De verkrachtsters

Sofie : Ik denk dat ik maar eens op huis aan ga.
Britt: Dat is goed, heb je alles?
Sofie : Ja, Tony kan maandag netjes achter mij, haar bureau gaan zitten.
Britt: Dit zal wel het laatste weekend zijn dat het netjes zou blijven.
Sofie : Nou ik ga dan, ik zie je nog wel eens.
Britt : Tuurlijk zien we elkaar nog, je komt Nick maar eens gewoon ophalen of gewoon eens langskomen mag ook, zolang het maar geen werk is.
Sofie: Als jullie je aan de regels houden kom ik niet op bezoek, afgesproken?
Britt: Afgesproken.

Sofie loopt dan het commissariaat uit, ze had eigenlijk gehoopt dat er nog iets zou gebeuren op haar laatste werkdag maar helemaal niets, zelfs het afscheid was ver te zoeken. Britt reageerde heel normaal, alle mannen bleven maar weg en de commissaris had vandaag vrij. Wanneer Britt ziet dat Sofie het commissariaat uit is pakt Britt de telefoon.

Britt: Ze is onderweg hoor.
Nick : Oke, hier is alles klaar, kom jij ook?
Britt : Ik moet Dorien nog ophalen, die wilde ook graag mee naar het feest.
Nick : Oke dan zien we je vanzelf wel.

Sofie stapt moe haar huis binnen, en loopt meteen naar hun slaapkamer. Wanneer ze daar binnen stapt roepen alle mannen van het team en Vanbruane “Surprise.”
Sofie : Hebben jullie dan toch iets geregeld?
Nadine : Sofie, we laten je toch niet zo naar DIT gaan, er moet toch wel een afscheidsfeestje komen.
Pasmans : En speciaal voor jou is deze zonder alcohol.
Sofie : Ik geloof dat, dat voor jou niet echt een probleem is.
Pasmans : Voor mij niet, maar de rest.
Bruno : Heel zwaar, maar dan merken we wat hij moet doorgaan.
Sofie : Dat vind ik heel aardig van jullie.
Nick : Daarom doen we het ook voor je schat.

Britt : Hoi Alex, ik kom Dorien even snel ophalen, ik heb dat afscheidsfeestje van Sofie.
Alex : Snel zal niet gaan, Tony is met Dorien naar de winkels, maar ze belde dat ze een lekke band had en dat het nog wel even kon duren.
Britt : Mag ik dan binnen komen?
Alex : Kom maar.

Sofie : Komt Britt nog?
Nick : Die moest Dorien nog even ophalen, die wilde ook nog komen feesten.
Sofie : Dan zal ze zo wel komen.
Raymond : Die zal wel weer eens met Tony staan te praten.
Sofie : Of Johan haalt Simon op dan kan dat natuurlijk ook wel lang duren.
Pasmans : Hebben die twee eigenlijk wat?
Sofie: Ik zou als ik jou was maar eens naar de opticien gaan, die twee zijn over hun oren verliefd.
Raymond : Wij zien ze anders nooit samen.
Sofie : Niet opgevallen dat Britt tegenwoordig als ze te laat is wel heel vrolijk is?
Pasmans : Nu je het zegt wel, maar bedoel je?

Britt : Is Simon al opgehaald?
Alex : Hij was er vandaag niet, hij is weer een weekend bij zijn moeder.
Britt : Dat is waar ook.
Alex : Heb je het weekend nog met Johan afgesproken?
Britt : Dorien en ik gaan een weekendje naar mijn ouders aan zee, en de kans dat Dorien ons ziet is gewoon te groot bij mij thuis.
Alex : Je moet ook geen openslaapkamer hebben.
Britt : Ja daar ben ik nu ook wel achter, maar we moeten het binnen kort eens gaan vertellen.

Sofie : Britt heeft het wel heel gezellig zeg.
Bruno : Wij toch ook.
Sofie : Ja, maar ik had het wel leuk gevonden als ze hier zou zijn, met haar heb ik toch de meeste tijd doorgebracht.
Nadine : Geef haar dadelijk maar op haar kop. (lachend)
Sofie : Zal ik doen. (lachend)
Nick : Ik zal haar anders wel even bellen.
Sofie : Die komt wel.
Nadine : Ja dat is zo, wild iemand nog iets drinken?

Dorien : Hoi mam.
Britt : Hoi schat, hebben jullie de band verwisseld.
Dorien : Ja met zijn 2^e.
Tony : En Dorien is een goede hulp.
Britt : Gelukkig, maar we moeten gelijk weg, want we moeten naar Sofies afscheidsfeestje.
Tony : Nog veel plezier, en ook bij je ouders.
Britt : Dat zal allemaal wel lukken.

Sofie : Daar zijn jullie, was het gezellig bij Tony.
Dorien : Ja, ik heb met Tony haar lekkenband verwisseld.
Sofie : En je moeder maar laten wachten zeker?
Britt : Precies.
Dorien : Maar ik heb Tony wel heel goed geholpen.

Tring, tring, tring.
Sofie : Sofie Beeckman.
Carla : Zijn Nick, Bruno, Raymond en Pasmans nog bij jou?
Sofie : Ja die zijn hier allemaal nog.
Carla : Zou jij ze naar het Citadelpark willen sturen?
Sofie : Ja, maar ze hebben geen dienst.
Carla : Er is een moord gepleegd.
Sofie : Moet Britt dan niet?
Carla : Die heeft toch geen partner?
Sofie : Ik zal ze sturen.
Carla : Graag.

Sofie : Heren, jullie mogen naar het citadelpark, er is een moord gepleegd.
Britt : Mag Dorien bij jou blijven?
Sofie : Jij bent niet opgeroepen, je hebt geen partner hebt.
Britt : Maar het is moord.
Nadine : Jij had het weekend vrij en ging weg met je dochter.
Britt : Oke, ik hoor het maandag dan wel.
Nadine : Heren, ik hoor het wel als jullie me nodig hebben.
Nick : Dat zullen we zeker doen, fijn weekend Britt.
Britt : Bedankt.

Britt : Had je niet een weekje later afscheid kunnen nemen?
Sofie : En dan zeker een zaak misschien niet kunnen afmaken.
Nadine : Dames, geen ruzie maken, en Sofie had dan toch niet meer de straat op gemogen.
Dorien : Toch beter dat je niet alles moet uitzoeken, dat hebben de andere al voor je gedaan.
Nadine : Ik denk dat je dat gevoel pas begrijpt als je zelf een flik bent Dorien.
Dorien : Ik wil ook flik worden, maar dat duurt nog zo lang.
Britt : Heel goed je best doen op school en dan naar de universiteit.
Dorien : Waarom niet naar de politie school.
Britt : Kan ook, maar als je criminologie zou kunnen studeren had ik het toch liever.
Nadine : Wil je dat je dochter hoger dan jezelf eindigt?
Britt : Tuurlijk, het is toch een eer dat je kind je opvolgt.
Dorien : Heb ik ook nog wat te zeggen?
Britt : Tuurlijk, maar ik hoop dat je in ieder geval wel goed terechtkomt.
Nadine : Een gewone brigadier is ook belangrijk?
Britt : Weet ik wel.
Dorien : Misschien word ik wel dokter of advocaat.
Nadine : Je kiest wel voor de moeilijke beroepen.

Pasmans : Gatver, dit is echt goor.
Raymond : Ik zal niet eens weten hoe hij vermoord is.
Nick : Door meerderen geloof ik.
Dokter : Zeker weten hij is gewurgd, gestoken en in elkaar geslagen, maar de doodsoorzaak kan ik u niet vertellen.
Pasmans : Ik ben alleen wel zeker dat het niet hier is gebeurd, dat kan niet.
Bruno : Maar ongezien een lijk dumpen, lijkt mij ook niet.
Nick : Dokter, hoelang is hij al dood?
Dokter : Ik denk dat hij zeker al 15 uur dood is, maar ik kan het nu niet zeker zeggen, maar het is zeker dat hij ergens anders is vermoordt, want er licht niet zoveel bloed.
Pasmans : Hoe oud was hij?
Dokter : Ik schat 14, maar er is niets wat ik meer over hem aan jullie kan vertellen.
Raymond : Ik hoop dat hij als vermist word opgegeven.
Bruno : Ik hoop dat, dat dan snel word gedaan.
Nick : Neem jij de leiding Raymond, nu zijn er geen dames om dat te doen.
Raymond : Dat is goed hoor.
Bruno : Het zijn allemaal ramptoeristen zeker weten.
Raymond : Maar daarom moeten ze wel gehoord worden.

Sofie : Zullen we maar een Pizza bestallen?
Dorien : Ja, lekker.
Nadine : Dat is goed.
Britt : Waarom niet dan.
Sofie : Nick zou koken, maar ik ben bang dat daar niets meer van komt.

Raymond : Eddy, is er al iemand als vermist opgegeven?
Eddy : Nee, niemand.
Raymond : Oke.

Raymond : Niemand heeft dus wat gezien of gehoord?
Nick : De meeste mensen zijn gekomen toen ze de sirenen hoorde en andere, omdat ze mensen zagen staan.
Bruno : Ook niemand kende het slachtoffer.
Nick : Zijn er nog papieren gevonden?
Raymond : Hij had zelf al bijna niets meer aan, maar in wat hij nog aanhad hebben we helemaal niets gevonden.
Pasmans : Als het een meisje was geweest zou ik denken dat ze verkracht was.
Nick : Kunnen jongens dan niet verkracht worden.
Pasmans : Ja, dat wel, maar dat gebeurt zo zelden.
Raymond : Daarom moeten we het niet uitsluiten. Maar het is denk ik wel het handigst om te weten wie hij is.

Britt : Sofie, heel veel plezier maandag.
Sofie : Merel gaat mij inwerken, dat moet toch wel lukken hoop ik?
Britt : Ik denk het wel, Merel is wel een goede.
Sofie : Veel plezier aan zee.
Britt : Dankje.

Raymond : We kunnen beter naar huis gaan, we hebben nu toch niets om aan verder te werken. Als iedereen zorgt dat hij morgen op tijd op het commissariaat is.
Nick : Komen jullie dan nog even bij ons langs, voor het afscheidsfeestje van Sofie.
Pasmans : Ja, het feestje was nog niet afgelopen, en ik weet niet of het veilig is om al die vrouwen alleen te laten.
Bruno : Denk je dat ze de tent gaan afbreken met zijn 4^e.
Nick : Zou me niets verbazen. (lachend)
Raymond : Je hebt er wel veel vertrouwen in zeg.
Nick : Laten we daarom maar snel gaan kijken of het huis nog wel veilig is.

Raymond : Goede morgen commissaris.
Nadine: Goede morgen allemaal.
Raymond : Zal ik u briefen?
Nadine : Graag, wat hebben jullie?
Raymond : Een jongen van ongeveer 14 jaar oud. Hij is gewurgd, gestoken en in elkaar geslagen. Toen wij hem vonden moest hij volgens de dokter al 15 uur dood zijn geweest. We wachten nog op de uitslag van de lijkschouwing. Er waren alleen maar ramptoeristen gekomen. Niemand had wat gezien of gehoord. Ook niemand wist wie het was.
Nadine : Probeer er achter te komen wie hij is.
Bruno : We hopen dat hij als vermist wordt opgegeven.
Nadine : Kijk hoever jullie raken met de persoonsbeschrijving.

Carla : Raymond, hier is het autopsierapport.
Raymond : Bedankt Carla.
Pasmans : Is er al iemand als vermist opgegeven?
Carla : Nee, maar als er iemand aan de beschrijving voldoet dan zal ik het meteen doorgeven.

Pasmans : Wat zegt het rapport?
Raymond : Hij is door de messteken overleden. Maar hij moet vlak voor zijn dood ook nog seksuele contacten hebben gehad.
Pasmans : Dat begint tegenwoordig ook vroeg.
Raymond : Zou hij iemand verkracht hebben?
Pasmans : En dan door zijn slachtoffer in elkaar geslagen zijn. Ik denk dat niet, want waarom heeft ze het dan niet gedaan toen hij haar wilde verkrachten.
Raymond : Dat valt dan af, en het is natuurlijk niet zeker dat hij iemand verkracht heeft.
Nick : Wie heeft iemand verkracht?
Pasmans : Die jonge heeft vlak voor zijn dood seksueel contact gehad.
Nick : Dat zegt nog niets, hij mag jong zijn maar hij kan ook gewoon seksueel contact hebben gehad.
Pasmans : Hebben jullie eigenlijk al wat?
Nick : We hebben gecontroleerd of hij ergens vermist is op gegeven, maar dat heeft niets opgeleverd.
Bruno : En in de foto boeken staat hij ook niet.
Raymond : Hebben jullie daar tijd voor gehad?
Nick : Een paar stageres hebben voor ons gebladerd.
Raymond : We staan dus helemaal nergens.
Pasmans : Wat ik niet begrijp, dat lijk moet daar al veel langer liggen, waarom is het dan niet eerder gevonden.
Raymond : Het lag behoorlijk bedekt onder de struiken.
Bruno : In dat stuk komen ook weinig honden, dat scheelt ook, want een hond ruikt dat meteen.
Nick: Een ideale plaats dus.

Dorien : Oma, gaat u mee zwemmen?
Oma: Ja, Britt ga je ook mee?
Britt : Nee, ik ga nog even liggen bakken.
Dorien : Je wilt echt laten zien dat je een weekendje vrij hebt gehad.
Britt : Nee, ik probeer Tony in te halen, en alvast voor de Zomervakantie voor te bruinen.
Dorien : Oké, Oma, wie het eerst in de zee is.
Dan rennen Dorien en Oma de zee in. Britt kijkt nog even naar de twee en zoekt dan haar mobiel onder haar handdoek vandaan.

Britt : Há Raymond.
Raymond : Hoi Brittje.
Britt : Hoe gaat het met jullie zaak?
Raymond : We zitten compleet vast, maar jij hebt toch vrij.
Britt : Ja, maar het is best vervelend om te weten dat jullie een moordzaak hebben en ik niets kan doen en mee denken.
Raymond : Je wilt mee denken?
Britt : Ja.
Raymond : Een jonge van ongeveer 14 is gevonden in het citadel park. Hij is om het leven gekomen door messteken, hij heeft nog veel meer verwondingen, onder andere hebben ze geprobeerd hem te wurgen. Ook zijn er nog sporen nog gevonden van seksueel contact.
Britt : Is zijn identiteit al bekent?
Raymond : nee, hij moest zelf al 15 uur dood zijn geweest en we weten nog niet wie het is, in de fotoboeken staat hij ook niet.
Britt : Heeft het Labo wel een DNA profiel gemaakt?
Raymond : Ja, maar we weten nu nog niets, we moeten het meisje vinden.
Britt : Pittige zaak.
Raymond : Ja, en we kunnen nog niets beginnen, omdat er geen getuigen of wat is en we weten niet wie het is.
Britt : Als ik nog op een idee kom dan hoor je het wel.
Raymond : Is goed, maar vergeet geen vrij weekendje te houden.
Britt : Dat zal ik niet vergeten.

Pasmans : Waarom vertel je het haar eigenlijk?
Raymond : Als ze het wil weten gaat ze toch rondbellen tot ze het weet, dan kan ik het toch net zo goed gelijk zelf doen.
Pasmans : Die moet ook nooit met pensoen gaan geloof ik.
Raymond : Ik geloof niet dat zij de enige is.
Pasmans : het duurt nog wel lang voor haar.
Raymond : Voor haar wel, maar voor mij minder lang.
Pasmans : Je kan nog zeker 10 jaar mee.
Raymond : We zien het wel.

Wanneer de heren de middag hebben gelunsd en in het teamlokaal nog eens zich af aan het vragen zijn wat er gebeurd kan zijn komt Carla binnen gelopen met was verlossende woorden, er is namelijk een moeder die haar zoon op wilt geven als vermist en hij voldoet aan de beschrijving.
Aan zee licht Britt te denken wat er allemaal gebeurd zal kunnen zijn, maar ze wilt niet laten blijk aan Dorien en haar moeder dat ze met haar collega heeft gebeld.

Dorien : Mam, waar zit jij met je gedachte?
Britt: Wat is er dan schatje?
Dorien : Heb jij niet geluisterd dan?
Britt: Nee, sorry vertel nog eens.
Dorien : We willen op het strand gaan barbecuen.
Britt: Leuk.
Oma : Ik zal dan je vader bellen of hij de spullen mee neemt.
Britt: Moet hij eigenlijk nog lang werk vandaag?
Oma : Dat weet je nooit in het ziekenhuis schat, maar hij zal proberen zo vroeg mogelijk thuis te komen als het lukte.
Britt : Vroeg thuis zijn op de Spoed, dat geloof ik niet.
Dorien : Bij jou is er anders ook geen touw aan vast te knopen hoor mam.
Britt : Vindt je toch niet erg?
Dorien : Nee, vindt het altijd wel leuk met Simon.

Nadine : Vorderingen?
Bruno : Ja, Kelvin de Pauw, zijn vader is een paar jaar geleden overleden. De moeder moest voor werk naar Nederland en is vandaag pas tuis gekomen. Ze kon haar zoon niet te pakken krijgen en op het antwoord apparaat stonden ook berichten van de school waarom hij niet op school is geweest. Daarom is ze hem gelijk gaan aangeven, de foto die ze toonde was de jonge.
Nick : Raymond en Pasmans zijn nu naar het Mortuarium voor de identificatie.
Nadine : Hebben jullie een idee wat het voor een jonge was?
Nick : Nee, we hebben toestemming van de moeder om zijn kamer te doorzoeken, daar hopen we iets meer wijs uit te kunnen worden.
Nadine : Oké, ik hoor het wel als jullie meer hebben.

Dorien : Mam, je hebt nu lang genoeg gebakken, wie het eerst in het water is.
Britt kijkt op van haar mobiel waar ze net een smsje van Pasmans op heeft gehad dat de identiteit bekent is.
Britt : Dat is goed.
Britt krabbelt overeind en rent achter Dorien aan naar de zee, maar de voorsprong die haar dochter heeft is al bijna niet meer in te halen. Britt en Dorien zwemmen een stuk de zee in waar Britt ineens een kind in een zwembandje ziet drijven, het kindje huilt behoorlijk hard want Britt hoort het goed al is ze nog een behoorlijk ver. Britt zegt dat Dorien naar de kant moet zwemmen en zwemt naar het kindje toe. Wanneer Britt bij het meisje is neemt ze haar mee naar de kant.

Britt: Hoe heet jij?
Diana: Ik heet Diana.
Britt: Diana, hoe komt het dat je zo ver de zee in bent gezwommen?
Diana: Ik ben achter mijn bal aan gezwommen.
Britt : Diana, ik ga je nu naar de strandwachter brengen, die kan zorgen dat hij je ouders weer vind.
Diana : Ik ben met oma en opa.
Britt : Dan vinden die jou wel, weet je nog waar je ongeveer op het strand was?
Diana : Nee, ik weet het niet.
Britt : Dat geeft niet, je oma en opa zoeken je denk ik ook wel.

Nick : Ik geloof dat hij niet in meiden geïnteresseerd is.
Bruno : Zijn kamer hing vol met posters van auto’s.
Nick : We hebben zijn computer mee genomen, misschien vinden we daar wat op, maar ik ben bang van niet.
Nadine : Laat daar iemand maar naar kijken, misschien heeft hij een lief, gaan jullie zo zijn vrienden langs?
Nick : Ja, hopelijk worden we daar wijzer van.

Britt : Diana hier is haar oma en opa kwijt.
Strandwacht : Diana, zal ik jou eens gaan helpen zoeken?
Diana : Graag.
Strandwacht : Dan mag je deze mevrouw heel erg gaan bedanken, en dan ga ik het aan de andere strandwachters vertellen dat jij je oma en opa kwijt bent.
Maar dat is niet meer nodig want er komt een vrouw naar hun toe gelopen en Diana rent naar de vrouw toe.
Oma : Ik was je kwijt.
Diana : Ik was achter de bal aan het zwemmen.
Oma : Volgende keer niet meer doen hè schatje. U heeft haar gevonden?
Britt : Ja, ze was een eind de zee in gezwommen.
Oma : Ik ben blij dat u mijn kleindochter heeft gered.
Brit : Graag gedaan.

Pasmans : Nog 6 klasgenoten, maar ik geloof niet dat zij ons iets kunnen vertellen waar we wat aan hebben.
Raymond : Pasmans, als we niets doen weten we zeker dat we niet verder komen.
Pasmans : Je hebt gelijk Raymond.
Raymond : We moeten maar laten zien dat we het best zonder vrouwen af kunnen.
Pasmans : Alleen Britt niet zonder ons.
Raymond : Belt ze nu alweer?
Pasmans : Zal ik nu maar eens opnemen, ze belt de hele middag al.

Britt : Eindelijk, ik probeer iedereen de hele middag al te bellen, maar ik krijg echt niemand te pakken.
Pasmans : We zijn hard aan het werk.
Britt : Ja dat begrijp ik, maar zijn jullie al wat wijzer geworden?
Pasmans : Nee, van die klasgenoten zijn wij tot nu toe niets wijzer geworden, maar je hoort alles maandag wel, we kunnen het echt wel twee dagen zonder je.
Britt : Ja dat weet ik wel.
Pasmans : Oké, hou jij dan nog vrij, en denk maandag pas weer aan je werk.
Britt : Je weet toch hoe moeilijk dat is.
Pasmans : Zo saai is het toch niet aan de kust.
Britt : Nee, dat is het niet hoor, maar het is zo moeilijk om alles van je af te zetten als je weet dat je collega’s ergens mee bezig zijn.
Pasmans : Voel je nou maar niet schuldig.

Dorien : Mam, opa is er!
Britt : Wat zij je schat?
Dorien : Dat opa er is, wat is er met jou? Je bent zo afwezig vandaag.
Britt : er is niets schat,
Dorien : Toch geen werk hè mam?
Britt : Eigenlijk wel, maar ik mag me niet moeien, dus ik zal er ook maar niet aan gaan denken.
Dorien : Ik zal je wel helpen.
Britt geeft haar dochter dan een knuffel en gaat haar vader dan helpen om alles klaar te maken voor de barbecue.

Raymond : Goedemiddag Carla, is er al meer nieuws voor onze zaak?
Carla : je bedoeld of er al iemand aangifte heeft gedaan voor verkrachting met zijn persoonsbeschrijving?
Raymond : Ja dat bedoel ik.
Carla : Dan moet ik je helaas teleur stellen, de rest zit ook al boven.

Wanneer Raymond boven komt staan Nick, Bruno, Pasmans en Nadine voor het prikbord.
Nick : We zitten helemaal vast, we zijn nog helemaal niemand tegen gekomen met een enkel motief, we gaan vandaag iedereen natrekken, maar daar verwachten we ook niet zo veel van, maar we hopen dat er toch iets uit komt.
Nadine : Oké, maar jullie hebben dus nog steeds geen idee waarom hij vermoord is.
Nick : Nee, hij is zelf ook niet bij ons bekent.
Raymond : Er is ook niemand die aangifte heeft gedaan van verkrachting waar hij aan de beschrijving voldoet.
Nadine : Als zij de moordenaar is dan zal ze dat zeker niet doen.
Pasmans : Er staat alleen niets vast, we weten alleen hoe hij vermoord is, meer niet, het kan ook een slachtoffer van zinloos geweld zijn.
Nadine : We moeten alles open houden, ik wil in ieder geval dat morgen iemand op school gaat praten met de docenten.

Dorien : Dag oma en opa, ik vond het heel erg leuk.
Oma : Kom je in de vakantie een weekje logeren?
Dorien : Ja, mag ik Simon dan ook mee nemen?
Oma : Als dat van zijn ouders mag.
Dorien : Ik ga het wel vragen.

Na een hele dag hard werken en nog niets verder gekomen te zijn zit Nick op de bank thuis te balen.
Sofie : Schat zit de zaak zo tegen?
Nick : Ja, er klopt iets niet.
Sofie : Vertel me eens wat?
Nick : Ik zal je er niet mee lastigvallen, bolleke van me.
Sofie : Ik heb er veel meer last van als je het niet verteld.
Nick : Je lijkt Britt wel, die probeert ook al van alles los te peuteren.
Sofie : Die is ook wel een beetje getrouwd met aar job.

De volgende morgen is Britt al vroeg op het commissariaat en zoekt op het bureau van Raymond naar het dossier voor hoe ver het al is.
Nadine : Goede morgen Britt.
Britt: Goede morgen commissaris.
Nadine : Je bent je al aan het bijlezen?
Britt: Ja.
Nadine : Jullie hoeven niet aan die zaak verder te werken, hij blijft bij de mannen.
Britt : Maar.
Nadine : Nee Britt, we laten Tony rustig beginnen.

Tony: Goedemorgen allemaal.
Britt: Zo je begint al goed, te laat komen op je aller eerste werkdag.
Tony: Dan weten ze wat ze aan me hebben, maar het was spitsuur bij het kinderdagverblijf.
Britt : Dat wordt Vera eerder wegbrengen.
Tony : Ja, dat begrijp ik ook wel.
Britt : Gelukkig.
Tony : Waar is de rest eigenlijk?
Britt : Raymond en Pasmans zijn naar een school om met de docenten te praten en Nick en Bruno daar weet ik het eigenlijk niet van.
Tony : Gelukkig hoef ik niet meer voorgesteld te worden.
Britt : Je komt ook op dat gebied niet echt gelegen, de mannen zijn met een moordzaak bezig.
Tony : Die van het citadelpark?
Britt : Ja, maar wij mogen ons niet moeien.
Tony : Jammer.
Carla : Britt hebben jullie even, er zit een jonge in het verhoor, hij wilt niet zeggen wat er is gebeurd.
Britt : Laten we dan maar eens gaan kijken of wij het te weten komen.

Britt: Ik ben Britt en dit is mijn collega Tony, wie ben jij?
Daymian : Ik ben Daymian Verbreek.
Britt: Daymian, wil je vertellen waarom je hier bent gekomen?
Daymian : Belooft u me niet uit te lachten?
Britt: Ik zal je niet uitlachen.
Daymian : Ik was gister bij een vriend geweest, toen in op weg naar huis liep werd ik ineens vastgepakt. Iemand trok me de bosjes in. Het was heel erg donker dus niemand kon het zien. Ze waren met zijn 2^e, een hield mij vast en deed iets in mijn mond. De ander begon mijn broek uit te doen.
Het bleef even stil, Daymian durfde de twee vrouwen niet aan te kijken, hij schaamde zich zo. Welke jongen overkwam dit nou.
Britt : Wat gebeurde er toen?
Daymian : Ze heeft me toen verkracht, daarna ruilde ze en heeft de ander mij verkracht.
Tony : Kan je beschrijven hoe ze er uit zagen?
Daymian : Ja, Helemaal kaal geschoren, iets groter dan ik zelf.
Tony : Hoe oud was ze denk je?
Daymian : Een jaar of 18.
Britt : Het andere meisje?
Daymian : Evenlang, blond lang haar tot aan haar elleboog en heel erg dun.
Tony : Je hebt hun nooit eerder gezien?
Daymian : Nee, ik heb ze nooit gezien.
Britt : Heb je, je nog gewassen na dat het gebeurd is?
Daymian : Ja, natuurlijk.
Britt : Dan zullen er geen sporen meer achter gebleven zijn.
Daymian : Gelooft u me dan niet?
Britt : Ik geloof je wel, maar we hebben minder bewijs.
Daymian : Sorry, dat wist ik niet.

Tony : Wat doen we, alle meiden van 18 met een kaalgeschoren hoofd oppakken?
Britt : Eerst eens kijken wat we in ons bestand hebben zitten.
Tony : Wat ik raar vindt dat je met zo’n opvallend uiterlijk dit gaat doen.
Britt : Ja, maar ik begrijp het in iedergeval niet. Ik denk dat ze denken dat de jongens geen aangifte doen omdat ze zich schamen en dat er geen bewijs is.
Tony : Dit gaat nog ingewikkeld worden.
Britt : Ik ben bang van wel.

Nadine : Zijn jullie ergens mee bezig?
Britt : Verkrachtingszaak, een jonge is door twee meisje verkracht, een met lang blond haar en een met een kaal geschoren hoofd.
Nadine : Jullie geloven hem?
Tony : Ja, waarom niet?
Nadine : Dat bedoel ik niet, maar het zou kunnen dat er meer slachtoffers zijn en dat hij de eerste is die durft te praten.
Britt : Grote kans zit daar in, maar we kunnen moeilijk wat naar de pers uit laten lekken.
Tony : Je moet iemand vinden die het taboe een beetje bespreekbaar maakt.
Britt : We zouden de GGD in kunnen schakelen om voorlichting projecten te starten, maar daar hebben wij niets aan.
Nadine : Het is anders niet gek om dat te doen, het moet eens afgelopen zijn met dat schamen, je kunt er zelf niets aan doen en de dader moet gestraft worden.
Tony : Vaak willen mensen het vergeten, ze gaan er dan niet over praten.
Nadine : Je weet toch dat opkroppen geen goed middel is.
Tony : Ja, dat is wel waar.
Nadine : Maar wat gaan jullie nu doen?
Britt : We gaan eens in de computer kijken of we al wat hebben, misschien komen we dan verder, opvallend uiterlijk hebben ze in ieder geval.
Nadine : Oké, ik hoor het wel als jullie verder zijn.

Raymond : Ik begrijp dat niet, een jonge die zo netjes en rustig is en dan op zo’n manier vermoord word.
Nick : Wij zijn ook niets wijzer geworden, we hebben ook nog nagetrokken of er nog meer van dit soort incidenten zijn geweest, maar niets wat hier op lijkt.
Pasmans : Hij kan slachtoffer zijn geweest zijn van zinloos geweld.
Bruno : We moeten dus alles open houden.
Raymond : Ja, maar ondertussen hebben we geen enkel aanknopingspunt.
Britt : De mogelijkheid tot verkrachting zit er ook in, er is net een jonge geweest die aangifte heeft gedaan, Tony is in de computer aan het checken of wij die twee meiden kennen.
Raymond : Wat is de persoonsbeschrijving?
Britt : Twee meiden van 18, een lang blond haar tot aan haar ellebogen en ze is heel dun. De ander had een heel kaalgeschoren hoofd.
Bruno : Ik heb gister wel bij een van zijn klasgenoten een meisje van denk ik ongeveer 18 met van dat lange blonde haar.
Britt : Zouden wij dat adres mogen hebben?
Bruno : Ik zal het zo voor je opzoeken.
Britt : Bedankt.

Britt : En heb je wat gevonden Tony?
Tony : Dat kaalgeschoren meisje zit in een bende.
Britt : Skinheads?
Tony : Ja.
Britt : Misschien weten we ook wie dat andere meisje is, onze zaak wat heeft te maken met die moord.
Tony : Hoezo?
Britt : Dat weet jij natuurlijk niet, maar die jongen die vermoord is heeft seksuele contacten gehad.
Tony : Als er tijd voor is zal ik die PV’s bij lezen.
Britt : Dat is heel verstandig, zullen we eerst de jouwe opzoeken?
Tony : Ja is goed, maar laten we Nick en Bruno mee nemen, het is een niet te makkelijke dame, en ik heb geen zin om op mijn eerste dag al met ziekteverlof te gaan.
Britt : Goed, ik zal vragen of ze mee gaan.
Tony : Graag.

Bruno : Tony, weet je al waar ze zit?
Tony : Niet precies, ik heb haar thuis adres, maar daar zal ze wel niet zitten.
Bruno : Hoe vindt je die dan?
Tony : Ik weet wel wat hangplekken, dus daar langs gaan.
Nick : Lekker handig.
Tony : Je moet ze ook niet op je bord geschoven krijgen, dat maakt het werk saai.
Britt : Jij wilt niet op tijd klaar zijn vandaag?
Tony : Op tijd, hier? Het voordeel als we moeten overwerken is dat ik niet in het spitsuur Vera moet ophalen. Maar toch liever in het Spitsuur, want dan zie ik mijn meisje weer.
Nick : Ik geloof dat jou dochter het niet erg vindt als je moet overwerken Britt.
Britt : Nee, die is wel heel goed bevriend met Simon.
Tony : Laten we nou maar gaan.
Pasmans : Waar gaan jullie heen?
Britt: Iemand oppikken.
Raymond : Dat blonde meisje?
Britt: Nee, die ander.
Raymond : Moeten wij die blonde dan op halen?
Britt: Goed, het adres licht op mijn bureau.

Zo vertrekken de flikken op naar hun arrestante waar die ook kan zijn. Na een halfuur rijden denken de dames beet te hebben.
Britt: Ik denk dat ze daar wel bij kan zitten, er zijn meerdere meisje.
Tony: Oké, zullen wij voor gaan, dan kunnen de mannen later komen, ik denk dat ze anders snel afgeschrikt worden door die uniformen.
Britt : Mee eens, jullie ook?
Nick : Ja is goed.

Britt en Tony lopen op het groepje af. Het groepje negeert te dames totdat ze bij hun staan.
Tony: Monique van Zonderen?
Een meisje loopt richting Britt en Tony en kijk hun minderwaardig aan.
Monique : Wat moet je?
Tony: We zouden even met je willen praten.
Monique : Ik heb daar geen behoefte aan, wie zijn jullie eigenlijk?
Tony: Inspecteur Dierickx en hoofdinspecteur Michiels, politie Gent.
Monique probeert nu weg te rennen, de dames kunnen haar nog beet pakken en de groep wil Monique helpen, maar al snel komen Nick en Bruno ook aangelopen om hun te helpen en is het weer rustig. Zo kunnen ze naar het commissariaat vertrekken.

Raymond : Ze zit in verhoor 1, ze wilde niet mee en heeft zich behoorlijk verzet.
Britt: Dan zullen we zo maar eens naar haar rede gaan vragen.
Raymond : Ik hoop dat ze tegen jullie wil praten, bij ons was het alleen maar gillen.
Tony: Daar kan ik me wat bij voorstellen als ik Pasmans zie.
Britt: Kijken of jij een beter in de smaak valt.

Britt : Sanne Timmerman, ik zou graag willen weten waarom u zo tegen werkte toen mijn collega’s je ophaalde voor een gesprek.
Sanne : Ik hou niet van flikken.
Britt : Ja, daar kan ik niet al teveel aan doen helaas.
Sanne : Ik wil hier weg.
Britt : Wij willen eerst eens met je gaan praten. Wat heb je gister allemaal gedaan?
Sanne : Dat gaat u niets aan, ik heb het recht om te zwijgen.
Britt : Dat recht heb je, je maakt het je zelf wel moeilijker, het is duidelijk dat je wat achter houd.
Sanne : Dan nog, ik heb die rechten en ik zou graag een advocaat willen.
Tony: Wij hebben het recht om jou eerst zonder advocaat te verhoren.
Sanne : Dan zwijg ik.
Britt : Dat is goed, dan gaan we eerst even met iemand anders praten.

Britt en Tony verlaten het verhoor en Britt vraagt aan Raymond of hij Daymian wilt bellen of hij wilt komen voor een line-up. Dan gaan ze beginnen aan het verhoor van Monique.

Britt : Monique, je hebt al een mooie CV.
Monique : Ja, maar daar moest ik toch niet voor komen, dat weet ik zelf ook wel.
Britt : Nee, daarvoor hebben we je niet uitgenodigd. We willen weten wat je gister gedaan hebt.
Monique : Gewoon, met de vrienden weg geweest.
Tony : Die groep waar je mee stond?
Monique : Ja, mijn vrienden.
Tony : Wat hebben jullie gedaan?
Monique : Lol gehad.
Britt : Waar?
Monique : Overal.
Britt : Dat is niet erg makkelijk te controleren.
Monique : Vraag het aan mijn vrienden.
Tony : Donderdag heb je zeker ook bij je vrienden uitgehangen?
Monique : Ja, natuurlijk, we zijn een hechte groep.
Britt : Oké, zou je bezwaar hebben op een DNA test?
Monique : Ja, dat heb ik.

Britt : Het is wel duidelijk dat ze wat te verbergen hebben, beiden willen ze niets lossen wat er gedaan is.
Nick : Wat willen jullie nu gaan doen?
Britt : We gaan een line-up houden en hopen datDaymian ze er uit pikt, dan om een huiszoekingsbevel vragen en een DNA test.
Raymond : We hebben geen bewijs, dat is denk ik het grootste probleem.
Tony : Als we een herkenning hebben wel, het is dan hopen dat we de onderzoeksrechter er van overtuigt krijgen dat de zaken wat met elkaar te maken hebben.

Bij de line-up pikt Daymian beiden meisjes er tussen uit als zijn verkrachters. De twee meiden wilde helemaal niets meer zeggen toen Britt het aan hun melde. Wanneer Britt en Tony bezig waren met de huiszoeking werden er bij Monique en Sanne DNA-staaltje genomen. De huiszoeking leverde bijna niets op, alleen op de kamer van Sanne vonden ze een dagboek.

Britt : Laten we maar naar huis gaan, vandaag wordt het toch niets, ik zal het dag boek wel gaan lezen vanavond.
Nick : Oké, dan ga ik Sofie eens opzoeken en kijken hoe haar eerste dag is voorlopen.
Tony : Ik zal Vanbruane nog wel even voor je briefen, en dan ga ik Vera eens ophalen.
Britt : Komt Alex nog?
Tony : Geen idee, ik zie het vanzelf wel.
Britt : Oké, ik ga eens kijken of ik mijn dochter mee kan krijgen.

Johan : Ze zijn ergens buiten, ik heb gezegd dat ze op tijd terug moesten zijn maar.
Britt : Hun horloges werken niet zo goed.
Johan : Ik heb ook zo’n vaag vermoeden.
Britt : Dat wordt weer laat eten.
Johan : Je mag ook hier blijven eten.
Britt : Goed idee.
Johan : Ik zal voortaan maar wat meer in slaan.
Britt : Ik kan hier dan net zo goed gaan intrekken. (lachend)
Johan : Groot zat hier. (lachend)
Britt : Als je het niet erg vindt ga ik even een dagboek lezen, ik hoop daar een bewijs uit te halen.
Johan : Is goed, ik ben in de keuken.

Tony : Het ruikt hier goed.
Alex : Dat zal het ook smaken, hoe was je eerste dag?
Tony : Het kinderdagverblijf was verschrikkelijk, maar het werk heerlijk.
Alex : Rustig begonnen?
Tony : Rustig, bij de flikken?
Alex : Niet dus.
Tony : Direct op een delicate zaak.
Alex : Ik geloof dat deze mevrouw ook iets Delicaats heeft.
Tony : Laat ik haar dan maar eens een schone broek geven, voor dat het die heerlijke etensgeur verpest.

Tony : Goede morgen, wat ben jij laat. Zo lang doorgelezen gister?
Britt : Nee, dat dagboek had ik voor het eten al uit, maar ik ben bij Johan blijven slapen.
Tony : Kunnen jullie het niet beter tegen de kinderen vertellen, dan hoef je niet zo moeilijk te doen om voor dat ze wakker worden het huis te verlaten.
Britt : Misschien, maar hoe kom jij zo vroeg?
Tony : Alex wilde Vera wel naar het kinderdagverblijf brengen.
Britt : Lekker, hij was er gister dus.
Tony : Ja, maar wat stond er eigenlijk in dat dagboek?
Britt : Niet zo veel, alleen op vrijdag heeft ze geschreven dat ze iets vreselijkst gedaan heeft. Maar ze is wijs geweest om niets hier in te schrijven, om haar dan op te kunnen pakken dan.
Tony : Jammer.
Britt : Sanne maar verhoren?

Britt : Goed geslapen Sanne?
Sanne : Nee.
Tony : De afgelopen nachten zeker al slecht geslapen?
Sanne : Ja.
Britt : Wil je vertellen wat voor ergs je hebt gedaan?
Sanne : Dat kan ik niet, dat moet Monique maar doen.
Britt : Jullie hebben het samen gedaan?
Sanne : Ja.
Tony : Waarom moest hij dood?
Sanne : Omdat hij me kenden, hij was eens bij ons thuis geweest.
Britt : Besef je dat je net een moord heb bekent?
Sanne : Ja, ik kan niet langer meer liegen, het is te erg, ik wilde het niet, maar Monique was bang dat hij ons zou verraden.
Britt : Hoe lang waren jullie al bezig om jongens te verkrachten?
Sanne : 1 Maand.

Nick : Jullie kijken blij.
Britt : We hebben al 1 volle bekentenis, nu alleen nog de bekentenis van Monique, die zal wel niet zo onder indruk zijn door een nachtje cel.
Bruno : Jullie hebben het voordeel dat je al 1 bekentenis had.
Britt : En echt zonder bewijs is het helemaal een wonder.

Zo als verwacht ging het verhoor met Monique veel stroever, maar toen ze geconfronteerd werd met de bekentenis van Sanne en hij nog te komen rapport van het labo van het DNA-onderzoek bekende ze gelukkig ook.
Tony : Ze hebben hun jeugd wel lekker vergooit.
Britt : Monique had dat al gedaan, misschien wordt het wat beter door van haar vrienden gescheiden te worden, maar ik denk van niets, ze heeft niet veel meegekregen dat haar op het rechter pat heeft kunnen houden.
Tony : Ja, zonde dat zo’n beïnvloedbaar meisje als Sanne zich zo ver laat meeslepen om er bij te kunnen horen en dan dit soort daden er voor over heeft.
Britt : Ja, maar kijk eens naar jezelf, zonder hulp had je ook aan de verkeerde kant komen te staan.
Tony : Ja, ik ben echt heel blij dat, dat niet is gebeurd.
Britt : Ik ook, dan had ik niet zo’n supergoede Partner gehad die eens trakteert op een luns in de combi.
Tony : Omdat onze 1^e opgeloste zaak dan maar te vieren sinds mijn terugkeer.

Einde

Verhaal van flikken10