.' 'Noem me alsjeblief zoals je vaker doet gewoon kleine jongen van me.' 'Oké. Kom hier dan lekkere vent.' Simon rent naar Britt toe en geeft haar een enorme knuffel. 'Zo beter?' Als bevestiging gaf hij haar een kus op de wang.

Tegen 7 uur zat Johan in zijn auto te wachten, hij was vergeten dat Simon had gezegd dat hij zou bellen. Johan liep naar Britt d`r loft en belde aan. Simon en Britt waren nog aan het eten, ze hadden het heel gezellig. Het was gewoon alsof Johan gewoon een avond aan het werk was, het was als vanouds. Alleen wisten zowel Simon als Britt dat het einde anders zou zijn. Britt stond op en liep naar de deur. 'Johan?' Op de achtergrond hoorde hij Simon zeggen 'Pap?' 'Wil je binnenkomen Johan? We zijn nog aan het eten. Heb je eigenlijk al gegeten?' Johan had nog wel niet gegeten, maar knikte van wel. 'Ik zal Simon wel even halen.' 'Britt, wacht. Ik heb eigenlijk nog wel honger.' Britt was blij dit te horen, maar ze was nog blijer hem te zien.
Johan volgde Britt en ging aan tafel zitten, waar Britt voor hem een extra bord haalde. 'Pap, het is heerlijk, je weet niet wat je mist.' 'Ik mis niets, ik eet ook wat mee.' Simon keek zijn vader blij verrast aan. Britt zette een bord voor Johan neer en legde het bestek erbij. Toen zag Johan dat Britt haar ring weer omhad. Hij besefte op dat moment ook hoeveel hij haar miste en hij spijt had van de brief die hij haar had geschreven, maar wat voor zin had dat nu nog. Het was kapot. Het mooiste uit zijn leven was weg, er zat een gat binnen in hem.

Na het eten ging Simon nog even naar boven en Britt ging op de sofa zitten. Maar stond alweer vrij snel op. 'Wil je misschien iets drinken?' 'Nee, bedankt.' Ze ging weer zitten en Johan liep ook in de richting van de sofa en kwam naast haar zitten. Beide kregen ze een warm gevoel van binnen. Ze miste elkaar zo intens. Britt liet dat merken, door haar hand op zijn been te leggen, Johan kreeg hierbij zo`n warm gevoel van binnen dat hij direct dacht dat dit de kans was om Britt terug te winnen. Hij legde zijn hand op de hare en nam die vast. Hij draaide zich iets en keek haar aan, hij zag het verdriet en de pijn in haar ogen. Hij keek naar haar buik en hoe ze daar met haar andere hand overheen wreef. Weer keek hij naar haar gezicht en voorzichtig, terwijl hij haar recht in de ogen keek, legde hij zijn vrije hand op haar buik. O, wat had ze dat gemist. Zijn aanrakingen. Zijn alles. Ze wou hem zoenen, maar ze durfde niet. Ze was bang dat ze het zou verpesten, ze was net blij met wat er nu gebeurden. Misschien was het dan toch niet over. Johan wreef nu voorzichtig over haar buik en keek weer naar haar, maar boog zijn hoofd naar haar buik en gaf er voorzichtig een kus op. Hij kwam weer naar boven en keek haar aan, moest hij het doen, haar een kus geven? Of niet? Zou hij het dan verpesten? Nu hij weer in d`r ogen keek zag hij het verdriet en de pijn iets wegtrekken en plaats maken voor een glinstering. Hij zag dat hij haar gelukkig maakte, dat gaf hem zo`n voldoening dat hij de kracht vond om haar voorzichtig te zoenen. Britt voelde zijn zoen aankomen en boog haar gezicht iets in de richting van Johan en voor ze het wisten gaven ze elkaar een zoen.
Britt en Johan hielden na deze kus beide hun ogen even gesloten en genoten na van dit moment. Britt opende langzaam haar ogen en zag hoe Johan zijn lippen over elkaar haalde en er nog van na leek te genieten. Nu opende hij ook voorzichtig zijn ogen. Britt schoof dichter naar hem toe en pakte zijn gezicht vast, waarna ze hem nog een kus gaf. Beide leken ze in de zevende hemel.
Ze kropen dicht tegen elkaar aan en Johan voelde voorzichtig aan de buik van Britt. 'Britt, ik heb je zo gemist.' Bij Britt liepen er nu tranen van geluk over d`r gezicht. 'Hey, niet huilen gekkie.' Johan wreef voorzichtig de tranen uit haar gezicht.

Rond een uur of 10 kwam Simon naar beneden en zag Britt en Johan weer zitten zoals en paar weken geleden. Hij was zo blij dat het weer goed was. Hij ging zijn tanden poetsen en in bed liggen.
'Moet je zo niet naar huis?' Vroeg Britt, terwijl ze dat eigenlijk helemaal niet wou, dat Johan weg ging. Johan keek op zijn horloge 'Ik heb vaag het gevoel dat Simon hier al ligt te slapen. Of had je die voetstappen niet gehoord?' Britt had niets gehoord en maakte dat ook kenbaar. 'Ik denk dat dat niet nodig is. Tenzij jij wil dat ik naar huis ga.' 'Je weet dat ik dat niet wil' zei Britt zachtjes. Johan was blij dat te horen. 'Zullen wij anders zo ook naar bed gaan?' Britt was eerlijk gezegd doodmoe en nam het aanbod van Johan graag aan.

Johan kwam dicht tegen Britt aan liggen en genoot ervan om weer samen te zijn met haar. Hij legde zijn arm over d`r zij en liet zijn hand op haar buik rusten en wreef daar liefdevol overheen. Hetgeen Britt op haar beurt deed over de arm van Johan. Beide genoten ze ervan om weer samen te zijn.
'Ik wil je nooit meer kwijt' zei Britt toen Johan al een tijdje was gestopt met over haar buik te wrijven. Ze hoopte misschien eigenlijk wel dat hij sliep nu ze dit zei. 'Ik wil je echt nooit meer kwijt en houdt zielsveel van je.' Ze schrok toen ze hoorde 'Ik ook van jou en wil je echt nooit meer kwijt Britt.' Britt draaide zich om. 'Ik dacht dat je sliep.' 'Ik dacht precies hetzelfde, maar durfde wat je daarvoor zei niet hardop te zeggen. Maar echt Britt, ik wil je nooit meer kwijt.' Britt gaf Johan als antwoord op die stelling een passionele zoen. Ze wreef door zijn haar heen en kroop helemaal tegen hem aan. 'Heb je trouwens al aan de naam voor die kleine gedacht?' 'Ik heb afgelopen dagen aan iets heel anders gedacht. En dat was jij Johan, ik kon aan niets anders denken.' 'Ik dacht aan twee mensen, of eigenlijk drie, maar een van die drie had ik inmiddels terug en dat was Simon. Verder zat mijn hoofd bij jou en de kleine. Ik heb dagenlang naast de telefoon gezeten in de hoop dat je zou bellen.' 'Ik kon het niet, ik was bang voor je reactie.' 'Nu niet meer doen, alsjeblief.'

De volgende morgen had Johan zijn hand nog steeds op de buik van Britt liggen. Het leek wel wou hij de dagen inhalen die hij had gemist. Hij schrok wakker van Simon, die hem wakker maakte omdat hij zo naar school moest. 'Pap, ik moet zo naar school.' Johan keek op de klok en zag dat hij wel degelijk op moest schieten wou Simon nog op tijd zijn. Hij maakte zich voorzichtig los van Britt en kleedde zich aan zodat hij Simon kon afzetten.

Toen hij daarvan terug thuis kwam, zag hij dat Britt nog heerlijk lag te slapen, hij trok zijn kleren weer uit en stapte terug bij haar in bed, het toeval was dat hij vandaag ook vrij af had. Hij legde zijn arm weer rond Britt en kroop helemaal tegen haar aan en genoot van haar lichaamswarmte. Ineens voelde hij iets tegen zijn hand die op de buik van Britt lag, maar het was niet aan de buitenkant, neen het kwam vanuit de buik van Britt. Opeens bedacht Johan dat het misschien de kleine was die trapte. Voorzichtig wreef hij over haar buik en voelde het nog eens. Hij was nu zo immens gelukkig. Hij gaf Britt een kus in haar nek en keek of ze al wakker was, maar zoals hij zag nog niet.
Ongeveer een half uur later voelde hij een hand voorzichtig over de zijne wrijven, die nog steeds op de buik van Britt lag. 'Goede morgen.' Britt draaide zich om en keek hem super verliefd aan. 'Goede morgen', ze was zo blij dat het weer allemaal goed was tussen hun. Ze wist ook dat dit soort spanningen niet goed zijn voor de baby en was daarom wel blij dat het niet onwijs lang duurde, al was bijna drie weken toch eigenlijk wel verschrikkelijk lang.
Ze gaf Johan een kus. 'Heb je lekker geslapen?' 'Heerlijk, zo weer samen met jou en met jou in m`n armen.' Johan had geen idee hoe blij hij Britt maakte met wat hij net zei. Ze had haar innerlijke geluk teruggevonden. Ze lag recht voor hem en keek hem doortastend recht in de ogen, ze veegde een wimper onder zijn oog vandaan. 'Ik heb je zo gemist Johan.' Als antwoord daarop pakte Johan haar hand vast en keek nog eens naar die ring, waarna hij haar direct een kus gaf. 'Ik jou ook.'


De tijd leek nu voorbij te vliegen, Britt was inmiddels gestopt met werken en genoot er zowaar van om thuis te zijn, ze was blij dat ze nu even niet aan werk hoefde te denken. Er waren namelijk nog verschillende dingen die moesten gebeuren, zo hadden ze nog geen kinderkamer, al was dat niet echt snel van belang, want de kleine zou eerst bij hun slapen, omdat het niet handig zou zijn de kleine boven te leggen en dat hun beneden moesten slapen, want ze hadden wel geen zin om hun kamer naar boven te verplaatsen.
Ze was afgelopen week met Johan een bedje wezen kopen en wat andere kinderspulletjes. Ze had eigenlijk niet echt veel dingen van Dorien bewaard. Nadat Mark was overleden had ze niet het gevoel ooit nog een iemand te vinden waar ze nog een kind mee zou krijgen. Johan had ook niet echt kinderkleertjes van Simon bewaard, maar wat hij nog had lag bij zijn ex en hij wist zeker dat hij dat niet meekreeg.

Toen Johan thuis kwam, hoorde hij allerlei gerommel. Hij liep direct naar hun slaapkamer en zag dat Britt bezig was om het bedje in elkaar te zetten. 'Britt, wacht eens..' Johan zette zijn tas neer en kwam naar haar toe gelopen. Hij legde zijn armen rond haar middel en gaf haar eerst een innige zoen voor hij iets ging doen. Hij pakte voorzichtig de schroefmachine uit haar handen. 'Laat mij maar even' en hij knikte in de richting van het bedje. 'Johan, ik mag dan zwanger zijn, maar ik kan echt wel een bedje in elkaar zetten hoor.' Maar Johan had het bedje al ongeveer in elkaar voor Britt hem een schroef aanreikte. 'Oké, misschien dan niet zo snel als jij het doet, maar ik kan het wel.' 'Daar heb ik ook wel al het vertrouwen in Britt, maar ik help je graag. Dat weet je.' Britt loopt naar hem toe en gaat achter hem staan, ze legde haar armen om zijn middel en keek over zijn schouder naar het bedje. 'Puik werk hoor, van Lancker.' Johan draaide zich om, 'Niet spotte met die naam, hè. Binnenkort draag je die zelf ook' 'Is dat zo?' Britt vond het heerlijk hem op de stang te jagen. 'Ik hoop het, ja.' En net op dat moment voelde Britt de kleine schoppen en ze pakte de hand van Johan en legde die op haar buik. 'Voel eens..' Johan voelde inderdaad een half minuut later ook een trap tegen zijn hand. Samen stonden ze te genieten. 'Zo, Michiels, dat is me nogal een ondeugd.' 'Stil hè, van Lancker.' 'Je weet wat ik net zei hè Britt, niet met die naam spotte.' 'Oké meester.' Johan weet niet wat hij nu van meester moest denken, advocaten heten dan wel meester, maar hij vond het toch altijd een beetje sm-achtig tintje hebben, zeker zoals Britt het nu zei. Britt draaide weg en liep snel naar de sofa. 'Hela, dat gaat zomaar niet. Eerst wil ik een kus voor je weg mag. Hier komen Michiels.' Johan rende achter Britt aan, die rondjes bleef draaien om de tafel, maar opeens uitweek naar het bed, waar ze zich theatraal op liet vallen. 'Je wou wat?' Johan keek haar aan en nam plaats naast haar op bed. 'Ik wou . Ehm . Ik wou ... jou.' En hij pakte haar voorzichtig langs haar zij en trok haar tegen zich aan.


Een paar dagen voordat Britt was uitgerekend begonnen de weeën. Ze ging samen met Johan naar het ziekenhuis, ze had hem gebeld zodra ze voelde dat het zover was.

Een uur of 15 later was de kleine er, het was een meisje. 'En hoe noemt ze?' vroeg de arts. Johan en Britt keken elkaar aan. 'Eveline. Ze noemt Eveline.' 'Dan kan ik u nu vertellen dat Eveline helemaal gezond is. Gefeliciteerd.' Britt en Johan keken elkaar dolgelukkig aan en Johan gaf Brit een kus.
Britt zat met Eveline op bed, toen Johan, samen met Simon de kamer kwam binnen lopen. 'Simon, dat is je kleine zusje, Eveline.' Simon kwam voorzichtig naar Britt toegelopen. 'Wil je d`r even vasthouden?' Simon keek Britt een beetje bang aan, maar knikte wel dat hij haar even vast wou houden. Johan liep naar Britt en pakte Eveline aan en gaf hem aan Simon, hij legde Eveline in zijn armen en keek eerst glimlachend naar Simon en Eveline, maar wendde al snel zijn blik af naar Britt. Die hij op haar beurt dolgelukkig in de richting van Simon en Eveline zag kijken.
Eveline begon te huilen, daar schrok Simon nogal van en Johan stond snel op en liep naar Simon toe. 'Zal ik d`r weer even nemen?' Johan nam Eveline weer over en Simon liep direct naar Britt toe en ging op haar bed zitten, aan de andere kant kwam Johan zitten, met Eveline.

Na 2 dagen mocht Britt al met Eveline naar huis. Ze was blij dat ze haar huis mocht, het ziekenhuis was nu niet haar favoriete plek op aarde om te zijn.
Bij thuiskomst stond haar een versierd huis te wachten. Johan en Simon waren daar gisteravond tot laat mee bezig geweest. 'Wow', dat was het enige dat Britt kon uitbrengen en dan haar hand voor de mond te slaan van verbazing. Johan liep met Eveline op de arm naar hun kamer toe, waar hij Eveline in haar bedje legde en voorzichtig toestopte. Hij bleef een paar minuten kijken voor hij terug ging naar Britt en Simon, die inmiddels op de sofa zaten. Hij zag ook al dat de koffie pruttelde.
Midden op de dag ging de bel, het waren de ouders van Britt en Mark, die gezamenlijk kwamen. Britt was blij om te zien dat de ouders van Mark nu nog steeds zo begaan met haar waren. 'En waar is onze kleine Eveline?' 'Die ligt nog te slapen, moeder.' Maar Johan was inmiddels al opgestaan om Eveline uit bed te halen, want hij hoorde haar huilen. 'Kijk eens wie we daar hebben..' En Johan liep met Eveline in zijn armen als eerste naar de ouders van Britt en gaf haar aan zijn schoonmoeder. 'Kan ik misschien iets te drinken voor u inschenken?' Het klonk vier maal "Koffie graag Johan."
Johan kwam een paar minuten later met de koffie aan en met beschuit met muisjes. Hij ging naast Britt zitten en samen keken ze naar hoe ze bezig waren met Eveline. Voorzichtig probeerde Johan onopvallend zijn hand op de buik van Britt te leggen, onder haar kledij, maar hij zag al snel aan de moeder van Mark dat zij het zag. Hij was ook niet helemaal zeker dat ze het wel echt allemaal zou leuk vond, dat Britt een geheel nieuw leven had opgebouwd. Britt legde haar hand op d`r buik, of eigenlijk gewoon boven haar kledij legde ze haar hand op die van Johan, als gebaar dat hij zich er niets van aan moest trekken en dat ze het zelfs wel prettig vond, dat hij daar ook niet ineens mee stopte nu ze niet meer zwanger was.
Niet veel later kwamen ook de ouders van Johan en toen destijds zijn schoonouders, met wie hij ondanks de scheiding van hun dochter nog steeds wel heel goed contact mee had. 'Wat een prachtkind Johan.' Johan werd er iets verlegen van. 'Dank u.'

Britt was aan het eind van de dag helemaal kapot en zocht heel vroeg haar bed op. Johan kwam even bij haar zitten en legde Eveline tussen hun in. 'Waren dat niet erg veel mensen zo ineens vandaag?' 'Misschien wel, maar dat hebben we gehad, ik moet er niet aan denken hen allemaal een voor een hier op de vloer te hebben, dat zou me meer hebben gesloopt. En gelukkig hadden ze meer aandacht voor elkaar als voor mij.' Johan voelde alsof hij vandaag naast haar tekort was geschoten. 'Ga nu maar lekker slapen.' Johan pakte een extra deken en legde die nog over Britt heen. Hij liet Eveline ook nog even naast haar liggen en zag hoe ze aan haar zat te troetelen. Met haar vinger over d`r buikje wrijvend. En door haar mooie zwarte haartjes.
Johan ruimde samen met Simon het huis weer een beetje op. 'En?' vroeg Johan nieuwsgierig aan Simon. 'Wordt het de komende dagen telkens zo druk?' 'Nee Simon, gelukkig niet.' 'Want Britt is volgens mij gesloopt.' 'Britt niet alleen, ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar ik vind dit toch best vermoeiend.' 'Ik ook. Maar voor Britt en Eveline is het waarschijnlijk nog zwaarder.' 'Dan zullen we Britt maar goed moeten helpen.' 'Mag ik Eveline dan morgenochtend d`r flesje geven?' Johan wist niet wat hij hoorde, maar was wel zo blij om die vraag, hij voelde dat het met Simon en Eveline wel goed zou komen, ondanks het enorme leeftijdsverschil. 'Van mij wel. Je mag van mij zelfs vannacht je bed uit.' 'Dat hoeft ook weer niet' zei Simon lachend. 'Daar heeft Eveline een papa voor en Britt heeft daar een man voor.' Johan moest daar ook wel om lachen. 'Kom op snotaap, dan maken we nog even de rest schoon.'

De volgende morgen schrok Johan wakker. Hij keek naast zich en zag dat Britt al uit bed was.
Hij liep naar de kamer en zag daar dat Britt net met een flesje aan kwam lopen. 'Zo vroeg al Britt?' 'Ze is al een tijdje wakker hoor, slaapkop. Je zoon zit met haar op de sofa.' Johan keek naar de sofa en zag daar Simon bezig met Eveline, een beetje met zijn vinger voorzichtig over haar wang wrijvend en liet haar ook op zijn vinger sabbelen. 'Zie ze dan bezig.' Johan en Britt keken elkaar aan en Johan gaf Britt direct zijn "goede morgen kus". 'En je zoon heeft ook al vanmorgen voor koffie gezorgd.'
Britt gaf aan Simon het flesje. 'Nu moet je eerst even voelen of het niet te warm is.' Simon keek Britt vragend aan. 'Vraag maar aan je vader.' Simon keek nu naar Johan, die nog redelijk slaperig in hun richting kwam. 'Je laat een beetje melk op je hand vallen, is het voor jou gevoel te warm, wacht je nog even om het aan Eveline te geven.' Voorzichtig liet Simon een beetje op zijn hand druppelen. Hij vond het wel een goeie temperatuur, lichtjes verwarmt. Een beetje lauw. Hij keek wel eerst naar Britt en die knikte dat hij dan Eveline mocht gaan voeren. Ze had zelf wel al even in de keuken gevoeld, maar de tempratuur was perfect. 'Simon, je moet het flesje zou houden dat er in het tuutje geen lucht kan.' Simon draaide direct het flesje iets en zag aan de glimlach van Britt dat hij het goed deed. Nu kwam Britt naast hem zitten. 'En?' 'Volgens mij vindt ze het wel lekker.'


De dag dat Britt weer begint met werken komt steeds dichterbij, ze baalde daar wel van, maar ze had het zo geregeld dat zij de dagen werkte dat Johan thuis kon zijn, zodat er wel telkens iemand bij Eveline was. Ze was ook wel weer blij te gaan werken, want ze begon het wel te missen. Haar collega's niet hoor, want die kwamen iets van twee of drie keer in de week langs, net zo vaak ze, ze ongeveer nu per week zal zien, alleen iets langer en zal er meer aandacht zijn voor haar als voor Eveline. Maar het moeilijkste vond ze om de eerste dag zonder Eveline te zijn, ze bedacht zich hoe dat was met Dorien. Ze wist nog wel dat Mark die dag thuis bleef, maar ze zat ongeveer de hele dag aan Dorien te denken en belde om ongeveer het uur naar huis. Wat zal Mark gek geworden zijn, bedacht ze zich nu. Want Johan had de eerste paar weken ook de drang om zo vaak hij kon naar huis te bellen. Op een gegeven moment nam ze al op met 'Johan, wat een verrassing, neen met mij gaat alles goed. En Eveline ligt nu even te slapen. En verder is er niet gebeld of is er iemand langs geweest.' Ze kreeg vaak dan ook hetzelfde antwoord terug. 'Sorry Britt, maar ik wou gewoon even weten . ', verder maakte hij eigenlijk ook nooit zijn zin af.

Die avond kwam Johan thuis met een bos rozen. Britt keek hem verbaasd aan. 'De laatste keer dat ik zo'n grote bos rozen zag, was de dag dat je me ten huwelijk vroeg.' 'Maar deze zijn niet van mij, sorry. Deze werd mij net aan de deur gegeven en ze zijn voor jou.' Britt nam de bos aan en keek op het kaartje.

Britt,

Tot volgende week, dan zien we je weer op het werk.
Neem het de komende dagen er nog maar van, nu
kan je nog genieten.

Je collega's

'En wie gaf dat precies aan jou?' 'Een koerier.' 'Niet Nick, Bruno of weet ik niet welke andere zichzelf als koerier voor doenende flik.' 'Neen echt niet Britt, maar ze zijn dus van je collega's neem ik aan.' 'Helemaal juist. Ik krijg ze nog wel terug.' Britt liep inmiddels naar de kast om daar een vaas uit te halen. En ze zette de bloemen in het water.
Wat ze niet wist, is dat Johan ook in dit complot zat, ze waren iets aan het voorbereiden voor haar eerste werkdag terug van zwangerschapsverlof.


Johan had vandaag vrijgenomen, zonder dat Britt het wist en was naar het commissariaat gegaan om daar alvast wat voorbereidingen te treffen voor morgen, Britt haar eerste dag terug. Johan was langs een cadeauwinkel geweest en had allemaal slingers gehaald, voornamelijk met de tekst: "Hoera een meisje." Verder had hij meteen na de geboorte van Eveline een opzetje gemaakt voor de T-shirts die haar collega's de dag van haar terugkomst gaan dragen. Die had hij meteen langs gehaald. Ze waren naar zijn mening prachtig.
Johan had ook Annie hiervan ingelicht, dus mocht Britt hem nodig hebben zat hij in bespreking op het Gerechtshof en wist ze niet wanneer hij terug zou zijn, er zaten te veel mensen in dit complot, als dat vandaag nog maar goed ging.

Johan kwam binnen lopen met een doos en een tas vol. 'Je hebt je niet ingehouden Johan.' zei Raymond direct. 'Jullie wouden shirts hebben, nou voila.' En Johan haalde een shirt tevoorschijn. Het was een ecru shirt, met voorop een van de eerste foto's genomen van Eveline en daaronder stond de tekst: 'Met Britt als moeder moet het wel goed gaan.' Johan wist wel dat hij werd weggecijferd, maar hiervoor vond hij het niet erg. 'Johan, die shirts zijn prachtig.' 'Hoeveel heb je er?' 'Even kijken hoor. Een voor Pasmans, Raymond, Sofie, Merel, Bruno, Nick en natuurlijk nog een voor de commissaris.' 'En Carla?' vroeg Pasmans, want die wist ook dat zij in het complot zat. 'Die krijgt er ook een, maar ze doet hem niet aan, niet voor Britt er is, dat zou te veel opvallen.' 'Gluiperd.' Raymond kon het niet laten. 'Je hebt het echt uitgedacht, hè.' 'Ho, het was jullie idee, ik zou enkel voor een paar dingen zorgen.'
Samen gingen ze het teamlokaal versieren, het was meer werk als verwacht, maar waren blij dat Nadine ook nog een handje kwam helpen. 'Britt zal morgen raar staan te kijken. Hebben jullie trouwens al die beschuit met muisjes en de campagne gehaald?' Nadine keek Bruno en Nick aan. 'Dat waren we net van plan om te gaan halen commissaris.' 'Dan is het goed jongens' en Bruno en Nick namen hun jas en helm en vertrokken.

Tegen zevenen kwam Johan pas thuis. 'Hey schat. En hoe is het gegaan?' 'Ik miste je telefoontjes wel een beetje.' 'Het is ook nooit goed' zei Johan een beetje lacherig. 'Kom eens.' Johan liep achter Britt aan, naar de sofa. Johan ging op de sofa zitten en keek Britt een beetje vragend aan. 'Wat is er?' 'Ik zie op tegen morgen Johan. Ik wil helemaal niet werken. Ik wil bij Eveline blijven.' 'Maar Britt . ' 'Johan, ik durf de straat niet op, wat als mij nu iets gebeurd, wat dan met Eveline of met Simon. Ik ben Dorien al kwijt. En dat was op mijn eerste werkdag terug van uit het ziekenhuis, van dat accident. Ik ben bang, echt bang.' Johan had dit totaal niet verwacht en schrok er ook eigenlijk wel van. Hij weet precies wat ze bedoelde. Hij zou ook angst hebben. 'Zal ik je anders morgen samen met Eveline brengen?' 'En dan, zit ik de hele dag bang te doen.' 'Je zal ooit weer moeten beginnen Britt en het zal moeilijk zijn, je eerste dag, maar dat zal niet van dit werk afhangen. Nu ken je je collega's, stel je voor, bij een nieuwe job, dan ken je niemand. Moet je helemaal alleen door die eerste dag zien te komen.' 'Maar wie spreekt hier van een nieuwe job? Maar als je mij wil brengen?' 'Tuurlijk wil ik dat, graag zelfs.'
Die avond ging Britt vroeg naar bed, ze was zo gespannen en vooral bang. Johan kwam bij haar liggen en wachtte tot ze in slaap was voor hij wegging, uit bed ging. Hij belde snel Nadine op. 'Vanbruane.' 'Nadine, zou je een deel van de slingers kunnen weghalen, of iets. Britt is als te dood voor morgen. Er kwam boven wat er vorige keer bij haar eerste dag terug gebeurde. Het ongeluk van Dorien. Ze is bang dat nu weer zoiets gebeurt. Ik breng haar morgen samen met Eveline weg. Zou je de rest dan willen vragen het iets rustiger te houden?' 'Maar natuurlijk. Gaat het nu wel met d`r?' 'Ze ligt net te slapen, maar ik weet het niet.'

De volgende morgen zat Britt een beetje zenuwachtig te doen. Simon begreep het niet helemaal, maar dacht niet aan wat er vorige keer was gebeurd, hij dacht gewoon dat ze het moeilijk had met Eveline alleen te laten. Al was Johan wel bij haar.
'Britt, ben je zover?' Britt kwam langzaam naar hem toegelopen. Johan sloeg een arm om haar middel en wreef over haar zij, om haar iets gerust te stellen.

Britt zette voorzichtig een stap het commissariaat binnen en keek bang om zich heen, Johan kwam langzaam achter haar aan, met Eveline op zijn arm. Toen Britt de trap nam naar boven, gaf Johan Eveline even aan Carla, die achter hun aan kwam lopen. Boven aan de trap nam Johan Britt even vast, hij voelde de spanning en angst in haar lichaam, hij was dat niet gewend van haar.
Johan liep dicht achter haar toen ze het teamlokaal inliep waar iedereen gewoon aan het werk was, ze hadden zelfs geen T-shirts aan, er stond alleen een bord met beschuit met muisjes op het bureau van Britt. Ze hadden gisteravond alles snel weggehaald, na het telefoontje van Johan, wat bij hun ook direct een knop omzette en zich realiseerde dat wat ze hadden veel te ver ging, zeker nu Britt het er zo moeilijk mee had.
Britt zette haar tas op d`r bureau en nam plaats. 'Britt, wil je koffie?' Vroeg uiteindelijk Sofie, nu ze zag dat iedereen gespannen voor zich uit zat te kijken en aan het wachten was op wat Britt zou doen. 'Graag.' Sofie liep naar de koffiekamer en Johan volgde haar. 'Zal het gaan Sofie?' 'Je hoort het wel, gaat het niet goed, maar we zullen er voor haar zijn, dat weet je.' 'Dat weet ik ja, en bedankt om alles weer zo snel weg te halen. Ik had er helemaal niet bij nagedacht dat vorige keer..' 'Wij allemaal niet Johan. Dat doet toch niemand.'

Gelukkig verliep de dag goed en was er niets gebeurd en kon Britt met een opgelucht hart naar huis, waar Johan met Simon en Eveline op haar zaten te wachten. Zodra Johan de deur hoorde liep hij in die richting met Eveline op zijn arm en gaf haar aan Britt, terwijl hij haar tas aannam. Britt was blij dat ze zo werd ontvangen. Ze gaf Johan een kus en liep naar Simon die ze ook een kus gaf. 'Sorry, als ik het jullie moeilijk heb gemaakt vandaag.' 'Dat heb je niet Britt, het was gewoon een moeilijke dag vandaag. Je eerste werkdag, de herinnering aan je vorige eerste werkdag. Je eerste dag echt zonder Eveline.' Nu Johan dit zo allemaal zei, kwam bij Simon naar boven wat Johan bedoelde met d`r vorige eerste werkdag, hij kreeg tranen in zijn ogen, bij de gedachte aan Dorien. Britt zag dat en liep naar hem toe en sloeg een arm om hem heen. Ze begon hem te troosten. 'Hey man, kom eens hier.' Simon kroop helemaal tegen Britt aan en legde ook zijn armen rond haar. 'Sorry Britt.' 'Is nergens voor nodig Simon.' Samen zaten ze daar even, terwijl Johan eten aan het maken was en tegelijkertijd naar Eveline zat te kijken, die hij net in de maxi cosi had gezet.

 

Einde

 

Uijltje

 

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©