Vrienden of Vijanden?
"Dorien! Hou nou eens op met de hele tijd dat dwarszitten! Waarom gun je
mij geen nieuwe liefde? Ik hou van Maarten en hij houd van mij. Daar heb jij
niks over te zeggen, ik ga uit met wie ik wil. Je bent precies mijn moeder die
mij altijd maar blijft vertellen wat ik moet doen!" Roept Britt kwaad als
Dorien weer eens zeurt over het feit dat haar moeder een nieuw lief heeft.
"Ben je papa dan zo snel vergeten? Waarom dan ook Maarten? Hij is gemeen,
ik haat hem! En jou ook!" Gilt Dorien met tranen in haar ogen. Dan rent ze
de trap op en slaat de deur van haar kamer hard achter haar dicht. De deurbel
gaat dus loopt Britt naar de deur en doet open. "Hey Lieve, Dorien zit op
haar kamer. Bedankt dat je zelfs in de vakantie wil oppassen he. Tot
vanavond." Zegt Britt tegen Lieve die ze aan de deur ziet staan. "Tot
vanavond mevrouw Michiels." Wil Lieve antwoorden, maar Britt is al weg.
Britt rent inmiddels al buiten, ze is veel te laat. "Shit, we moesten
vandaag 10 minuten vroeg zijn van Vanbruane! Die is straks ontzettend kwaad op
mij. Waarom kwam Lieve dan ook niet gelijk?" Denkt Britt bij zichzelf. Ze
start de wagen en rijd hard weg. Onderweg toeteren een aantal mensen boos omdat
Britt met haar hoofd niet helemaal bij het verkeer is. Als ze dan eindelijk
aankomt bij het commissariaat ziet ze dat haar parkeerplaats bezet is. Dan maar
op de plaats van de combi, denkt ze woedend.
Britt sprint naar binnen en terwijl ze de trap op probeert te rennen verliest ze
een paar keer bijna haar evenwicht. Hijgend valt ze het teamlokaal binnen, en
uiteraard kan Vanbruane het niet laten om een opmerking te maken. "Zo
Britt, heb je me gister verkeerd verstaan? Ik zei 10 minuten eerder, niet later!
Jullie hebben de hele ochtend vrij gehad, is dat niet genoeg soms?"
"Sorry, Lieve was niet op tijd." Legt Britt hopeloos uit. "Jaja,
schuif alles maar in de schoenen van Lieve, dat is gemakkelijk hé? Probeert
Tony grappig te zijn. "Kan ik dan nu beginnen?" Zegt Vanbruane
vragend. "Vannacht tijdens een nachtje undercover in een café/kroeg zijn 7
mensen opgepakt met coke, 2 zijn dood in de toiletten gevonden, een overdosis
dus, en dan zijn in diezelfde disco nog 4 mensen neergestoken bij de bewaakte
kapstokken. Waarschijnlijk gaat dit dus om een moord van de bewaker alleen maar
omdat de dader de jassen leeg wou roven. Het was dus kortom een chaos daar
vannacht. Nu moeten wij uiteraard de dealer of dealers vinden en de moordenaar.
Er zitten 3 van die mensen die met coke opgepakt zijn in de verhoren. Britt,
Tony jullie nemen 1. Pasmans, Raymond jullie hebben de 2. Ben, Sel jullie horen
die gast in 3 uit. Enne.. Zorg voor resultaten deze keer misschien. Off you go!
Verhoren maar." Preekt Nadine. Dan gaat ze zingend haar kantoortje binnen:
"It's murder on the dancefloor, so you better not steel the grooves dj...
"
"Britt, ga jij alvast naar het verhoor, dan haal ik wat koffie voor
je." Vraagt Tony. Britt geeft geen antwoord, maar loopt naar het verhoor
dus Tony denkt dat het wel goed zal zijn zo. Britt doet de deur open en roept
verschrikt: "Maarten? Wat doe JIJ hier?" "Ik kan alles uitleggen
Britt. Je moet me geloven, ik heb hier niks mee te maken. Echt niet! Ik weet
helemaal niks van die coke. Jij was gisteravond bij me, dat weet je toch? Drugs
zijn niks voor mij, ik heb alles wat een man maar kan wensen!" "Moet
ik dat geloven Maarten? Jij bleef langer binnen dan ik, ik weet toch niet wat
jij nadat ik daar weg ging gedaan hebt?" Vraagt Britt gefrustreerd. Maarten
pakt Britts hand vast en zegt: "Ik zie je graag liefje. Ik zie een gouden
toekomst voor ons, schat. Waarom zou ik drugs de kans geven om al dat te
verpesten?" "Hey, hey manneke niet zo slijmen, daar kom je nergens mee
bij ons. Je bent precies haar lief niet!" Verstoord Tony ruw Maartens
uitleg. "Tony, laat hem voor een keer uitspreken, ja! En, hij is mijn lief
wel! Wij waren gisteravond daar samen in dat café. Ga je mij nu ook daarover
uithoren? Nogmaals, jij beslist nog altijd niet wie ik als lief heb!
Begrepen?" Zegt Britt met een luide stem. Tony loopt kwaad het verhoor uit
en gaat naar Vanbruane. "Nadine, die gast in verhoor 1 is het lief van
Britt. Zij was met hem daar in die tent gisteravond." "Moeten we dit
ook nog eens doorstaan, weer iemand van ons korps die met zo'n zaak te maken
heeft. Als Intern Toezicht hierachter komt, dan zullen die meteen willen
ondervragen. Zij was dus samen met een man die met drugs werd opgepakt."
Vanbruane slaakt een diepe zucht. "Tony, kun je haar hier brengen?"
Vraagt Vanbruane met een moeie blik op haar gezicht. Tony loopt gelijk naar het
verhoor en roept Britt. Britt loopt mee naar Vanbruane. "Britt, was jij met
die gast mee vannacht? En was je daarom zo laat hier? Overslapen zeker omdat je
te laat naar bed ben gegaan?" "Ja, ik was met Maarten, en wat is
jullie probleem nou allemaal? Hij heeft helemaal niks gedaan! Hij is onschuldig,
iemand anders heeft die drugs in z'n zak gedaan, ik was de hele avond bij hem.
En ja, ik heb mij gewoon verslapen en Lieve was ook 5 minuten laat. Sorry."
Zegt Britt kalm. "Wat moet ik hier nu mee? Nu kan jij hem niet verhoren,
zoals je wel begrijpt zeker?" "Hij is onschuldig Nadine! Hij heeft
niks gedaan, of ga je mij voor leugenaar uitmaken door te zeggen dat ik niet de
hele avond bij hem was?" "Britt, zo simpel is het niet. Hij heeft het
niet gemerkt toen ze de drugs in z'n zak staken, dus kan jij het toch ook niet
gezien hebben?" "Maar Nadine..." "Britt, jij gaat nu naar
huis, zo hebben we niks aan je!"
Britt loopt naar buiten maar onderweg doet ze nog snel de deur van het verhoor
open en seint Maarten dat hij mee naar buiten moet komen. Tony en Vanbruane
zitten nog altijd op haar kantoor te praten over wat ze zo met Britt aan moeten.
"Psst... Maarten, kom mee. Ik geloof dat je niks hebt gedaan, maar je moet
hier weg, nu!" Maarten komt naar buiten gelopen en zegt: "Britt, ik
vind het heel fijn dat je me wil helpen, maar niet op deze manier. Als het niet
anders kan dan zal ik er wel voor moeten opdraaien, maar ik ben zeker dat ze
door verhoren erachter kunnen komen dat ik onschuldig ben!" Tony en Nadine
hebben net beslist dat zij samen Maarten zouden gaan verhoren en ze komen
aangelopen. "Maarten, blijf daar staan en beweeg je niet." Roept
Nadine. "Ik heb hem gezegd dat hij naar buiten moest komen, sorry Nadine.
Hij is echt onschuldig, je moet hem geloven. Hij wilde zelf niet weglopen, ik
wilde het perse maar hij wilde dat zo niet. Alsjeblieft Nadine?"
"Britt, we kunnen hem niet zomaar laten gaan, hij is met coke opgepakt en
hij moet daarvoor een boete krijgen, maar hij zal eerst moeten bekennen.
Misschien moeten we hem ook eens uithoren over de moord, ze hebben hem
beschreven als een van de mensen die naar de kapstokken ging toen de moord
gepleegd werd. Rond de 30, kort bruin haar, groene ogen, normaal postuur, beetje
bruin getint van de zon, ongeveer 1.80 lang. Het spijt me Britt." "Er
zijn veel meer mensen die aan die beschrijven voldoen, zowat de helft van
België kan je wel zeggen. Of ga je hem net zoals met Mark beschuldigen van iets
wat hij niet gedaan heeft? Ga je hem dan ook in het gevang steken? Laat hem dan
tenminste naar de gevangenis gaan voordat hij vermoord word door de echte
dader!" Britt gaat tegen de muur zitten huilen en glijd zachtjes naar
beneden. "Sorry Nadine, ik had dat niet mogen zeggen." Fluistert Britt
zachtjes. Inmiddels is Britt helemaal overstuur en gaat Maarten naast haar
gehurkt op de grond zitten. "Stil maar, dit alles doet je aan Mark denken
hé? Drugs en mensen die neergestoken worden, ik heb het niet gedaan, en dat zal
bewezen worden. Wees niet bang, alles komt goed lieverd! Ik moet jullie iets
vertellen geloof ik, ik was naar het toilet toen die vrouw en die man de jassen
wilden plunderen. Ik had net mijn jas opgehaald en toen ik terugkwam van het
toilet zag ik dat en ben ik weer terug het toilet ingelopen. Van die coke weet
ik echt niks, geloof me!" "Vertel dat binnen maar Maarten, kom
mee." Nadine neemt Maarten mee het verhoor in een Tony neemt Britt mee naar
haar bureau voor een kop koffie. Ze gaat naast Britt zitten op haar knieën:
"Ça va, Britt? Ik zal er alles, maar dan ook alles, aan doen om Maarten's
onschuld te bewijzen." "Bedankt Tony, het gaat alweer, mag ik hier
blijven? Please?" Smeekt Britt, ook met een smekende blik in haar ogen.
"Blijf maar, ik ga Nadine er daar eens van overtuigen dat hij niks gedaan
heeft!"
Ondertussen zijn Pasmans en Raymond klaar met de eerste verdachte verhoren en
dus komt Pasmans naar Britt toegelopen. "Hey Britt, wat is er mis?"
"Het is nog altijd Mark, hij werd verdacht van drugshandel, zegmaar de lek
binnen de Federalen. En hij werd dus ook neergestoken. Nu dat mijn lief ook
tussen een van de verdachten zit ben ik bang dat het bij hem ook gaat gebeuren.
Ik mis hem, Wilfried. Elke nacht denk ik aan hem." Pasmans neemt haar in
zijn armen en laat Britt even uithuilen. "Bedankt Wilfried, voor mij zo
vast te houden." Dan geeft Britt Pasmans een kus op zijn wang, net als Ben
en Sel het verhoor uit komen lopen. "Zo Britt, Pasmans, nieuw koppel binnen
het team?" Pest Vanneste. Britt kijkt hem even kwaad aan en Ben weet dat
hij niet verder moet gaan. "Waar is Vanbruane? Of is mevrouw de generaal
tijdelijk ons hoofd?" Vraagt hij dan toch. "Die is in verhoor 1, ga
maar eens kijken, die zal nu toch wel klaar moeten zijn denk ik. Ach ja, wat
heeft het voor nut een onschuldig iemand te verhoren?"
In het verhoor:
"Dus je hebt gezien dat ze die mensen op de grond gooiden, achter de balie,
wat heb je toen gedaan?" "Toen heb ik de flikken gebeld, en natuurlijk
geprobeerd te helpen, en ook 4 ambulances proberen te laten komen."
"En kwamen die ambulances?" "Ja, die waren er na 2 minuten, en
toen kwamen ongeveer 10 minuten later de teams van de politie." "Wat
deed jij toen de ambulance kwam?" "Dan heb ik gevraagd of ik nog
verder kon helpen met iets, maar die hebben nee gezegd en toen ben ik terug naar
binnen gegaan. Ik weet niet waarom ik terug ging en niet naar huis. Eigenlijk
denk ik dat ik op de politie aan het wachten was binnen." "Heb je in
de toiletten niks gezien?" "Nee, wat zou ik gezien moeten
hebben?" "Wij stellen hier de vragen." Dan fluistert Vanbruane
Tony in: "Het was in de vrouwentoiletten waar de 2 slachtoffers gevonden
zijn!" "Ok, nu gaan we verder, wat deed jij toen de politie
kwam." "De politie fouilleerde mij, onderzocht mijn zakken enzo, en
toen hebben ze die coke gevonden en mij meegenomen." "Heb je dan niet
gezegd dat jij daar niks mee te maken had?" "Nee, ik dacht dat ik
later wel een kans kreeg om dat uit te leggen." "Hoe zagen die man en
de vrouw eruit die die mensen op de grond gooiden?" Nadat Maarten een
uitgebreide beschrijving van de vrouw en de man heeft gegeven zegt Vanbruane:
"Ok, je blijft voorlopig hier in de cel. Het spijt ons, maar we kunnen je
niet zomaar vrij laten."
Nadine en Tony lopen naar buiten waar Britt gelijk op hen afgestormd komt:
"Wat gaat er gebeuren? Je gaat hem toch niet hier houden?" Vraagt ze
verbaast als ze iemand Maarten ziet meenemen. "Sorry Britt, we kunnen hem
niet vrij laten." Legt Vanbruane toch wel een beetje teleurgesteld uit.
"Laat hem dan bij mij slapen, op mijn verantwoordelijkheid. Dan kunnen
jullie allebei blijven slapen, hij zal heus niet weggaan, please?" Smeekt
Britt. "Ok, ik kom, en als Tony wil dan mag zij ook komen. Britt, we kunnen
echt niet anders, dat moet je begrijpen." Britt is helemaal gelukkig nu ze
hoort dat Maarten bij haar thuis mag komen slapen. "Ik durfde het hem zelf
nooit te vragen, dan moet het nu." Denkt ze in zichzelf. Er komt een
glimlach op haar gezicht, Tony kijkt haar een beetje vreemd aan maar besluit
niks te vragen. Britt rent achter de politieagente aan die hem net naar beneden
aan het brengen is. "Laat maar zitten, Michelle. Wij zorgen vannacht voor
hem." Roept ze onderweg naar de agente. Maarten loopt met Britt mee en
vraagt: "Dit is toch niet weer een van jouw fratsen, je gaat me toch niet
gewoon meenemen?" "Nee, ik heb toestemming, de commissaris en mijn
partner blijven vannacht bij mij slapen, en jij ook. Dan weten we zeker dat je
niet kunt ontsnappen." Vertelt Britt. "Merci Britt! Je gelooft dus
toch dat ik onschuldig ben." Britt en Maarten lachen naar elkaar en dan
komen Tony en Nadine aanlopen. "Het is al laat en vannacht hebben Tony en
ik geen zin in nachtwerk, dat doen de mannen maar. We nemen Tony's jeep, wij
gaan mee naar jouw huis, maar... He's yours, Britt!" Zegt Nadine gemeen.
Alle vier lachen ze even en dan lopen ze naar beneden. Ze lopen naar buiten en
gaan in de jeep zitten.
Thuis aangekomen kijkt Lieve vreemd op: "Nu al terug? Ik dacht dat vannacht
wel eens een lange nacht kon worden." "Nee Lieve, we zijn vroeg
thuisgekomen, geen van ons had zin in nachtwerk. Dit is dus Tony, mijn partner,
dat is Nadine, mijn baas, en hier staat Maarten, mijn nieuwe vlam." Lacht
Britt. "Dorien is de hele dag niet uit haar kamer geweest, ze is heel kwaad
denk ik. Ze heeft ook nog niet gegeten, ik heb haar maar gelaten want elke keer
als ik met haar probeerde te praten begon ze te gillen. Ik heb ook nog gebeld,
een aantal keer, maar je was er niet. Sorry mevrouw Michiels." "Het is
goed Lieve, ik zal met haar gaan praten! We zaten op een zaak dus was ik denk ik
niet bereikbaar, sorry, de volgende keer zal ik mijn gsm aanlaten. En Lieve,
noem mij maar gewoon Britt, mevrouw Michiels staat zo..... oud." Schrikt
Britt. Britt rent gelijk naar boven om te kijken wat er mis is met Dorien, het
zal wel dat van deze morgen zijn denkt ze. Het zat mij ook de hele dag dwars, nu
is Maarten nog hier ook. Dat gaat ze niet bepaald leuk vinden, maar ik mag toch
ook eens mijn zin hebben.
"Dorien, kunnen wij eens praten? Waarom heb je de hele dag op je kamer
gezeten?" Vraagt Britt aan de deur. "Ga weg, ik wil je nooit meer
zien! Je weet het best, ik ben toch alleen maar vervelend, is het niet? Een
vervelend stom kreng dat altijd maar zeurt, dat denk je toch? Ga dan maar fijn
naar je Maarten toe. Je geeft toch veel meer om hem dan om mij en papa!"
Huilt Dorien. Britt doet de deur open en gaat zachtjes naast Dorien op haar bed
zitten. Dorien zegt niks, dus Britt neemt aan dat ze het goed vind.
"Natuurlijk hou ik van jou, en van papa nog steeds, ik zal altijd van
jullie blijven houden, maar ik moet ook verder met mijn leven, liefje. Ik kan
toch niet altijd blijven treuren om papa? Jij bent het belangrijkste dat ik heb
in mijn leven, en niemand kan dat veranderen. Alsjeblieft Dorien, kom mee naar
beneden, Tony, Nadine en Maarten zitten op ons te wachten. Wat is er zo fout aan
Maarten?" Troost Britt haar. "Hij heeft gezegd dat ik een vervelend en
verwend kreng ben, dat alleen maar tijd inneemt. En dat jij dat ook vind, dat je
daarom bij hem bent gegaan, omdat je wilde praten." Fluistert Dorien. Britt
stormt gelijk de kamer uit naar beneden. "WAT HEB JIJ TEGEN DORIEN GEZEGD?
Ze is helemaal geen vervelend verwend kreng, ze is een schat! Hoor je?"
"Britt, ik heb helemaal niks gezegd. Echt niet!" "En dat moet ik
geloven? Dat zei je in het verhoor ook al, ik geloof helemaal niks meer van jouw
onschuld!" "Mama, is dit Maarten?" Komt Dorien ertussen.
"Heeft die dat tegen jou gezegd dan?" "Nee mama, dat was dan
zeker iemand anders die Maarten heette." "Sorry Maarten" zegt
Britt beschaamd. "Ik dacht echt dat jij dat had gezegd." Plots begint
Britt heel hard te huilen, ze zakt neer op de grond en gaat met haar handen voor
haar gezicht zitten. "Het word me allemaal te veel, Mark, Dorien die kwaad
is, Maarten opgepakt, dan Dorien die Maarten niet kan uitstaan, ik kan het niet
meer. En straks ook weer een nieuwe partner, Tony, wat moet ik zonder jou?"
Huilt ze. Dorien slaat haar armen om haar moeder heen en zegt: "Ik ben niet
boos meer mama, en Maarten zal het je ook wel vergeven. Hij was eerst bij ons op
school, toen ging hij vertellen over hoe dat allemaal gaat als je op de radio
komt." "Het is goed Britt, ik begrijp wel dat je je dochter wil
beschermen." zegt Maarten terwijl hij ook zijn armen om Britt heen slaat.
Dorien en Maarten geven Britt beiden een kus op de wang, dan staan ze op en gaan
ze, samen met Britt, op de bank zitten. Dorien gaat aan de ene kant naast
Maarten zitten en Britt aan de andere kant. Ze vallen beiden op zijn schouder in
slaap. Dan zegt Tony wijzend van de ene naar de andere bank: "One big
family. Kom Nadine, wij gaan daar liggen." Nadine en Tony lopen naar de
andere bank en spreken af dat ze om beurten 2 uur mogen slapen.
De volgende morgen word Britt wakker en ziet dat Vanbruane en Tony allebei
liggen te slapen: "En dat noemen zij opletten" denkt ze bij zichzelf.
Ze legt haar hoofd weer terug op Maarten's schouder en ziet tot haar grote
schrik dat Dorien weg is. Plots hoort ze gerommel in de keuken, ze gaat kijken
en Dorien staat ontbijt te maken voor alle vijf. "Mama, ik heb op school
kookles gekregen. Kijk is!" Ze staat daar met spek, ei en worstjes. Britt
glimlacht naar haar en zegt: "Dat ziet er fantastisch uit, ga jij de
anderen even wakker maken, dan breng ik het mee de kamer in." Dorien rent
de kamer in en gilt: "Nadine, Tony, Maarten! Ontbijt!!" Tony doet
verstoord haar ogen open: "Dorien, alsjeblieft, hoe laat is het?"
"9 uur al! Tijd voor ontbijt dus!" Komt Britt de kamer binnen. Als
Tony het ontbijt ziet trekt ze toch maar terug wat ze daarvoor gezegd heeft:
"Dat ziet er heerlijk uit Dorien! Ik denk dat ik toch vanavond pas weer ga
slapen. Of tenminste nadat ik het ontbijt op heb." Nadine is ook wakker en
begint te lachen, Maarten is net even naar het toilet gelopen en loopt nu terug
binnen. "Dorientje toch, dat ziet er smakelijk uit! Ik geloof niet dat ik
ooit zo'n lekker ontbijt heb gehad." "Je hebt het nog niet eens
geproefd, gekkie." Lacht Dorien. Britt geeft Maarten een kus en dan zegt
Dorien: "Je moet eerst mijn ontbijt proeven, niet eerst de ingewanden van
mama." "Het is al goed." Zegt Maarten terwijl hij een hap ei met
spek vermengd naar binnen werkt. "Mjam! Echt verrukkelijk, maak je het de
volgende keer weer?" Vraagt hij dan. Britt proeft het ontbijt en in
tegenstelling tot alle andere ontbijtjes die Dorien ooit gemaakt heeft, smaakt
deze wel. "Eigenlijk is dit een voortreffelijk ontbijt." Denkt ze bij
zichzelf. "Dorien, dit is echt het lekkerste ontbijt dat je ooit hebt
gemaakt! En ik meen het dit keer. Maar mag Maarten nu wel mijn ingewanden
proeven?" Zegt ze dan als blijk van waardering. Dorien knikt en begint te
grinniken, waarop Tony en Nadine hard beginnen te lachen. Britt geeft Maarten
een lange kus, waarop Tony vraagt: "Dat was minstens 2 minuten! Wow!"
Dan geeft Britt haar een goedbedoelde por in de ribben en loopt naar boven om
zich aan te kleden.
Wanneer Britt aangekleed beneden komt ziet ze dat Maarten weg is. "Waar is
Maarten?" Vraagt ze dan. "Die is aan het omkleden in uw badkamer,
Michiels." Antwoord Vanbruane. "Pfff.dat noemen jullie opletten.
Maarten. Mag ik binnenkomen?" Loopt ze vragend naar de badkamer. Aangezien
ze geen antwoord krijgt loopt ze naar binnen en begint te gillen:
"Maarten!!! NEEE!! Het KAN niet waar zijn." Maarten ligt in een bad
vol bloed, maar omdat het bad ook nog gevuld is met water lijkt de wond erger
dan die is. Ze rent naar hem toe en voelt in zijn nek of ze nog een hartslag
voelt. Als ze inderdaad door krijgt dat hij nog niet dood is slaakt ze een diepe
zucht. Inmiddels zijn Tony en Nadine er ook bij gekomen en samen trekken ze
Maarten uit het bad. "Zover ik zie alleen een steekwonde in de arm.
Waarschijnlijk flauwgevallen van de pijn. Toen ik je zo hoorde gillen heb ik
meteen al een ambulance gebeld, want ik ken jou he. Jij gilt niet zomaar."
Constateert Tony. Het blijft een lange tijd stil, totdat na 5 minuten Dorien
komt aangelopen met de mensen van de ambulance. "Hiervoor hoeft geen
ambulance gebeld te worden, dit moet alleen gehecht worden. Hij zal vanzelf wel
bijkomen, zoveel bloed kan hij niet verloren hebben! Vanavond was het toch nogal
stil, dus zullen wij het maar voor een keertje doen. De volgende met zo'n
steekwonde gewoon naar een dokter gaan!" Rapporteert de man van de
ambulance. Tony is meteen helemaal in de wolken, maar ze denkt al meteen:
"Ho Tony, niet verliefd worden! Dokters brengen ongeluk!" Binnen een
paar minuten is de man klaar en loopt achter zijn collega's aan naar buiten
zonder gedag te zeggen. "Nog bedankt, he." Roept Britt hem na.
Een half uurtje later zit Britt naast Maarten op bed, zijn hoofd een beetje nat
te maken met een handdoek, als hij weer wakker word. "Hey liefje, doet je
arm nog pijn?" Vraagt ze dan. "Het gaat wel weer, nu jij naast me
zit." Fluistert Maarten in Britts oor. Hij kust haar in haar nek en geeft
haar dan een zoen op haar mond. "Maarten, wat is er gebeurd? Wie heeft je
neergestoken?" Duwt Britt hem van zich af. "Gewoon een jonge gast, van
een jaar of 20 staat daar plots tegenover mij in de badkamer als ik in bad lig.
En hij zei dat als ik zou roepen of later naar de flikken zou gaan, dat hij
Dorien en jou dan heel veel pijn ging doen. Britt, hij is gevaarlijk, zeg
alsjeblieft niks tegen Nadine? Ik wil niet dat hij jou of Dorien pijn
doet!" Zegt hij dan zachtjes. Ze kijken elkaar aan en dan zegt Britt,
"Ik zal niks zeggen, maar als jij daardoor in de gevangenis komt, dan moet
ik wel! Je hebt gewoon de dader niet gezien want hij had een bivakmuts op."
Plots horen ze de deur dichtslaan en staat daar dezelfde man die Maarten al in
zijn arm had gestoken. "Niet met de flikken spreken had ik toch gezegd. Al
is deze uw lief, het is nog altijd een flik en dat zal ze altijd blijven! Maar
niet voor lang meer." Zegt de man terwijl hij zijn mes pakt en op Britt af
loopt. "Laat haar gerust! Ik heb het haar verteld, en zij zal het echt aan
niemand vertellen!" Springt Maarten voor haar. "Dan ga ik eerst door
jou, dan door haar. Samen met je geliefde sterven, wat een schitterend idee.
Één gil en hij is dood flik!" Zegt de man als hij ziet dat Britt op het
punt staat om te gillen. Ze pakt haar revolver, die onder het bed verborgen
ligt, en houd hem op de man gericht terwijl ze roept: "Leg neer dat mes of
ik schiet. LEG NEER, NU!" Zachtjes legt hij het mes op de grond neer. Britt
rent naar hem toe, schopt het mes naar achter en duwt hem ruw met zijn gezicht
tegen de muur. Ze opent de deur, waar Tony en Nadine al een hele tijd aan het
klungelen waren om die open te krijgen. De twee vallen naar binnen en Britt
begint te lachen. "Wat een klungels." Denkt ze bij zichzelf.
Als Merel en Raymond de man hebben opgehaald, gaat ze opgelucht op de bank
zitten. "Zaak opgelost, toch? Is Maarten nog een verdachte?" Vraagt ze
dan. "Nee Britt, hij is nu helemaal van jou!" Lachend lopen Tony,
Nadine en Dorien de deur uit. "Dorien, waar ga je naartoe?" "Tony
en Nadine vroegen of ik even mee wilde komen naar het commissariaat. Pasmans
heeft me zo gemist! Tot morgen!" Britt wil gaan protesteren, maar als
Maarten zijn vinger op haar lippen legt glimlacht ze even en zoent hem dan.
Einde
Boompske
