TERUGVERDIENSTE
Dames, lopen jullie even mee? Ik heb een opdracht voor jullie,
klonk de stem van Vanbruane. Britt en Tony stonden op en volgden hun baas naar
haar kantoortje. De bazin wees naar 2 stoelen tegenover haar en ze begon te
vertellen: we hebben een anonieme tip gekregen van een man. Hij beweert dat er
op een studentenkot meisjes hun geld verdienen met als hoer te spelen zal ik
maar zeggen. Hun bazin stopte even om het tot hen te laten doordringen.Meteen
vroeg Britt; waar baseert die man dat op? Ziet hij daar verdachte jongens
binnengaan? Vanbruane ging verder ; Er is wekelijks een vast tijdstip dat daar
jongens binnenlopen en een kleine tijd later weer buiten gaan. En één van de
meisjes draagt volgens hem wel wat dure kledij voor een studente ; eindigde ze
haar verhaal. Er viel een korte stilte waarin ieder even zijn gedachten liet
gaan over de informatie. Vervolgens merkte Tony op. Ik denk dat we slimst
handelen als we ze gaan onderscheppen. Waar is dat kot en om hoeveel meisjes
gaat het? ; Vanbruane antwoordde; Katteburgt 33, er zijn 2 meisjes, geen namen
bekend. Het lijkt mij ook het beste plan ze te onderscheppen. 's Avonds om 22:15
lopen die jongens daar binnen. Neem Ben en Sel mee.De 2 vrouwen stonden op en
verlieten het kantoor.
Ah Ben, begon Britt, opdracht van Vanbruane. Haal jij Sel even? Tony en ik
zitten in de kantine. Ben keek meteen achterom naar het kantoor en fluisterde
toen naar Britt; toch niet weer zoiets als die fietsendiefstallen van laatst,
hé? ; itt schoot even in de lach toen ze het gezicht zag van de stoere motar
die altijd maar op actie uit is en antwoordde toen weer serieus; Neen, studentes
die de hoer uithangen. Ze zag het verbaasde gezicht van Ben en wapperde even met
haar hand; Haal Sel nu maar, dan houden we briefing in de kantine.
Volgens de anonieme gebeurt het wekelijks op de Katteburg 33 sprak Britt. Tony
en ik zullen daar vanmiddag langs lopen en kijken of we wat namen kunnen
achterhalen.
Vanavond om 22:15 gaan we ze onderscheppen en meebrengen naar het commissariaat,
ging Tony verder en het schijnt dat die lui daar dure kledij voor kopen. Jullie,
Ben en Sel, brengen ze hier binnen en wij zullen hun kot doorzoeken. Zijn er nog
vragen? Alles duidelijk., antwoordde Sel, om 21:45 verzamelen bij jou Britt?
Britt stemde in en knikte. Ben en Sel verlieten de kantine en Ben sprak zachtjes
tegen Sel; wie heeft er een baas nodig als Britt er wel is? Sel lachte en op de
achtergrond riep Britt; dat heb ik gehoord, Ben! Tony lachte en Ben liep met
rood aangelopen hoofd naast Sel verder.
Katteburgt 27, sprak Tony, iets verderop zal het dus zijn. Ziet er doodnormaal
uit, zei ze onverschillig tegen Britt. Dit móet er doodnormaal uitzien Tony, en
ze keek even schuin naar haar partner, anders waren we hier al veel eerder heen
gestuurd. Dat begreep Tony inmiddels ook al en ze zocht vast haar notitieblok
op. Voor nummer 33 bleven ze staan en keken naar de naambordjes. Het klopt, er
staan inderdaad 2 namen op, begon Britt, en ze tuurde naar de versleten
naambordjes, schrijf jij op Tony; Merel
Driessens en Janna de Smet. Oké, ik heb ze, antwoordde Tony en terwijl ze
verder liepen stopte ze het notitieblok weer in haar jaszak. Ze spraken nog
enkele voorbijgangers aan, maar niemand had ooit iets gezien of gemerkt. Britt
keek op haar horloge en zei; ga met mij mee eten, Dorien houdt ook wel van wat
gezelschap. Tony stemde daar mee in en de 2 vrouwen stapten in de auto.
's Avonds om 22:00 stonden de flikken bij de meisjes voor de deur. Britt en Tony
zaten samen in 1 auto en aan de achterkant van het kot zaten Ben en Selattin in
hun combi. Via de walkie-talkie hadden ze contact met elkaar. Bij jullie al
iets? Vroeg de ongedurige Ben. Negatief, was Tony's korte reactie, het is ook
nog geen 22:15.Britt nam even van Tony over; jullie weten het hé? Niks doen, we
pakken ze als ze weer buiten gaan. Wij kennen onze les, antwoordde Ben slim.
Enkele tijd zwegen ze. Er stopt een rode Honda hier voor de deur. Twee jongens,
ze zijn nu binnen, sprak Britt naar de mannen. Sel antwoordde : Gehoord. Korte
tijd verstreek en het werd 22:25. Tony sprak; de gordijnen gaan weer open,
stand-by nu. Eén jongen kwam aan de voorkant uit het kot en Britt en Tony
stormden er op af. De jongen probeerde nog te vluchten maar Tony was sneller en
sloeg hem in de boeien, terwijl Britt één meisje te pakken kreeg. Tony drukte
de jongen met zijn lichaam tegen de muur en Britt nam contact op met Ben en Sel;
mannen, hebben jullie iets? Vroeg ze, maar ze kreeg geen reactie. De jongen
begon weer tegen te stribbelen en ze besloten hen eerst in hun eigen wagen te
plaatsen. Britt probeerde weer contact op te nemen en deze keer lukte het. Op de
achtergrond hoorde ze Ben vloeken en maakte daaruit op dat ze zeker niet allebei
te pakken hadden genomen. Sel begon te praten : We hebben alleen het meisje, de
jongen is door de schutting verdwenen. Nergens meer te zien. Shit, reageerde
Britt daarop, wij hebben ze allebei. Neem haar hier heen dan brengen jullie ze
straks binnen. Akkoord, was Sels antwoord. De mannen brachten de twee meisjes en
de jongen binnen en Britt en Tony gingen het kot binnen. Ze doorzochten de
kamers van de meisjes. Nou, ze doen het in ieder geval wél veilig, sprak Tony
terwijl ze naast het bed wees. Britt lachte even en zocht toen verder. Ze
maakten nog enkele notities en verlieten toen het kot.
Britt zette Tony bij haar boot af. Morgen 9:00? Vroeg ze haar. Ja, dan sta ik
klaar. Tot morgen, antwoordde Tony. Tot morgen, zei Britt, en slaap wel. Tony
glimlachte en al gapend stapte ze haar boot binnen. Britt startte de wagen en
reed naar huis.
Zoals af en toe vaker versliep Tony zich enigszins en de 2 vrouwen verschenen
pas om 9:30 op het commissariaat. Na een kort overleg met Vanbruane en Ben
Vanneste verdwenen ze in verhoor 1 waar het eerste meisje zich bevond. Britt
begon, aangezien Tony nog even goed wakker moest worden. Zo, lekker geslapen
hier? Dat is wel eens wat anders hé dan met je pooier de nacht doorbrengen!
Viel Britt het meisje meteen aan. Dat deed ze niet vaak en dat maakte dat Tony
meteen klaarwakker was en nam het vlot van Britt over; Handig hé, dat geld.
Daar kun je duren kledij van kopen! Om op school beter voor de dag te komen
misschien? Het meisje zweeg en keek naar de grond. Wat is je naam? Vroeg Britt
haar, of denk je dat dat op grond staat daar! En ze stond even op om te kijken
en ging toen verder; Nee, het staat er niet! Zal ik het zeggen? : Janna de Smet.
Meteen keek het meisje op naar hen. Ja, dat staat op je deur hé, sprak Tony
rustig maar gevat. Waar is dat geld van gisteravond? Janna antwoordde meteen;
dat heb ik niet. Lieg niet! Schreeuwde Britt tegen haar. Ik lieg niet! Reageerde
het meisje even fel terug, u hebt toch mijn kot doorzocht? Hebt u dure kledij
gezien? Ik niet! Tony en Britt vielen even stil. Nee, dat hadden ze inderdaad
niet gezien. En die jongen? Vroeg Tony haar. Welke jongen? Tony zuchtte; die
jongen die gisteravond gevlucht is! Even zweeg Janna en sprak toen; ik weet niet
waar hij nu is en ik heb zijn adres ook niet. Britt commandeerde haar; schrijf
dán zijn nummer op waarop je hem contacteert, en ze schoof haar pen en papier
voor. Janna schreef het gsm nummer op.
Na de verhoren verzamelden Tony, Britt, Ben en Selattin in het kantoor van
Vanbruane. Tony begon te vertellen over hun gesprek; Het meisje heet Janna de
Smet en veel meer weten we eigenlijk niet. Ze zegt dat ze niet weet hoe de
gevluchte jongen heet en zijn adres weet ze ook niet, eindigde Tony. Britt
voegde daar nog aan toe; we hebben wel een gsm nummer, maar dat is zonder
abonnement dus geen informatie om te achterhalen. En het geld heeft ze ook niet.
Nou, daar schieten we ook weinig mee op, was de reactie van Vanbruane, en
jullie? Vroeg ze aan de mannen.
Sel vertelde; De naam van de jongen is Peter de Weert. Het meisje heet inderdaad
Merel Driessens en het geld van gisteravond heeft ze ons overhandigd hij legde
het demonstratief op het bureau neer. Merel heeft eigenlijk alles bekend; ze
zegt dat ze daar inderdaad dure kledij van koopt, ging Ben verder. Daar kunnen
we wat mee, zei Vanbruane enigszins verblijd, maak het PV op dan leg ik het
morgen aan de onderzoeksrechter voor, voegde ze er nog aan toe. Britt merkte
toen bedenkelijk op; Janna heeft geen dure kledij. Waar heeft zij dat geld dan
voor nodig? En ze keek vragend naar de anderen. Misschien om haar studie te
betalen? Was het snuggere antwoord van Ben. Maar Britt antwoordde; Nee, ik denk
toch dat haar ouders dat doen. Maar hé! Janna is nog geen 18 jaar, we kunnen
haar onder druk zetten door haar ouders in te lichten Dat is een slim idee,
Britt, reageerde Vanbruane, Succes ermee. En de agenten verlieten het kantoor.
Tony en Britt stapten verhoor 1 weer binnen waar nog steeds Janna de Smet zat.
Meteen keek ze op naar de twee vrouwen en Britt begon te praten; Heb je je
geheugen al terug gevonden? Weet je alweer hoe de jongen heet en waar je het
geld hebt gelaten? Weer schudde Janna nee. En Britt ging door; misschien wordt
het tijd dat we je ouders in gaan lichten! Meteen schoot het meisje overeind;
Nee, nee! Doe dat
alsjeblief niet! Ho ho, blijf maar rustig zitten! Zei Tony en drukte haar
terug in de stoel, als jij gewoon alles verteld dan komen je ouders er misschien
nooit achter. Maar dan wil ik het wel graag nú weten!,en ze keek op haar
horloge. Janna bleef echter zwijgen en Britt stelde haar enkele andere vragen om
haar zo misschien op dreef te helpen; wie betaald je studie Janna, en je kot?
Vlot ontvingen ze het antwoord; mijn vader betaald dat. Zolang ik goede
resultaten boek, betaald hij.
En als die resultaten niet goed meer zijn? Vroeg Tony meteen daarna. Janna
antwoordde; Dat weet ik niet, tot nu toe zijn ze goed. Tony keek even naar Britt
en ze dachten allebei hetzelfde; dit schiet niet op. Daarop zei Britt; Janna ik
geef je nog 1 kans! Je verteld nu álles of we contacteren je ouders! Het meisje
was duidelijk niet van plan nog te spreken en Britt en Tony stonden op. Dit is
je eigen keuze geweest, sprak Britt, zeg maar dag tegen je studie, en ze
verdwenen door de deur. Daarop kwamen Ben en Sel uit verhoor 2, ze hadden
meegeluisterd. Nou, begon Selattin meteen te spreken, we moeten een andere
oplossing zien te vinden. De andere flikken stemden daar mee in. Britt bedacht;
ik denk dat we die vader moeten informeren en hem in het complot moeten
betrekken. Misschien kunnen we haar dan te pakken nemen. En terwijl ze terug
liepen naar hun bureaus sprak Tony; Britt en ik zullen het uitvoeren. Akkoord,
spraken de twee mannelijke agenten haar toe, dan gaan wij intussen lunchen, en
ze verlieten het commissariaat.
Wat goedkoop! Sprak meneer de Smet, de vader van Janna. Hij zat tegenover Britt
en Tony in verhoor 2. Verdomme waarom doet ze dat! Zo een mooie meid kan toch
veel beter krijgen? En hij keek vragen naar de 2 vrouwen, die er niet op
reageerden. Ik begrijp het niet! Ze komt niks tekort en toch doet ze dit! Ging
Janna's vader verder, met.met welke jongen doet ze dat?
Dat weten wij ook niet, sprak Tony, ze wil ons niks vertellen. Wij dachten dat u
er misschien meer van wist? Maar dat is belachelijk!! U denkt toch niet. Maar
nee, u denkt toch zeker niet dat ík hiervan wist? ging de man verbaast verder.
Britt sprak; wij mogen niks uitsluiten. Maar we hebben een voorstel. Tony en
Britt begonnen uit te leggen wat ze van plan waren en de Smet luisterde
aandachtig. Janna gaat me u mee naar huis zodat u haar constant in de gaten kan
houden, begon Tony vertellen, intussen gaan wij verder met het onderzoek,
medestudenten verhoren en dergelijke Tja dat moet dan maar hé, sprak Janna's
vader, moet ze nu meteen met mij mee? Tony imiteerde de man; dat moet dan maar!?
Als we dit niet doen dan zullen wij en u nooit weten waarom en met wie ze dit
doet, dus een beetje respect kan er ook wel van af, zeg! Ja ja, het is al goed,
antwoordde hij geschrokken, ze kan nu meegaan.Bon,, ging Britt verder, dit is
mijn gsm-nummer, zodra u iets merkt dan kunt u ons hierop bereiken, ze schoof de
man het briefje toe. Daarna stonden ze op en verlieten het verhoor.
Inmiddels waren Selattin en Ben weer op het commissariaat aangekomen. Vanbruane
kwam aangelopen en vroeg; hoe is het met het onderzoek naar die studentes? Britt
begon te vertellen en Ben en Sel luisterde meteen mee, zodat zij ook weer op de
hoogte waren. We hebben de vader van Janna gecontacteerd en hij is hier geweest.
Janna woont nu tijdelijk bij hem. Zodra hij iets weet dan zal hij mij bellen, en
ze stak haar gsm even in de lucht. Heel goed, reageerde Vanbruane daarop, ik
hoop dat het snel wat oplevert, en ze liep door naar haar kantoortje. Wij gaan
nu even wat eten, sprak Tony naar de mannen, en ze wenkte Britt, heb jij nu de
gsm van Janna gehouden? Vroeg ze Britt. Britt voelde in haar jaszak en
antwoorden : Ja, ik heb hem. Ik zal hem aan laten staan, misschien dat die
jongen haar vandaag nog probeert te bereiken, en ze lachte triomfantelijk.
Na hun lunch verschenen Britt en Tony weer op het commissariaat. Tony plofte net
in haar bureaustoel toen er een gsm afging. Dat is Janna's gsm! riep Britt uit
en ze keek waar de oproep vandaan kwam. Britt nam op maar sprak niet, misschien
was het de jongen. Ze hoorde; Janna? Ben jij dat?! Ik heb je gewaarschuwd hé!
Laat de flikken erbuiten! Vuile hoer!! En toen werd het gesprek verbroken. Britt
legde verbaasd de gsm neer en Tony vroeg; weet je wie het was? Britt schudde
nee. Wat zei hij dan? Vroeg Tony. Hij zei; laat de flikken erbuiten, vuile hoer!
antwoordde Britt, dit is zeker niet die jongen geweest. Het klonk als een echte
mannenstem. Tony pakte Janna's gsm van het bureau, maar ze kon het nummer niet
achterhalen. Britt zei; die stem hij klonk zo bekend, en ze keek naar Tony. Die
haalde haar schouders op; ik heb hem niet gehoord. Plotseling stond Britt op. Ik
weet het! Die stem! Dat was die vader! riep ze geschrokken uit. Dat kan niet,
zei Tony, ze is vanmorgen met hem meegegaan. En terwijl ze dat zei drong het pas
tot haar door. Verdomme! vloekte ze, dat kind loopt gevaar! Toen kwam Carla
aangelopen; Britt en Tony! Ik kreeg een melding, en ze overhandigde Britt het
notitiebriefje. Tony riep; daar hebben we nu geen tijd voor Carla! We moeten
achter Janna aan! Britt antwoordde haastig; Tony,
dit is Janna! Tony keek even verbaast en toen grepen ze hun jassen en renden
langs Carla heen, die hen verbaasd na keek.
Tony plaatste het alarmlicht op de combi en ze scheurden weg. Britt begon te
vertellen; Janna is zwaar gewond overgebracht naar het ziekenhuis. Ik weet het
zeker, het moet die vader geweest zijn! en vervolgens bracht ze hun collega's op
de hoogte.
Ben en Sel pakken de vader op, vertelde ze toen het gesprek afgelopen was. De
vrouwen liepen haastig het ziekenhuis binnen en verdwenen in de lift. Daar
vielen ze allebei even stil. Toen sprak Britt; Oh God! Als ze het maar gehaald
heeft, en ze keek even naar Tony. Aan haar gezicht te zien dacht zij precies
hetzelfde. De verpleegster informeerde Britt en Tony; ze is te zwaar mishandeld,
er is geen garantie dat ze het haalt. Is ze aanspreekbaar? Vroeg Tony. De
verpleegster antwoordde;
Je kan haar vragen stellen maar ze kan niet terug spreken. Ze ligt aan de
beademing. Kamer 212, en ze wees richting de gang. Britt bedankte de
verpleegster en ze liepen snel verder. Ze schrokken verschrikkelijk toen ze de
kamer binnenliepen. Janna was
nauwelijks te herkennen, haar gezicht was afschuwelijk bewerkt, maar Britt en
Tony lieten niets blijken en ging naast Janna's bed staan. Britt vroeg haar; heb
je pijn? Het meisje gebaarde even met haar ogen en daarop maakten ze op dat dat
niet het geval was. Tony bukte even naar Janna toe en vroeg haar voorzichtig:
Janna, was het je vader? Het meisje keek Tony strak aan en in haar ooghoeken
parelden tranen. Toen sloot ze haar ogen. Voor Britt en Tony was het duidelijk,
hij had het gedaan. De monitor liet alleen nog een lange pieptoon horen en twee
dokters kwamen aangerend. Ze duwden Britt en Tony aan de kant, waarop die
besloten op de gang te wachten.
Een paar minuten later kwamen de dokters buiten gelopen en benaderde hen. Het
spijt ons, maar we konden haar niet meer helpen. Ze is overleden aan een
hersenbloeding, sprak 1 dokter tegen hen, hij knikte naar hen en liet de twee
vrouwelijke rechercheurs achter. Toen ging Tony's gsm af, het was Sel; We hebben
de vader verhoord. Hij zit overal achter. Britt hoorde dat ook en geschokt keken
ze elkaar aan. Sel ging verder; haar studie werd betaald door middel van
gedwongen prostitutie. Janna heeft nooit geld ontvangen, alles ging naar de
vader die vervolgens minimaal aan haar besteedde. Vandaar dus ook geen dure
kledij, eindigde Sel zijn verhaal. En Janna? Vroeg hij toen nog, waarop Tony
kort antwoordde; Neen Sel en ze drukte haar gsm uit.
Einde
Wietske Dorenbos
