Wat is het leven?

"Nee laat me los!" Marja rent met versnelde pas naar boven, naar haar eigen kamer "snel de kast" in denkt ze. Haar vader komt haar achterna, wetend haar dochter in de kast te kunnen vinden. Met een ruk trekt hij de kastdeurtjes open en trekt haar er uit. Hij rukt zijn riem van zijn broek en slaat haar met de riem.
"Au, au, au, hou op papa, hou op!"
Hij pakt Marja op en sleurt haar aan haar arm mee de badkamer in. De man draait de hete kraan open en pakt de handen van het hulpeloze meisje vast. Marja werkt tegen, maar tevergeefs, haar vader is te sterk en steekt met grof geweld haar rechter hand onder de hete kraan. Marja gilt het uit van de pijn, heeft nauwelijks tijd om te huilen, maar de tranen druipen dan toch via haar wang naar benden.
De minuten gaan voorbij, en er is geen één minuut zonder hels geschreeuw. 10 minuten lang, 10 minuten duurt het. En dan, dan laat haar vader haar los. Die vreselijke man loopt weg zonder iets te zeggen en zonder ook maar even om te kijken, net of er niets gebeurt is.
Marja zakt neer door haar knieën, glijdend langs de muur op en haar hand in haar buik geduwd. Huilend van de pijn kijkend naar waar haar vader is verdwenen. "Waarom? Waarom?" Huilt Marja.
Ze kijkt naar haar hand en ziet dat deze rood is aangelopen en dat haar bovenhuid los laat. Marja staat krampachtig op en pakt uit het kastje de verbandtrommel. Voorzichtig wikkelt ze het verband om haar hand, waarbij pijnlijke scheuten op haar gezicht staan gelezen.
Ze gaat op haar bed liggen en denkt na: "ik wil dit niet, ik wil het niet meer, ik wil dat het stopt, maar naar waar kan ik toe? Ik heb geen familie niets!"
Myrthe, haar buurmeisje, komt voorzichtig om het hoekje van de kamer koekeloeren. Myrthe" Kamer staat geschakeld aan de kamer van Marja. Myrthe had Marja horen schreeuwen en besloot een kijkje te gaan nemen.
Myrthe blijft geschrokken in de deuropening staan. "Niet weer," fluistert ze tegen zichzelf. Myrthe en Marja kunnen het heel goed met elkaar vinden en helpen elkaar door de moeilijke periodes van hun leven. Het zijn. Net twee zusjes. Ze delen echt alles.
Myrthe loopt op het bed toe en neemt plaats naast Marja. Voorzichtig gaat ze zitten en slaat een arm om haar vriendin heen. "Laat eens zien..." Marja steekt haar hand uit en Myrthe haalt voorzichtig het verband van haar hand. Geschrokken slaat Myrthe haar hand voor haar mond. "Je moet naar de dokter hiermee!"
"Nee, nee en nog een nee!" Zegt Marja op verharde toon, het liefst zou ze wegrennen, weg van hier, maar.. Dat zal haar vader bemerken en dan.. "Ik ga niet! Als mijn vader er achter komt kilt hij mij écht." Zegt Marja beangstigend.
"Marja dit moet afgelopen zijn hoor echt, ik vind dit niet meer normaal!" Myrthe legt haar hand op Marja haar been "au!"
"Wat is er?"
"Ik ben ook geslagen op mijn benen." Weent Marja.
"Wat? Dit is echt het toppunt! Jij gaat nu met mij mee en ik breng je naar de dokter."
"Goed dan, maar.." Krabbelt Marja al weer tegen.
"Wat maar! Geen gemaar. Als gij niet kan beslissen, dan doe ik dat wel voor u! Kom.."
"Maar hoe gaan we daar heen?" Wil Marja weten terwijl ze vragend naar Myrthe kijkt. Myrthe haalt haar schouders op. "Ik zal u rijden, met de fiets." Besluit ze.
Zachtjes lopen de twee van de trap af sluipend langs de woonkamer op. Samen stappen ze op de fiets en rijden naar het Sint Lucas.
"Eerste hulp," Zegt Myrthe wanneer ze naar het bord wijst: "die kant uit." Beangstigend loopt Marja achter haar vriendin aan, kijkend in elke kamer loopt ze door de gang op weg naar de balie die al nader in het zicht verschijnt.
"Goedendag dames, kan ik jullie helpen?" Vraagt de baliemedewerkster vriendelijk.
"Ja," Zegt Myrthe: "mijn vriendin hier heeft haar handen verbrand en we willen dat er naar gekeken wordt."
"Zozo, bijdehand."
"Ja als het moet wel ja," Reageert Myrthe bot, maar loopt gelijk rood aan van schaamte: "Kunt u even iemand sturen om er na te laten kijken?" Klinkt Myrthe alweer iets vriendelijker.
"Ja," De vrouw piepte Sam op zijn pieper die gelijk kwam aangerend: "Wat is er?" Vraagt hij ernstig.
"Nou deze twee dames zijn hier net binnen gekomen en ééntje heeft haar hand verbrand." Legt de vrouw uit.
"Hoi, ik ben Sam, Sam de Groot." Sam steekt zijn hand uit en schudt Myrthe de hand. "Loop maar even mee."
Sam loopt voor de dames uit naar en klein hokje. Hij neemt plaats op zo"n verrijdbaar krukje en klopt drie maal, met vlakke hand, op het bed en nodigt daarbij Marja uit te komen gaan zitten. "Laat eens zien.." Sam steekt zijn hand uit om de hand van Marja aan te kunnen nemen. Marja legt haar hand in die van Sam. "Oei.." Slaat hij uit: "Hoe is dat gebeurd?" Vraagt Sam als hij het meisje scherp aankijkt.
"Euhh.. Ik had thee gezet en liet het vallen en toen euh.. kreeg ik hete thee over me heen.. ja, zo ja."
"Zijn je ouders niet thuis?" Vraagt Sam dan weer.
"Euhh, nee.. Die zijn op vakantie ik slaap bij Myrthe." Myrthe kijkt Marja met grote ogen aan.
"Zo, we gaan eens even een beetje zalf er op smeren en er een nieuw verband over doen. Blijf maar even zitten." Sam loopt naar buiten en ziet daar Tony en Britt nader. Sam loopt op hun toe. Tony bemerkt dat en met een huppeltje loopt ze naar hem toe. Een snelle kus volgt. "Wat is er?" Vraagt ze blij.
"Nou er is net een meisje binnen gekomen met een vriendin." Begint Sam serieus.
"Wat is er met dat meisje?"
"Ze heeft haar hand verbrand, zégt ze." Doet Sam bedenkelijk klinken. "Dat het komt omdat ze hete thee over zich heen heeft gekregen maar ik vertrouw het niet helemaal."
"Dat kan toch," Verklaard Tony logisch: "Ik bedoel, ik heb dat ook wel eens gehad."
"Tuurlijk schat, maar.." Sam houdt een kleine pauze, kijkt even om naar de kamer waar de meisjes zitten en fluistert verder: "Niet zo"n wond, dat komt niet van de thee." Britt fronst haar wenkbrauwen. "Bovendien heeft ze blauwe plekken om haar pols, van een hand of zo.. En het is ok ng haar rechter hand." Veronderstelt Sam.
"Misschien is ze links." Verklaart Tony
"Kunnen jullie niet eens bij haar gaan polsen? Eens zien wat er loos is?" Sam kijkt zijn lief slijmend aan. Tony zucht daarop diep: "Oke... Ik dacht kom ik voor u, heeft hij wat voor ons te doen." Tony kijkt haar collega aan. "Mannen!" Zegt ze hoofdschuddend en Britt begint te lachen: "Vertel mij wat!"
Tony begint smiechtent te lachen wanneer ze Sam aankijkt. Dan went ze zich tot Britt. "Alles went behalve een vent!" Vult Britt haar collega met een lach aan. Samen lopen ze naar de kamer waar de meisjes zitten. "Hoi," Zeggen Britt en Tony vol vreugde. "O, verkeerde kamer.. Maar wat is er met je handen gebeurt?" Vraagt Britt belangstellend.
"O gewoon, een ongelukje." Myrthe kan het niet meer in houden en loopt huilend naar het toilet. Tony rent achter haar aan en ziet Myrthe tegen de muur neer zitten met haar handen voor haar gezicht geslagen. "Wat is er?" Vraagt Tony.
"Niets! Helemaal niets!"
"Heeft het met je vriendin te maken?"
"Ik zeg niets! Sorry maar ik zeg niets."
"Wat is je naam?"
"Myrthe." Kwam er zacht uit haar mond.
"O en je vriendin?"
"Marja."
"Wat mag je ons niet vertellen Myrthe? Misschien dat ik jullie kan helpen?"
Myrthe schudt haar hoofd: "Ik kan haar toch nie.." Myrthe maakt haar zin niet af.
"Als je Marja wilt helpen, kun je mij misschien beter vertellen wat er echt is." Dringt Tony het meisje op.
"Ik heb heel dikwijls gezegd dat ze met iemand moet praten, maar da wil ze nie." Vertelt het meisje snikkend. Tony neemt naast Myrthe plaats op de grond en kijkt haar aan met van die ogen die je doen doorvertel.
"Marja... Marja en haar vader, zei.. Zei kunnen het nie met elkaar hebben. Haar moeder is al jaren geleden gestorven en van dan.. van dan is het begonnen."
"Wat is er begonnen?" Vraagt Tony als ze het neerkijkende gezicht van het meisje omhoog brengt: "Wat Myrthe?"
Myrthe gaat nog harder en meer huilen, "Wat is er gebeurt?" Vraagt Tony nog een keertje.
"Oke, ik zal het vertellen." Zegt Myrthe met een huilerige stem:
"Maar u moet beloven dat u niets zegt.. Dat ik u dit vertel." Tony maakt een gebaar met haar mond alsof ze een sleutel weggooit.
"Oke ik zal het vertellen. Toen de moeder van Marja overleed hadden ze veel verdriet. De vader van Marja begon te drinken en sloeg haar uit frustratie. Ik wist dat dit al langer aan de gang was, maar Marja durft niet toe te geven. Ze is bang ziet u!" Tony knikt. "Onze kamers zitten naast elkaar, we zijn buurmeisjes, en ik hoorde haar gillen. Het klonk doordringender dan alle voorgaande keren, zo.. Zo had ik het nog nooit meegemaakt. Ik ben gelijk naar haar toe gegaan. Toen ik haar kamer binnen kwam was ze helemaal rood van het slaan." Myrthe veegt haar wangen droog. "Een tijdje ging het goed, haar vader dronk niet meer,maar deze middag was het alweer raak. Wat vanmiddag is gebeurt is, is krankzinnig. Marja is met een riem geslagen en... Met haar handen onder... onder de ..." Tony maakt haar zin af: "Onder de hete kraan." Myrthe begon weer te huilen. Tony slaat haar ogen neer, haar verwachting klopt, en ze vindt het dan ook vreselijk dat ze het niet gelijk naar haar vermoedens mag vragen. "Ik haat dit soort dingen!" Denkt Tony.
"Kom," Zegt Tony bemoedigend: "we gaan bij Marja kijken." Tony staat op en loopt op de deur toe. Dan draait ze zich even om: "Ca va?" Het meisje knikt terwijl ze haar tranen weg veegt, Tony knikt toekeurend. Samen strompelen ze, verzonken in eigen gedachten, de toiletruimte uit.
Bij Marja aan gekomen zien ze dat Marja klaar is om naar huis te gaan. "Kom je?" Vraagt Marja aan Myrthe. "Ja, ik kom." Myrthe loopt langs Tony en fluistert: "Dank u." Tony glimlacht. Als de meiden uit het gezichtsveld zijn zegt Britt: "En heb je nog wat wijzer kunnen worden?"
"Ja," Zegt Tony: "Marja wordt al jaren geslagen en vanmiddag.. haar vader heeft haar handen onder de hete kraan gedaan zo doende die hand."
"En hoe heet die vriendin?"
"Myrthe, het zijn buurmeisjes."

"Je hebt toch niets gezegt he?" Marja kijkt Myrthe vragend aan.
"Nee."
"Heb je gehuild?" Vraagt Marja
"Ja, vind je het erg? Mijn beste vriendin wordt geslagen en jij houdt je mond. Dat is toch niet meer normaal sorry hoor, straks dan loopt het verkeerd af en voel ik mijn schuldig."
"Je hebt me verraden!"
"Je moet met iemand praten, Marja! Ik heb die vrouw vertelt over jou. Zij kan je helpen, Marja wordt niet boos." Myrthe trekt een prullip. "Alsjeblieft. Ik wil alleen het beste. Ik kan het niet meer aanzien." Marja loopt boos door en laat niet merken dat haar vriendin eigenlijk wel een beetje gelijk heeft, het is misschien wel beter zo, misschien wel. "Ik kan niet langer verdragen te zien dat je afgemarteld wordt, dat marteld mij ook, ik kan het niet meer aanzien." Myrthe begint weer te huilen. "Ik deel alles met je.. Zelfs je pijn. Ga alsjeblieft mee naar het commissariaat." Probeert Myrthe voorzichtig: "Dit is niet goed, dat weet je." Marja knikt instemmend. "Die vrouw is heel lief en zij zal u helpen. Je moet met iemand praten. Ik kan je nie helpen. Er moet een oplossing komen." Marja stemt in en ze lopen toe op de fiets die tegen de muur aan staat geparkeerd.

Zwijgend lopen ze naar het commissariaat. Als ze binnen komen vraagt Carla of ze de meisjes kan helpen.
"Ja, zou u die twee vrouwen kunnen roepen?"
"En jouw nam is?"
"Myrthe."
"Oke." Carla pakt de telefoon en belt Tony.
"Dierickx."
"Hoi met Carla. Er is hier ene Myrthe voor je."
"O! Laat maar snel boven komen." Tony loopt naar de trap en bemerkt dat Marja er ook bij is. "Hoi," Zegt Myrthe: "Marja wil jullie wat vertellen."
"Daar ben ik blij om. Ga je mee? Britt kom je?"
"Ja kom er aan." Britt loopt op het verhoor toe. "Hoi Myrthe, ga maar even zitten we komen zo terug."
"Zo Marja," begon Tony alvast. "Gaat het een beetje?" Marja knikt verlegen en begint zachtjes te wenen.
"Je kan het ons rustig vertellen." Moedigt Tony haar aan.
"Waarom? U heeft het toch al van Myrthe gehoord!"
"Ja, maar we willen het graag van jou horen."
"Van mij?" Marja zucht diep. "Oke dan.." Het meisje haalt even diep adem en vertelt het hele verhaal van het begin tot het eind. Meerdere malen wisselen Britt en Tony verbaasde blikken uit.
Nadat het meisje klaar is stappen ze uit het verhoor waar Myrthe hen al opwacht. "Ca va?" Vraagt zij. Het meisje knikt op haar beurt: "Maar.. jullie gaan hem toch nie oppakken?"
"Je hebt ons dit in vertrouwen vertelt, als jij geen aanklacht indient, kunnen wij hem niet oppakken. Maar.. beloof ons dat je contact met ons zult opnemen als het weder gebeurd." Marja knikt. "Zullen we gaan?" Vraagt Myrthe bezorgt.
"Ja is goed," weet Marja met een zacht stemmetje uit te brengen. Ze zeggen Britt en Tony gedag en pakken de fiets.
"Dank je Myrthe, je had toch wel gelijk praten lucht op." Myrthe knikt. Wanneer ze bij Myrthe aankomen volgen ze beide hun eigen weg. Voor Marja het huis binnen stapt zwaait ze nog even naar haar buur. Binnenkomend komt de lucht van sterke drank haar tegemoet. Ze ziet haar vader binnen in de huiskamer onderuitgezakt in een stoel hangen. "O God het is weer feest." Marja haalt diep adem en neemt een groot besluit dat van levensbelang is en dat haar hele verdere leven zal gaan beïnvloeden. "Alles is beter dan dit" Denkt Marja, "Ik ga weg! Weg van hier." Marja sluipt de trap op en raapt haar spullen bijeen. Dan sluipt Marja, gewapend met een grote weekeindtas en een slaapzak de trap weer af en verlaat het ouderlijke huis. Als ze buiten stapt kijkt ze nog even om. "Dit was het dan.. Vaarwel."
Marja loopt en loopt tot de schemering nadert. In het park staat een verlaten bankje waar Marja op plaats neemt. Er spookt zoveel door haar hoofd, zoveel woede! En het woord "Vrij" blijft zich maar herhalen. Het duurt niet lang op dat ze in een diepe slaap is beland, midden in de nacht hoort Marja een stemmetje roepen: "Meisje, meisje, wakker worden." Marja opent haar ogen. "Wat doe je nog zo laat op straat?"
"huh, blijf van me af!" Marja deinst ineengedoken terug. "Wie bent u, wat wilt u van me?"
"Rustig maar, ik ben Roza de Vries. O je gaat logeren.. Dan ben je hier verkeert hoor," grapte Roza, maar Marja kon er geen glimlach op laten. Ik dacht, een meisje zoals jij, hier... helemaal alleen. Dat is niet zo"n fijn gevoel. Ik vond dat ik je maar even wakker moest maken."
"Hmm" Klinkt Marja nors en zit weer recht.
"Waar ga je heen?" Marja wrijft door haar ogen en haalt haar schouders op. "Ben je verdwaald?"
"Ik.. Ik ben op doorreis."
"Oh leuk, in je eentje?" Vraagt Roza bezorgd. Marja knikt. "Kom, dan kan je bij mij overnachten." Roza staat recht en pakt de weekeindtas van Marja. Marja volgt haar op de voet en laat blijken dat ze de overnachting op prijs stelt.
Marja gaat gelijk haar bed in en Roza volgt haar voorbeeld. "Het is al laat, slaap wel." Zegt Roza nog even vriendelijk om het hoekje van de logeerkamer.
Niet veel later hoort Roza een vreemd geluid dat uit de logeerkamer komt. Voorzichtig duwt ze de deur open, waar ze Marja wenend met opgetrokken knieën op het bed aantreft.
"Wat is er loos?" Vraagt Roza bezorgt. Ze pakt Marja voorzichtig vast, maar Marja laat dat niet toe: "Laat me maar, het komt goed gaat u maar naar u eigen bed." Roza werkt tegen en laat non-verbaal uiten haar graag te helpen, maar tevergeefs. Roza volgt Marja op en volgt haar weg terug naar haar bed.
Marja pakt haar spullen zachtjes bij elkaar en sluipt op haar tenen naar beneden. Zachtjes opent ze de deur en stapt buiten, vervolgens sluit ze de deur zachtjes en zegt tegen zichzelf: "Vrij, helemaal vrij!"

De volgende morgen wordt Myrthe wakker en belt Marja op haar mobiel om eens te zien hoe het nu gaat, maar er pakt niemand op. Myrthe bonkt lijk een zot op de muur in de hoop dat Marja terug zal antwoorden, maar er kwam niets. Nu werd het dan toch wel tijd zich zorgen te gaan maken, want na 5x bellen wordt er nog niet opgenomen. "Ze zal toch niet? Myrthe denkt na. "Dat kan toch nie? Waar moet ze heen?" Voor Myrthe was die optie eigenlijk al wel afgesloten, maar iets anders kon ze zich niet bedenken. "Alles is beter dan daar, dat moet Marja ook gedacht hebben." Praat Myrthe hardop tegen zichzelf. Marja snelt zich naar buiten naar het bureau en komt daar heigent binnen: "Marja, Marja die.. Marja..."
"Rustig.. Ga eens zitten. Wat scheelt er aan?" Vraagt Tony op een gedempte toon. Myrthe haalt diep adem: "Marja is weggelopen. We moeten haar gaan zoeken!"
"Britt!" Roept Tony door het teamlokaal. "Weet je waar ze kan zijn?" Vraagt Tony als ze zich weer tot Myrthe went. Myrthe moet helaas haar hoofd doen schudden. "Haar familie wil niks meer met hen te maken hebben, sinds haar vader alcohollist is vlot, dat niet meer zo. Ik ben haar enige vriendin waar ze zou kunnen zijn, maar zelfs ik weet da nie." Snikt Myrthe. Britt komt toegelopen: "He Myrthe." Zegt ze vrolijk.
"Marja is weggelopen, we moeten haar gaan zoeken." Licht Tony toe. Britt neemt direct haar jas en loopt met versnelde pas richting uitgang.
Ze rijden rond de hele stad, maar zonder resultaat. Tot ze opeens een meisje met blond haar zien lopen met een grote tas op haar schouder. "Stop eens!" Zegt Britt tegen Tony die achter het stuurt zit. "Is dat niet?" Britt wijst naar de linker kant: "Ja daar! Dat is haar. Ik ga naar haar toe." Tony en Britt stappen uit en lopen naar Marja toe. Marja bemerkt dat ze achtervolgt wordt door hen en zet het op een rennen, maar ze is zo moe. Ze laat zich op de grond vallen en Britt komt naar haar toe: "Zo Marja je avontuurtje is voorbij, kom je met ons mee?" Tony die later komt aangelopen helpt Marja overeind.
"Ik wil nie naar huis, alsjeblieft breng me niet naar huis.." Smeekt het meisje de agentes.
"Nee je hoeft niet naar huis, echt niet."
"We zullen om een arrestatiebevel vragen, dan pakken we hem op, oke?" Het meisje knikt, maar maakt zich toch wel zorgen om de toekomst: "En ik dan?"
"Wij werken veel samen met twee hele lieve mensen. Zij zorgen voor kinderen en jongeren zoals jij totdat er een andere oplossing is gevonden. Je kunt zolang bij hun terecht."
"Ze zijn echt heel aardig." Vult Britt toe terwijl ze de zware tas van Marja overneemt.

Wanneer ze op het bureau aankomen, is Myrthe daar nog steeds. Ze ziet Marja en stormt op haar af. De twee pakken elkaar stevig vast. "Marja je gaat toch niet naar huis he?"
"Nee ik ga naar een gezin en die vangen meisjes zoals ik op, tot er een ander oplossing is gevonden."
"Maar je komt me wel opzoeken he?!"
"Ja natuurlijk!" De twee meiden knuffelen elkaar weer en Britt en Tony kijken elkaar met tevredenheid aan. Myrthe en Marja bedanken de vrouwen voor al hun steun. "Sterkte," wenst Tony hen nog toe. Britt geeft ze een knipoog en ziet hoe ze zich omkeren op weg naar de uitgang, naar die vreselijke wereld, waar sommige de touwtjes niet in handen hebben en het lot bepaald, maar van geluk mogen spreken dat ze zulke vriendinnen om zich heen hebben.

einde

Ninoutska

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©