Verstoord

Het was maandagochtend hartje winter, gent lag dan ook onder een dikke laag sneeuw en de nodige drukte vond plaats in de stad mensen die kerstspullen kochten of nog even iets moesten hebben voordat de winkels drie dagen gesloten waren. Zelfs nu 10 uur, was het al druk. De winkels opende geheel tegen het gebruik de deuren op deze koude maandagochtend. Johan lag nog in bed hij was ziek, dat wou zeggen hij had de griep. Hoestend draaide hij zich eens om en keek op de wekkerradio. Johan ging rechtzitten en wreef zich eens in de ogen. Britt had vannacht niet naast heb geslapen hij hield haar zo gezegd wakker met zijn gehoest. Johan had ergens het gevoel dat er misschien iets anders was. Hij stond op en deed rillend zijn ochtendjas aan en slofte naar de kamer waar Simon op de bank tv lag te kijken de kinderen hadden namelijk al vakantie. Johan keek naar zijn zoon die de laatste tijd flink gegroeid was. Simon keek zijn vader aan en groette hem eventjes en richtte zijn blik weer op de tv. Johan liep door naar de keuken en nam een glas fruitsap. Britt had helemaal geen briefje nagelaten. Hij wist waar ze was. Johan ging aan tafel zitten en las de krant door. Veel nieuws was er niet, drie kerstmannen hadden een winkel beroofd en het hondje van de burgermeester was weg gelopen, het diertje was intussen ook weer veilig terug en had bij mensen verderop de vleesschotel geplunderd. Johan moest glimlachen als geplunderde vleesschotels het nieuws waren heden ten dage dan kon je constateren dat de rust een beetje was wedergekeerd op de wereld. Johan sloeg de krant dicht en vroeg aan Simon of hij ook vond dat Britt de laatste tijd een beetje afstandelijk deed. Simon haalde zijn schouders op en zei dat hij dat nog wel vond mee vallen hij dacht dat Britt het gewoon druk had op haar werk. Johan wist het niet misschien had zijn zoon gelijk en viel het gewoon mee. Johan besloot zich te gaan douchen en stapte even later onder de heerlijk warme straal. Hij zeepte zich in en dacht na over een kerstcadeau voor Britt iets speciaals niet zo iets standaards als een douchepakket of parfum dat vond ze niet leuk wist hij uit ervaring. Johan draaide de kranen dicht en stapte uit de douche hij voelde zich erg beroerd en nam toen twee aspirientjes en kroop weer in bed. Na een tijdje sukkelde hij in slaap.

Britt zat nadenkend naar de foto van Johan te kijken. Ze snapte haar eigen gevoelens helemaal niet meer. Ze waren getrouwd en hun huwelijk was ondanks een paar incidentjes toch mooi. Johan behandelde haar echt als een prinses en verraste haar op zondagmorgen dikwijls met een ontbijtje op bed of een strandwandeling met een lunch toe. Maar toch de laatste tijd was het anders ze wist ook niet wat het was. Johan was wat stiller en zij voelde een zekere afstandelijkheid vanuit haar zelf naar hem toe. Raakte hun huwelijk na een jaar al in de dagelijkse sleur verstrikt? Met een schrok werd ze gewekt uit haar gepeins door Pasmans die melde dat er een lijk was gevonden een vrouw rond de 45 vermoord zes messteken recht in de buik en borst. Ze was gevonden op de parking van café het dopje. Britt zuchtte hier had ze geen zin in zo vlak voor haar korte vakantie nog een moord te moeten ontrafelen. Ze deed met een zucht haar jas aan en samen met Merel ging ze naar het plaats delict. Britt schrok van het beeld. De vrouw staarde doodsangst uit haar laatste blik en haar mond hing iets open waar een straaltje opgedroogd bloed zat. Ze lag op haar rug met haar benen iets opgetrokken. Britt hurkte en bekeek het eens met een wrange blik. De kleren van de vrouw waren vuil en zaten vol gaten haar make-up was uitgelopen en ze had in haar gezicht meerdere blauwe plekken die verwezen naar een mogelijk gevecht. Britt stond weer op en vroeg aan Merel wat ze er van dacht. Merel haalde haar schouders op en stelde voor het rapport van de wetsdokter af te wachten. Bruno die er ook was wenkte Britt. Bruno toonde haar een pasje waar op stond Ellen van Lancker. Britt keek erna en keek toen Bruno weer aan. Bruno vroeg of Johan misschien een zus of nichtje had die zo heette. Britt haalde haar schouders op Johan had haar nooit over een Ellen verteld. Britt wist dat hij vroeger nogal een rotte jeugd had gehad maar gek veel meer had Johan daar nooit over willen vertellen. Britt besloot even langs huis te rijden en te vragen of hij een Ellen kende. Dat Ellen haar portemonnee nog bij zich had duidde dus niet op een roofmoord er was dus een ander motief maar welke. Britt zei tegen Merel dat ze nog even langs huis moest en dat ze daarna direct naar het commissariaat terug kwam. Merel vond dat best zij ging dan wel met Bruno lunchen in de Combi. Britt knikte even kort en ging met gemengde gevoelens naar huis.

Daar lag Johan te hoesten als een kapotte dieselmotor en keek haar blij aan hij dacht dat ze even naar hem kwam kijken hoe het was. Toen hij haar blik zag wist hij wel beter en vroeg aarzelend wat er was. Britt ging bij hem op bed zitten en vroeg of hij een Ellen kende. Dat was een schot in de roos. Johan schrok en vroeg stamelend waarom Britt dat vroeg. Britt slikte een keer en vertelde toen dat persoon in kwestie vanmorgen dood was aangetroffen, vermoord. Johan ging met een schok recht zitten en zei geschrokken dat het niet waar kon zijn.“ wie is dat schat? Je hebt me nooit iets over haar verteld ze was ook niet bij ons trouwen” Johan was recht gaan staan “ ik wil haar zien! Breng me naar haar toe!” Britt was dan ook recht gaan staan en vroeg dwingend “wie” Wie Johan?! Johan keek in haar ogen en zag iets van achterdocht dat maakte hem op de een of andere manier boos en hij zei kwaad “Ellen was mijn zus Britt mijn zus” “waarom heb je nooit over haar verteld?” Johan haalde zijn schouders op wat moest hij haar vertellen dat zijn zus een hoer was? Een ex heroïne verslaafde? Britt stond met de handen in haar zei en vroeg om een verklaring. Johan zuchtte en zei wel als je het zo graag wilt weten….. ik heb haar al in geen tijden meer gesproken… laatst stond ze opeens voor mijn neus en vroeg of ik haar 1000 euro kon lenen. Johan slikte en vertelde verder: ze had iets doms gedaan en beloofde het mij terug te betalen. Britt voelde zich kwaad worden. Johan ging verder met zijn verhaal en vertelde dat Ellen ex drugsverslaafde was en dat ze in de prostitutie werkte. Britt keek hem kwaad aan “dus je hebt 1000 euro aan een junk gegeven? Zonder dat met mij te overleggen? Verdomme!” Johan schrok van haar woorden en keek haar ontsteld aan.“ hoe durf je! Ik heb het haar niet gegeven misschien is het daarom dat ze nu dood is” Hij liep daarna weg en knalde de deur hard dicht. In plaats dat ze een beetje medeleven toonde…. Langzaam voelde hij de tranen komen. Het werd hem allemaal een beetje veel eerst zijn gijzeling. Toen Britt die zo deed, Ellen die opeens weer voor zijn neus stond de kleine ruzies die hij had met Simon omdat hij nu in de puberteit zat en nu Ellen die was vermoord. Hij gaf gas en reed weg hij wist immers waar hij zijn moest. Britt had inmiddels wel spijt van haar actie van net, ze snapte zelf ook niet waarom ze zo tegen hem uit was gevallen en besloot hem achterna te rijden hij kon haar steun nu wel goed gebruiken dacht ze. Ze keek even naar de foto van haar op zijn nachtkaste… was het waar? Klopte het dat iemand in een relatie de een liever had dan de ander, dat Hij meer gaf om haar dan zij om hem? Britt schaamde zich voor het antwoord een maand terug had ze nog doodsangsten uitgestaan toen hij gegijzeld was en nu werd ze kwaad omdat hij haar iets had verzwegen die twee en half jaar dat ze hem kende. Britt hoopte dat deze verwarrende gevoelens slechts tijdelijk waren, misschien moest ze er met hem over praten? Maar nu leek haar niet het geschikte moment al twijfelde ze of dat geschikte moment wel ooit ging komen. Want welk moment was nu goed om iemand te vertellen dat je niet meer zeker bent of je gevoelend voor de ander slechts vriendschappelijk zijn in plaats van verliefd en echt houden van. Nu zo erg was het nu ook nog niet want houden, dat deed ze nog wel van hem. Maar het was anders. Als ze met hem zoende of intiem was dan was het anders het voelde niet meer zo als eerst. Britt hoopte dat ze dat speciale gevoel weer terug vond. Dat gevoel wat ze eerst had als hij haar aan keek met zijn typische Johan blik of als hij s`morgens in zijn shortje de kamer in kwam met zijn haren alle kanten uit of wanneer hij haar zoende. Britt zette met een zucht de foto van hen samen van het huwelijk terug op de kast en reedt dan maar naar de wetsdokter daar was Johan mogelijk ook. Na een kwartiertje zette ze haar auto op de parking en zag zijn auto ook staan. Juist toen zij naar binnen wou kwam Johan met een behuild gezicht naar buiten en liep naar zijn auto. Britt beet even op haar lip en liep naar hem toe. “ Johan? Gaat het?” Johan keek haar even aan “ja, reuze mijn zus is dood! Mijn vrouw behandelt me als een jan joker en die gijzeling. Nee het gaat echt fantastisch!” Johan ging met een zucht op een bankje zitten met zijn handen in zijn haar. Britt keek naar hem en stamelde een sorry. Misschien was nu wel het juiste moment het hem te zeggen over haar gevoelens en zo ze wist dat ze hem ging kwetsen. Johans gevoelens die waren nogal gevoelig dat was wat ze zo bijzonder aan hem vond wanneer hij ontroerd was door iets wat ze tegen hem zei of door simpele dingen als een zielige film maar ook zijn romantische kant en zijn zorgzaamheid. Britt ging naast hem zitten en zei dat ze Johan iets moest vertellen. Iets wat hij misschien niet leuk ging vinden. Johan keek haar aan met een blik van: wat het ook is, het kan er ook nog wel bij! Britt haalde een keer diep adem en begon “ik vind je geen jan joker Johan echt niet het is alleen… het is dat ik mijn gevoelens niet meer snap het is weg geloof ik. Dat gevoel wat je me eerst gaf, het is er niet meer. Ik houd nog wel van je heel veel maar anders dan dat jij van mij doet. Daarom sliep ik gisteren en eergisteren ook in een ander bed sorry” Johan was lijkbleek geworden en vroeg half huilend hoe lang dit al speelde. Britt bloosde en zei dat het al eventjes speelde. Johan was op gestaan en keek haar diep gekwetst aan. Johan begreep er niets van. “ waarom? Wat heb ik in godsnaam verkeerd gedaan? Vind je mij niet meer aantrekkelijk? Geef ik je niet wat je graag wilt?” Britt had een brok in haar keel en zei “nee nee het ligt niet aan jou… jij bent juist zo lief, het ligt aan mij ik ben gewoon een trut” “en nu? Wil je nu scheiden?” Britt schrok van die vraag, wilde ze dat wou ze scheiden van de man die haar zo veel geluk had gegeven naar een moeilijke periode? Een man die er altijd voor haar was? Britt vond dit de moeilijkste keuze ooit uit haar leven. Want was het eerlijk om met hem verder te gaan als ze zijn behoeftes en gevoelens niet met het zelfde kon beantwoorden. Britt keek hem met betraande ogen aan en stelde voor om een tijdje naar haar moeder aan zee te gaan om dar een rustig na te denken over alles. Britt wou best vechten voor haar huwelijk en misschien kwam het gevoel wel terug. Johan schrok hier zichtbaar van. Hij was recht gaan staan en had met trillende stem gezegd dat ze dat dan maar moest doen. Daarna stapte zonder iets te zeggen in zijn auto en reed met slippende banden weg. Britt keek hem na en hoopte dat hij veilig thuis kwam al had ze niet het idee dat thuis nu zijn bestemming ging worden en reed toen zelf maar naar huis en pakte haar weekendtas in. Ze had onderweg al naar haar moeder gebeld om te zeggen dat ze voor een tijdje naar haar ging komen om na te denken. Haar werk dat werd lastig maar Merel en de rest van het team konden het ook zonder haar oplossen. 

Eenmaal thuis zag ze toch Johan zijn auto staan en met lood in haar schoenen ging ze naar binnen. Simon vroeg wat er met Johan scheelde hij had geen woord gezegd en was meteen naar de slaapkamer gegaan. Britt zuchtte “eeh je vader en ik we.. we hebben wat problemen maar daar komen we wel uit” “jullie gaan toch niet scheiden?” “nee maar je niet ongerust” Britt liep dan de slaapkamer in en keek naar Johan en Johan keek naar haar. Het was alsof ze vreemden voor elkaar waren geworden vreemden die elkaar`s taal niet meer leken te spreken. Britt pakte zonder wat te zeggen haar weekendtas in. Johan was al opgestaan en had haar vastgepakt en gesmeekt er over na te denken de angst en het verdriet was duidelijk te lezen in zijn ogen. Britt had een dikke prop in haar keel ze wist dat wanneer ze nu bleef het misschien wel helemaal niet meer goed ging komen. Maar als ze weg ging, wou Johan haar dan nog wel? In feite liet ze hem nu wel in de steek. Britt besloot toch te gaan en het met haar moeder te bespreken. Als was dat nog zo moeilijk. Johan had haar immers nog nooit in de steek gelaten. Eigenlijk verdiende hij haar niet. Britt gaf Johan een kus op zijn bezwete gezicht en zei enkel “tot over een paar dagen” Johan bleef verslagen achter voor zijn gevoel was die kus op zijn voorhoofd misschien wel het laatst lichamelijke contact wat hij met haar had voor altijd. Was het echt over tussen hen. Johan draaide zich om en liet zijn emoties gaan. Hij snapte het niet waar in godsnaam was het mis gegaan? Was hij dan toch niet het type wat paste bij een vrouw, huis boompje beestje? Was hij gewoon een type waar vrouwen zich geen raad mee wisten? Johan voelde zich nu helemaal slecht het stapelde zich allemaal op Johan vroeg zich af hoe lang hij dit nog vol ging houden. Moe viel hij uiteindelijk weer in slaap.

Britt was ondertussen op weg naar zee, hoe dichter ze bij zee kwam hoe meer ze zich begon af te vragen of het wel verstandig was om Johan achter te laten. Britt vond zich zelf een enorme trut. Ze zette de auto op de parkeerplaats en belde aan bij haar moeder. Haar moeder deed open en omhelsde haar dochter even. Britt ging mee naar binnen en plofte op de bank neer. Haar moeder kwam uit de keuken met een pot thee en zette die rustig neer op het tafeltje ging zitten en keek naar haar dochter. Britt had vaag aan de telefoon verteld wat er gebeurd was. Haar moeder schonk de thee in de kopjes en vroeg dan “ wat is er toch allemaal aan de hand?” Britt keek op en begon hakkelend haar verhaal te doen, over de gijzeling van Johan, over dat haar gevoelens voor hem opeens zo verandert waren over hun woordenwisseling betreffende die 1000 euro, en over hun gesprek op de parking van het mortuarium. Haar moeder had Britt haar verhaal rustig aangehoord terwijl ze kleine slokjes van haar thee nam. Ze zette dan haar kopje neer en streek haar rok even recht. “meisje toch wat een verhaal” en nu? Vroeg ze er achteraan. Britt haalde haar schouders op. Scheiden dat wou ze niet, het voelde zo fijn thuis te komen en er was iemand maar was dat wel eerlijk? Gebruikte ze hem in feite dan niet gewoon? Britt haar moeder zei dat de beslissing om even uit te waaien en alles te over denken wel verstandig was. Britt haalde haal schouders op “ik laat hem nu wel in de steek mam” Britt haar moeder zette haar kopje weer neer “misschien wel, maar ik denk toch dat het beter is… ik geloof niet dat je speciale gevoel compleet weg is, je was immers zo gek op hem” “dat ben ik nog het is alleen… het is alleen anders gek zijn op dan eerst” Samen dronken ze zwijgend hun thee op waarna Britt besloot even op bed te gaan liggen. Voor een strandwandeling was het nu te laat het was immers al donker aan worden. 

Ondertussen was Johan weer wakker geworden en hoestte nu nog meer als van te voren hij liep naar de koelkast voor de hoest siroop, was deze op. Johan keek op de klok de winkels waren nog maar een halfuurtje open. Hij riep zijn zoon of die voor hem misschien wat hoestsiroop wou gaan halen. Simon had hier totaal geen zin in en vond dat zijn vader dat maar zelfs moest doen. Johan zuchtte en dacht “leuk die kinderen die zo graag iets voor je doen” Hij deed snel een trui en een broek aan over zijn pyjama en ging naar de drogisterij. Daar was het drukte van belang en Johan zag zo ook wel dat hij voorlopig nog niet aan de beurt ging zijn. Hij mopperde inwendig op zijn zoon. Zag hem hier staan met 39 graden koorts rillend van de kou in een bloedhete stampvolle winkel. Eindelijk was hij aan de beurt en ging met hoestsiroop snel naar huis. Veel honger had hij niet dus hij bestelde voor de kinderen maar een patat met en een frikadel bij de patatzaak en nam dat ook mee naar huis. Johan begon zich steeds zieker te voelen en dacht er over morgen toch maar langs de dokter te rijden. Eenmaal thuis zette hij het eten op tafel riep de kinderen en ging toen weer in bed liggen. Eerst had hij nog een flinke lepel hoestsiroop genomen. Johan viel toen wederom snel in slaap. Simon had toch wel spijt gekregen van zijn actie en bracht zijn vader rond een uur of acht een beker warme soep en een cracker met kaas. Simon vroeg zijn vader wat het nu was dat gedoe tussen Britt en hem.“ze houdt niet meer van me, haar gevoelens voor mij zijn over” Simon keek hem verbaast aan en vroeg hoe dat zo kwam. Johan haalde zijn schouders op en begon weer vreselijk te hoesten. Simon keek zijn vader bezorgt “ pap? Gaat het wel met je? Het hoesten is precies meer geworden” Johan schudde zijn hoofd en ging weer liggen om weer even op adem te komen. Simon vroeg of hij de dokter moest bellen. Johan hoestte nog een keer en zei tussen twee hoestaanvallen door dat het niet nodig was en dat hij morgen wel naar de dokter ging. Simon was er niet helemaal gerust op maar besloot zijn vader dan maar weer met rust te laten en stilletjes vertrok hij weer. 
Britt zat naar het journaal te kijken, dat wou zeggen haar blik was op de tv gericht maar ze zat met haar gedachten totaal ergens anders. Haar moeder zag dat wel en liet haar maar. Daar was ze immers voor naar hier gekomen, om na te denken. Tegen tien uur stond haar moeder op, wenste haar dochter welterusten en ging naar bed. Britt ging niet veel later ook naar bed en viel in een onrustige slaap. Johan werd midden in de nacht wakker omdat hij weer zo moest hoesten en het zo benauwd had. Hij stond op en liep naar de koelkast nam een paar lepels in en ging weer terug naar bed waar hij bleef woelen. Hij kon nu de slaap niet meer vatten en Britt haar woorden bleven in zijn hoofd zitten. Johan keek op de wekkerradio 05:00 naar een uur te hebben liggen woelen en geconstateerd te hebben dat de hoestdrank niet werkte stond hij op, hij deed zijn joggingbroek aan en een trui en ging op de bank zitten. Hij had de krant voor zich liggen en las met een gevoel van verdriet en afgrijzen het bericht van Ellen. Het artikel spatte van de voorpagina af en barste van de sensatie. Johan zuchtte hij besloot vanmiddag zijn broer maar te bellen wat ze nu moesten doen. Hij had vrijwel geen contact met zijn familie dus echt leuk ging dat niet worden. Johan sloot even zijn ogen waarom had hij het zo benauwd? Hoorde dat ook bij griep? Johan liep naar de bank en zette de tv aan over een ander half uur kon hij de dokter bellen.

Britt was nu ook al wakker, echt goed geslapen had ze niet. Britt liep geeuwend naar beneden en besloot vast een ontbijtje te maken. Het was 7 uur, normaal werd ze nu thuis wakker vaak wekte Johan haar nog voor haar wekker ging omdat ze het geluid van de wekker vreselijk vond om bij wakker te worden. Britt zette een ketel water op en deed brood in de broodrooster. Daarna dekte ze de tafel en haalde ze de krant uit de brievenbus. Ook hier was de moord voorpagina nieuws. Britt las het even door en dacht sensatieschrijvers!!! Ze smeet de krant op de bank en ging aan tafel zitten. Haar moeder kwam slaperig binnen en groette haar dochter. Zo gingen ze gezamenlijk ontbijten. Britt haar moeder vond het prettig dat er weer eens iemand bij haar langs kwam omdat ze best eenzaam was hier. Tegen een uur of acht ging Britt zich douchen en trok daarna haar schoenen aan, jas en das en trok er op uit voor een goede strandwandeling

“ja meneer u heeft een longontsteking, ik zal u een penicillinekuur voorschrijven en een week rust” Johan deed zijn T-shirt weer naar beneden en baalde, daar zat hij nu net op te wachten. Johan bedankte de dokter en reedt langs de apotheek waar hij zijn medicijnen ophaalde en ging daarna naar bed. Simon vroeg of alles oké was aan zijn vader omdat hij zich ook wel zorgen had gemaakt. Johan knikte en zei dat hij een longontsteking had. Simon schrok daar toch wel van en vroeg of hij nog iets voor zijn pa kon doen. Johan was knap chagrijnig en zei “gister wou je niet, nu hoeft het niet”. Simon dacht: dan niet en ging weer weg. Britt was ondertussen al flink aan de wandel en keek naar de zee, hoe vaak had ze hier wel niet met Johan gelopen dacht ze! Johan had soms echt maffe dingen. Zo had hij een keer een groot hart in het zand getekend en daar onder geschreven I love you! Britt glimlacht als ze er aan terug denkt. Of hoe hij haar in de zomer de zee in had gedragen. Eigenlijk was het gewoon een lieverd en… het geluid van een sms’je haalde haar uit haar gedachten. Simon had haar een berichtje gestuurd dat Johan longontsteking had en nog steeds hoge koorts maar dat hij nu medicijnen had. Britt dacht na, misschien moest ze toch maar terug? Britt wandelde weer terug naar huis.

Ondertussen was merel niets wijzer geworden, ze wist wel dat Ellen Johan zijn zus was en dat ze een junk was. Ook wist ze dat Ellen in de prostitutie werkte alleen niet waar. Ze wist niet met wie ze omging wie haar vrienden waren. Wel wisten ze waar ze woonde. Pasmans en raymond waren daar nu naar toe. Merel besloot om met Johan te gaan praten en draaide het nummer van zijn huis. “Simon van Lancker” klonk het. Merel vroeg of Johan ook thuis was. “jawel momentje” en liep met de telefoon naar de slaapkamer waar Johan weer eens deed of hij sliep om zo confronterende vragen uit de weg te gaan “pap? Merel voor jou aan de telefoon” Johan draaide zich om “geef maar” Simon gaf te telefoon aan zijn vader en ging dan maar weer weg. Hij snapte niet waarom Britt was weg gegaan en nog minder van de woordenwisseling gisteren. “ met Johan” “ met merel, zou je misschien naar hier kunnen komen? We hebben nog wat vragen” Johan zuchtte en stemde in. Over een uurtje op het commissariaat. Daarna haakte hij in en ging zich douchen en aankleden.

Merel las ondertussen het rapport door van de wetsdokter en schrok toen ze las dat Ellen zwanger was, nu moest ze Johan dat ook nog gaan vertellen. Merel legde het dossier weg en haalde een kop koffie.

Johan had zich aangekleed, een paracetamol genomen met zijn medicijnen en vertrok naar het politiebureau. Onderweg vroeg hij zich af wat merel te vragen had, hij kon dat ergens ook wel gokken. Hij parkeerde zijn auto en ging naar binnen. Aan de balie vroeg hij naar inspecteur vanneste en Eddy bracht hem naar haar toe. Merel en Johan liepen toen verhoor 1 binnen. Merel gebood hem te gaan zitten en nam plaats tegenover hem. Met een zucht keek ze hem aan. Hij zag wel erg witjes dacht ze, maar bon. “ik moet je eerst iets vertellen, of anders gezegd vragen” Johan knikte kort Merel “wist je dat Ellen zwanger was?” Johan schrok en zei dat hij dat niet wist. Johan had het ijskoud gekregen van binnen niet zo zeer door de koorts maar door het schokkende nieuws. Merel “Johan? Johan gaat het?” Johan keek haar toen weer aan Johan “ ja eeh nee het gaat niet maar wat wou je nog weten?” Merel “wanneer je haar voor het laatste hebt gezien” Johan haalde zijn schouders op, vorige week of zo zei hij “ze vroeg of ik haar 1000 euro kon lenen ze zat in de shit” “heb je dat ook gedaan?” Johan schudde nee en keek verdrietig naar de tafel. Merel kreeg zo wel medelijden met hem. Merel “weet je met wie ze omging?” “nee echt niet, ik wist niet eens dat ze in gent terug was” “oké,” Johan was opgestaan en vroeg of hij kon gaan. Merel vond het goed en vroeg “pas je een beetje goed op je zelf?” Johan knikte korten en verliet daarmee het verhoor.

Britt zat nadenkend haar koffie te drinken als plots haar mobiel afgaat. Britt neemt op als ze ziet dat het merel is. Britt “he merel,” “he britt, heb het rapport gelezen van de wetsdokter en Ellen was zwanger… Johan was hier net en ik heb het hem verteld… ik wil je niet ongerust maken maar volgens mij gaat het niet goed met hem” Britt schrok “hoe bedoeld je dat merel?” “ik denk dat je dat wel snapt,” britt zuchtte “merel, vind je mij een stomme trut? Dat ik Johan zomaar alleen achterlaat ziek en verdrietig?” “een trut nee, eerder niet zo verstandig al begrijp ik je wel” britt dacht even na “ik kom terug, vandaag nog” merel vond dat een goed plan en zei dat Johan haar hulp nu extra nodig had. “ik weet het, ik weet het…. Ik ga je hangen, spreek je wel weer oke?” “oke dag” en daarmee was het gesprek beëindigt.

Johan was weer naar huis gereden, hij was het allemaal beu! Het bleef zich maar opstapelen de problemen. En nu was Britt nog weg ook juist nu hij haar zo hard nodig had. Hij schrok van een woedend getoeter van een bus en dacht: krijg toch de… en reedt toen zijn straat in en parkeerde de auto. Simon en Dorien hadden besloten om Johan maar niet tegen te werken en hadden zowaar gestofzuigd en de vaatwasser ontruimd. Simon had boodschappen gedaan, dat deed hij toen hij nog met zijn vader alleen woonde ook wel eens als hij weer eens moest overwerken. Simon lag nu op de bank te lezen en Dorien zat achter de pc. Johan kwam verslagen de kamer binnen en deed zijn jas uit. Simon groette zijn pa en vroeg wat er scheelde. Johan haalde zijn schouders op en ging naast Simon zitten. Johan besloot het ze toch maar te vertellen “britt en ik, wij… wij hebben wat problemen samen, en ik had een zus, Ellen… ze.. ik… ik heb nooit meer iets van haar gehoord, wel en toen stond ze opeens weer voor mijn neus vragend om 1000 euro, die heb ik geweigerd en nu…. Nu is ze dood vermoord” Simon keek hem sprakeloos aan “ver..vermoord?” Johan knikte kort “iemand iets drinken?” Simon liet zich niet afschepen en keek zijn vader vragend aan. Johan keek terug met een blik “ik wil er nu niet over uitweiden:” Simon zei toen maar dat hij cola wilde drinken. Simon vond dat zijn vader er moe uitzag maar besloot daar niets over te zeggen. Simon keek zijn vader aan. Johan moest slikken toen hij in die bezorgde kijkers van zijn zoon keek en stond er een beetje verslagen bij. “het is Britt hé zeg het nu maar wat is er gebeurd?” Johan beet op zijn lip en stamelde “ze is niet meer verliefd op mij” Simon keek hem verbaasd aan “ hoe kan dat nou, zo’n sexy vent” Johan vond dat niet grappig. “pap hé dat was een flauwe grap, maar serieus hoe kan ze nou niet meer verliefd op je zijn als jij zo lief bent voor haar?” Johan wist het ook niet, misschien omdat hij het type was wat lieve de vrede bewaarde en Britt zo nu en dan een ruzie wou hebben? “wel ze is echt een stomme trut als ze je laat lopen” “ Simon!!!! Britt is geen stomme trut!” Simon keek zijn vader aan “sorry pap, ik vind het gewoon een naaistreek van haar” Johan was het daar wel mee eens, maar een trut… dat was zo in tegenspraak met wat hij voor haar voelde! Hij hield van haar, zielsveel als hij aan haar dacht dan waren die vlinders er nog altijd. Maar nu was er een gevoel van verdriet, kwaadheid en grote teleurstelling bijgekomen en die combinatie verwarde hem nogal. Johan ging weer naar zijn bed en bleef daar naar het plafond staren. Britt reedt toen net de straat in en bleef even in haar auto voor het huis zitten. Ze durfde niet, en ze kon het niet. De man onder ogen komen die haar zo veel geluk had gegeven die haar nu zo nodig had. Maar toch kon ze het niet. Ze sloeg uit frustratie op het stuur en zei tegen zich zelf “kom op Michiels! Wie a zegt moet ook b zeggen” Johan had haar auto al herkend. Iets wat misschien raar is omdat alle auto’s ongeveer gelijk klinken. Maar Johan herkende het geluid. Het geluid was hem altijd gerust stelde als ze diep in de nacht thuis kwam. Dan wist hij ze was weer thuis, veilig bij hem. Hij kende haar handelingen van buiten hoe ze dan zachtjes naar de badkamer ging, zich bijna geruisloos omkleedde, naast hem in bed kwam liggen en hem vaak heel zachtjes een kus op zijn wang gaf. Dat deed ze altijd zo lief, dat hij daarom altijd deed of hij sliep. En dan vleide Britt zich altijd voorzichtig tegen hem aan. Soms dan deed hij niet of hij sliep en lagen ze nog wat te praten en soms een beetje knuffelen. 

Simon keek verbaast op toen Britt ineens de kamer in kwam, en keek vragend min of meer licht verwijtend en vroeg toen wat ze hier te zoeken had. Britt dacht “je weet het dus” en zei dat ze voor Johan kwam. “die slaapt” Britt negeerde dat en liep naar de slaapkamer waar ze zelfs aanklopte, op dit moment wat die slaapkamer Johan zijn privé domein. Johan antwoordde niet en Britt ging toen toch maar naar binnen en schrok toen ze Johan zag. Hij zag er moe uit en die vrolijke glans die hij normaal in zijn ogen had was weg, hij keek haar dof en verdrietig aan. Johan wende toen zijn blik weer af duidelijk makend dat hij niet met haar wou praten. Hij wou niet horen wat ze hem te zeggen had. Hij was bang voor het antwoord dat Britt bij hem weg ging. Britt ging met een zucht bij hem op bed zitten en zei: “ Simon smste mij je hebt een longontsteking?” Johan knikte kort. Britt plukte een onzichtbaar pluisje van haar broek en zei “en eeh van Ellen, dat eeh..” “dus daarom ben je hier? Uit medelijden? Nou ik hoef geen medelijden en zeker niet van jou! Als dat de enige reden is dat je naar hier bent gekomen heb ik net zo lief dat je weer vertrekt” Britt schrok, het kwetste haar wat hij zei maar vooral hoe hij het zei, ook al had hij nog zo’n gelijk en was het nog zo terecht. “waar wacht je nog op? Of heb je me nog meer te zeggen?” Britt zei niets, het was misschien beter als ze een tijdje weg ging, want zo ging het niet werken. Het was duidelijk dat ze het verkloot had bij Johan. Britt pakte nog wat spullen van haar uit de kast en deed ze bij haar tas in. Johan zag dat wel maar hield haar niet tegen. In hem was nu een tweestrijd bezig, hij was blij dat ze terug was, maar aan de andere kant was hij kwaad. Britt keek hem nog even aan en stamelde een “dag en eeh beterschap”.

Britt reedt naar een hotelletje buiten de stad en boekte daar een kamer voor drie dagen en liet zich toen op bed vallen. Britt dacht aan alles wat er gebeurd was. en hoe het nu verder moest ze keek naar haar trouwring. Johan had echt smaak ze vond hem nog steeds waanzinnig mooi, alleen dat waar hij voor diende…. Dat was nu verstoord. Een ring was rond en de trouwring betekende voor altijd verbonden. Alleen nu…. Britt smeet kwaad haar kussen tegen de muur wat moest ze nu, ze wist het niet meer. Ze snapte ook niet hoe het kon. Was het misschien omdat Johan niet snel met haar een ruzie aanging? Dat hun relatie te perfect was. Het irriteerde haar soms mateloos dat Johan net zo’n hoedenplankhondje was dat alsmaar ja knikte. Hij was het bijna altijd met haar eens en hoe bot ze soms ook tegen haar deed hij pikte het allemaal. Britt begreep niet dat iemand zo’n hoog incassering vermogen had. Maar om nu te scheiden… dat zag ze ook niet zitten.. Langzaam viel ze in slaap waar ze in een soort nachtmerrie verzeild raakte. Ze zag Johan voor zich samen met een andere vrouw en ze waren heel gelukkig en op het moment dat ze elkaar innig zoende werd Britt met een schrok wakker. Britt keek op de verlichte wijzerplaat van haar horloge en geeuwde het was 03:00. Britt stond op en liep even naar het toilet, ze was verward door die droom. Want ze was nog jaloers ook en dat terwijl het maar een droom was. Britt spoelde door en ging weer in bed liggen. Naar een uur woelen viel ze weer in slaap.

Johan werd die ochtend vroeg wakker dat vele slapen, hij was het beu! Maar ja zijn conditie was helemaal afgezakt naar 0,0. Hij dacht aan Britt die er gisteravond was en vroeg zich af waar ze nu was. Ze was haar dienstpasje vergeten dus die kwam ze nog wel halen dacht hij. Hij bekeek het even Britt Michiels – van Lancker stond er op. Johan wreef even met zijn wijsvinger over haar pasfoto en dacht je bent nog steeds mooi. Hij legde het toen weer op het kastje en ging in de kamer zitten met de krant. “ echtscheidingen dit jaar erg gestegen” luidde de kop. “echtparen scheiden steeds vaker, werk, meningsverschil of ontrouw zijn de meest gehoorde redenen, maar ook carrière.” Johan kon zich daar niets bij voorstellen als je uit elkaar ging omwille van je baan, je gezin is toch belangrijker dan je werk of was hij nu oudmodisch? Johan las het artikel verder door en vouwde de krant weer dicht. Hij besloot zich te gaan douchen en het huis eens een beetje te kuisen en de was te doen want anders leefden ze dadelijk nog in een zwijnenstal. Maar eerst Merel bellen hoe het stond met de zaak.
Merel vertelde dat ze niet echt verder waren gekomen, maar dat zich wel een getuige had gemeld die had gezien dat er een bestelbusje de parkeerplaats van het café was opgereden en later met piepende banden weer weg was gereden. De daders had de getuige niet goed kunnen zien dus dat was nog redelijk vaag. Het busje was een Ford Transit de kleur was vermoedelijk zwart of donkerblauw. Dat was niet zo goed te zien, net als de kenteken plaat. Maar het busje had wel een kapot achterlicht. Johan vond dat nogal een vage beschrijving en had niet het idee dat iemand daar ooit verder mee kon komen of hij moest Sherlock Holmes heten.

Britt werd op dat moment ook wakker zonder het gevoel te hebben dat ze had geslapen. Ze liep naar de douche en ging zich eerst eens lekker douchen. Ze besloot morgen maar weer te gaan werken, misschien hielp een beetje afleiding wel. Britt draaide de kranen dicht en droogde zich af. Het was half tien ze had nog een halfuurtje om te ontbijten. Britt kleedde zich aan en ging naar beneden. Daar zag ze een verliefd stelletje eten, de man voerde zijn vrouw en anders om en ze waren dolgelukkig. Britt slikte ze dacht terug aan haar huwelijksreis dat was toen zo romantisch, Johan had dat zo goed geregeld dat was echt perfect. Het had hem een heel maandsalaris gekost maar hij had het geregeld. En dan deed ze nu zo. Eigenlijk was het diep triest. Johan verdiende haar niet, hij verdiende iemand die hem net zo veel liefde gaf als hij haar. En de laatste tijd had Britt dat niet echt gedaan. Ze realiseert zich nu pas goed hoe afstandelijk ze had gedaan. Ze had Johan niet meer toegelaten. En elke keer had hij het gepikt hij was wel teleurgesteld maar meestal hield hij dat nog verborgen ook. Britt zuchtte waar was ze in godsnaam mee bezig. Britt keek nog even naar het koppeltje en besloot voor Johan te vechten. Maar wat als Johan haar niet meer wou? Britt kon hem dan geen ongelijk geven. Britt kreeg een smsje van Dorien waar ze was. Britt dacht stom! En stuurde een berichtje terug met “in de Holiday-Inn moet nadenken, kom vanmiddag om 14:00 naar de combi.

Dorien kwam naar beneden en keek naar Johan die hoestend stond te stofzuigen. “Johan? Is dat wel verstandig?” Johan keek op en zei bot “iemand moet het doen he of wil je wonen in een zwijnenstal” Dorien schrok van deze uitspatting normaal deed Johan niet zo. “sorry, was alleen maar bezorgd om je, je bent ziek weet je nog” Johan zette de stofzuiger uit en keek haar aan. Ze leek echt op haar moeder. “sorry, Dorien het spijt me, je hebt gelijk” Dorien glimlachte “ het is oké, mama zit overigens in de Holiday-Inn” Johan knikte kort, het was dus een feit ze wou niet meer bij hem wonen. Dat deed hem pijn hij wou haar niet kwijt. Dorien zag hem denken en dacht die is er precies kapot van ik zal het haar wel eens goed duidelijk maken straks. Johan zette de stofzuiger weg en deed zijn jas aan om boodschappen te doen. Johan was zo afwezig, hij liep zijn sleutels te zoeken terwijl ze gewoon op tafel lagen hij was er al zeker 3 keer langs gelopen. Dorien zag dat en wees hem er op. Johan keek haar even verstrooid aan en pakte ze toen maar. “ik ga even boodschappen doen, tot straks” Dorien groette hem ook en ging toen maar huiswerk maken.

Britt had ondertussen ook met merel gebeld en gezegd dat ze de volgende dag weer kwam werken. Ze keek op haar horloge het was twaalf uur. Ze besloot vast naar het centrum te rijden en daar te gaan winkelen het liefst wou ze nog even langs huis, maar daar zat Johan niet op te wachten. 

Johan kon zich moeilijk concentreren op de weg, hij had al bijna een aanrijding veroorzaakt. Opeens schrok hij op het busje, hij reedt voor hem. Johan wist ook wel dat er in een stad als deze wel 100 van die busjes rond konden rijde maar toch, hij had wel een kapot achterlicht. Johan besloot het busje te volgen. Toen ze stil stonden voor een stoplicht schreef Johan het kenteken snel op en belde naar merel om te zeggen dat hij mogelijk het busje op het spoor was. Merel beloofde hem assistentie als hij zich er maar verder niet mee bemoeide dat zou het onderzoek in gevaar brengen en hij was er niet toe bevoegd en het was nog gevaarlijk ook. Johan luisterde alleen niet naar merel en bleef het busje volgen. Het busje reedt het centrum uit en ging nu richting het oude industrie terrein. Het busje stopte bij een oude fabriekshal en twee mannen stapten uit. Johan was niet zeker of ze hem hadden gezien, hij was immers een heel groot stuk achter hen aangereden. Hij was wel later het industrie terrein op komen rijden dan hen. Johan stapte tegen beter weten in uit en ging het gebouw binnen. In de verte klonken de politiesirenes al, Johan had nog een keer gebeld om te zeggen waar ze waren gestopt. Johan liep verder en hoorde een radio een bekend liedje dacht hij Simon had dat nummer dikwijls veel te hard aanstaan. Johan liep verder en ging de trap op. Daar hoorde stemmen, met een licht buitenlandsaccent. Johan bleef voor de deur staan luisteren en zette zijn gsm op opnemen. Hij schrok toen de naam Ellen hoorde… dus toch! Hij hoorde hoe een man zei dat de flikken nog altijd in het duister tasten. Dat niemand hen ooit ging vinden want morgen zaten ze terug in Polen. Johan hield zijn adem in met een beetje mazzel gaven ze nog toe ook! De andere man zei: dat sletje had d’r bek moeten houden en gewoon moeten betalen! Johan beet op zijn tong! Niemand noemde zijn zus een sletje! Het was dus toch zijn schuld had hij haar gewoon dat geld gegeven dan….. dan was misschien niet dood. Opeens greep iemand hem vast en gaf hem een slag. Johan zakte in elkaar en bleef bewusteloos liggen

Dan opeens wemelde het van de flikken. De mannen renden weg maar over al waren flikken. Nick en Bruno sloegen er een in de boeien en merel en Raymond de andere. Pasmans was naar Johan gelopen die ondertussen weer bij kennis was. Pasmans had een ambulance opgeroepen. Johan vond dat niet nodig en wou recht gaan staan. Alles duizelde hem voor zijn ogen en hij ging dan maar weer zitten. Pasmans “waarom ben je ze ook gevolgd? Dat was veel te gevaarlijk” Johan keek hem aan en zei “ik heb hun bekentenis, ik heb het opgenomen met mijn gsm. Zij hebben mijn zus vermoord” Pasmans keek Raymond even aan die naar hen toe was gekomen “doe maar rustig meester van Lancker, het komt goed” 

Britt zat in de combi en had net haar eten op, nog een half uurtje en dan kwam Dorien. Ze vroeg zich af hoe boos Dorien ging zijn. Dorien was best gesteld op Johan, dat was eerst wel anders maar nu waren ze goede maatjes. Britt staarde een beetje nadenkend voor zich uit, wat moest ze tegen Dorien zeggen? Dorien kwam precies om twee uur binnen. “hé mam” “hé meisje ga zitten” Dorien ging zitten en keek haar moeder aan. “hoe eh hoe gaat het met Johan?” “niet zo goed geloof ik, hij is nogal verward en moe” Britt slikt “waarom houd je niet meer van hem mam? Wat heeft hij verkeerd gedaan?” Britt slikte nogmaals en stamelde dat hij niets verkeerd had gedaan. Het was meer haar schuld, zij voelde niet meer voor hem wat ze eerst voor hem voelde. Alleen nu twijfelde ze daar weer over. “hoe kan dat nou? Je gevoel kan toch niet zomaar weg zijn?” Britt voelde hoe ze rood werd. Britt “ik… ik weet het niet Dorien, ik weet het even allemaal niet meer” Dorien werd boos. “mam! Ga nou niet zielig lopen doen de enige die daar recht op heeft is Johan en ik zal nog eens iets zeggen…” Dorien werd onderbroken door de gsm van Britt. “met Britt” het was merel die haar vertelde dat ze de daders van de moord waren gevonden en ingerekend en… “wat? Merel? Wat?” “Johan was er bij ze hebben hem neergeslagen, hij heeft een lichte hersenschudding maar is thuis” Britt schrok “wat deed hij daar?” “hij was het busje gevolgd Britt we hebben hem nog gezegd verder niets te doen, maar hij is ze achterna gegaan.” Britt sloot even haar ogen. “ik ga naar hem toe, bedankt voor het bellen” “oké Britt, dag” Dorien keek Britt vragend aan. “Johan hij… hij is neergeslagen ik ga meteen naar hem toe” Britt stond op en deed haar jas aan en rekende meteen af. Dorien was verbaast hij ging toch boodschappen doen? “kom dot, hij is thuis ga je mee?” Dorien knikte en samen gingen ze naar huis.

Simon bracht zijn vader twee aspirientjes en keek hem even aan. “waarom luisterde je nou niet naar merel! Voor het zelfde geld was het echt mis gegaan…” “sorry zoon” Simon schudde zijn hoofd en ging weer naar de woonkamer. Britt en Dorien zwegen tegen elkaar in de auto. Britt was geschrokken, waarom deed Johan nu zoiets? Hij wist toch dat het zo iets gevaarlijk was. ze stond voor het stoplicht en tikte ongeduldig met haar handen op het stuur. Toen het groen reedt ze verder en na tien minuten was ze thuis. Britt ging naar binnen en hing haar jas op. Het was vreemd het leek of ze op visite was in haar eigen huis. Simon keek haar vernietigend aan “wat kom je doen? De schade bekijken? Jammer voor jou heeft hij alleen een hersenschudding” Britt fronste haar wenkbrauwen en dacht wat is dit? Normaal doet Simon niet zo. “Simon!!! Doe niet zo! Dat je vader en ik het nu moeilijk hebben betekend niet dat ik hem dood wil” Simon lachte spottend “doe niet zo? Jij durft!!! Jij laat papa in de steek! Dus wie moet er nu naar zijn gedrag kijken” Britt schudde haar hoofd en liep naar de slaapkamer. Johan kwam er toen net uit en hield zijn hand voor zijn voorhoofd en vroeg waar al die herrie goed voor was. “sorry, pap maar dat mens daar verweet de ketel dat hij zwart zag” Johan keek Britt aan en vroeg wat ze nou weer kwam doen. “ik… ik” en keek naar de grond en begon opeens te huilen. Johan kon daar nog altijd niet tegen als Britt begon te huilen dat werd hij daar prompt ook verdrietig van. “Dorien, Simon laten jullie ons even alleen?” Simon en Dorien gingen allebei naar boven en Johan ging op de bank zitten. 

Britt bleef verloren midden in de kamer staan ze wist niet hoe ze moest beginnen. Zeker niet als ze die gekwetste blik in Johan zijn ogen zag. Britt ging in de stoel tegen over hem zitten “Johan… het… het spijt me, het spijt me zo” Johan zweeg hij vond het wel een begin maar met een simpel sorry was hij niet tevreden. Britt keek hem aan “ik meen het, ik verdien zo’n schat als jij niet…waarom ben je in godsnaam met mij getrouwd?” “omdat ik van je hield? Omdat je speciaal was, omdat dat wat er tussen ons was speciaal was… omdat je mij gelukkig maakte, omdat ik dacht dat wij samen één waren maar helaas ben ik weer eens van een koude kermis thuisgekomen.” “ik… dat spijt me ik snap het niet Johan waarom mijn gevoelen zo veranderd zijn… Het ligt alleen aan mij, niet aan jou. Ik houd nog wel van je, vanmorgen ik zag een verliefd koppeltje samen ontbijten en ik dacht terug aan onze huwelijksreis en miste je. Ik droomde vannacht dat je met een ander samen was en ik was jaloers. En nu merel belde om te zeggen dat je was neergeslagen ik schrok me dood… Ik wil voor je vechten Johan samen weer één worden” Johan keek een andere kant op, wat moest hij hier nu weer van denken. Zo zei ze je dat ze vrijwel niets meer voor je voelde, en zo hield ze weer van je. Dat klopte naar zijn idee niet. Althans hij had het idee een speelballetje te zijn. Want als hij haar nu een kans gaf, was dat dan een garantie op een lang en gelukkig leven met haar? Wie zei hem dat ze over een maand niet weer met het zelfde probleem zat. Hij wist uit ervaring ook wel dat markante gebeurtenissen je gedachten en gevoelens flink door de war kon schudden. Zijn gijzeling was misschien wel de oorzaak er van maar hij kon zich niet herinneren dat hij na die tijd anders had gedaan tegen Britt. Misschien dacht Britt wel dat hij vond dat ze hem eerder had moeten vinden. Niet dat hij daar maar een seconde aangedacht had, in de trend van dat Britt niet haar best voor hem had gedaan. Want hij herinnerde zich nog levendig haar stem die wanhopig zijn naam had geroepen. Haar gemopper omdat het slotje niet snel genoeg open ging en hoe ze hem minuten lang in haar armen had gehouden toen ze hem had gevonden. Britt keek naar Johan, ze haatte het als hij niets zei. “Johan? Zeg iets, scheld me uit, wordt kwaad, ga janken maar zeg iets ik kan hier niet tegen” Johan keek haar aan “wat wil je dat ik zeg? Eerst kom je me doodleuk zeggen dat je geen gevoelens meer voor me hebt, en dan kom je terug met een pleidooi voor je zelf en dat je me terug wilt. Sorry, maar dat vind ik nogal verwarrend” Britt beet op haar lip en stond op. Ze had het verkloot voor eens en altijd Johan had gelijk het was vreemd misschien wel lichtelijk krankzinnig. Johan “wat ga je doen? Weer weg? Weer vluchten?” “wat moet ik dan ik heb het verkloot dat is duidelijk” “ Britt mag ik misschien ook de kans krijgen om hier over na te denken? Ik bedoel de afgelopen 48 uur heb ik me telkens afgevraagd waar het verkeerd is gegaan, het lag zo gezegd niet aan mij, maar dat betwijfel ik ten zeerste. Is het die hele gijzeling wat nog na-ebt?” Britt keek hem schuldig aan “ Ik weet het niet Johan, ik ben gewoon een egoïstische trut, die misschien wel de liefste man van de wereld laat lopen omdat haar gevoelens een warboel zijn.” Johan was verbaasd, en wist even niets te zeggen. Deze ruzie was zo anders als die hij met zijn ex altijd voerde. Dat waren meer oorlogen omdat zijn ex hem altijd de schuld gaf en ze schreeuwden tegen elkaar, daar was hier van geen sprake. Britt liep naar de deur en zei zachtjes “dan eeh dan ga ik maar zeker?” Johan slikte, als hij haar nu los liet was hij haar misschien wel voor altijd kwijt. “ ik wil niet dat je weg gaat Britt” Britt keek hem aan had ze dát nu echt goed gehoord? “ik meen het, ik wil niet dat je weg gaat! Als je mij echt terug wilt en onze relatie weer een beetje wil herstellen blijf je! Ik kan je steun, hoe zeer je mij ook gekwetst heb wel gebruiken.” Britt stond roerloos met de deurklink in de hand. Dit was nu haar Johan altijd vergeving gezind, recht door zee en altijd bereid mensen een tweede kans te geven. Johan zag haar verbazing en liep naar haar toe. “maar… weet je zeker dat je met mij verder wilt? Ik heb je zo verdrietig gemaakt” “dat is waar, maar naar mijn idee verdiend iedereen een tweede kans, dus ook jij! alleen moet je wel bewijzen dat je ook echt van me houd, ik bedoel ben je daar wel zeker van?” “ja… ik bedoel, het feit dat ik je opeens zo sterk miste…. Dat zegt dan toch genoeg?” Johan knikte kort en wreef haar tranen uit haar gezicht. Britt wou het liefst haar hoofd tegen zijn sterke borstkast leggen maar dat deed ze niet ze moest hem troosten en verzorgen nu hij ziek was. “ik ga nog even slapen, mijn hoofd barst bijna uit elkaar!””dus…. Dus ik mag blijven? Je stuurt me niet weg? Het is weer goed?” Johan glimlachte flauwtjes “goed is een groot woord maar ik zei daarnet dat ik je nog een kans gaf dus mag je blijven” Britt liep naar Johan toe en gaf hem zachtjes een zoen op zijn lippen “dankje Johan dankje, ik beloof je ik ga mijn best doen” Johan knikte alleen kort “ ik, ik ga naar mijn hotel terug de rekening betalen en mijn spullen halen, moet ik op de terug weg nog wat eten mee brengen?” Johan knikte nog eens en liep dan naar de slaapkamer.

Britt stapte in haar auto en dacht terug aan het gesprek, het voelde goed dat Johan het haar had vergeven. Onderweg besloot ze vanavond eens extra lekker voor hem te koken, al was dat nu niet echt haar specialiteit. Misschien moest ze maar een lang weekend weg boeken voor hen samen. Ze ging naar haar hotel en reedt daarna meteen door naar het reisbureau. Ze besloot Johan daarmee te verassen samen een lang weekend naar Canabio, een Italiaans dorpje net over de grens bij Zwitserland. Het lag aan een prachtig meer in een heuvelrijk gebied en het was er erg romantisch. De vele toeristische winkeltjes en de vele paadjes die overal rond kronkelden. Britt hoopte dat Johan het leuk vond en reed dan langs de pizzeria en nam vier pizza’s mee. Voor Johan nam ze zijn favo pizza mee met olijven en mozzarella kaas . Toen britt weer thuis was waren de kinderen al beneden en begroeten haar tamelijk terughoudend. Britt begreep dat wel en zette de dozen op tafel en vroeg of Johan nog lag te slapen. Simon knikte en vroeg “heeft hij het je vergeven?” Britt werd rood, ze had deze vraag wel verwacht en hoorde zelfs een lichtelijk verwijt. “ja, hij geeft me nog een kans” “proficiat! En verkloot het niet” “nee nee, maar kom je anders wordt het eten koud” Simon en Dorien gingen aan tafel zitten en Britt ging naar Johan toe. “schat? Slaap je?” Britt ging naast hem in bed liggen en legde haar hand op zijn schouder. Hij voelde warm aan erg warm. Johan draaide zich om en zei “nee, nu niet meer” Britt slikte en dacht oke Michiels nu moet jij je best doen. “ik, ik heb iets voor je, of nouja meer iets voor ons..” Johan was op zijn rug gaan liggen en zei “ow? Vertel…” Britt legde een informatiefolder over Canabio op zijn buik “ ik heb voor jou en mij een weekendje Italië geboekt, wij tweetjes samen. Als je weer terug beter bent gaan we” Johan keek haar even aan. Hij was aan de ene kant verrast maar aan de andere kant licht wantrouwend. Britt had het wel door, ze zag zoiets altijd meteen in zijn ogen “ Johan als.. als je het niets vindt moet je het zeggen,” Johan ging recht zitten en gaf haar een kus op haar wang. Hij had besloten haar het voordeel van de twijfel te geven, misschien was het wel goed om even met z’n tweeen weg te gaan. Ook al was er nog zo veel gebeurd. “nee, we gaan… het schijnt daar erg mooi te zijn en… dankje vind het lief van je” Britt bloosde een beter “ gelukkig, maar eeh kom je wat eten? Ik heb je lievelingspizza meegenomen” Johan glimlacht “dan kom ik zeker”en hij stapte uit bed. Britt liep naar hem toe en nam hem even goed vast “het spijt me echt Johan!” Johan nam eventjes haar hoofd vast “we komen er wel uit schat, kom gaan we eerst eten voor die koters alles op hebben” Britt moest daarom lachen en samen schoven ze bij de kinderen aan tafel.

Twee weken later, Johan was bijna volledig genezen van zijn griep en longontsteking en Britt deed erg haar best voor hem. De begrafenis was ondertussen ook achter de rug. Johan had het toen erg moeilijk gehad. Vooral de confrontatie met zijn familie. Britt had dat heel erg gevonden. De afstandelijkheid en de haat die zijn familie naar hem uitte, ze brachten niet eens het fatsoen op naar zijn verhaal voor Ellen te luisteren. Britt had gezien hoe hij vocht tegen zijn emoties en had nadat hij zijn verhaal had gedaan liefdevol een arm om hem hen geslagen en hem getroost. Ze had hem toegefluisterd dat zij zijn verhaal prachtig had gevonden. Johan had zijn schouders opgehaald. Britt had zijn tranen weggeveegd en gezegd dat ellen het vast en zeker wel mooi vond. Na de begrafenis was Johan nog de hele dag erg triest. Britt probeerde hem zo goed mogelijk te troosten. En luisterde naar zijn verhalen en kwam zo alles te weten over zijn verleden en was daar zeer geschokt over. Het was een bijzonder gesprek geweest tussen hen. Britt had er die nacht nog lang wakker over gelegen en naar Johan liggen kijken. Ze snapte niet dat ze hem nog geen week geleden zo in de steek had gelaten.

“Britt waar is mijn zwembroek, ik heb hier wel die blauwe, maar die staat niet! Heb je die rode ook gezien?” Britt kwam lachend naar hem toe “niet zo ijdel schat, maar volgens mij zit hij nog in de was.” Johan keek even verstrooid op. Inpakken vond hij maar een hele klus, hij vergat altijd wel iets. Britt gaf hem een zoen en zei niet zo moeilijk kijken hoor, als de klok slaat blijft je gezicht zo staan. “geestig, heel geestig” en duwde haar plagend op bed. “eeey!” en stond weer op. Johan kwam terug met zijn zwembroek en hield het vast of het een dierbaar bezit was. “je bent met je zwembroek herenigd zie ik,” en gaf hem en knipoog. “wij zijn nogal aan elkaar gehecht” en legde hem boven in zijn koffer en zette een big smile op. “zot!” en stopte toen haar bikini in de koffer. Britt ritste hem dicht en zette hem tegen de kast. “ziezo morgen rond deze tijd reizen we naar Italie heerlijk vier dagen rustig met ons tweetjes” Johan propte nog een shirt in zijn koffer en glimlachte “ja schat,” Johan zette zijn koffer naast die van Britt. Het was te koud om in het meer te zwemmen maar volgens Britt had het hotel een heerlijk tropisch zwembad.

Merel had ondertussen de zaak opgelost. De daders hadden bekend en waren opgesloten tot het proces plaats vond. Dat proces wat na dat Britt en Johan terug kwamen het was die donderdag er op. Johan zag er wel tegen op, maar toch wou hij er bij zijn! Tegen hen getuigen en hopen dat ze de hoogste straf kregen die er voor stond. Johan had er wel vertrouwen in. De rechter was van Straten, een van de minst milde rechters. Britt had Merel gevraagd om op de kinderen te passen dus alles was verder geregeld.

Die ochtend stonden Johan en Britt op. Dorien en Simon hadden ze die avond al weg gebracht naar Merel. Britt had een snel ontbijt gemaakt en tegen een uur of tien vertrokken ze naar het vliegveld. In Italie stond dan een huur auto klaar. Toen ze de taxi hoorde toeterden vertrokken ze, voor vier dagen naar Italie. 


Dit verhaal is geschreven door Eef