Sascha bij de flikken

Ik zat even wat te eten in een klein restaurantje toen opeens mijn tas werd weg gehaald. Ik stond op en ik zag iemand met mijn tas wegrennen. Ik rende erachteraan en ik kreeg mijn tas te pakken. De vrouw begon te schreeuwen;”hé, dit is mijn tas.” Er kwamen twee agenten aangelopen.” Wat is er?” Vroeg de kale agent.”Ze heeft mijn tas gestolen,” zeiden we in koor.” Ik zie maar één tas dus wie er liegt zien we op het commissariaat wel,” zei de andere agent. Ik kreeg strakke handboeien om en we werden weggebracht. Op het commissariaat werd ik in verhoor twee gezet en er stond een wachter bij. Toen de deur open ging liep de wachter naar buiten ik hoorde dat er iemand aan hem vroeg of ik nog wat had gezegd. Hij ontkende. Er kwam een motoragent binnen en hij ging tegenover mij zitten. Even later kwam er nog een motoragent binnen.”Selattin?” Vroeg ik verbaast.”Sascha wat doe jij hier?” “Je collega’s hebben me opgepakt.” “Kennen jullie elkaar?” Vroeg de andere agent.” Ja, we hebben samen motor leren rijden.”
“Rijdt gij ook motor?” Vroeg de agent weer.” Ja flik.” “hé, hé” “Ik ben zelf ook een flik,” zei ik brutaal.” O” Was het antwoord. Selattin Ates begon te lachen en hij stelde zijn collega voor.” Ben Vanneste.” Ik glimlachte en vroeg:”Waar is mijn tas?” “Wat is er gebeurd Sascha?” Vroeg Selattin. Ik vertelde het verhaal en Ben schreef het op.” Onze collega’s zijn met de andere vrouw bezig. We zien wel even,” zei Selattin.”Als jullie in de tas kijken, let er dan even op of er motorsleutels in zitten, want die zijn van mijn BMW,” zei ik.” Oké,” zei Selattin.” Wat voor een BMW?” Vroeg Ben.” Een politiemotor, alleen overgespoten en hij heeft geen zwaailichten en zo,” vertelde ik.” Welke kleur heeft hij?” Vroeg Selattin.” Bordeaux rood.” “Wauw tof zeg,” zei Selattin. 
“We zullen kijken wat we kunnen doen, eh……….” “Sascha, Sascha Berkens.” “Sascha,” zei Ben twijfelend.” O, eh voor ik het vergeet. Wie was die flik die mij binnen bracht?” “Hoezo?” Vroeg Ben.” Hij heeft me nogal pijn gedaan. Zo hard behandelen wij onze gevangenen nog niet eens.” “dat vraag je hem zelf maar,” antwoordde Selattin. Na ongeveer een half uur kwam de agent die mij had opgepakt binnen. Hij droeg een dienblad. Op dat dienblad lagen mijn tas, portemonnee, mijn mobieltje en nog wat andere dingen maar geen sleutels.”Ze heeft bekend dat ze jou tas heeft gepakt,” vertelde de agent. 
“Zaten er geen sleutels in?” Vroeg ik.” Weet ik niet. Ben zal dat we; weten. Kom mee dan kan je even wat drinken en dan zie je onze collega’s ook.” “Oké, ik ben Sascha Berkens.” “Ik heet Wilfried, Wilfried Pasmans.” We liepen samen het verhoorkamertje uit en opeens zag ik nog een bekende. “Nadine is dit jou team?”
“Sascha wat doe jij hier?” “Ze was opgepakt commissaris,” zei Wilfried. “Kom mee. Wilfried haal jij eens wat te drinken voor Sascha.” ”Oké commissaris.”
Ik kwam in een grote ruimte waar veel mensen achter computers bezig waren. Nadine Vanbruane liep naar een kantoortje en ze zei tegen mij: ‘ga zitten.’ Dat deed ik en even later kreeg ik wat te drinken. Toen we een tijdje over van alles en nog wat hadden zitten praten kwam Ben ineens binnen en hij zei: “je motor staat voor de deur.” Ik was erg blij. Ik liep naar buiten en …. Daar stond hij. Gepoetst en wel.” Hoe kan ik jullie hier voor bedanken?” Vroeg ik. De motoragenten lachte en Nadine zei: ”Ik zou het fijn vinden als je hier een tijdje zou willen komen werken.” “Ik zal aan Peter vragen of hij het team een paar dagen kan over nemen.” “Sinds wanneer ben jij commissaris?” Vroeg Selattin.”Al bijna twee jaar,” antwoordde ik. ”Daar ken ik Vanbruane ook van.” We gingen weer naar binnen daar werd ik aan de rest voorgesteld: Britt Michiels, Tony Dierickx, Raymond Jacobs en Bruno Soetaert. Toen kwam er nog iemand binnen. “Ik ben Merel Vanneste.” “Ik heet Sascha Berkens. Zijn jullie broer en zus?” “Ja sorry,” zei Merel. Toen ging iedereen weer aan het werk. Ik kreeg een motorpak en de andere dingen die ik nodig had. Ik hielp hier en daar met wat werk. Het was rond drie uur toen de telefoon ging. Ik nam op.” Goede middag met commissaris Berkens van de politie uit Gent, waar kan ik u mee helpen?” “Ja, oké, we komen.” “Ben, Selattin, Britt, Merel er is een lijk gevonden. Gaan jullie mee?” We gingen met z’ n vijven naar de vuilstortplaats. Er lag een man van ongeveer 20 jaar. Zijn T-shirt zat vol met bloed. Toen alles klaar was en de man afgevoerd was naar het sectielokaal, kamde we de buurt uit, maar het leverde niets op. We kwamen weer terug op het commissariaat. We briefde onze commissaris en die zei: “Sascha, wil jij de zaak leiden?” “Dat is goed als Britt mij helpt.” Britt knikte.” We houden je op de hoogte commissaris,” zei Britt. We gingen bij elkaar zitten en we bespraken wat we nu al hadden. Midden in het gesprek kwam Carla van de balie beneden vertellen dat er een jonge vrouw was die haar vriend kwijt is. Selattin en Merel vingen haar op. De vrouw was dezelfde vrouw die mijn tas had gepakt.” Hoe heet haar vriend?” Vroeg Britt.”Rob van Aerden,” antwoordde Merel.” We hebben een persoonsbeschrijving gekregen, waarschijnlijk kunnen we daar wel wat mee,” vertelde Selattin.”trek hem na en werk de vrouw d’r verklaring uit.” “oké, commissaris,” antwoorden Merel en Selattin in koor. Iedereen ging weer aan het werk. Na een tijdje kwam Merel naar me toe en ze zei: “volgens mij is het inderdaad Rob.” “Oké, ik bel de onderzoeksrechter voor een herkenning.”
“Het is goed,” zei ik na een tijdje.” Britt en Tony gaan jullie naar haar toe? Of moet ik twee andere sturen?” “Dat doen wij wel,” zei Tony en ze gingen weg.” Hoe gaat het nu verder?” Vroeg Bruno.” Nou luister, ik kijk even hoeveel mensen ik nodig heb, dan mag de rest achterstanden gaan bijwerken,” vertelde ik. ”Wachten we tot de dames weer terug zijn of niet?” Vroeg Ben.” Ja natuurlijk, anders mag ik alles twee keer uitleggen,” zei ik. Na ongeveer een uur waren Tony en Britt weer terug.” Herkent,” zei Tony.” Oké, verder nog wat?” Vroeg ik.” Neen,” zei Britt.” Merci, kom allemaal even hier. Ik wil dat de volgende mensen zich met het onderzoek bezig houden: Tony, Britt, Selattin, Ben. De rest werkt zijn of haar achterstandenbij, daar na kan er gewisseld worden. Is het allemaal duidelijk?” Hier en daar klonk wat gemompel. We gingen weer aan het werk. Een tijdje later ging de telefoon. Selattin nam op: “Selattin Ates, politie gent waar kan ik u mee helpen?” Na een tijdje legde hij de telefoon neer. ”En?” Vroeg Tony.” Er is een vrouw gevonden.” “Dood, zelfmoord, vermoord,” zei Britt gehaast.” Die vrouw is vermoord gevonden. Ze is …. . eh was de vrouw van Rob,” zei Selattin benauwd.” Waar,” vroeg ik. ”Thuis.” “Wie belde er?” Vroeg Ben.” Haar zus. Ze had vandaag een afspraak met haar.” “We gaan er heen. Britt en Tony blijven jullie hier en brieven jullie Nadine?” Vroeg ik.” Oké, ” zei Britt.” Ik blijf ook hier,” zei Selattin. Ik knikte.” We nemen de motor want dat gaat sneller,” zei Ben. We gingen er met z ’n drieën naar toe. Ze lag op de bank met vijf messteken in haar buik. Een akelig gezicht.” Roep een auto op en laat haar zus meenemen,” zei ik tegen Ben. De dokter zei tegen mij: “vermoedelijk waren alle steken dodelijk. Ze is pas 1 á 2 uur dood.” “ bedankt dokter,” zei ik.” Haar zus is weg. Ik heb haar gevraagd hoe lang ze hier al was en toen zei ze: een klein kwartiertje,” “merci Ben,” zei ik.” Eh, jongens, ik moet weg. Ik heb nog een soort van avondschool,” zei ik.” Oké, hoe laat ben je weer terug?” Vroeg Bruno.”rond zes uur,” antwoordde ik.” Ik wacht op het bureau. Dus kom daar heen,” zei Ben. 
“dat is goed. Tot vanavond,” zei ik en ik ging weg. Rond kwart over zes kwam ik terug op het bureau. Bruno had mij aan zien komen en hij was op mij te gemoed gekomen.” Hoe was de avondschool,” vroeg hij belangstellend.”prima. De studie zit er bijna op.” “ga jij dan echt in het ziekenhuis werken?” “ik weet het niet. Echt niet.” Ben en Nadine waren er ook nog. We gingen gelijk aan het werk. Na een half uur hadden we het volgende op papier staan: Patricia van Aerden - Kleinsma, vijf messteken in de buikholte, wapen: stiletto.” We hebben niet veel. Is de stiletto al gevonden?” Vroeg ik.” Nee maar we weten wel dat het voor 98 % zeker dat het een stiletto geweest moest zijn,” vertelde Nadine.”ze is op de zelfde manier vermoord als haar man, alleen had hij vijf steken bij zijn hart,” zei Ben.” Ook een stiletto?” Vroeg ik.” Mogelijk,” zei Ben.” Een en de zelfde dader,” concludeerde ik.” Die kans zit er goed in, “ bevestigde Nadine. 
“we gaan morgen weer verder,” zei Ben.” Heb je al gegeten?” Vroeg Bruno aan mij en ik schudde mijn hoofd.” Ga je dan mee wat eten?” “oké, “glimlachte ik. We gingen wat eten in de combi. 
De volgende dag ontdekte Merel dat Patricia ook nog een broer had. 
Chris Kleinsma. Britt en Merel gingen er heen. Tony was afgewisseld door Merel. Ruim twee uur nadat ze weg waren gegaan ding mijn mobieltje af en ik kreeg een sms-je van Britt. Het luidde: hé, de kamer hier hangt vol met messen en wapens. Meenemen?Britt.” Luister even, ik kreeg net een sms-je van Britt. Die gast heeft zijn kamer vol hangen met wapens. Laten oppakken?” “doen. We sturen nog een paar flikken die kant op,” zei Nadine. Ik smste terug: hé w8 ff met oppakken we komen eraan. Bruno, Ben, Selattin en ik gingen er heen. Een half uur later waren we er. De hele kamer hing vol met steekwapens.” We nemen hem mee en we zetten het gesprek voort op het bureau,” zei ik tegen Bruno.” We willen het gesprek voortzetten op het bureau,” zei Bruno tegen Chris.” Ga je mee?” Vroeg Ben.” Waarvoor?” Vroeg Chris.” We waren net het gesprek begonnen en we willen het graag uittypen,” legde Merel uit.” Oké, ik ga mee maar ik wil geen handboeien,” zei Chris.” Dat is goed, ga maar mee,” zei Ben Chris ging bij Britt, Merel en Bruno in de auto. Het gevolg was dat Selattin alleen terug moest rijden in de auto want Ben en ik waren op de motor. Op het bureau werd hij in verhoor 1 gezet.” Britt, Merel doen jullie het verhoor?” Vroeg Nadine. De dames knikt en Ben zei terwijl hij op zichzelf en op Bruno wees: “wij luisteren mee.” “dat is goed, ”zei Nadine en tegen mij ging ze verder: “kom je even mee Sascha?” “ik kom eraan,” en ik liep achter haar aan.” Wat hoorde ik van Bruno, zit je studie er bijna op?” “ja, dat klopt de theorie heb ik goed afgesloten met een 8. 7 en voor de praktijk sta ik nu gemiddeld een 7. 2,” zei ik.” Dat is mooi, mar wil dan echt de politie verlaten?” “dat vroeg Bruno ook al, maar ik weet het gewoon nog niet, echt niet.” “ik denk dat ik het begin te snappen. Je wilt graag blijven maar je wil ook graag naar het ziekenhuis?” “ja, dat klopt. Ik ben er nog niet over uit.” “weet je al welk ziekenhuis?” “ja sint Lucas.” “daar werkt de zus van Selattin ook.” “dat weet ik, ik heb bij haar stage gelopen. Ze is erg aardig, zeker voor kinderen.” Nadine glimlachte:”ik wil het graag weten als je een beslissing hebt genomen.” “oké.” Ik stond op en ik liep weg. Nadine keek me hoofdschuddend na en zei voor zich zelf: ”ze zou een prima commissaris zijn.” Ik ging weer aan het werk maar ik had het gevoel dat zowel Nick als Nadine me iets wilden zeggen maar ik wist niet goed wat. Ik vroeg het aan Raymond. Hij zei: “ik denk dat ze je niet kwijt willen. Ge bent een goede flik.” “Ik denk dat je gelijk hebt, merci Raymond. Ik moest zou blijven en die studie was handig voor later. 
Ik ging weer werken en Raymond en Pasmans moesten bij Nadine komen. 
Na een poosje kwamen ze terug.” Wat was er?” Vroeg ik nieuwsgierig. 
“Vanbruane wilde ons spreken en we mogen niks zeggen,” zei Pasmans. 
Ik keek Raymond aan, maar hij haalde hoofdschuddend zijn schouders op. 
Toen we met z’n alle weer bij elkaar waren kwam Nadine bij ons staan en zei: ”ik heb besloten dat ik weer terug ga naar Brussel.” Het was even stil. 
Iedereen was verbaasd.” Waarom,” vroeg Tony die als eerste de stilte verbrak. 
“de collega’s hebben mij als commissaris gevraagd,” vertelde Nadine. 
“En u heeft ja gezegd?” Vroeg Ben. Nadine knikte: “het is nog niet helemaal zeker.” “Wie gaat u nu vervangen?” Vroeg Bruno.” Ik weet niet wie jullie nieuwe commissaris zal worden, maar voor tijdelijk is dat Sascha.” “Wat! Waarom ik? Waarom niet Raymond of Britt?” Reageerde ik verbaasd.” Die hebben het afgeslagen.” “Ik wist het al, maar ik mocht niets zeggen,” zei Pasmans. “Welkom commissaris,” zei Merel. Ik vond het geweldig dat ik hier commissaris zou worden, maar ik had mijn Nederlandse team ook nog. Ik belde Peter op. Toen ik het hele verhaal aan hem had verteld was het even stil aan de andere kant van de lijn. Toen klonk er veel protest en de rest had het dus schijnbaar ook gehoord.” Je hoort het Sascha we willen je niet kwijt.” Ik zuchtte verdrietig. “ik zal kijken wat ik voor jullie kan doen, bedankt voor de steun Peter,” zei ik en ik hing op. Ik keek naar Nadine en we keken elkaar even recht in de ogen en daarna wende ik mijn gezicht af en ik liep naar Carla die achter de balie stond. Ik toverde een glimlach op mijn mond en ik vroeg: ”zijn er nog nieuwe ontwikkelingen in de zaak?” “Weet ik niet. Er zit een jonge man in verhoor 2. Hij zegt dat hij weet wie die moorden heeft gepleegd.” Samen met Merel liep ik naar verhoor 2. Daar zat een jonge man van ongeveer 23 jaar. ”Een collega van ons,” begon ik. ”Vertelde dat jij wist wie de dader is geweest van de twee moorden?” Hij knikte en zei: “ik heb het gedaan.” Merel en ik keken elkaar verbaasd aan. “Ik heb mijn schoonbroer en mijn zus vermoord,” herhaalde hij koel. We geloofde het nog steeds niet.” Waarom?” Vroeg ik voorzichtig. “en waarom heb je dat niet gelijk gezegd?” Vroeg Merel streng. ”Als u een dubbele moord had gepleegd zou u het dan meteen bekennen?” Vroeg Chris. 
“Bianca heeft me overgehaald om het te vertellen,” ging hij rustig maar zenuwachtig verder.” Bianca, is dat je zus?” Vroeg Merel. Chris knikte. 
“Wist ze het?” Vroeg ik. Chris knikte vaag.” Oké bedankt. Ge blijft hier,” zei Merel. We liepen het verhoor uit. ”Er klopt hier iets niet. Bianca wist het en ze zei niets,” concludeerde Sascha. ”Ophalen?” Vroeg Merel. ”Ga jij met Tony?” Vroeg ik een beetje afwezig. Merel knikte en zei; ”gaat het wel?” Ik schudde mijn hoofd en ik liep weg. Na een half uur waren Merel en Tony terug met Bianca. “Merel en ik verhoren haar,” zei ik een beetje te kattig. ”ze zit in verhoor 1,” antwoordde Tony stug. Merel en ik liepen naar het verhoorkamertje. 
“Waarom verzweeg je dat je iets wist van die dubbele moord?” Vroeg Merel. 
Bianca knikte vaag.” Heb je zelf iets met de moorden te maken”? Vroeg ik. 
Dat kwam hard aan en Bianca begon te huilen.” Ge bent medeplichtig, is het niet?” Vroeg Merel. Plotseling kwam Nadine binnen en Merel stond op en liep weg. Bianca keek verbaasd op.” Wat is er precies gebeurd Bianca?” Vroeg Nadine. “het begon allemaal toen Chris, Patricia, Rob en ik een avond met z ’n vieren uit waren geweest. Chris en Rob kregen ruzie. Ik liep samen met Patricia weg. We gingen naar huis. Ze hadden wel vaker ruzie en ze bleven dan ook wel eens een nacht weg. Maar, wij waren maar net thuis toen Chris er ook al was. Hij nam me apart en hij vertelde me dat hij Rob met vijf messteken om het leven had gebracht. Ik mocht niets laten merken aan Patricia. We vertelden Patricia dat Rob was weggelopen. Na een paar dagen kreeg Patricia argwaan, niet gek natuurlijk en Chris en zij kregen ruzie. Ik wist waar het mes was waarmee Rob vermoord was. Ik pakte het. Er zat zelfs nog bloed aan en ik liep naar Patricia toe. Kijk zei ik toen en voordat ze kon reageren had ik haar al in haar buik gestoken. En vervolgens nog vier keer. Ik heb toen Chris weggebracht en ik ben weer terug gegaan en ik heb toen jullie gebeld.” Nadine en ik waren even stil. 
“Bedankt,” zei ik. We stonden op en we liepen naar Merel.” Wat een verhaal,” zei Merel die mee had staan luisteren. Nadine en ik zuchtte. ”Zaak opgelost, commissaris Berkens?” Vroeg Ben. ”Ja Ben. Heb je even?” Vroeg ik. Ben knikte en hij liep mee.” Je weet dat ik gevraagd ben om hier commissaris te worden?” “Ja, ik zou het echt tof vinden.” “oké, dan neem ik in Nederland wel ontslag.” “Hoezo?” “Lieve Ben, ik kan toch moeilijk twee teams leiden, als ik maar een persoon ben.” “Ja, maar wil je het zelf wel?” Vroeg Ben.” Jullie zijn het leukste team.” Ik liep naar mijn bureau en ik draaide het nummer van onze eigen politiedienst. De telefoon was net een keer over gegaan, toen Ben hem uitdrukte. “Sascha je wilt dit niet, maar je doet stoer tegenover mij. Wees eerlijk al is het voor jezelf.” Ik zuchtte: ”ik kan niet kiezen en hier werken de leukste en de knapste flikken, dus kies ik voor hier.” “Als je belt is dat morgen pas.”
De telefoon verstoorde ons gesprek. Ik nam op: ”goedemiddag met…. .”
“Laat dat verhaaltje maar zitten Sascha, je spreekt met Peter. Belde jullie net?”
“Ja Peter, maar dat leg ik je later nog wel uit.” Ik hing weer op. Ben keek me verbaasd aan. Ik glimlachte: Peter is mijn plaatsvervanger in Nederland.” Ben knikte.” Het is half zes. Zullen we samen wat gaan eten in de Combi?” “oké,” glimlachte ik. Rond halfzeven waren we weer terug. De rest had nu pauze. Ben en ik hadden weinig te doen op het bureau. Rond halfacht waren de meeste weer terug. Behalve Raymond want die was naar huis. 

De volgende dag besloot ik eens te gaan praten met Nadine, maar ze was er niet. 
Rond elf uur kwam Carla naar me toe en ze zei: ”Er is iemand die met je wilt praten.” Ik liep met haar mee en op de gang stond Edward, een van mijn Nederlandse collega’s.” Edward, wat doe jij hier?” Vroeg ik verbaasd. 
“Ik kom met je praten. Peter kan niet weg want het is heel druk bij ons, vandaar dat ik ben gekomen.” “We gaan naar verhoor 3. Die is als het goed is leeg.”
We gingen tegenover elkaar zitten.” We willen niet dat je hier blijft. Je moet terug komen,” begon Edward het gesprek. Ik zuchtte: “Peter kan mij uitstekend vervangen. Edward ik wil hier graag blijven. Het is hier zo gezellig en in Nederland ook, maar ik kan daar alleen maar commissaris zijn en hier mag ik ook motor rijden, je weet dat ik daar gek op ben.” “Peter vroeg me of ik je wil terug halen, want Peter is terug gezet in rang.” “WAT!!!!” Riep ik. 
Ik was helemaal verbaasd.” W, W, W, wat is er gebeurt?” Vroeg ik voorzichtig. 
“Hij heeft verkeerd geschoten.” “Blijft hij bij de politie?” “Ja, maar hij mag ook geen motor meer rijden. Er zijn al drie kandidaten geweest, maar we wilde eerst weten of jij terug komt.” De tranen stonden in mijn ogen. Ik stond snel op en ik liep het verhoorkamertje uit. Britt en Ben hadden mee staan luisteren. Ben kwam mij achterna en Britt ging bij Edward zitten.” Het is erg moeilijk voor haar. Ze heeft het hier zo naar haar zin,” vertelde Britt aan Edward.” Daar was ik ook al achter gekomen, maar ze durft niet te zeggen wat ze wil,” antwoordde Edward. 
Britt schudde haar hoofd; ”ze durft het wel te zeggen, maar ze wil jullie en ons niet kwetsen.” Toen Ben mij weer rustig had gekregen, liepen we samen terug naar het verhoor. Onderweg kwam er een man van rond de vijftig naar ons toe. 
“Ik wacht nu al een kwartier, kan iemand mij vertellen wie hier de commissaris is?” Viel de man uit.” Ik ben de commissaris,” zei ik.” O,” zei de man verbaasd.” Ik ben John Nauwelaerts.” “En?” Vroeg ik.” Ik heb een afspraak met de commissaris,” zei John.” Wacht even. Blijf jij hier Ben?” Ben knikte. Ik liep naar het kantoortje van Nadine, maar ze was er nog steeds niet. Ik keek op haar afsprakenlijst. Om half drie stond de afspraak met John, maar ze moest om half drie ook in Brussel zijn. Ik liep terug.” Meneer Nauwelaerts, ik denk dat Vanbruane een fout heeft gemaakt. Om halfdrie had u een afspraak, maar de commissaris moest ook om halfdrie in Brussel zijn.” “En nu?” Vroeg John.” Dat weet ik niet. Ik kan haar nu ook niet bereiken want haar mobieltje staat uit.” Op dat moment kwamen Selattin en Bruno langs. ”Pa, wat doe jij hier nou? Ik dacht dat je me met rust zou later na de dood van moeder.” Riep Bruno. Ben, Selattin en ik keken elkaar verbaasd aan en ik zei: ”Bruno, je vader had een afspraak met Vanbruane, maar die is er niet.” “Neem jij het ook nog voor hem op Sascha?” Vroeg Bruno vol ongeloof. ”ten eerste neem ik het niet voor hem op, maar ik probeer jou uit te leggen wat hij hier doet. Ten tweede is het commissaris Berkens voor jou en ten derde neem je vader mee want Ben en ik zijn met andere zaken bezig,” viel ik tegen Bruno uit. De jongens keken mij verbaasd aan en ik liep naar het verhoorkamertje. Ben volgde mij. “Edward, sorry maar ik blijf hier.” “Dat dacht ik al, Sascha.” “Ik kom binnenkort mijn spullen ophalen. Sorry.” Ik stond op en ik gaf Edward een hand. ”tot binnenkort, Sascha.” “Tot binnenkort Edward.” “Weet je zeker dat je blijft, commissaris?” Vroeg Britt, toen Ben Edward weg aan het brengen was. “ik weet het voor honderd procent zeker, Britt.” 

Rond halfvijf was Nadine eindelijk terug.” Nadine,” riep ik. ”Ik blijf hier en de heer Nauwelaerts is geweest.” “Welkom Sascha en waar is meneer nu?” “met Bruno mee, ik geloof dat niet erg blij was zijn vader te zien. ”Rond een uur of zes gingen Ben en ik wat samen eten. Het klikte wel tussen ons.” Weet je al waar je gaat wonen?” Vroeg Ben tussen twee happen door.” Ik ben nog bezig een flatje te vinden. Zolang slaap ik bij Britt. Waar woon jij eigenlijk?” Vroeg ik.” Een eindje verder op.” ”En Merel?” “We hebben het huis is tweeën gedeeld. Zo hebben we geen last van elkaar. Binnenkort heb ik het huis voor mij alleen want Merel gaat verhuizen. Zou jij soms bij mij willen wonen?” “Wat kost het?” “Niet veel. We delen veel dus kost het ons beiden niet erg veel.” Ik glimlachte.” Ik denk erover na.” “Ik zou het niet erg vinden als je erbij intrekt,” zei Ben.” Ik vraag eerst het een en ander aan Merel,” zei ik. Ben werd wat wit maar zei:”het hoeft niet, maar dat mag natuurlijk wel.” Na het eten ging ik naar huis. De volgende dag ging ik als eerste naar Merel en ik vroeg: ”Hoe is het om bij Ben te wonen?” “Wat?! “Riep Merel.” Kan het nog harder,” zei ik verontwaardigd. ”Sorry, maar het verbaast mij dat jij dat vraagt.” “Hoezo? Denk je dat ik zoiets niet zou vragen?” “Het is niet zo erg om bij hem te wonen, maar wel als hij een slecht humeur heeft.” “En wanneer is dat?” “als zijn vriendinneke iets fout heeft gedaan,” zei Merel lachend.” En dat is elke keer een keer,” lachte ik.” En waarom wordt hier zo gelachen?” Klonk er een stem achter ons. Het was Selattin die achter ons was komen staan. We vertelden alles aan Selattin en hij lachte vrolijk mee. Toen Ben er eindelijk was liep ik naar hem toen en ik vertelde hem dat ik graag bij hem wilde komen wonen. Tony had met ons meegeluisterd en ze liep naar Britt en Merel en ze zei tegen Merel: ”Hoe haal je het in die domme kop van je?” “Wat is er?” Vroeg Merel niet begrijpend.” Wat is er? Wat is er! Alsof jij dat niet weet! Je hebt tegen Sascha gezegd dat ze bij Ben kan gaan wonen. Idioot!” “Hè, relax Tony,” zei Britt.” Wat is daar het probleem van?” Vroeg Merel.” Merel weet jij niet meer wat ertussen Vanneste en mij is gebeurd? Waarschijnlijk gebeurt dat nu ook met Sascha.” “Waarschijnlijk, waarschijnlijk, ze hebben toch niets samen?” Antwoordde Merel.” Neen, nog niet nee. Dat komt nog wel,” kaatste Tony terug.” Dat is dan hun probleem. Ik voel me niet schuldig!” “Hé, kippen vecht dat eens ergens anders uit!” Riep Bruno.” Ja graag, dan kan ik misschien ook werken,” zei Pasmans. Tony ging weer terug naar haar plaats. Ik liep naar Tony toe en ik vroeg: ”Wat was er nou net tussen Merel, Britt en jou?” “Ik hoorde van jou dat je bij Ben wilt gaan wonen. Ik probeerde, alleen op enen verkeerde manier Merel uit te leggen dat jij dan misschien iets met hem krijgt en dat je na een week of zo als een stuk oud vuil wordt gedumpt.” “Hoezo?” “Kijk, ik heb bijna een maand iets met Vanneste gehad. Toen kreeg ik door dat ik niet de enige was en ik zei dat tegen hem. Hij beweerde in alle toonaarden van niet en we kregen knallende ruzie. Hij heeft me toen zonder pardon het huis uit gezet.”Vandaar dat je hem nog steeds niet mag,” zei ik. Tony knikte.” Lieve Tony, ik begrijp best je bezorgdheid en ik vind het ook goed dat je me dit hebt verteld, maar ik ben zo eigenwijs dat ik het zelf moet ervaren. Tony knikte begrijpelijk. Het was alweer middag. Ik was even in gesprek met een van de wachtcommandanten, toen ik het bericht te horen kreeg dat Nadine toch bij ons in het team bleef. Ik liep naar haar kantoortje, maar ze zat er niet. 
John Nauwelaerts zat er. Ik ging zinder te kloppen naar binnen en ik vroeg: ”waar is Nadine?” “Commissaris Vanbruane hoort vanaf nu bij het autoteam.”
“Het autoteam?” “Ja, het team is nu in tweeën gedeeld. Jij bent nu commissaris van het motorteam. Alleen heb je geen kantoor.” “Tof zeg,” riep ik blij. 
En een half uur later werd het hele team bij elkaar geroepen.”Zoals de meeste al zullen weten is dat vanaf nu het team in tweeën is gesplitst. Jullie krijgen ook allemaal een nieuwe partner. Nadine Vanbruane hoort nu bij het autoteam.”
John Nauwelaerts knikte naar Nadine.” Britt en Raymond, Tony en Merel en John en ik werken samen,” zei Nadine.”Sascha Berkens is vanaf nu de commissaris van het motor team.” Ook deze keer knikte John, alleen nu naar mij.” Ben en Wilfried, Selattin en Bruno, werken samen. Ik werk alleen, ”zei ik twijfelend.” Wilfried? Waarom Wilfried?” Vroeg Ben.” Omdat hij de binnenkant van die auto’s nu wel kent. En geen zorgen ik werk voorlopig met hem samen dus geen gezeur verder,” zei ik een beetje boos. Na de rest van de preek, probeerde de nieuwe partners samen te werken. Tussen Wilfried en Ben klikte het toch wel aardig.” Wanneer ga jij verhuizen Merel?” Vroeg Raymond. 
“Morgen,” glimlachte Merel.” En jullie mogen allemaal komen helpen,” zei Ben. “ik kom wel helpen,” zei ik. En Nadine, Selattin, Raymond, Britt, Wilfried en Tony wilde ook komen helpen. De rest kon niet. De volgende dag gingen we Merel helpen . Binnen vier uur was alles helemaal klaar.” Wanneer trek jij bij Ben in, Sascha?” Vroeg Britt.” Nu.” Was mijn antwoord. Om 18. 00 uur waren we eindelijk klaar. Nadine’s mobieltje ging af.” John! Hoi, ja we zijn net klaar. Bezig met eten. O neen, we hebben spierpijn John. Vraag andere. Wacht even. Wie heeft er het minsten spierpijn?” Vroeg ze aan ons. Tony, Raymond en Britt staken hun hand op.” Mooi. John er zijn hier drie mensen met weinig spierpijn, maar ze zijn wel erg moe. Oké, goede nacht John.” “Wat is er?” Vroeg ik.” Er is een inbraak, maar hij lost het zelf op.” “Gelukkig,” zeiden Tony en Britt in koor.” Maar nou is Bruno de gelukkige!” Riep Raymond. ‘ting, tong, tang’Ik liep naar de voordeur en ik deed open. 
“Hee Bruno.” “hoi, kan ik binnen komen?” “tuurlijk joh.” We liepen samen naar de andere.” Als de telefoon gaat zeg dan vooral niet dat ik er ben,” zei Bruno smekend.” Hoezo niet?” Vroeg ik.” Nauwelaerts, heeft een oproep van een inbraak gekregen en hij heeft mij al drie keer opgebeld maar ik ben kapot.” “oké, we zullen zwijgen,” zei Merel.” Merci,” glimlachte Bruno dankbaar. ‘ting, tang, tong’“laat mij maar gaan,” zei Ben.”Commissaris wat is er?” Vroeg Ben toen hij open deed.” Kan ik binnenkomen? Ik wil niet naar die inbraak en als Bruno me door heeft krijg ik problemen,” zei John Nauwelaerts. “oké, maar wacht dan wel even,” zei Ben. Ben kwam weer naar binnen. “Nauwelaerts is er,” zei Ben.” Komt hij voor mij?” Vroeg Bruno. “neen, hij vlucht voor jou.” “laat John binnen en Bruno ga jij even naar de keuken,” zei Nadine.” Kom binnen commissaris,” zei Ben tegen John. 
Na een kwartier kreeg ik een teken van Nadine en ik liep naar de keuken waar Bruno noch steeds zat.” Kom,” zei ik tegen Bruno.” Je vader vlucht voor jou en jij vlucht voor je vader. Het heeft geen zin om hier te blijven ik weet niet hoe lang het nog duurt.” “oké,” zuchtte Bruno. We liepen naar binnen. ”Pa.” Bruno.”
Verder kwamen ze niet want het hele team begon door elkaar heen te roepen en te schreeuwen. Ik floot een keer stevig op mijn vingers en iedereen werd stil. 
“Commissaris, Bruno. Het klinkt raar maar jullie zijn voor elkaar op de vlucht,” zei ik.” Laten we allemaal naar huis gaan,” zei Selattin. Daar was iedereen het mee eens. Binnen een half uur was iedereen al weg inclusief Merel. 
“mis je haar al?” Vroeg ik.” Wie?” “Merel, je zus.” “een beetje,” was het antwoord. Ik liep naar hem toe en ik drukte zachtjes een kus tegen zijn voorhoofd en ik zei: ”ik ga mijn tanden poetsen.” Ik had me al omgekleed en ik zat nog even wat te lezen toen er op mijn deur werd geklopt. ”Binnen!” Riep ik. Ben kwam binnen en hij ging op mijn bed zitten.” Wat is er?” Vroeg ik.” Ik moet je iets bekennen…” 
“Ho, stop dat zeg je niet maar dat doe je zo,” zei ik en ik stond op en ik ging naast hem zitten en we gaven elkaar een lange kus. 
De volgende ochtend kwamen we samen op het werk en waar iedereen bij was gaven we elkaar nog een kus. Het werd helemaal stil.” Merel kan ik je even spreken?” Vroeg ik en ik deed alsof er niets was gebeurd. Merel knikte en volgde me.” Wat was dat net?” Vroeg ze verbaasd.” Nooit een vriend gehad, Merel,” vroeg ik.” Jawel, maar 1 nacht samen en al gelijk…,” antwoordde ze.” Ik snap je, ik we waren al een hele tijd gek op elkaar,” glimlachte ik. Merel keek me aan en ze lachte: ”veel succes met hem.” “Merci,” zei ik. Ondertussen werd Ben bestookt met vragen over mij.” Laten we dit gaan vieren,” zei Britt. Tony en ik keken elkaar even aan en ze knipoogde even met de bedoeling: veel succes samen en wees gelukkig. 

Einde

Dit verhaal is geschreven door Karin