"ZWARTE LIEVELING"

Britt en Tony zaten aan hun bureau een beetje bij te kletsen over het weekend, toen Vanbruane op hen toegelopen kwam; "mevrouw de Clercq komt hier zo meteen. Lerares aan het voortgezet onderwijs en ze denkt dat één van haar leerlingen slagen krijgt", en ze legde het papiertje voor Britt neer. Britt knikte naar haar baas; "we zullen haar straks ontvangen".

"Mevrouw de Clercq", sprak Britt, "u denkt dat een leerlinge van u geslagen wordt?" De vrouw begon te spreken; "Nou, ziet u, ik ben natuurlijk niet zeker, maar ze….", de lerares twijfelde even en ging toen verder: "ze mist veel gymnastieklessen en als ze wél meedoet, ze draagt altijd lange kledij en toen laatst haar shirt even omhoog wapperde dacht ik allemaal striemen te zien", twijfelend keek ze naar de vrouwen tegenover haar.
"Het is goed dat u bent gekomen", stelde Tony haar gerust, "we kunnen altijd even een kijkje nemen op de school. Wat is haar naam?"
"Ingrid Smets", sprak de vrouw. "Ze is ook altijd wat apart moet u weten. Ingrid draagt áltijd donkere kledij, bij voorkeur zwart. Ze heeft ook een zwarte tas en zwart kaftpapier", ze haalde haar schouders even op en ging toen verder: "elke drie maanden hebben wij een gesprek met onze leerlingen. Ingrid is zeer terughoudend, en spreekt heel negatief over haarzelf. Enfin", en ze keek naar Britt, "ik ben dan ook niet zeker, hé".
Britt en Tony stonden op en Britt sprak: "we komen vanmiddag even kijken. Is Ingrid dan aanwezig?"
"Ja,ja, Ingrid is er vandaag"
"Bon. Misschien kunnen wil ze met ons spreken", ging Britt verder en ze schudde de lerares haar hand. Vervolgens verlieten ze het verhoor.
"Ohja", sprak mevrouw de Clercq op de gang nog, "ze heeft een heel bijzondere gave, moet u weten", en ze glimlachte naar hen, "Ingrid kan zeer goed pianospelen. Overmorgen vertrekt ze met haar muziekleraar naar Parijs, voor een concert".
"Bedankt", sprak Tony en knikte naar haar, waarop de lerares het commissariaat verliet.
"Waar denk jij aan?" Vroeg Tony aan Britt.
"Ik weet het niet. We zullen vanmiddag gaan kijken hé."
Tony knikte.

Tony parkeerde de wagen vlak voor het schoolplein, en ze stapten uit. Het zag er naar uit dat de pauze net afgelopen was want de leerlingen dreven allemaal richting de ingang.
Lerares de Clercq zag de rechercheurs en kwam naar hen toegelopen.
"U bent er al", sprak ze verrast en begeleidde hen de school binnen.
Britt en Tony volgden haar door de gang. Voor de ramen van een lokaal bleven ze staan.
"Daar zit Ingrid", en ze wees achter in de klas. Britt en Tony volgen haar vinger en zagen een 16 jarig meisje zitten. Ze droeg opvallend donkere kledij en ze lette totaal niet op de leraar, maar keek schuin naast zich naar buiten.
"Kunnen we haar even spreken?" Vroeg Britt de lerares.
"Ik zal kijken wat ik kan doen", en de Clercq klopte op de deur. De leraar deed open en ze wisselden een paar woorden. Tony keek alvast rond naar een plekje waar ze in alles rust met Ingrid konden praten.
Ingrid pakte haar tas op en verliet het klaslokaal.
"Ingrid", de Clercq legde haar hand op haar schouder,"dit zijn Tony Dierickx en Britt Michiels. Ze zijn van de politie. Ze willen je graag even spreken." Ingrid keek geschrokken naar de twee vrouwen tegenover haar.
"Kom, ga je met even met ons mee?" Sprak Tony vriendelijk tegen het meisje. En Ingrid volgde hen naar een rustig hoekje met 3 stoelen.
"Ga even zitten", en Britt wees naar de stoel tegenover haar en Tony. Ingrid ging twijfelend zitten.
Britt begon tegen haar te praten: "Gaat het goed op school?"
Ingrid knikte, maar keek hen niet aan.
"En met pianospelen? De Clercq vertelde dat je binnenkort naar Parijs gaat."
"Ja dat klopt", sprak ze verbaast,"waarom heeft ze u dat vertelt?"
"Ingrid", sprak Britt toen ernstig, "de Clercq zit over je in."
Het meisje vertrok geen spier. Britt en Tony keek enige tijd naar haar. Naar haar spierwitte gezicht bedekt met inktzwarte, schouderlange haren. Maar Ingrid ging er niet op in en dus besloot Britt verder te gaan: "Ingrid, de Clercq zegt dat jij niet vaak in de gymlessen verschijnt. En de laatste keer dat je er wél was, dacht ze striemen op je rug te zien", Britt keek aandachtig naar haar, maar kon weer geen emotie ontdekken, "is dat waar Ingrid? Als ik gelijk heb dan kun je het mij vertellen, wij zullen je helpen. Dat beloof ik", en ze boog even naar Ingrid toe.
"Waar bemoeien jullie je eigenlijk mee!’spatte het meisje ineens uit, "wie denkt u dat u bent?! Dat u zomaar mijn leven overhoop kunt gooien?!"
Tony keek verschrikt en verbaasd naar Britt, die begreep er ook niks van.
"Je moet je niet aangevallen voelen, Ingrid. Wij willen je helpen", probeerde Tony nog een keer voorzichtig.
"Ik héb helemaal geen hulp nodig! En zéker die van u niet!" Schreeuwde ze, en ze stond al op om haar te tas te pakken. Britt hield haar nog even tegen: "het spijt me, Ingrid. Maar als je nog es tegen iemand wil schreeuwen, bel ons dan", en ze gaf haar een briefje met haar gsm-nummer. Ingrid keek haar een paar tellen woest aan, griste toen het briefje uit Britt’s hand en stopte het in haar zak. Ze verdween door de gang de bocht om.
"Poeh!" Zuchtte Tony, "pittige dame", en ze keek naar Britt, die nog steeds de gang in staarde.
De Clercq kwam ook weer aangelopen: "En? Hebt u nog iets los kunnen peuteren?"
"Neen, niks", vertelde Tony, "ze was alleen maar héél kwaad."
"Ik denk dat ze nu naar huis is gegaan", sprak lerares, "dat doet ze vaker als ze problemen heeft op school. Dan lucht ze haar hart bij Danny, of gaat pianospelen."
"Wie is Danny?" Vroeg Britt.
"Oh, heb ik dat niet verteld? Danny is Ingrid’s broer. Tja, het zijn weeskinderen moet u weten."
Tony en Britt keken haar verbaasd aan.
"Ja ziet u, Danny is al 22 en zorgt prima voor hen beiden."
"Wat is er met de ouders gebeurd dan?" Vroeg Tony.
"Die zijn voor 3 jaar bij een brand omgekomen. In dat zelfde jaar hebben ze ook ontdekt dat Ingrid een gave heeft voor pianospelen. Af en toe verdient ze bij met concerten."
"Dat is een zwaar verleden", sprak Britt verbaasd, "die meid heeft een hard leven begrijp ik. Enfin, als Ingrid niets toegeeft dan kunnen wij niks meer voor haar beteken. Het spijt me."
"Ik begrijp het", zei de Clercq teleurgesteld, "in ieder geval bedankt voor uw inzet", ze schudde de 2 vrouwen de hand, waarop die de school verlieten.

Toen ze op het commissariaat aan kwamen, vroeg Vanbruane meteen; " En? Nog iets te weten gekomen?" Het was Tony die antwoordde; " Ingrid woont bij haar broer, Danny, 22 jaar. Hun ouders zijn 3 jaar geleden omgekomen bij een brand", en ze gooide haar jas over haar bureaustoel.
"Weeskinderen?" Mompelde Vanbruane bij zichzelf, "en de mishandeling?"
"Ingrid ontkent alles, sterker nog, ze is kwaad weggelopen", ging Tony verder. Britt, die inmiddels ook had plaatsgenomen op haar stoel zei; "ik denk dat we die broer best es kunnen ondervragen. Misschien heeft hij ook iets gemerkt".
"Maar je hebt géén bewijzen", zei Vanbruane.
"Neen, da’s waar…..Maar gewoon, een beetje aanvoelen kan toch geen kwaad?’Britt keek vragend naar haar baas. Die antwoordde daarop; "het is een poging waard, maar wacht er nog even mee. Morgen."
"Akkoord", zei Britt, "morgen gaan we bij hem langs", en ze keek naar haar partner. Tony knikte.

De volgende morgen verscheen Tony als eerste op het commissariaat. Pasmans zat al weer ijverig achter zijn laptop.
"Is Britt er nog niet?" Vroeg ze hem. Hij draaide zijn stoel in haar richting en sprak uiterst grappig; "zie jij haar, zie ik haar". Tony glimlachte en zat neer op haar stoel. Juist kwam Britt binnengelopen.
"Waar kom jij zo laat vandaan? "Vroeg Tony haar.
"Tony, de Clercq heeft gebeld. Ingrid is gister, na dat wij er waren, op school blijven hangen."
"En is ze daar nog steeds dan?" Ze stond alvast weer op.
"Ingrid wou bij hoog en laag níét naar huis en dus heeft de Clercq haar meegenomen",sprak Britt gehaast, "we gaan nu meteen langs Danny."
Tony stond op en volgende Britt naar de wagen; "zou dan toch die Danny ergens achter zitten?"
"Dat kan ik me haast niet voorstellen", antwoordde Tony en ze stapten in de wagen en reden weg.

Voor de woning van Danny en Ingrid stapten ze uit en belden aan. Danny deed open en Tony begon meteen te spreken; "Britt Michiels Tony Dierickx Politie Gent, mogen wij even binnenkomen?’en zie hielden hun kaartjes voor zijn neus.
"Oh god! Er is toch niks met Ingrid gebeurd?" Begon de jongen meteen, "ze is vannacht niet thuis gekomen en…." Tony onderbrak hem meteen; "nee nee, wij komen juist om over Ingrid te praten." Hij zuchtte opgelucht en liet de deur voor hun open en ze volgden hem naar de woonkamer. Naast het raam stond een piano. Tony gleed er even met haar vingers over heen keek vervolgens naar Britt. Ze dachten allebei hetzelfde; het was een zwarte.
Terwijl Tony nog wat rondneusde begon Britt Danny wat vragen te stellen; "weet je waar Ingrid vannacht geweest is Danny?"
"Nee, ik heb geen flauw idee", antwoordde hij, "wilt u misschien iets drinken?"
"Nee dank u, wij zijn zo weer weg." Tony pakte een ingelijste foto uit de vensterbank; "zijn dat jullie ouders?"
"Ja, ze leven niet meer, moet u weten."
"Nee, dat wisten we al", sprak Britt. Danny keek verbaasd naar hen.
"Dat heeft Ingrid’s lerares ons al verteld", verklaarde ze hem,"weet misschien je waar Ingrid nu is?"
Hij keek op zijn horloge en concludeerde; "ze heeft pianoles tot 10 uur. Ze kan bijzonder goed spelen", hij keek hen aan, "maar dat wist u vast ook al."
Britt knikte.
"Van wie krijgt ze die lessen?" Vroeg Tony hem. Hij antwoordde; "van Marcus. Marcus de Geul. Waarom wilt u dat allemaal weten?"
Op die vraag zaten ze te wachten en Tony ging er meteen op in; "we dachten dat jij daar misschien meer van zou weten?" Hij schrok en antwoordde vlot; "waarom zou ik? Wat doet u geheimzinnig?" Tony liep naar hem toe, ging recht tegen over hem staan en stak van wal; "Ingrid scoort al wekenlang vér onder de maat op school, ze volgt bijna geen enkele gymles en áls ze eindelijk weer eens verschijnt, dan is er lerares de Clercq die striemen op haar rug gezien heeft!!" Danny deinsde achteruit in zijn stoel en wist eerst niet wat hij zeggen moest; "ze heeft de laatste tijd zeer veel piano gespeelt. Morgen gaat ze met Marcus naar Parijs voor een concert, daarom heeft ze veel lessen overgeslagen", sprak hij nog helemaal beduusd van Tony’s preek.
"Ja dat zal wel!’spotte Tony naar hem, "met een kapot geslagen rug kán je alleen nog maar pianospelen. Een gymles gaat dan nogal moeilijk hé!!!"
"Tony…", waarschuwde Britt, en probeerde oogcontact te met haar partner te krijgen. Die was razend en liep met grote passen richting de deur. Britt volgde haar en sloot de voordeur achter zich. Danny zat nog steeds verdwaast in zijn stoel. Tony zat al achter ’t stuur. Britt zat neer aan haar zijde en griste de autosleutels uit haar hand; "Tony, zo mág je niet, dat weet je."
"Nee, dat mag niet!" Raasde ze naar Britt, "een rug kapot slaan, dat mag zeker wel!"
"Nee Tony dat mag ook niet", kalmeerde ze haar collega, "maar we weten eens óf hij er wel iets mee te maken heeft. We vragen Vanbruane een huiszoeking, en laat mij nu rijden, ik wil levend binnen komen", ze keek schuin naar Tony. Die zuchtte en lachte even naar Britt; "Oké Britt, het spijt me, ik wil zelf óók graag levend op commissariaat komen", en stapte uit de wagen. Britt nam nu plaats achter het stuur en ze reden weg.

Dus hij heeft niks gezegd of laten blijken?’vroeg Vanbruane hen.
"Neen, absoluut niet", antwoordde Britt, "maar ik dacht dat we misschien een huiszoeking konden krijgen?’ze keek vragend naar haar baas.
"Die krijgen jullie absoluut, neem vanmiddag nog een kijkje als dat lukt."
"Dat zullen we zeker doen", reageerde Tony.

Die middag verschenen de 2 vrouwen weer bij het huis en Danny en had hen opnieuw binnengelaten. Tony snuffelde wat door de huiskamer, terwijl Britt de trap naar boven nam. Britt vond de slaapkamer van Ingrid en ging er binnen om wat rond te kijken. Het was een klein, donker kamertje met weinig spullen. Daar hadden ze uiteraard ook geen geld voor, dacht Britt bij haar zelf.
Ze bekeek Ingrid’s kast en haar bed. Bijna alles was zwart, wat heel bedreigend oogde. Britt keek bij de wand op en ontdekte een vreemde tekening. Een groot stuk papier waar op geschilderd was. Het zag er naar uit dat Ingrid het zelf gemaakt had. Er was een zwarte weg op te zien, die steeds smaller werd en eindigde in een heel diep gat. Onderaan de poster stond de tekst: ‘Hoe diep is het diepste zwart?’
Vreemd, dacht Britt.
Ze liep op het bureau af en bladerde wat tussen het papierwerk. Ze ontdekte een stapeltje uitgescheurde briefjes en begon er in te lezen……..
’ Een stuk verdriet ben je! Anders niet!’
Britt pakte een volgende.
‘Jij kan niks! Helemaal niks! Jij bent nog te stom om voor de duvel dansen!’
En zo waren er nog enkele. Britt werd er naar van en begreep er totaal niks meer van. Ze stopte de papiertjes in haar zak. Inmiddels kwam ook Tony boven en betrad de slaapkamer; "Jemig, wat ziet het er hier dood uit", sprak ze koel terwijl ze de kamer rondkeek, "beneden was niks. Heb jij nog wat?"
Britt overhandigde Tony de briefjes en Tony las er een paar. Ze keek onbegrijpelijk naar Britt. Die haalde haar schouders op en nam de briefjes terug; " we brengen Danny binnen!!"

"Kijk es wat we hebben gevonden op Ingrid’s kamer!’riep Tony toen ze naar hun bureau’s binnenliepen en ze pakte de briefjes van Britt over. Vanneste kwam er meteen op afgelopen en ook Vanbruane kwam uit haar kantoortje. "Geef es", sprak Vanneste en hij pakte nieuwsgierig de briefjes uit Tony’s hand.
"Wat is dat?" Vroeg Vanbruane.
"Kijk zelf maar", antwoordde Tony, "Ingrid wordt bedreigd. Heb je haar kamer nog niet eens gezien. Alles is zwart en er hangt een hele nare poster aan de wand." Ben keek haar vragend aan, waarop Britt vertelde; "er is een lange zwarte weg op te zien die steeds smaller wordt en eindigt in een diep gat."
Vanneste keek hen even verbaasd aan en begon toen de briefjes voor te lezen: ‘Jij kunt liegen alsof het gedrukt staat, kreng!’
En op een andere stond: ‘Jij bent nog te stom om voor de duvel te dansen! Eens stom, altijd stom!’
"Whow!" Sprak Ben, "wie schrijft dit allemaal?’en hij keek vragend naar Britt. Die wees met haar duim over haar schouder richting de verhoorkamers; "misschien haar broer Danny. We zullen het zo weten. Ga je mee Tony?" En ze wenkte haar partner die haar volgde.
"Succes!" Riep Vanneste hen nog na.

Britt gooide de briefjes voor Danny op de tafel; "wat bezielt jou om dit te schrijven!?" En ze klopte met haar vingers op de briefjes. Danny keek geschrokken van de één naar de ander.
"Lees maar!" Beval Britt hem. Hij pakte de briefjes en begon te lezen. Toen hij ze allemaal had gehad legde hij ze terug op de tafel en sprak uiterst koel: "hier heb ik niks mee te maken. Ik weet niet wie dit geschreven heeft", en hij zuchtte diep. Britt en Tony zwegen en keken hem aan, misschien dat hij zich zou bedenken. Danny werd zenuwachtig; "u moet me geloven! Ik heb hier níks mee te maken! Dat zou ik nooit doen….. Mijn kleine zusje. Oh Ingrid…", en hij verborg zijn gezicht in zijn handen.
"Wat grappig hé", sprak Tony rustig en sarcastisch, "alle verdachten zijn het altijd roerend met elkaar eens. Ze hebben nóóit ergens mee te maken!!!’En Tony keek naar Britt; "héél toevallig", sprak die, meegaand in Tony’s verhaal.
Weer zwegen ze even.
"Bon. Schrijf je adres op", beval Britt hem. Hij keek hen vragend aan; "dat weten jullie toch allang?"
"Doe het nu maar!’ Schreeuwde Britt naar hem en schoof hem pen en papier voor. Tony was alvast opgestaan en opende de deur voor Britt. Britt nam zijn briefje in ontvangst en sloot de deur achter haar.

Britt ging meteen aan haar bureau zitten en Tony kwam achter haar staan. Britt legde het briefje met het adres naast de papiertjes met dreigementen en vergeleek de handschriften; "Shit! Het lijkt er niet eens op!’riep ze uit en ze keek achterom naar Tony. Die schudde haar hoofd; "nee, dit is duidelijk iemand anders geweest", en Tony liep om het bureau heen en nam plaats op haar eigen stoel. Enige tijd zwegen ze en dachten na.
"We moeten er snel uit zijn, morgen vertrekt Ingrid met die Marcus naar Parijs", zei Tony. Britt knikte, dat had ze zelf ook al begrepen; "maar daar is ze in ieder geval wel veilig".
Ineens keek Tony haar aan.
"Wat?!’vroeg Britt haar. Tony antwoordde; "misschien ís het Marcus wel!"
Britt keek Tony bedenkelijk aan; "ach nee Tony, dat zal toch zeker niet", maar ze begon nu ook te twijfelen. Tony stond al op; "die niet waagt, die niet wint. We proberen het gewoon!’en ze reikte Britt’s jas aan.
"We weten niet eens waar Marcus woont!’ Riep Britt nog naar Tony. Die in’t verhoor verdween en twee tellen later weer buiten kwam en zei; "maar Danny wel!" Britt lachte geluidloos naar haar en volgde Tony naar de uitgang.
Er waren geen bewijzen meer tegen Danny, waarop de bewaker hem liet gaan.

"Aan geld geen gebrek zo te zien", opperde Tony toen ze voor Marcus’ huis parkeerde achter een grote BMW. Ze liepen naar de deur en belden aan. Marcus deed open. Britt sprak; "Britt Michiels Tony Dierickx Politie Gent. Kunnen wij u even spreken?’en ze drongen al langs hem naar binnen. Marcus keek de 2 vrouwen verbaasd na.
Ook in deze woonkamer stond een piano, maar zeker een duurder exemplaar dan die van Ingrid.
"U vertrekt morgen naar Parijs?’’ Vroeg Britt hem, terwijl ze hem te zitten wees tegenover haar.
"Ja met Ingrid. Ingrid de Smets. Hoe weet u dat?" En hij nam plaats op een stoel.
"Wij stellen hier de vragen", reageerde Tony vlot.
"Ze is nogal getalenteerd, is het niet?’ Vroeg Britt hem terwijl Tony richting de piano liep.
"Ja, vast en zeker. Ingrid heeft een gave moet u weten", antwoordde hij.
"Bezwaar als ik even rondkijk?’ Vroeg Tony en wees naar een grote stapel muziekboeken.
"Nee, gaat uwe gang", antwoordde Marcus, "maar waarom bent u hier?"
Hij ontving geen antwoord.
"Speelt Ingrid hier ook uit?’vroeg Tony die demonstratief een boek omhoog hield.
"Nee, Ingrid speelt alles uit haar hoofd. Dat zwarte schrift is wel van haar", en hij wees naast de piano. "Daar schrijf ik opmerkingen in, ziet u. Ze zou het vanmorgen ophalen, maar ze is niet geweest", Marcus haalde zijn schouders op, "ik denk dat ze thuis aan het oefenen is geweest."
Tony pakte het schrift op en bladerde erin. Britt volgde Tony, zonder dat Marcus het merkte. Tony knikte naar Britt.
Britt stond op; "we zullen haar het schrift brengen, bedankt voor uwe tijd", ze knikte vriendelijk naar hem, "we komen er zelf wel uit."
"Geen dank", antwoordde hij en keek hen verbaasd na.
De twee vrouwen liepen het commissariaat binnen en Tony hield het schrift omhoog; "aantekeningen van Marcus. Waar is Vanbruane?’en ze keek om haar heen.
"Hier is Vanbruane", sprak de baas in kwestie, "mijn kantoor", en ze wenkte Britt en Tony.
Alle drie namen ze plaats op een stoel. Tony legde het schrift op tafel en Britt pakte de briefjes erbij. Ze legden het naast elkaar en bestudeerden het goed.
"Exact identiek is het niet", merkte Tony op meteen op.
"Maar nee", ging Vanbruane daar op in, "u schrijft toch ook niet elke dag hetzelfde."
"De letters hellen wel naar de zelfde kant", merkte Britt op. Met z’n drieën keken ze nog eens goed.
"Ja natuurlijk!!!!’ Riep Britt uit en ze vloog overeind, "ja natuurlijk is het Marcus!!!" Tony en Vanbruane keken elkaar aan verbaasd aan. Britt ging verder, aangezien de anderen het nog niet in de gaten hadden; "het is allebei met vulpen geschreven en het is allebei gevlekt." Britt keek hen aan. Zij snapten het nog steeds niet. Britt zuchtte; "Marcus is linkshandig!! Als ge met vulpen schrijft dan vlekt dat toch op déze manier uit!!’en ze wees naar de bewijzen. Nu snapten Tony en Vanbruane het ook.
"Laat hem oppakken!’beval Vanbruane hen, "laat het Ben Sel doen, dan halen jullie Ingrid van school."
"Akkoord!’riep Britt nog, terwijl ze al door de deur verdwenen.

"Mevrouw de Clercq", sprak Britt tegen de lerares toen ze op de school waren, "wij komen Ingrid halen, ze loopt ernstig gevaar."
"Oh god nee!’riep ze uit, "Ingrid is vandaag niet op school geweest!"
Tony en Britt wisselden snel een blik. De Clercq ging verder; "ik had er geen aandacht aan geschonken, ik dacht dat ze aan het oefenen was voor Parijs!’de vrouw sloeg haar handen voor haar ogen.
Britt en Tony lieten haar daar achter en renden door de gang naar buiten. Vlot stapten ze in de wagen en Tony reed em weg; "We moeten bij haar thuis kijken." Britt knikte alleen maar.

Bij Ingrid en Danny’s huis aangekomen werd er niet opengedaan.
"Wat doen we?’ Vroeg Britt zich af. Ze keken elkaar even en toen forceerde Tony de deur en zo kwamen ze toch binnen. Tony doorzocht weer de benedenverdieping en Britt schoot de trap op. De nare poster hing er nog steeds. Britt graaide over Ingrid’s bureau en keek in haar kast. Niks.
Ze draaide haar om en stootte en stenen pianootje van het bureau af. Het viel in stukken op de grond. Britt bukte om de schade te bekijken. Het beeldje was niet meer te redden. Ze zocht de stukken bij elkaar en toen ze de prullenmand even uit de weg ruimde vond ze een bruin glazen potje. Britt pakte het op.
"Beneden niks", sprak Tony die inmiddels was gearriveerd. "Wat heb je daar?"
Britt zuchtte en stond op; "een leeg potje kalmeringstabletten. Denk jij wat ik denk?" Tony knikte. Beneden hoorden ze de voordeur opengaan en een stem; "Ingrid!!?? Ben je thuis?!" Tony en Britt keken elkaar aan, het was Danny.
Ze snelden naar beneden. Danny zag hen; "jullie weer? Waar is Ingrid?"
Britt liet hem amper uitspreken en hield het potje voor zijn neus. Danny reageerde; "hé! Die zijn van mij!"
"Maar nu zijn ze op", sprak Britt tegen hem, "hoeveel heb jij er gehad Danny?" Hij dacht even na; " euuuhh… en stuk of vijf? Ik weet het niet goed", sprak hij twijfelend.
"Denk na!’beval Britt hem, "waren het er vijf?! Ben je zeker?!"
Danny aarzelde maar knikte toen.
Britt keek naar Tony; "er zaten zeker dertig in! Dan heeft ze er minstens vijfentwintig genomen!!"
"Wie? Ingrid?’ Sprak Danny ongelovig,"dat gelooft u toch zeker zelf niet?"
"Nee! Ik wil dat ook niet geloven Danny. Maar misschien is het wél waar!’riep Britt.
"Waar kan Ingrid nu zijn? Denk goed na!? Voor het te laat is!"
Hij moest even nadenken; "ik weet het niet! Ik weet het écht niet!’hij keek hen gepanikeerd aan en zei toen; "of toch! Já! Misschien is ze naar het kraakpand achter de Vismarkt! Daar komt gaat ze vaker naar toen, maar…"
Britt en Tony hoorden het al niet meer, ze zaten al in de wagen.

Onderweg vroeg Tony versterking aan om Ingrid te zoeken.

De vrouwen kwamen als eersten aan bij het kraakpand en ze deelden zich op.
"Ik ga eerst naar boven", sprak Britt. Tony knikte. Enige tijd dwaalden ze rond in de chaos zonder iets te vinden.
Britt ging nog een trap omhoog en verloor bijna haar evenwicht. Om de hoek zag ze een rugtas staan en snelde er naartoe. Het was een zwarte, dus ongetwijfeld die van Ingrid. "Tony, 3e verdieping. Ik heb haar tas", sprak ze door de walkie-talkie naar haar partner.
"Ik kom eraan", antwoordde Tony.
Beneden waren inmiddels ook de mannen gearriveerd, maar ze bleven daar om te bewaken.
Britt wachtte enkele seconden tot Tony er was en samen zochten ze verder.
"DAAR!!!’ Riep Tony uit en ze wees richting de rand. Daar zat Ingrid met haar voeten over reling. Een groot zwart kleed bedekte haar lichaam. Britt snelde naar haar toe en riep; "Ingrid!!"
Ingrid keek geschrokken op en vloog overeind. Daar stond ze op de rand, nog net achter de reling. Britt ging voorzichtig verder; "Ingrid, wat doe je daar?’ Vroeg ze vriendelijk. Het meisje antwoordde niet en keek haar alleen maar aan. Voorzichtig stapte Britt nog een eindje naar voren. Meteen deinsde Ingrid achteruit; "blijf daar!’riep ze naar Britt en ze stak haar handen voor haar uit; "blijf daar! Nog 1 stap dichterbij en ik spring!!!" Britt bleef staan.
"Nee Ingrid.. Dit is toch niet wat je wilt? Je wilt toch morgen naar Parijs?’vroeg Britt rustig. Ingrid zweeg een poosje en schudde toen haar hoofd; "ik wil helemaal niet naar Parijs. En zéker niet met Marcus!!"
"Waarom niet? Waarom niet met Marcus?"
Ingrid zuchtte; "Jullie begrijpen het niet hé! Of wíllen jullie het niet begrijpen!’snauwde ze naar Britt.
Tony bleef op veilige afstand, als Ingrid haar zou zien, zou ze nog meer in paniek raken.
"Maar Ingrid, je kan gewéldig pianospelen!’zei Britt haar.
Ingrid keek haar enige tijd aan; "wie zegt dat! Marcus? HA! Marcus kan maar één ding!"
"Wat kan Marcus dan?’vroeg Britt rustig aan haar en ze schuifelde ongemerkt iets dichterbij.
"Wil je dat weten?’riep Ingrid
"Graag."
"Gek maken!’zei ze, "Ja gek maken! Dat kan hij wel!’en ze gooide het zwarte doek van zich af en stapte met 1 voet over de reling.
"Nee Ingrid!’spatte Britt uit, "doe het niet. Alsjeblief."
"Zeg stel je niet aan", antwoordde Ingrid bot,"wat kan jou dat nou schelen. Het kan niemand wat schelen! Hoor je me? Niemand!!!" Tranen stroomden over haar wangen. "En ik heb geen pillen genomen als je dat soms denkt!"
Ze gooide het verzamelde zakje pillen in Britts richting. Britts walkie-talkie ging over, en ze nam het op gesprek aan. Het was Tony; "Britt, voorzichtig, Danny komt eraan."
"Bedankt Tony", reageerde ze zacht en wendde zich toen weer tot Ingrid.
"Ingrid, waarom is alles zo zwart bij jou?"
"Weet je niet wat dat betekent dan?’spotte ze naar de vrouwelijke flik.
"Nee. Wil je mij dat vertellen?"
"Weet je wat wit betekent?’vroeg ze Britt terwijl ze wat kalmer werd.
Britt schudde haar hoofd.
"Wit is de kleur van de onschuld."
"En waarom draag jij dan zwart?"
"Je snapt het echt niet hé?’antwoordde Ingrid snikkend, "zwart is de kleur van de hel! Dát is waar ik thuis hoor! In de hel!"
"Waarom Ingrid?"
Het meisje moest even op adem komen van het huilen en ging toen verder; "omdat ík de kaarsen liet vallen. Het is míjn schuld dat alles afgebrand is! Het is mijn schuld dat mijn ouders dood zijn! Daarom draag ik zwart! Iedereen moet zien dat ik schuldig ben!!"
"Dat geloof ik niet Ingrid’, ging Britt tegen haar in, "ik weet zeker dat het niet je bedoeling is geweest."
Ingrid keek haar alleen maar aan. Aan de achterkant van het meisje kwam Danny aangelopen, Britt zag hem. Ze gebaarde met haar hand dat hij moest blijven staan, maar hij ontweek Britt; "Ingrid!’riep hij. Met een ruk keek Ingrid achterom en ze zag dat het Danny was. Hij kwam naar haar toe gelopen. Snel keek Ingrid nog even naar Britt die met haar wapen op Danny gericht stond, en vervolgens stapte ze met haar tweede voet over de reling en sprong…………..
Danny rende naar haar toe; "INGRID NEE!!!!!!!!!!"
Tony snelde achter Danny aan en ze hield hem tegen; "nee Danny, hier blijven, alsjeblief niet kijken Danny", en ze drukte hem tegen zich aan.
Britt liet haar wapen zakken en gooide hem tegen de muur en vloekte; "Verdomme!!!" Ze draaide zich met haar rug tegen de muur en sloeg haar handen voor haar ogen…….
Sel kwam eraan en nam Danny van Tony over. Tony rende naar Britt en stond tegenover haar; "Britt… Britt gaat het? We konden er niks aan doen, Britt. We konden haar niet meer helpen", en ze sloeg haar armen om Britts schouders,"als ze het nu niet had gedaan, dan volgende week wel, Britt."
Britt knikte, ze wist dat Tony gelijk had.

Einde

Wietske Dorenbos

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©