Witwassen

In volle vaart en met sirene scheuren Britt en Sofie door de straten van Gent. Ze zijn op weg naar het centrum. Daar aangekomen is het een kwestie van goed sturen. Ze hebben een oproep gekregen van een schietincident. Terwijl Britt behendig door de smalle straatjes scheurt houdt Sofie contact via de radio. Daardoor weten ze ook dat zij het dichtst bij zijn en dat ze hoogstwaarschijnlijk als eerste ter plaatse zullen zijn, al zal het Sofie niets verbazen als Raymond en Pasmans er al zijn. Als ze aankomen blijkt dat zij er toch als eerste zijn. Er is ook nog geen spoor van een ambulance. Als ze de mensenmassa ziet remt Britt. ZE springen uit de auto. Als ze buiten staan zegt Sofie: "De schutter is al weg, anders zouden er nooit zoveel mensen staan." Britt knikt en ze lopen in de richting van de mensen die allemaal zo snel mogelijk aan de kant gaan als ze in de buurt komen. Dan zien ze twee mannen op de grond liggen. Ze kijken elkaar even aan en lopen dan door naar de mannen. De eerste is zeker drie keer geraakt, waarvan een keer precies tussen zijn ogen. Hij moet meteen overleden zijn. De ander die een heel stuk jonger is leeft nog, maar is er zeer slecht aan toe. "Ik hoop dat de ambulance snel komt, dan maakt hij nog een kans," Zegt Britt. "Hij maakt een kans," Zegt Sofie. Want ze horen allebei dat er een ambulance aankomt. Snel maken ze de weg vrij, zodat het ambulancepersoneel snel kan werken. Dat gebeurt dan ook, want binnen een paar minuten rijdt de ambulance alweer in volle vaart weg.
Even later komen Pasmans en Raymond eraan. Na een korte uitleg helpen die met het afzetten van het gebied, zodat de mensen een beetje op afstand blijven. Dan gaan ze op zoek naar getuigen. Met zoveel mensen zou dat niet zo moeilijk moeten zijn, maar de meeste mensen zijn op het geluid van de schoten afgekomen en hebben helemaal niets gezien. Alleen de twee mannen die op de grond lagen natuurlijk. Als ze bijna iedereen hebben gehad valt het oog van Sofie op een vrouw die iets verderop op een bankje zit. Ze staart afwezig voor zich uit. Sofie tikt Britt aan en die gaat naar de vrouw toe. Ze gaat naast de vrouw op het bankje zitten: " Heeft u misschien iets gezien?" Vraagt ze vriendelijk. De vrouw kijkt haar afwezig aan: "U bent van de politie?" Britt knikt: "Wat is er gebeurd?" "Ik weet het niet zo goed, alles ging heel snel. Er kwam een man uit die straat en hij begon te schelden. De man die dood is lachte hem uit, denk ik. Toen pakte hij zijn pistool en begon te schieten. Daarbij is die andere jongen geraakt. Ik denk niet dat hij erbij hoorde. Verder heb ik niemand gezien." Vertelt de vrouw. "Waar is hij naartoe gegaan?" Vraagt Britt verder. "Hij is dezelfde straat ingelopen als waar hij ook vandaag kwam," antwoordt de vrouw. "En kan u die man beschrijven?" Vraagt Britt verder. "Ik heb hem eigenlijk niet zo goed gezien," Zegt de vrouw. "Weet u wat, we gaan naar het commissariaat, daar kan u even rustig nadenken," Zegt Britt vriendelijk. De vrouw kijkt haar dankbaar aan.
"Op klaarlichte dag worden er in het centrum twee mannen neergeschoten, een dood en een zwaargewond en er is maar een getuige?" Vraagt Vanbruane die de dames verbaasd aankijkt. "Het was tussen de middag, veel winkels zijn dan dicht en de mensen zijn aan het eten," denkt Sofie hardop. "Weten we al wie de slachtoffers zijn?" Vraagt Vanbruane. " Die man in het ziekenhuis heet Jonathan de Klerck, maar volgens de getuige ging het niet om hem en is hij per ongeluk geraakt. Van de dode is de identiteit nog onbekend. Hij had geen papieren bij zich. We hebben zijn vingerafdrukken opgestuurd, hopelijk levert dat wat op. Anders is het wachten op een vermissing," Zegt Sofie. "Hoe is het trouwens met Jonathan de Klerck?" Vraagt Britt. "Ze hebben hem geopereerd, maar het blijft afwachten of hij het haalt," Zegt Vanbruane somber. "Dus eigenlijk weten we nog helemaal niets. We hebben een vage beschrijving van de dader, die we moeten zoeken in de kennissenkring van de dode. Waar we helaas nog geen identiteit van hebben. Dat is natuurlijk lastig zoeken," Zegt Britt. "Tja, we zullen moeten afwachten of die vingerafdrukken wat opleveren," Zegt Vanbruane. De dames verlaten het kantoortje. "Die dode zit niet in het bestand," Zegt Pasmans. "Ok, dan zullen we moeten afwachten," Zegt Britt. "Ik ga naar huis," Zegt Sofie. "Ik ook, " Zegt Britt, "heb je zin om bij mij iets te komen eten?" "Tuurlijk," Zegt Sofie en ze rijden samen naar het huis van Britt.
Bij Britts huis worden ze opgewacht door een enthousiaste Dorien: "Hey Sofie, kom je bij ons eten?" Vraagt ze. "Ja, vind je dat leuk?" Vraagt Sofie voor de zekerheid. "Echt heel leuk," Zegt Dorien enthousiast. "Mooi zo," Zegt Britt lachend. "Was het leuk op jullie werk?" Vraagt Dorien. "Op ons werk was het druk, heel druk," antwoordt Sofie, "en hoe was het op school?" " Leuk," Zegt Dorien, "ik moet alleen huiswerk maken, dat is minder leuk." "Doe dat dan maar direct," Zegt Britt, "dan begin ik met het eten." "Is goed," Zegt Dorien, "Sofie, je moet me helpen met mijn huiswerk." "Moet?" Vraagt Sofie verbaasd. "Ja, je mag kiezen tussen in je eentje de hele afwas doen, of mij helpen met mijn huiswerk. Ik zou het wel weten als ik jou was," Zegt Dorien. "Ok, jij hebt gewonnen, ik zal je helpen, wat moet je allemaal doen?' vraagt Sofie. Dorien legt alles uit en als ze net klaar zijn met het huiswerk roept Britt: "Het eten is klaar!" "We komen eraan," Zegt Dorien.
"Vertel eens wat jullie allemaal hebben gedaan vandaag," Zegt Dorien als ze aan tafel zitten. "Van alles," Zegt Britt. "Wat is dat nou voor een antwoord?" reageert Dorien. "We hebben heel hard door de stad gereden," Zegt Sofie. "Met sirene?" Vraagt Dorien. "Ja, met sirene," bevestigt Sofie. "Gaaf!" roept Dorien. "Daarna hebben we een heleboel mensen ondervraagd en vervolgens hebben we dat allemaal uitgetypt," Vertelt Sofie verder. "En dat vind je druk?" Vraagt Dorien, "lekker door de stad scheuren, een beetje met mensen praten en dat allemaal uittypen?" "Ja, dat vind ik druk," Zegt Sofie. Dorien knikt, als Sofie het zegt, dan zal het wel zo zijn. "En wat heb jij op school gedaan?" Vraagt Sofie. "Op school moesten we rekenen, gymmen, een boek lezen en naar een spreekbeurt luisteren," Zegt Dorien. "En heb je goed je best gedaan?" Vraagt Sofie. "Natuurlijk, ik doe altijd goed mijn best op school," Zegt Dorien. "Ik had ook niet anders verwacht," Zegt Sofie terwijl ze lachend naar Britt kijkt.
Als Dorien in bed ligt zegt Sofie: "Je hebt haar goed opgevoed." "Ik doe mijn best," Zegt Britt, die toch wel een beetje trots is. "Hoe gaat het eigenlijk tussen jou en Johan?" Vraagt Sofie. "Waarom vraag je dat?" Vraagt Britt. "Gewoon interesse in het leven van mijn partner," antwoordt Sofie. "Tussen Johan en mij gaat het prima, maar ik vind het gewoon ook eens gezellig om een keertje met jou te praten. Eigenlijk kennen we elkaar namelijk helemaal niet zo goed. We zien elkaar op het werk en hebben het ook vooral over ons werk," legt Britt uit. "Dat is waar," Zegt Sofie. En dus praten ze over van alles. Mannen, vroeger, Dorien, Nick (wat Sofie daaraan moet doen) en over de samenwerking. Het is al laat als Sofie eindelijk weggaat. Ze hebben allebei het gevoel dat dit een heel nuttig gesprek is geweest.
Als Sofie de volgende morgen op het commissariaat aankomt ziet ze dat Britt met Vanbruane in gesprek is. Ze gaat achter haar bureau zitten en doet een spelletje patience om de tijd te doden. Ze is zo in haar spel verdiept dat ze Britt niet hoort aankomen: "We weten wie het slachtoffer is. Zijn vriendin is gisterenavond laat aangifte komen doen van vermissing. Hij is nog niet geïdentificeerd, maar de foto's komen overeen. Als het goed is komt er over een kwartiertje een telefoontje binnen met de bevestiging. Het gaat over Jacob de Boer, 38 jaar, zelfstandig ondernemer in de ICT. Volgens zijn vriendin was hij eerlijk, hard werkend en zij wist niets van vijanden." Sofie kijkt op: "De ideale man, maar het klopt niet helemaal, want volgens die getuige was er iemand op hem aan het schelden en schoot hem vervolgens dood. Ik denk niet dat je dat doet als je iemand aardig vindt." Britt kijkt haar even aan: "ik denk dat het verstandig is als we zijn bedrijf checken, misschien heeft hij wel vijanden op zakelijk gebied." Sofie knikt: "Hij werkt met computers, misschien is het dan handig om onze eigen computerfreak mee te nemen." "Ok, dat is een goed idee, ik zal hem vragen," Zegt Britt en ze loopt naar Pasmans toe. "We weten wie het slachtoffer is en hij blijkt een eigen ICT-bedrijf te hebben. Dus dachten Sofie en ik dat het misschien wel handig was als jij met ons meeging, aangezien wij niet zoveel van computers weten." Pasmans knikt: "Ik heb daar een speciale opleiding voor gevolgd en.." "We wilden eigenlijk meteen gaan," onderbreekt Britt hem. Terwijl ze richting de auto lopen weten Britt en Sofie al dat ze onderweg een snelcursus over alles wat met computers te maken heeft zullen krijgen.
Dat blijkt te kloppen en Britt en Sofie weten dan als ze eindelijk bij het bedrijf aankomen ook meer van computers. Toch zijn ze blij dat ze er zijn. Ze lopen naar binnen en hebben geluk dat er een van de werknemers aanwezig is. Terwijl Britt en Sofie met de werknemer aan het praten zijn is Pasmans druk bezig met de computer van het slachtoffer. Volgens de medewerker zijn er geen echte vijanden op zakelijk gebied, natuurlijk is er wel eens een verschil van mening, maar dat wordt volgens hem door Jacob de Boer altijd prima opgelost. Hij geeft verder wel toe de baas eigenlijk niet zo goed te kennen en geeft daarom de naam van de onderdirecteur. Na het gesprek lopen Britt en Sofie naar Pasmans om te kijken of hij al wat heeft gevonden. "En," Vraagt Sofie als ze binnenkomen. "Volgens de gegevens is hij de eigenaar en is het een goed lopend bedrijf. Het enige vreemde dat ik ben tegengekomen zijn drie bestanden die zijn beveiligd door middel van een wachtwoord. Dat ben ik aan het proberen te kraken, maar dat is nog niet zo makkelijk," Zegt Pasmans. "Waarom zou hij zijn bestanden met een wachtwoord beveiligen, dan moet er haast wel iets mee aan de hand zijn," merkt Britt scherp op. "Dat dacht ik ook, maar het kan wel even duren voordat ik dat wachtwoord heb gekraakt," Zucht Pasmans. "Ok, blijf jij hier, dan gaan wij naar de onderdirecteur, misschien heeft hij enig idee," Zegt Sofie. "Gewoon blijven proberen," Zegt Britt als ze weglopen.
Marcel Visser doet de deur open. "Britt Michiels, Sofie Beeckman, politie Gent." Zegt Sofie. "Jullie komen voor wat er met Jacob is gebeurd," Vraagt Marcel. "Dat klopt, we zijn op zoek naar de dader en hopen dat u ons kan helpen," Zegt Sofie. "Kom maar binnen." Als ze aan de keukentafel zitten vraagt Britt: "had Jacob vijanden?" "Natuurlijk zijn er altijd meningsverschillen, maar die werden altijd opgelost, waarom doet iemand zoiets?" is het antwoord. "Daar proberen wij juist achter te komen." "De zaak draait prima, Jacob was een uitstekende baas. Loste alle problemen op, werkte altijd hard, maar van zijn privé-leven weet ik niets. Misschien dat hij daar vijanden heeft, al kan ik me dat bijna niet voorstellen. Hij stond altijd voor iedereen klaar, was altijd vriendelijk," Vertelt Marcel. "Dan is er nog iets. We zijn bezig met de computer van Jacob, maar er staan een paar bestanden op die met een wachtwoord zijn beveiligd. Heeft u enig idee wat het wachtwoord kan zijn?" Vraagt Britt. "Beveiligde bestanden, daar weet ik niets van en ik weet ook niet wat voor wachtwoord hij gebruikt," antwoordt Marcel. "Helaas, maar wat weet u verder nog van Jacob, had hij hobby's," Vraagt Sofie. "Ja, hij was een fanatieke voetballer en ook een fanatieke supporter. En hij speelt gitaar," Zegt Marcel. "Welke club?" Vraagt Britt. "AA Gent, natuurlijk, maar hij is ook fan van een Italiaanse club. AS Roma, de club van Totti, dat is zijn favoriete voetballer," Vertelt Marcel verder. "Heel erg bedankt voor de informatie, mocht u nog wat te binnen schieten. U kan altijd bellen," Zegt Britt terwijl zij haar kaartje geeft.
Als ze buiten staan vraagt Sofie: "Waarom vroeg je door over die voetbalclubs?" "Mark gebruikte altijd de naam van zijn favoriete speler in combinatie met zijn rugnummer als wachtwoord," legt Britt uit. "Ah, ik begrijp het en nu denk jij dat Jacob de Boer dat misschien ook doet," Zegt Sofie. "We kunnen het altijd proberen," Zegt Britt. "Tuurlijk, maar wat is het rugnummer van Totti?" Vraagt Sofie zich af. "Ik zal Johan even bellen, die is ook een voetbalsupporter en ik heb hem wel eens over Totti horen praten, misschien weet hij het," Zegt Britt terwijl ze haar telefoon pakt. Even later lacht ze naar Sofie: "Het is nummer 10." Dan stappen ze in en gaan weer naar Pasmans.
Als ze binnenkomen zien ze direct de moedeloze blik in de ogen van Pasmans. "Zo, is het nog niet gelukt?" Vraagt Sofie voor alle zekerheid. "Nee, ik heb echt alles geprobeerd, van de naam van zijn vriendin tot stoel en van stoel tot tandpasta. Maar heeft jullie gesprek met de onderdirecteur nog wat opgeleverd?" Vraagt Pasmans belangstellend. "Nee, die wist niets van beveiligde bestanden, laat staan iets over een wachtwoord. Dus het moet wel belangrijk zijn," Zegt Britt. "Dan geef ik het op, we raden het nooit," Zegt Pasmans moedeloos. "Geef je het nu al op," Vraagt Sofie verbaasd. "Nou dan proberen jullie het toch. Ik ga even een rondje lopen. Zo lang achter een computer zitten kan niet goed voor je zijn," Zegt Pasmans en hij loopt weg. "Laten wij het dan maar proberen," Zegt Sofie. "Ze gaan met zijn tweeën achter de computer zitten en Britt typt 'totti10' en. het werkt. Ze barsten allebei in lachen uit en besluiten het niet aan Pasmans te vertellen. Ze slaan de bestanden (met wachtwoord en al) op op diskette en printen het uit. Als ze klaar zijn gaan ze op zoek naar Pasmans: "Kom we gaan terug naar het commissariaat." "Geven jullie het zo snel op?" Vraagt Pasmans. "Dan hebben jullie helemaal geen doorzettingsvermogen. Britt en Sofie reageren niet en stappen in de auto. Pasmans volgt hun voorbeeld. Onderweg verklaart Pasmans waarom het zo moeilijk is om wachtwoorden te kraken, waardoor Britt en Sofie het moeilijk vinden om hun lach in te houden.
Als ze binnenkomen vraagt Vanbruane: "En heeft het nog wat opgeleverd?" "Britt en ik hebben gepraat met een medewerker en met de onderdirecteur, maar die wisten niets van vijanden en we hebben daar ook geen aanwijzingen voor gevonden," antwoordt Sofie. "Ik heb de hele ochtend en een deel van de middag achter de computer van die Jacob gezeten. Het bedrijf loopt goed, maar er stonden drie beveiligde bestanden op die computer. Ik heb geprobeerd het wachtwoord te kraken, maar dat is helaas niet gelukt," Zegt Pasmans. "Daarom heb ik ze maar op diskette gezet, dan kan hij er hier verder aan werken," Zegt Britt. "Maar om ze op een diskette te zetten heb je het wachtwoord nodig," Zegt Pasmans verbaasd. "Ja, daarom heb ik ze ook maar even uitgeprint," Verklaart Britt. "Dus jij hebt het wachtwoord gekraakt?" Vraagt Pasmans verbaasd. "Wat jou niet lukte in een ochtend en een deel van de morgen is Britt in tien seconden gelukt," Zegt Sofie lachend. "Dan moet die onderdirecteur het wachtwoord geweten hebben," Zegt Pasmans. "Die wist het niet, maar heeft ons we een bruikbare tip gegeven, hier zijn de gegevens. Veel succes ermee," Zegt Sofie nog steeds lachend. Ook Britt, Vanbruane en Raymond moeten lachen, maar Pasmans kijkt alles behalve vrolijk. Hij wil zich natuurlijk met de nieuwe aanwijzingen direct op het wachtwoord storten, maar Vanbruane houdt hem tegen. "Niet onder diensttijd." Sofie lacht even gemeen naar Pasmans en achter Pasmans steekt Raymond, die zichtbaar plezier heeft, zijn duim omhoog. "Koffie," Vraagt ze dan aan Britt. Zonder op antwoord te wachten loopt ze weg om even later met koffie terug te komen en een stapel papier op haar bureau aan te treffen. "Bedankt, ik heb het maar even gekopieerd, als we moeten wachten tot Pasmans het wachtwoord heeft gekraakt dan duurt het nog wel even. Raymond heeft ook een kopie, maar Pasmans wilde er geen," Zegt ze. "Die is in zijn trots gekrenkt," Zegt Sofie. Britt knikt en dan gaan ze allebei lezen.
Britt is eerder klaar dan Sofie, dus ze besluit de enige naam die ze in de tekst heeft gevonden maar even te gaan checken. Dus ze loopt naar de computer en ze heeft geluk. Gert Verburg zit in het bestand. Ze print de gegevens uit en als ze terugkomt heeft Sofie het ook gelezen. "Dit is wel te typeren als crimineel," meent Sofie. "Ja, ik geloof niet dat het witwassen van geld een legale activiteit is," Vindt ook Britt. "Jij hebt die Gert Verburg al opgezocht, en..?" Vraagt Sofie. "Een kleine crimineel, een paar inbraken enzo, maar men verdacht hem ook van lidmaatschap van een bende. Als koerier en dan is het verband natuurlijk wel te verklaren," Vertelt Britt. "Zeker, voldoet hij aan de beschrijving van onze getuige?" Vraagt Sofie verder. Britt pakt de notities erbij en vergelijkt ze met de man op de foto: "Ja, de beschrijving komt overeen, maar er zijn heel veel mannen die binnen die beschrijving passen," Zegt Britt. "Dan zullen we hem maar uitnodigen," Zegt Sofie. "Dat is een goed idee, laat hem maar ophalen, dan ga ik ondertussen Vanbruane inlichten. "In de tekst hebben we de naam van Gert Verburg gevonden, de tekst gaat trouwens over het witwassen van geld, Sofie zorgt ervoor dat hij wordt opgehaald," Vertelt Britt. "Mooi, er wordt eindelijk een beetje vooruitgang geboekt," Zegt Vanbruane tevreden, "ik heb trouwens telefoon van het ziekenhuis gehad, het gaat beter met Jonathan de Klerck, jullie mogen morgen met hem gaan praten." "Dat is goed nieuws, dan zullen we morgen met hem gaan praten," Zegt Britt en ze draait zich om om weg te lopen. "Wacht even, hoe heb je dat wachtwoord gekraakt?" Vraagt Vanbruane. "Een paar aanwijzingen en een heleboel geluk," Zegt Britt lachend. "En wanneer ga je het aan Pasmans vertellen?" Vraagt Vanbruane verder. "Als de zaak is afgerond, of hij moet het eerder raden, maar dat verwacht ik niet," Zegt Britt. "Dan hoop ik dat je de zaak snel afrondt, want ik denk niet dat Pasmans zal slapen voordat hij dat wachtwoord heeft gekraakt," meent Vanbruane. Britt kijkt even naar Pasmans en knikt dan instemmend.
"Gert Verburg is niet thuis, ik heb een observatiepost voor zijn huis laten zetten, dus wij kunnen nu lekker naar huis," Zegt Sofie als Britt aankomt lopen. "Lekker vroeg naar huis, alweer," Zegt Britt tevreden. "Oh, ja voor ik het vergeet. We kunnen morgenvroeg met Jonathan de Klerck praten, het gaat beter met hem." "Dat is mooi," Zegt Sofie, "maar ik ga nu naar huis." "Een uitstekend plan," Vindt Britt en ze ziet hoe Sofie naar Pasmans loopt. Ze wijst even naar haar en loopt dan lachend weg. "Het blijft leuk, Pasmans pesten," Zegt ze vrolijk als ze samen met Britt naar buiten loopt. "Ik vertel hem het wachtwoord als we de zaak hebben opgelost en niet eerder, of hij moet er zelf achterkomen natuurlijk," Zegt Britt. "Dat doet hij zeker niet en ik denk ook niet dat hij zal slapen voordat hij het wachtwoord gekraakt heeft," Zegt Sofie. "Daar denken Vanbruane en ik hetzelfde over," antwoordt Britt.
De volgende morgen zijn Britt en Sofie al vroeg op het commissariaat, want Gert Verburg is gearresteerd toen hij thuiskwam. Ze willen hem zo snel mogelijk gaan verhoren. De technische recherche heeft zijn huis grondig doorzocht, maar ze hebben niets gevonden. Britt en Sofie hadden ook niet anders verwacht, maar het is natuurlijk jammer. Net als ze de verhoorkamer binnen willen lopen komt Pasmans binnen. "Zo. Slecht geslapen," Zegt Sofie. "Ja, heb je daar problemen mee," Zegt Pasmans geïrriteerd. "Tuurlijk niet," Zegt Sofie lachend. Dan loopt Pasmans door. "Hij heeft het al zwaar genoeg en dan moet jij hem ook nog eens gaan pesten," Zegt Britt voordat ze het verhoor binnengaan.
"Gert Verburg?" Vraagt Sofie. "Dat klopt, waarom zit ik hier?" is het antwoord. "Ik stel de vragen, is dat duidelijk?" Zegt Sofie. "Duidelijk," antwoordt Gert. "Ok, kent u Jacob de Boer?" Vraagt Sofie. "Jacob de Boer.. even denken.. nee die ken ik niet," antwoordt Gert. "Ik houd niet zo van leugens, nogmaals ken u Jacob de Boer?" Vraagt Sofie kortaf. "Nee, ik zeg toch dat ik die niet ken," antwoordt Gert geïrriteerd. "Ok, andere vraag: "Kent u deze man?" Vraagt Sofie, terwijl ze een foto van Jacob de Boer op tafel gooit. "Ja, die ken ik wel, dat is Jac. Wacht eens. Ik ken hem alleen bij zijn bijnaam, dus hij heeft Jacob de Boer," Verklaart Gert. "Mooi, en waar kent u Jac dan van?" Vraagt Sofie verder. "Uit de kroeg, we hebben allebei hetzelfde stamcafé, maar waarom wil u dat allemaal weten?" Vraagt Gert. "Hij is op klaarlichte dag vermoord," Zegt Sofie. "Daar heb ik niets mee te maken!" roept Gert uit. "Ok, waar was u dan twee dagen geleden tussen elf uur en een uur?" Vraagt Sofie verder. "Ik was met een paar vrienden een video aan het kijken bij mij thuis," antwoordt Gert. "De namen van uw vrienden graag, dan kunnen wij dat natrekken," Zegt Sofie. Als ze de namen hebben gekregen lopen ze naar buiten. "Lekker alibi, een stel vrienden," meent Britt. "Ik wil die getuige hier hebben, hopelijk herkent ze hem."
Ze laten Pasmans de namen natrekken en gaan dan naar het ziekenhuis om met Jonathan de Klerck te praten. Het gaat weer redelijk met hem en hij zal er niets aan overhouden, maar hij weet helaas helemaal niets meer van het incident. Dus gaan ze zonder informatie terug naar het commissariaat, waar de getuige al op hun wacht. "Raymond, kan jij er even voor zorgen dat hij meedoet aan een line-up?" Vraagt Britt. "Natuurlijk," antwoordt Raymond. En hij loopt naar de verhoorkamer. "Meneer, wij zijn bezig met een line-up, zodat een getuige de dader uit een groep mensen moet halen en aangezien u binnen het profiel past hoopten wij dat u zo vriendelijk zou willen zijn om mee te werken?" Zegt Raymond. "Ach, het kan vast geen kwaad en anders zit ik hier maar te wachten," antwoordt Gert. Raymond loodst hem naar zijn plaats en Britt staat samen met de vrouw. Als het doek omhoog gaat herkent de vrouw Gert direct, "hij was het." Zegt ze. "Bent u zeker?" Vraagt Britt. "Ja, absoluut," Zegt de vrouw. "Heel hartelijk bedankt," Zegt Britt als ze samen naar het teamlokaal lopen. "Mijn collega zal even uw herkenning noteren en dan kan u weer naar huis."
Britt en Sofie gaan terug naar de verhoorkamer. "U bent zojuist herkent als moordenaar van Jacob de Boer," begint Britt fel. "Dat kan helemaal niet," Zegt Gert. "Jawel. Een getuige heeft u zojuist herkent terwijl u meedeed aan die line-up." "Jullie hebben me erin geluisd." Roept Gert boos uit. "Nee, je bent herkent en alles is volgens de regels verlopen, dus je hebt jezelf erin geluisd," legt Britt uit, "maar nu willen we graag weten waarom je het hebt gedaan." "Jac waste geld voor mij wit, maar hij had de laatste keer meer dan tienduizend euro achterovergedrukt. Ik ben verantwoordelijk voor dat geld en ik krijg problemen als het weg is, dus ik probeerde het terug te halen. Eerst ben ik naar zijn kantoor gegaan, maar hij weigerde en toen heb ik hem opgezocht in het centrum, ik wist dat hij daar altijd ergens wat ging eten. Ik wilde hem niet doodschieten, ik wilde alleen mijn geld terug. Hij lachte me uit en toen besefte ik dat hij me nooit terug zou betalen. Toen heb ik hem doodgeschoten. Dat ik die andere man heb geraakt, dat was echt niet de bedoeling," Vertelt Gert het hele verhaal. "Ok, we zullen u arresteren in verband met moord op Jacob de Boer en poging tot doodslag op Jonathan de Klerck." Dan lopen Sofie en Britt weg en geven aan de agent aan dat hij Gert Verburg mee kan nemen.
"Hij heeft bekend, zaak opgelost," Zegt Sofie. Ze heeft niet door dat Britt achter haar wat op een papiertje schrijft in een envelop stopt en de envelop goed dichtdoet. "Ga jij het aan Vanbruane vertellen?" Vraagt Britt. "Dat is prima," Zegt Sofie en ze gaat naar Vanbruane. Ondertussen loopt Britt naar Pasmans toe: "Ik heb het wachtwoord opgeschreven en in deze envelop gestopt." Ze geeft de envelop aan Pasmans en die scheurt hem meteen open: "totti10, hoe heb je dat geraden?" "Tja, dat blijft mijn geheim en dat van Sofie."

Einde

Ietje_pool

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©