"STERREKIND"
Tony en Britt zaten achter hun laptop enkele gegevens van de
vorige dag in te voeren, toen Kris naar hen toe kwam lopen; "De mannen
hebben tijdens hun patrouille een vrouwelijk gevonden in het Citadelpark. Ik heb
gezegd dat jullie onderweg zijn", en hij keek even naar Britt. Die
antwoordde; "we zullen meteen gaan", en de 2 vrouwen stonden op en
verlieten het commissariaat.
"Weten we al wat er gebeurt is?", vroeg Tony aan Ben, terwijl Britt
het lijk bestudeerde dat op een bankje lag. "Nee", antwoordde Ben,
"aanzienlijk heeft er geen lichamelijk geweld plaatsgevonden, het is net of
ligt mevrouw te slapen", en hij haalde zijn schouders op.
Britt voegde zich bij het gesprek en zei; "een vrouw van, ik schat zo'n 33
jaar. Hier", en ze stak haar hand naar voren, "alleen een sleutel in
haar jaszak. Tony nam hem van Britt over en sprak; "we zullen eerst het
autopsierapport af moeten wachten, voor we verder kunnen."
"Allez", ging Britt verder en ze keek naar de mannen, "kijk of er
getuigen zijn die haar hier vaker hebben gezien". Sel stemde daar mee in;
"geef ons die sleutel ook maar mee. Misschien kunnen wij achterhalen waar
die gemaakt is. Tony overhandigde hem de sleutel en sprak; "wij gaan terug
naar het commissariaat", en vervolgens ging een ieder zijn eigen weg.
Een tijd later waren Ben en Sel terug.
"En?", vroeg Tony meteen. Ben hield demonstratief zijn notitieblok in
de lucht; "enkele getuigen die haar vaker hebben gezien in het park.
Meestal in gezelschap van een meisje. Eén vrouw schatte dat meisje ongeveer 9
jaar.", eindigde hij zijn verhaal.
"Dus ze zou een dochter kunnen hebben?" Concludeerde Britt en ze keek
vragend naar Tony. Die ging verder; "maar we weten niet waar dat kind is!
Zou ze dan toch een woonplek hebben?"
Toen kwam Carla aangelopen; "hier is het autopsierapport", en ze
overhandigde Sel de map. Sel bedankte haar. Hij keek de map in en vertelde wat
hij las; "de vrouw is overleden afgelopen nacht tussen 02:00 en 08:00.
Doodsoorzaak: uitdroging". Sel keek op naar de anderen, terwijl Britt de
map uit zijn handen nam en hem doorbladerde.
Ze las nog meer; "de vrouw heeft gedurende langer dan 6 dagen geen vocht
binnen gekregen ....", ze stopte even en keek de anderen aan voor ze verder
ging; "de vrouw heeft korter dan 2 weken geleden een kind gebaard..."
Iedereen viel even stil.
"Verdomme!", vloekte Tony, "heeft ze dan twéé kinderen
achtergelaten!" Britt ging daar meteen op in; "dat weten we niet Tony,
misschien heeft ze hen ergens veilig ondergebracht", Britt keek even naar
de anderen. Die stemden daarmee. Spottend antwoordde Tony; "ook in het park
zeker."
Weer viel er een korte stilte.
Toen ging Britt verder; "zijn jullie nog iets te weten gekomen over de
sleutel?", en ze keek naar Ben. Die antwoordde; "nee nog niet."
"Bon", sprak Britt, "geef Tony en mij die sleutel mee, dan zullen
wij proberen te achterhalen waar die gemaakt is". Ben knikte en
overhandigde Tony de sleutel, waarop de twee vrouwen vertokken.
Bij het Citadelpark parkeerde Britt de wagen en ze stapten uit. Samen liepen ze
richting een klein zaakje waar sleutels werden gemaakt. "Jij hebt de
sleutel en de foto van mevrouw?", vroeg Britt nog even voor de zekerheid
aan Tony en ze keek naar haar collega. Tony knikte en wapperde even met de foto.
Toen stapten ze de zaak binnen.
Achter de kassa stond een wat oudere man met een schort voor.
"Goedemiddag", sprak de man hen vriendelijk toe.
"Goedemiddag", groette Britt hem. "Britt Michiels en Tony
Dierickx, politie Gent. Mogen wij u een paar vragen stellen?" De man legde
zijn werk neer en sprak; "natuurlijk. Waar kan ik u mee helpen?" Tony
hield toonde hem de foto; "kent u deze mevrouw of is ze hier onlangs
geweest?" De man nam de foto uit haar handen en bekeek hem even. Toen
antwoordde hij; "nee, ik heb haar nog nooit gezien", en hij gaf Tony
de foto terug. "Weet u het zeker?", vroeg Britt hem nog een keer,
"u kunt gerust nog even kijken". De man schudde zijn hoofd; "nee
nee, ik ken haar niet", en hij pakte zijn werk weer op. Maar Britt en Tony
vertrokken niet. Even later vroeg hij hen; "wordt ze gezocht?" Britt
keek even naar Tony en sprak toen; "waarom vraagt u dat? U kent haar toch
niet?", en ze keek hem nadrukkelijk aan. De man zuchtte en legde zijn werk
weer neer; "nee. Of eigenlijk já. Die mevrouw is hier laatst
geweest". Tony keek op; "waarom zegt u dat nu pas? Heeft ze misschien
deze sleutel laten maken?", en Tony toonde hem het exemplaar.
Hij pakte hem op en keek naar het nummer; "ja dat is em". Tony vroeg
hem; "waarom zei u dat niet meteen?" De man zweeg even en vertelde
toen; "ze kwam hier binnen en naar mijn weten was ze zeer verward. Ze
overhandigde mij een sleutel, hij was helemaal verbogen. Ik vroeg haar of ze
wilde dat ik hem opnieuw zou maken en toen knikte ze", de man keek even
naar Britt. Die gebaarde hem door te gaan. "Dat heb ik voor haar
gedaan", ging hij verder. Tony merkte op; "dan heeft u dus haar
gegevens in de computer staan. Mag ik even kijken?", en ze liep achter de
toonbank langs. De man sprong gauw voor haar; "nee! Dat... u mag dat niet
zomaar doen, dat is vertrouwelijke informatie!" Tony duwde de man opzij en
sprak; "Meneer wij zijn van de politie, wij zullen strikt met deze
informatie omgaan", en ze passeerde de man. Britt kwam achter haar staan
terwijl ze de code van de sleutel intypte. Er kwam geen resultaat uit. Britt
sprak verbaasd; "hij kent de code niet!", en ze wendde zich meteen tot
de man. "Meneer, ik denk dat u nog hoop heeft te verklaren! U zult met ons
meegaan naar het commissariaat!", en ze pakte de man vast.
Een kwartier later brachten de 2 vrouwen hem binnen.
"We hebben een verdachte"' sprak Tony terwijl ze het kantoor
binnenliepen waar Kris achter zijn bureau zat. "Wie?", vroeg hij
meteen. Tony deed het verhaal; "Meneer Wolters. Hij heeft de sleutel
gemaakt die de vrouw op zak had". Kris vroeg; "hebben jullie in z'n
computer gekeken?". Britt antwoordde; "ja, maar de code van de sleutel
is onbekend. Dús heeft hij haar niet geregistreerd. Een illegale sleutel zeg
maar", eindigde ze haar verhaal.
"Verhoor hem verder en maak het PV op", beval Kris hen. Britt en Tony
gingen akkoord en stonden op.
"Zo meneer Wolters", begon Britt, "wat was er zo interessant aan
mevrouw dat u haar níét geregistreerd hebt!" De man schoof ongemakkelijk
op zijn stoel maar antwoordde niet.
"Ik zal iets minder moeilijks vragen", spotte Britt, "kwam ze
alleen?" Nu begon de man te spreken; "nee, mevrouw was niet
alleen", hij keek even naar hen op en ging toen verder; "ze had twee
kinderen bij haar, een meisje van ik denk een jaar of 8. Ik meende te horen dat
ze haar Alyssa noemde. En ze droeg nog een baby bij haar. U weet wel, in zo'n
draagzak."
Meteen keken Britt en Tony elkaar aan. "Wanneer was ze bij u?", vroeg
Tony hem. De man dacht even na en antwoordde toen; "twee dagen geleden,
maandag was het".
"En u heeft haar die sleutel voor niets gemaakt?", vroeg Britt.
"Ja, ze had geen geld daarvoor. Ik heb haar gevraagd waarvoor die sleutel
dan was". "Waarvoor dan?", reageerde Tony snel.
"Ze wilde weg zei ze, maar ze had iets waardevols op te bergen", ging
hij verder. Britt en Tony keken elkaar aan en dachten meteen hetzelfde. Tony
vroeg gauw; "maar u hebt geen idee wáár ze dat wou opbergen?". Hij
antwoordde; "nee, maar ik denk dat ze vlakbij vandaan kwam. Misschien zelfs
uit dezelfde straat". Tony en Britt vlogen overeind en liepen haastig naar
het commissariaat in. Britt sprak zodanig dat de rest het ook meteen hoorde;
"waarschijnlijk zijn de kinderen 2 dagen alleen én opgesloten! Dan kunnen
ze zéker nog in leven zijn!", ze trok haar jas al aan, "we moeten ze
vinden. Nú!" Ook Tony pakte haar jas gevolgd door Sel en Vanneste.
In de wagen hadden de collega's contact met elkaar; "aan de Vismarkt zouden
ze verblijven volgens Wolters", informeerde Britt Sel en Vanneste door de
walkietalkie. Ben vroeg haar; "wat wil je doen dan? Bij alle bewoners
aanbellen? De kinderen zitten opgesloten en kunnen niet opendoen!" En
terwijl hij dat zei drong het al tot hem door. Tony glimlachte geniepig.
Eenmaal aan de Vismarkt parkeerden ze hun wagens en stapten uit. Ze belden bij
meerder bewoners aan en overal werd opengedaan.
"Hier!", schreeuwde Britt, en ze zwaaide naar haar collega's die
vervolgens kwamen aanrennen. Ben forceerde de voordeur en liet Britt en Tony
binnen. Sel en Ben bleven buiten voor observatie.
Tony en Britt vluchten door het huis. Ze voelden aan alle deuren en doorzochten
de kamers. Britt kwam bij de badkamer aan en voelde dat de deur op slot zat.
"Tony!" Riep ze, "hier!" Even bleef ze staan om tot
positieven te komen en wachtte tot Tony kwam. Tony gaf haar de sleutel en Britt
paste hem in het slot......
De deur ging open en Britt haastte zich naar binnen. Tony contacteerde alvast
een ambulance.
In eerste instantie zag Britt niks maar toen hoorde ze een verstoorde
ademhaling. "Alyssa?", sprak ze op zachte toon, en ze keek zoekend de
ruime badkamer rond. Toen hoorde ze het kind nogmaals. "Alyssa?",
vroeg ze nog eens en ze liep verder naar binnen. In een hoekje zat een meisje in
enkel haar ondergoed gekleed. Britt snelde zich naar haar toe en hurkte voor
haar neer.
Het meisje hield een in een trui gewikkeld babylichaampje stevig tegen haar
aangedrukt en keek met grote angstige ogen naar Britt op.
"Alyssa?", vroeg Britt weer en probeerde haar aan te raken. Het meisje
schrok hevig en drukte de baby nog steviger tegen zich aan. Britt trok haar hand
terug en probeerde haar gerust te stellen; " t is goed Alyssa. Ik zal je
niks doen, ik kom je juist beschermen", en ze probeerde haar opnieuw aan te
raken. Dit keer liet het meisje het toe.
Intussen kwam Tony binnen en sprak zachtjes; "de ambulance is
onderweg."
Britt zei even niks. Daarop begon het meisje te spreken; "Vera had het zo
koud en ze huilde zo.", ze keek op naar Britt, "ik heb haar in mijn
trui gerold. Ze huilde zolang....", en toen begon het meisje zelf ook te
huilen. Britt vouwde haar handen om haar hoofdje en zei; "Vera. Heet ze
zo?", en ze keek naar de baby die bijna niet te zien was door de trui. Het
meisje knikte; "mama zei alleen maar 'de baby', maar ik noem haar Vera. En
nu slaapt ze." Britt ging daarop in; "je hebt haar een prachtige naam
gegeven", ze glimlachte naar het meisje en vroeg haar; "mag ik Vera
even vasthouden?" Het meisje twijfelde even en gaf toen de baby aan Britt.
Die stond meteen op en overhandigde de kleine aan Tony die haar naar de
ambulance droeg.
"Kom", zei Britt tegen het meisje, "jij hebt het ook koud."
Ze hielp het meisje overeind en stak vervolgens haar hand naar haar uit. Het
meisje durfde die niet aan te pakken en Britt besloot haar op te tillen. Haar
hele lichaampje trilde en ze drukte het stevig tegen haar aan. Zo droeg ze haar
naar de ambulance.
Tony kwam naar Britt toegelopen en sprak voorzichtig; "de baby is al meer
dan 7 uren overleden". Britt knikte en zuchtte; "dat vreesden ik
al", en ze keek achterom naar Alyssa en sprak; "ze heeft úrenlang dat
baby’tje tegen zich aan gehouden, zonder te weten dat het al heel lang was
gestorven". De twee vrouwen keken elkaar aan. Toen sprak Britt; "ik
zal haar eerst moeten vertellen dat haar mama is overleden, dat van Vera houden
we nog beter even achterwege". Tony vroeg haar; "ben je zeker dat je
dat zelf gaat doen? Zal ik niet beter gaan?", en ze keek vragend naar
Britt. Die antwoordde; "nee, ik denk dat ik dat beter doe. Ze heeft al wat
vertrouwen in mij". Tony knikte en liet Britt gaan.
Britt stapte de ambulance binnen en ging tegenover Alyssa zitten. Het meisje
begon te spreken; "hij heeft me pijn gedaan", zei ze huilend, en ze
hield haar hand met de aangesloten infuusnaald omhoog.
Britt pakte hem vast en voordat ze iets kon zeggen vroeg Alyssa; "mama is
dood hé?" Britt was even verbaasd en knikte toen.
"Hoe weet je dat?", vroeg ze aan het meisje. Die wreef met haar andere
hand over haar gezichtje en antwoordde toen; "mama zei dat ze liever een
ster wilde zijn. Omdat papa haar altijd pijn deed. Sterren hebben geen pijn zei
mama.
Britt moest slikken om haar tranen te verdringen.
"En mama zei dat ik op de baby moest passen als ze niet terug zou komen. Ze
heeft de deur op slot gedaan. Zo kon papa ook niet komen. Maar dat was niet zo
handig van mama hé? Want ik had hele erge honger ", het meisje begreep er
duidelijk helemaal niks van, "en nu moet ik voor Vera zorgen".
Britt wachtte even en sprak toen tegen haar; "Alyssa, ik denk niet dat jij
voor Vera kan zorgen". Alyssa keek verbaast op en vroeg haar; "waarom
niet? Ik ben al groot, ik ben 9 jaar!" Britt trok haar op schoot en zei;
"Ja Alyssa, jij bent een hele grote meid, maar Vera zal nooit zo groot
worden als jij Alyssa...." Britt drukte haar tegen zich aan en maakte haar
zin af; "Alyssa, Vera is nu ook een sterretje........."
Einde
Wietske Dorenbos
