Schudden maar!

"Hou op!!!!" De vrouw loopt met haar handen in haar haar weg van de wieg. De baby blijft maar huilen en huilen. De vrouw, gooit nog eens een wanhopige blik op de grote, witte, keukenklok en constateert dat de baby al zo'n acht uur onafgebroken huilt en het lijkt er niet op dat het meisje van plan is om te stoppen. Wat de vrouw ook probeert, het haalt allemaal niks uit. Voor de zoveelste keer neemt de vrouw het meisje in haar armen en neemt plaats in de schommelstoel. Schommelend in de stoel begint de vrouw een liedje voor de kleine meid te zingen: "Slaap kindje slaap, daar buiten loopt een schaap." De mooie lange bruine haren van de vrouw verzakken en vormen zo een soort gordijn. Ook deze poging haalt wederom niks uit. De vrouw is ten einde raad en haar geduld begint op te geraken: "Wat is er nou Rachel?" De vrouw neemt het kind vast onder de oksels en houdt het kind omhoog. "Je bent in bad geweest, je hebt een schone luier en je hebt gegeten. Wat is er toch?"

3 dagen later.
"Help, Help me!!!" Er komt een vrouw binnen gerend met een baby, gewikkeld in een oud vod, gelegen in haar armen. "Ik heb een dokter nodig!!!" De baby krijst het hele ziekenhuis bij elkander en met een versnelde pas komt er een kinderarts aangelopen. Samen versnellen ze zich naar de dichtstbijzijnde onderzoeksruimte. De vrouw legt de baby op de brancard. Onderwijl het controleren van de baby vraagt de dokter om nadere informatie.
"Ze blijft maar braken, maar dat kan helemaal niet!"
"Uw dochter heeft in ieder geval géén koorts. Waarom is dat braken volgens u onmogelijk?"
"Ze eet helemaal niks!"
"Sinds wanneer heeft ze die gesprongen aderen in haar ogen?"
"Sinds een dag of twee, wat is er met mijn kind?" De vrouw begint te wenen van wanhoop.
"Ik laat direct een CAT-scan maken!"

Niet veel later aan de Belfortstraat.
Tony legt haar voeten op het bureau en steekt haar armen in de lucht: "Ik verveel me hier dood!" En ze laat een diepe zucht vallen.
"Is u neus al leeg Dierickx?"
"Vanneste!" Ben trekt een brede glimlach, maar reageert verder niet. Het is even stil.
"Zeg Vanneste? Weet jij het toppunt van Slimheid?"
"Ha, jaaa! Bij Pasmans uit de buurt blijven!" Wilfried die zojuist zijn uitrusting onhandig bij elkaar raapt verlaat het vertrek beledigd.
"Fout Vanneste!" Tony begint zachtjes te lachen en bedenkt nou al hoe ze haar 1-0 zal gaan vieren: "Het toppunt van slimheid, Vanneste, is iets dat jij nooit zal weten!" Ben loopt boos weg en steekt daarbij nog even zijn middelvinger op naar Tony.
"Botterik," krijgt Tony dan nog toegesmeten van Britt, maar dat doet Tony echter niks: "hij is begonnen hé!" En ze wijst Ben na.

"Britt, Tony, hebben jullie iets?" Nadine komt uit haar kantoor gelopen.
"Nee baas! Nog altijd niks."

"Je kan eens beginnen met uw voeten van het bureau te halen, of nie Tony?
"Ja maar baas, de dokter heeft me dat advies gegeven, u weet wel.." En Tony wrijft eens over haar dikke buik.
"Bon, kunnen jullie eens naar het Sint Lucas gaan?" Nadine krijgt een scheve blik toegewezen van Britt. "Er werkt daar een arts die iets niet vertrouwt. Hij vraagt of wij eens een kijkje willen komen nemen." Nadine komt op Britt toegelopen en reikt haar een notitie toe. Britt werpt en blik op het kladje: "Oké, we zullen eens gaan kijken. Kom Tony, er is werk te doen."
"Ja, ja ik ben al onderweg!"

De kinderarts vangt de beide dames aan de balie op: "Jullie zijn van de Politie?"
"Ja, Britt Michiels en dit is mijn collega Tony Dierickx."
"Mooi, ik heb een speciaal geval, volgt u mij maar." De drie verdwijnen een lange gang in. "Er kwam een vrouw binnen met haar dochtertje. Ze is 4 maand oud. We hebben haar direct moeten opereren, het is géén schoon gezicht hé." De dokter blijft achter een raam staan en wijst naar binnen. De baby ligt aan allemaal slangetjes.
"Ze heeft blauwe plekken die mij ernstige zorgen baren." Tony en Britt kijken elkaar verrast aan.
"Wat denkt u?" Wil Tony weten.
"Gelukkig niet hetzelfde als u!"
"Wat bedoelt u daar mee?" Britt schudt haar hoofd onbegrijpelijk heen en weer.
"Er bestaat zoiets als het schudsyndroom," De dokter wijst de dames een zitplek op de gang. "Daarbij wordt het kind, soms onbewust, door elkaar geschud. Dat kan hard, maar ook zacht zijn. Nu kan ik u daar wel allemaal uitleg over geven, maar dat is nu nie van belang. Het kind kan er aan sterven of zoiets als levenslang verlamd raken."
"En u suggereert nu dat?" Tony kan haar zin niet afmaken. "Ik suggereer niks, maar ik zou graag hebben dat u eens met de moeder gaat praten."
"Waar is de moeder nu?" Britt kijkt om zich heen. "Ze zit in de wachtkamer. Ik wou eerst u spreken."

Tony en Britt lopen naar de wachtkamer en daar treffen ze een vrouw aan met lange, bruine haren en nog een ander kind. Een jonge, Tony schat hem 'n jaar of 7.
"U bent de moeder van dat meisje?" Vraagt Britt terwijl ze plaats neemt naast haar op de bank. "Ja, Megan van Acker." De vrouw snikt, "U bent..?"
"Tony Dierickx en Britt Michiels, politie Gent."
"Politie?"
"Mag ik u identiteitspas?" Tony steekt haar hand uit naar de vrouw.
"Wat is er met uw dochter gebeurd?" Britt houdt haar notitieblokje bij de hand terwijl Tony de persoonlijke gegevens van de vrouw opschrijft.

"En?" Wil Nadine weten wanneer Tony en Britt terug op kantoor komen binnengelopen. "Een vrouw van 26," begint Britt. Ondertussen neemt ze plaats aan haar bureau: "haar dochtertje van 4 maand is getroffen door 't schudsyndroom. 't ziet er niet best uit voor de kleine.'' Britt legt het syndroom uit aan Nadine die één en al oor heeft. "2 dagen geleden vertoonde de symptomen zich. De dokter zei ons te zoeken bij 3 dagen geleden. De moeder beweert van niks te weten."
"Probeer de dader zo snel mogelijk te vinden!"
"Ja baas!" Tony zet haar rechterhand op haar voorhoofd en legt haar voeten wederom op haar bureau: "Komt in orde!"
"Wat is je plan?" Vraagt Tony aan Britt.
"Ik wil die buren wel eens verhoren, die zijn die dag met Rachel in contact geweest." Britt staat op van haar stoel: "Zorg jij voor koffie, dan nodig ik hen uit voor een gesprek en daarna trek ik de moeder na."
"Yep!"

"Geen strafblad!" Britt gooit het dossier op haar bureau.
"Britt, meneer en mevrouw Van Zanten zijn toegekomen. Ze wachten in verhoor 1."
"Dank je Carla." Britt en Tony lopen naar 't verhoor.
"U bent de buren van Megan?" Vraagt Britt die zoals altijd het verhoor leidt.
"Ja, waarom moesten wij toekomen?" Vraagt de vrouw.
"Wij voeren het onderzoek naar de ziekte van uw buurmeisje," zegt Tony die zojuist ook plaats heeft genomen.
"Is ze ziek dan?" De vrouw slaat haar hand voor haar mond en kijkt geschrokken naar Tony. "Maar daar kunnen wij toch niks aan doen," Vult de man zijn vrouw aan.
"U was 3 dagen geleden op bezoek bij Megan?" Vervolgt Britt op een zachte toon.
"Ik wel ja, maar mijn man niet. Hoezo?"
"Het schijnt dat de baby door elkaar geschut is." Vertelt Britt hen.
"Wie zou zoiets nou doen, Gerard, wie doet dat nou? Zo'n lief meisje."
"Ze lag nochtans de gehele dag te janken!" Vult de man aan.
"Mevrouw, is u iets vreemds opgevallen die dag? Een bepaald gedrag van de moeder bijvoorbeeld."
"Nee, niks." De vrouw schud haar hoofd. "Hoe is het met Rachel?"
"Ze ligt op sterven na dood, de moeder zal uw hulp goed kunnen gebruiken." Eventjes is het stil in het verhoor en plots vervolgt Britt met een directe vraag: "Heeft u enig idee wie dit gedaan kan hebben?"
"Nee," Verteld de vrouw hen, "geen idee."
"Nou, als je 't mij vraagt! Die moeder heeft ze niet helemaal op een rijtje hé, het zou mij niks verbazen wanneer ze het zelf heeft gedaan."
"U mag gaan," Britt geeft de buren een hand, "maar houdt u zich beschikbaar voor verder onderzoek."

"Nou," begint Tony wanneer ze terug lopen naar bureau, "ik denk dat we het wel op kunnen geven. We vinden die dader nooit!"
"Ik wil die moeder nog eens spreken. Ik vraag of ze haar naar hier willen brengen."
"Da's goed, dan ga ik wel weer om koffie. Ik denk toch echt niet dat het wat wordt."
"Ik weet 't ook nie Tony, maar we moeten het toch proberen. Het is een moeilijke zaak, dat geef ik toe, maar we zullen de dader vinden."
"Maar, we hebben geen eens een exacte tijd, zelfs de dag is nie zeker."
"Ik weet 't. Kijk, daar is de moeder, kom je?"

"Mevrouw Van Acker we willen u nog een aantal vragen stellen. Tony, neem jij de jongen mee?" Britt wijst de vrouw een stoel.
"Hoe is het met uw dochter?"
"Nog altijd slecht."
"Sorry. Uw buurman zei dat Rachel de hele dag al huilde."
"Ja, ik werd er gek van." De vrouw begint zachtjes te wenen.
"Wilt u mij iets vertellen?" Britt bekijkt de vrouw aandachtig terwijl de vrouw haar tranen weg veegt. Megan, die zojuist haar hoofd had gebogen kwam abrupt omhoog. "Ik heb het niet gedaan!! U moet mij geloven!"
"U heeft nochtans alle schijn tegen u. U werd zo gek van het gehuil, u verloor u geduld. Het werd u allemaal teveel en toen hebt u de baby uit onmacht geschut, is het niet, Megan?"
"Nee, zeg ik u toch!!!!"

Tony is met de jongen naar de kantine vertrokken. "Hé, zin in iets lekkers?"
"Ik mag dat niet, er zitten kleurstoffen in."
"O! Oké. Ik ben Tony, wat is jouw naam?"
"Casey."
"Moet mijn mamma de gevangenis in?"
Tony reageert eerst niet. "Ik denk het niet Casey, ik hoop het niet!" En Tony kijkt de kleine jongen met een beteuterd gezicht aan.

"We beginnen op nieuw!" Britt haalt eens diep adem: "U werd gek van uw dochter. Rachel wilde maar niet stoppen met huilen dus u kon die dag niet klaar geraken met uw allerdaagse dingetjes. U had alles al geprobeerd om Rachel te doen stoppen, maar niks lukte. Uw geduld raakte op en u schudde haar door elkaar."
"Zo is het niet gegaan!!!" De vrouw slaat haar hand boos op de tafel.
"Hoe dan wel?"
"Dat weet ik niet, maar ik heb het niet gedaan. Ik ben naar mijn kamer gegaan en ik heb Rachel laten huilen. En ineens was ze stil. Zomaar!"

"Mevrouw, moet mijn mamma echt niet de gevangenis in?" Vraagt de jonge nogmaals.
Hoofdschuddend geeft Tony antwoord op de lastige vraag. "Ik weet het niet, Casey, misschien wel."
"Maar dat kan niet."
"Ik weet het Casey, ik heb ook liever van niet, maar als je moeder je zusje geschud heeft, zal ze gestraft moeten worden."
"Ja maar, mijn mamma heeft dat niet gedaan! U mag haar niet opsluiten. Het was iemand anders."
"Casey, wie heeft het gedaan?"

Tony komt het verhoor binnen gerend en ziet dat de vrouw huilt. "Megan, u mag naar huis!"
"Tony?" Britt schudt vol ongeloof haar hoofd en slaat boos haar notitieboekje dicht.
"Ik leg het je zo allemaal uit." Tony went zich weer tot de vrouw: "U mag gaan en sterkte met de kleine." De vrouw verlaat verbaasd het vertrek niets snappend van deze ommezwaai.
"Briljant idee Tony! Je hebt me wel weer belachelijk gemaakt. Ik hoop dat je een goede verklaring hebt, want ik deed haar bijna bekennen."
"Britt, ze heeft het niet gedaan!"
"Zeg, wie heeft haar verhoord? Ik toch zeker."
"Haar zoon heeft alles gezien. Het was Megan niet." Vertelt Tony opgelaten en met een glimlach.

Vanbruane feliciteert vol trots haar twee beste agentes: "Ik weet niet wat ik zonder jullie zou moeten."
"Een andere job zoeken, dan kunt u het hier als baas wel vergeten!" Lacht Tony triomfantelijk.

"Zaak opgelost!" Roept Britt uit: "Ik had niet anders verwacht."
"Ja, maar jij zat nochtans fout."
"Ja, ja oké. Je bent de beste!"
"Britt, vandaag nog verbreek ik het contact met mijn buren. Ik wil niet hetzelfde gebeuren." Tony wrijft met beide handen over haardikke buik. Britt lacht. "Ik voelde dat er iets niet goed zat. Die buurman zei nog dat het meisje de gehele dag huilde. Hij werd er gek van. Hij zou het zelf wel eens oplossen. Dat is niet goed afgelopen. Ofwel Rachel zal voor haar hele leven beperkingen behouden ofwel zal ze overlijden. Onbegrijpelijk zoiets."
"Maar wat ik niet begrijp zijn die blauwe plekken!" Tony kijkt onbegrijpelijk naar Britt. "Dat is heel simpel," begint Britt. "Meneer Van Zanten heeft Rachel stevig vastgepakt om haar zo niet te laten vallen bij het schudden."

Nog geen kwartier later gaat Britt haar GSM.
"Bedankt," En Britt haakt weer af. "Dat was de dokter, Rachel, ze is overleden."

Einde

Ninoutska

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©