Een ongeluk zit in een klein hoekje

Britt zit in het kantoor van Nadine, ze denkt nog aan het feest van de vorige dag. Hoe Dorien persé haar bruidsmeisjesjurk van de bruiloft van Sofie aan wilde. In het gemeentehuis kwam ze er dan achter waarom Dorien dat nou zo graag wilde. Nadine droeg namelijk precies de zelfde jurk als Sofie het verschil was dat Sofie een dikke buik had. De twee bruiloften waren heel erg leuk. Door de twee trouwfeesten begon de eerste werkdag voor het team op donderdag. Het was gelijk een hele andere week, omdat Britt voor de komende twee weken de leiding van het team heeft. Britt houd haar hart vast hoe het zal gaan nu Tony samen met Bruno moet gaan werken. Het ergste is dat ze nog van niets weten en Tony denkt dat ze gewoon met haar zal werken. Dan begint Britt aan haar eigen werk in afwachting dat het team binnen zal komen druppen. Snel zal dat wel niet zijn na het feest van gister, maar zelf had ze twee kinderen die naar haar nieuwe schoonmoeder moesten. Het is tegenwoordig meer regel dan uitzondering dat ze bij Johan slaapt met Dorien. Johan heeft zelf belooft dat ze de logeerkamer om gaan bouwen in een kamer voor Dorien. Dat vind ze helemaal geweldig dat ze nu twee kamers heeft. vandaag gaat Dorien samen met Johan en Simon behang, vloerbedekking en verf kopen. Dorien en Simon mogen dan het bed, bureau en de kast van Dorien gaan verven. Ze is benieuwd hoe dat gaat worden.

Tegen half tien komen Raymond en Pasmans binnen gewandeld. "Zo heren, jullie denken de baas is op huwelijksreis, dus wij nemen het er ook maar van" zegt Britt lachend. "We hebben ons een beetje overslapen" "Jullie zijn niet de enigste hoor Raymond." "Jij bent de baas?" "Voor de komende twee weken Pasmans." "Mogen we het een beetje rustig aan doen na gister?" "Jullie mogen lekker rustig gaan patrouille rijden, rustig genoeg Raymond?" "Ja, rustig genoeg baas" zegt Raymond plagend terug.

Nog geen tien minuten later komt Bruno binnen gelopen. "Ik ben niet van u gewoon dat je niet tegen de drank kan." "Dat was het probleem niet, ik moest naar huis lopen, onze collega’s hebben mijn auto weggesleept." "Je moet je ook als flik aan de verkeersregels houden." "Ja Britt, dat weet ik, maar ga me nu even omkleden, met wie rij ik eigenlijk?" "Met Tony." "Moet dat?" "Ja dat moet, anders zitten er hier twee mensen zonder werk." "Ik wil ander graag uw werk over nemen." "Weet je wat je zegt?" "Niet zo zeker." Dan komt Tony binnen gelopen. "Ik wil geen preek meer, die heb ik net al gehad van de leidster van het dagverblijf." "Omdat je te laat was?" "Ja", "Ik zal hem je dan maar besparen, maar je mag vandaag met Bruno op stap." "Waarom niet met u?" "Ik zit daar" en Britt wijst naar het kantoortje. "Oké, maar ik rij." "Geen probleem, kan jij overweg met een motor?" "Ik ben geen motard, je mag met mij meerijden." "En het is nog wel zulk mooi weer en ik moet weer in een duffe auto." "Je mag ook gaan lopen." "Geen ruzie, jullie twee, jullie moeten nog twee weken." "Dat ga je niet menen" Roepen ze beiden verschrikt uit. "Wat hadden jullie dan gedacht, ze zijn op huwelijksreis, niet ziek." "Hebben we dan wel een zaak Britt?" Vraagt Tony hopend?" "Nog niet, ga maar rijden, dan hoor je het wel als ik wat voor jullie heb." Bruno loopt dan naar de kleedkamer om zijn wapen te halen en Tony loopt mopperend naar de koffiehoek. Britt gaat weer naar haar kantoor met de gedachte dat zal nog wat gaan worden.

"We boffen wel zeg, gelijk een ongeluk op de ochtend na een avond vol alcohol" moppert Raymond wanneer ze net van transmissie hebben door gekregen dat een vuilniswagen iemand heeft overreden. "Ik hoop dat hij er niet te erg aan toe is." "Een vuilniswagen Pasmans, het zal me verbazen als het slachtoffer nog leeft, dat ding weegt nogal wat." "Die dingen rijden toch langzaam, hoe kan je iemand dan over het hoofd zien?" "laten we dat maar aan de chauffeur vragen, we zijn er bijna." Dan rijden ze de straat in en ze zien de vuilniswagen al staan. Het is duidelijk dat ze zelf de eerste te plaatsen zijn. Zodra Raymond de auto stil heeft staan stapt Pasmans uit en sprint naar het slachtoffer toe, maar het is al te laat, de man is al overleden.

Met een gillende sirene rijd Tony door Gent. Ze heeft net een oproep gekregen dat een kind van een balkon is gevallen, het is niet ver van hun vandaan en het zal dus best kunnen dat ze zelf als eerste ter plaatse is. Als eerste is ze niet, want aan de andere kant komt ook de ambulance aangereden. De ambulanciers nemen al snel het jongetje mee en rijden met gillende sirenes er weer vandoor naar het ziekenhuis.

"Wat is er gebeurd?" vraagt Pasmans aan de bestuurder. "Ik had hem niet gezien, ineens lag Frank onder mijn wielen. Hij was er denk ik af gevallen." "Kan dat zomaar?" "Kan u zomaar vallen?"

"Wat denk jij?" "Ik weet het niet Bruno, er is niemand die het jongetje heeft zien vallen." "Iedereen heeft het er over dat de moeder altijd heel leuk was met haar zoontje, ik denk niet dat ze hem over het balkon heeft gegooid." "Dat denk ik ook niet, maar ik zal eens op dat balkon willen kijken." "De moeder is mee met de ambulance, ik weet niet of het huis open is." "De buurvrouw proberen." "Tony, we hebben ook geen toestemming." "Moeten we dat dan gaan vragen? De moeder zal dat nu niets uitmaken, ze is alleen bezig met haar zoontje die ze misschien kan verliezen." Bruno loopt achter Tony aan die een buurvrouw aanspreekt en die heeft toevallig de sleutel van het huis, voor als ze hem eens vergeten. Op het balkon ziet Tony meteen een paar tuinstoelen en een tafeltje tegen het hek staan. "Het jongetje is denk op tafel geklommen en over de balustrade gaan hangen en er zo overheen geklapt." Zegt Tony tegen Bruno waarna ze vertrekken om naar het commissariaat te gaan om het verslag er van te maken.

Wanneer Tony en Bruno bij het commissariaat zijn aangekomen zien ze ook net Raymond en Pasmans aanlopen. "Hebben jullie een zaak?" vraagt Pasmans enthousiast in de hoop dat hij kan helpen." "Nee, net een peuter die van het balkon is gevallen." "Oei, hoe is het met hem?" "Ik ga zo het ziekenhuis bellen, wanneer Bruno het verslag maakt." "Waarom moet ik dat maken?" "Omdat ik het ziekenhuis bel en Britt ga briefen." Zegt Tony op een toon dat daarmee de kous af is. Tony loopt dan meteen naar binnen en de drie mannen blijven achter. "Ik kan niet begrijpen hoe Britt het met haar heeft uitgehouden." "Raymond, het is niet te doen, ik heb de 3 weken niet eens gehaald." "Als het aan Tony lag had Britt de twee dagen niet eens gehaald geloof ik." "Hoeveel partnes heeft die dan al gehad?" "Vijf, Ben, Selattin, Pasmans, Ik en nog iemand maar dat was niet haar fout." "In hoeveel tijd?" "Drie maanden denk ik." "Een wonder dat Britt wel goed ging." "Die heeft daar ook een reputatie op hoor, Tijdens de afwezigheid van Tony, heeft ze met ons alle 4 moeten werken." "Ik ben wel de gene die het het langste heeft uitgehouden met haar" zegt Pasmans trots. Hij had de samenwerking beëindigt, omdat hij Raymond wilde steunen na de ontvoering van Jonas, Eigenlijk mocht Raymond Jonas niet meer zien van Vera, maar gelukkig heeft hij en Lidy een goed woordje kunnen doen en had Vera allang spijt gehad.

Wanneer de heren boven komen zit Tony al bij Britt in het kantoor te praten. De heren gaan dan aan het werk. "Britt, kan u echt niet met mij op pad?" "Nee, het is maar voor twee weekjes, dat is toch wel te overleven?" "Ik werk nog liever met Pasmans." "Ik zal je dan eerder naast Raymond zetten omdat Pasmans ook een motard is." "Ik zal kijken of we het beiden overleven, niet gek opkijken als een van ons in de vaart licht." "Doe maar niet, slecht voor de statistieken." Zegt Britt nog lachend en dan verlaat Tony het kantoor.

"Hoe is het met het kindje?" "Slecht, ze weten nog niet of hij het gaat halen Bruno." "Hoe is hij eigenlijk gevallen?" Vraagt Raymond met nog in zijn gedachte hoe hij zijn eigenkleinzoon in de handen van een ontvoerder naar beneden heeft zien vallen. Vera was toen heel boos op hem geworden, maar gelukkig is dat allemaal allang vergeten en vergeven. "Op het gras, van de eerste verdieping, waarschijnlijk is het hoofdje niet als eerste op de grond gekomen." "Kinderen zijn flexibel, ik hoop dat het voor zo’n val ook telt."

Ondertussen word het al flink warm in Gent. Ook de toeristen die pas na de school vakanties zijn gekomen lijken er flink last van te hebben. De meeste zijn het centrum uitgevlucht en hebben de koelere plekken in en om Gent opgezocht. Ook de flikken hebben er flink last van. Bruno is bij Raymond aan het zeuren of hij niet met Pasmans mag werken omdat hij dan te minste op een motor kan rijden, maar Raymond heeft niet echt zin om samen met Tony te gaan optrekken, Pasmans gaat tegenwoordig heel goed nadat hij met Britt heeft moeten werken. Britt is ook niet al te blij, uit het kantoor drijft ze zo wat weg, maar deze middag moet ze ook nog eens naar een nogal saaie vergadering. Volgens Britt zijn alle vergader saai, daarom is ze ook reuze blij dat ze het nog niet tot commissaris heeft geschopt.

Aan het einde van de middag krijgt Tony een telefoontje van het ziekenhuis dat het jongetje het gaat halen en dat de moeder nu gekalmeerd is en nu wel in staat is om te vertellen wat er is gebeurd, dat was eerder die dag nog niet het geval. Wanneer Britt en Bruno de kinderafdeling op lopen ziet Tony Mihriban ook lopen die twee dagen in de week in het ziekenhuis werkt, de andere drie dagen in de week werkt ze in haar eigen praktijk die ze met nog een paar artsen deelt. "Waar heb je Britt gelaten" "Op het commissariaat, Nadine is op huwelijksreis en ze mag haar taken over nemen." "Had ik natuurlijk kunnen weten, Selattin moet het ook al zonder Ben doen" "Heeft die nou geen trouwplannen?" "Niet dat ik weet, geloof dat die twee gewoon samen blijven wonen en nooit tot trouwen zullen komen." Lacht Mihriban. "Zou ik dit gesprek mogen onderbreken, we komen voor dat jongetje wat van het balkon is gevallen" zegt Bruno op een toon dat hij snel klaar wilt zijn. "Ik zal jullie wel naar Boris brengen, we houden hem nog wel in slaap, dan heeft hij geen last van de pijn en kan hij beter genezen." Kletsend lopen de twee dames naar de kamer gevolgd door Bruno.

"Tony Dierickx en Bruno Soetaerd, politie Gent, zouden we even met u kunnen praten." De vrouw lijkt te schrikken van de woorden die Tony net heeft uitgesproken, ze was helemaal met haar zoontje bezig. "Ja, dat kan wel" "Hoe gaat het met uw zoontje?" "Ze zeggen dat hij er weer boven op moet komen, maar ze houden hem in slaap." "Is er iemand die u kan steunen?" "Mijn man is op zakenreis naar Japan, hij probeert eerder terug te komen, maar mijn ouders zijn er ook voor mij." "Ik ben blij dat u gesteund wordt, kan u misschien vertellen wat er deze morgen eigenlijk is gebeurd?" "Boris was lekker buiten aan het spelen op het balkon, ik was even weggelopen omdat de telefoon was gegaan, dan hoorde ik Boris ineens gillen, toen ik op het balkon kwam lag hij al beneden." "Klom hij wel eens vaker op tafel?" "Nee, nooit, ook niet op een stoel of zo, hij is helemaal geen klimmer, daarom verbaast het me eigenlijk dat dit is gebeurd."

Om 6 uur stapt Britt het huis van Johan binnen met twee tassen vol boodschappen. Binnen is niemand te bekennen, als ze verder loopt ziet ze dat Dorien en Simon het bureau blauw aan het schilderen zijn. De twee hebben de ventilator buiten in de tuin gezet en op hun gericht zodat ze niet te veel last hebben van de warmte. Wanneer Britt eindelijk klaar is met het opruimen van de spullen komt Johan naar haar toe gelopen. "Hoi schat, hoe was je dag?" "Saai, ik ben blij dat dit niet mijn dagelijkse werk is, maar morgen neem ik wel die ventilator mee, het is echt niet uit te houden op het commissariaat." "Ik heb gelukkig een goede ventilator in mijn kantoor hangen, anders hield ik het ook niet uit." Glimlacht Johan. "Waar hing jij eigenlijk uit?" "Boven in Simon’s kamer het logeerbed in order brengen voor Sandra." "Dat is waar ook, die komt logeren." Britt had er helemaal niet aan gedacht dat het peterkind van Johan zou komen logeren, de broer van Johan en zijn vrouw zouden deze avond naar het theater gaan en daarom zou hun 2 jarige dochter bij hun komen logeren. "Die twee wouden persé nu al beginnen met verven, maar de kast mogen ze morgen doen, maar die ga ik niet naar beneden halen." "Wanneer mogen ze het bed dan doen?" "Zaterdag, en dan moet ze maar in het bed van Simon slapen tot haar bed droog is." "daar had ik niet eens aan gedacht." "Maar ik wel schat." "Wat heeft ze eigenlijk gekozen?" "Geel behang, lichtblauw zeil en dan die donkerblauwe verf." "Valt mee dat ze de muren niet blauw wilde." "Wilde ze ook, maar ik heb haar kunnen overtuigen dat het dan een beetje te blauw zal worden." "Ja, daar heb je gelijk in, ik zal daar niet aan gedacht hebben."

Tony zit met Vera op het dek van de boot, Vera nu eindelijk rustig. Ze heeft last van de warmte, daardoor kan ze niet slapen. Op het dagverblijf heeft ze de hele dag gehuild en de leidsters werden er een beetje gek van, want de hele groep lag op een gegeven moment te huilen. Huilen werkt helaas aanstekelijk. Ze heeft er eigenlijk nogal spijt van dat ze niet gewoon een vaste oppas heeft genomen, in de koste zal het niet zo veel schelen, aan het dagverblijf betaal je, je ook blauw en dan krijgt haar Veratje niet zoveel aandacht, zeker als het druk is. Dan komt Alex naar boven lopen met twee borden eten in zijn handen. "Is ze eindelijk stil?" "Ja, ik hoop dat ze zo in slaap valt, zou jij misschien het campingbedje willen pakken, dan leg ik haar daar in." "Zal ik doen, het is hier veel koeler dan binnen."

"Mam, waarom verkoop je ons huis eigenlijk niet, ik bedoel we komen er bijna nooit meer." "Misschien moeten we dan maar eens doen." Dan geeft ze Johan een onzekere blik." "je kan het nog aanhouden, we hebben nog maar 5 maanden wat, maar ik hou zielsveel van je en zal je ook nooit in de steek laten." "Dan moet ik eens met een makelaar gaan praten."

"Goede morgen allemaal" Groet Britt wanneer ze het teamlokaal binnen komt, daar word ze door de drie mannen begroet. Britt mist de lege plaats van Tony en loopt dan verder met haar ventilator naar het kantoortje. "Je hebt er zin in vandaag" grapt Raymond. "Ja, als de stad niet aan ons welzijn denkt, dan moeten we er zelf maar aan denken." "Je hebt gelijk." Dan komt Tony binnen gelopen, haar goede morgen word onderdrukt door een grote geeuw. "Slecht geslapen?" "Zeg maar niet Britt, Vera kon niet slapen en heeft mijn en Alex de hele nacht wakker gehouden. En nu had ik weer gelijk problemen met het dagverblijf, ze hadden geen zin om weer de hele dag met een huilende groep te zitten." Klaagt Tony. "Weet je toevallig wat Lieve tegenwoordig doet? Britt?" "Ja, ze past op een meisje met het syndroom van Down, als ontlasting voor de moeder, hoezo?" "Ik hoopte dat ze Vera er bij kon hebben, maar dat zal wel niet." "Denk het ook niet, maar ik zal haar eens bellen of ze misschien iemand weet." Zegt Britt en loopt dan het kantoor in.

"Kom Bruno we gaan Patrouille rijden." Zegt Tony en staat op, Bruno kijkt verveeld, hij had net zijn computer opgestart om wat achterstallige PV’s te gaan doen, maar nu word er voor hem beslist om in de warme auto te gaan zitten. "Tony, kunnen we niet eerst wat PV’s doen?" "Nee, geen zin in, we gaan de burgemeester een plezier doen." "Hoezo?" "Bij mij in de buurt stikt het van de foutparkeerders, je kan er soms bijna niet door, ik wil ze even op de bon slingeren in de hoop dat het voorbij gaat." "Ja, daar heb ik nou echt zin in, nog extra papierwerk er bij." Bromt Bruno en volgt Tony dan maar. Raymond en Pasmans kijken geamuseerd toe, ze maken nu maar eerst het papierwerk af en zorgen dat ze de middag weg zijn uit het commissariaat, want nu valt we warmte nog wel mee.

"Hadden we dit niet beter vanmiddag kunnen doen?" "Stel je voor dat Britt ons opzadelt met een zaak, dan word er alsnog niets aan gedaan" motiveert Tony haar actie naar Bruno toe die nu niets meer weet te verzinnen om terug te zeggen. Hij kan de werklust van Tony niet plaatsen, heeft ze dat virus van Pasmans overgenomen of zo.

Tegen 11 uur wanneer ze weer op het commissariaat zijn komt Tony met twee bakje koffie naar het kantoor lopen waar Britt zit. Tot haar verbazing is het daar goed uit te houden. "Zo even pauzeren baas" zegt Tony lachend. "lekker, daar was ik wel aan toe"antwoord Britt die op kijkt uit het telefoonboek waar ze in aan ’t zoeken is. "Wat zoek je?" "Een makelaar, ik ga mijn appartement verkopen." "Je loopt hard van stapel, vind je het niet een beetje vroeg na 5 maanden al?" "Ik weet ’t niet, maar met Mark was ik ook al na 4 maanden getrouwd, en ik vind het eigenlijk wel prima met zijn 4^e." "Ja dat is ook wel zo" "Heb je Lieve al gebeld?" "Ik heb een smsje gestuurd, ze nam niet op, maar ik heb niets meer gehoord, ze zal wel reageren als ze het leest." "Ik kan er beter uit gaan van niet, maar laten we hopen dat ze een andere leuke meid vind om op te laten passen." "Ze zijn niet allemaal zo makkelijk als Lieve hoor." "Ja, dat weet ik ook wel."

Wanneer Tony en Bruno nog niet zo lang bezig zijn om hun werk van deze ochtend af te maken komt Britt naar hun toe gelopen. "Er is een lijk opgevist in de Blaarmeersen, zouden jullie daar na toe willen gaan?" "We gaan al, is er al iets meer bekend?" "Nee, Ze hebben het pas ontdekt." Dan vertrekken de twee.

Wanneer ze bij de blaarmeersen aankomen zien ze dat ook de lijkschouwer er aan komt. Samen lopen ze dan naar het lijk toe. Het is een jonge man van een jaar of 22 van buitenlandse afkomt. Dan beginnen ze maar met de mensen die in de buurt zijn te ondervragen, het is enorm druk en ze zijn blij dat Raymond en Pasmans er aan komen om hun te helpen met de mensen te ondervragen.

Wanneer ze om twee uur terug komen en met hun broodjes bij elkaar gaan zitten komt Britt er ook aangelopen. "Wie wilt mijn brieven?" "Zal ik wel doen" zegt Tony nog voor dat de andere wat kunnen zeggen. "Zwemmers hebben een donker getinte man van ongeveer 22 jaar gevonden. Volgens de dokter was hij nog niet zo lang dood. Meer weten we nog niet over het slachtoffer. De omstanders hebben niets vreemd gemerkt, maar hij is wel vaker gezien." "Wat denken jullie?" "Ik denk dat hij misschien niet kon zwemmen en daarom is verdronken, hij had immers zwemkleding aan." "Maar een misdrijf kunnen we niet uitsluiten" zegt Pasmans wijs. "Maken jullie verslag op, en het is wachten wat de lijkschouwing doet en als hij als vermist word opgegeven. Tony ga jij eens kijken of je wat met zijn signalement kan doen.

Wanneer het papierwerk gedaan is gaan Raymond en Pasmans patrouilleer rijden, om toch maar wat verkoeling te vinden omdat het ondertussen niet meer uit te houden is op het commissariaat. Tony is zelfs naar huis geweest om haar ventilator op te pikken omdat er nog een hele middag papierwerk te doen is en ze absoluut geen zin heeft om te bezwijken onder de hitte. Tony was alleen bij het aanzetten van de ventilator vergeten om haar papier veilig weg te leggen zodat dat door het teamlokaal vloog en ze het dus weer kon gaan oprapen en dan pas aan haar werk kon gaan.

Raymond en Pasmans werden aan het einde van de middag opgeroepen voor een ongeval. Toen ze ter plaatsen waren zagen ze alleen een fietser op de grond liggen die door omstanders werd geholpen. "Wat is er gebeurd?" vraagt Pasmans aan de man die op de grond ligt. "Ik reed over dat randje, en dan ben ik gevallen." Pasmans kijkt naar het randje wat de man aanwees en hij ziet dat het een afscheiding tussen de weg en het fietspad is. Hij vraagt zich eigenlijk af welke idioot daar op gaat fietsen, deze man denkt hij dan natuurlijk, anders kan hij er niet afgevallen zijn. Al snel komt de ambulance de man helpen, hij heeft uiteindelijk een hoofdwond en een beenbreuk opgelopen aan zijn stunt.

Die avond wanneer Britt en Johan samen in bed liggen komt een vermoeide Dorien aangelopen naar hun bed. "Voel je je niet lekker meisje?" "Ik ben niet ziek, maar ik kan niet slapen, die verf stinkt. Ik heb het echt geprobeerd hoor" zegt Dorien een beetje zielig. "Mag ik bij jullie tussen in?" Britt kijk een beetje vreemd op van deze vraag, ze had dat eigenlijk niet zo echt van haar 11 jarige dochter die over een maand 12 word. Dan geeft ze een blik naar Johan of die het ook wel goed vind, aangezien het bed wel vol word. "Pak je kussen dan maar. Of je moet in Simons bed willen slapen" Dat laat Dorien zich geen tweedekeer door Johan zeggen en rent naar haar kamer om haar kussen te pakken en kruipt dan tussen in. "Dat is eigenlijk wel heel lang geleden dat ik tussen in heb gelegen, toen leefde pappa nog." "Ja, het ging een beetje moeilijk hè schat, ik was maar alleen." En geeft Dorien dan een kus en gaat Proberen om in slaap te komen.

De volgende ochtend komt Tony slaperig met een ventilator in haar handen het teamlokaal binnen gestapt. Dat ze niet de enigste is die dat vandaag heeft gedaan ziet ze duiden, de drie mannen die er al zijn zitten al achter hun bureau en hebben de ventilators al geïnstalleerd. Vermoeid gaat ze achter haar bureau zitten en zet de ventilator neer en drukt op de knop om hem aan te zetten. Ze begint te vloeken omdat hij het niet doet. De drie mannen liggen dubbel van het lachen, dat maakt Tony niet vrolijker. "Misschien moet je de stekker er eens in doen" zegt Raymond dan maar omdat hij het toch wel een beetje zielig vond hoe Tony er bij zit. "Heeft Vera je weer uit je slaap gehouden?" "Ja, die is helemaal op, en dan kan ze echt niet slapen, en als ze slaapt duurt dat nog geen 10 minuten. Gelukkig past Alex in het weekend op, dan krijgt ze genoeg aandacht en word ze niet aangestoken door andere huilende baby’s. Maar maandag mag ze naar Sam voor een week, hij heeft bijna de hele week vrij, en wil nu eens van zijn dochter genieten." "En dat vind je niet leuk?" "Natuurlijk niet, overdag vind ik het prima, dan hoeft ze niet naar het dagverblijf, maar ik mis het altijd wel als ze niet thuis is, even lekker knuffelen en zo."

Wanneer iedereen aan het werk is en Britt ook gearriveerd is komt dan eindelijk het rapport van de lijkschouwing binnen. Tony en Bruno vertrekken dan naar het mortuarium en hopen daar de zaak mee af te kunnen sluiten, ze moeten alleen nog een identiteit proberen te achterhalen, maar ze gaan er van uit dat hij als vermist wordt opgegeven of iemand zal reageren als het vanavond op de tv komt. Hun vermoedens gaan uit naar een gewone verdrinking is.

"Raymond, hebben jullie een zaak?" "Nee, Carla" "Deze jonge wil met jullie praten." "Kom maar verder" zegt Raymond dan aangezien hij geen zin heeft om in de warme verhoorkamer te gaan zitten. "Ik ben Karel, ik loop een krantenwijk. In mijn wijk zit een huis, nu bezorg ik daar altijd de krant, maar vandaag kreeg ik de krant er niet meer door. Ik heb aangebeld, ik zag dat de tv aan stond, maar er werd niet open gedaan. Dat was aan het begin van mijn ronde, aan het einde van de ronde ben ik het nog eens gaan proberen maar weer werd niet gereageerd. Ik ben bang dat er wat aan de hand is." "Mogen we het adres, dan zullen we eens een kijkje gaan nemen."

Raymond en Pasmans komen net beneden aan de trap van het commissariaat als ze Lieve binnen zien komen met een buggy waar een meisje van een jaar of 10 in zit. "Hoi Lieve, je nieuwe oppaskind?" "Ja Raymond, zou je me willen helpen, ik kan de trap nogal moeilijk op met dit ding, jullie zouden toch eens een lift moeten aanschaffen." "Kom je aangifte doen?" "Nee, even bij Britt langs."

"Hoi Britt" "Hoi Lieve, leuk dat je er bent." "Ja, sorry dat ik niet eerder heb gebeld, maar ik was gister met Joost op huizenjacht geweest, we willen gaan samenwonen en ik was mijn mobiel thuis vergeten en blijven slapen en ik heb hem net even op gehaald met Anna" wijzend op het meisje. "Geeft toch niet, al een leuk huis gevonden?" "Nee nog helaas, maar wil je weer dat ik op Dorien ga passen? Zegt ze hoopvol. "Nee, maar Tony hoopt Dat je op Vera wilt passen, ze heeft het niet echt op het dagverblijf." "Ja zou ik wel willen, waar zit Vera dan eigenlijk?" "De boerderij" "oei, daar hoor ik niet echt de beste verhalen over. Ik begrijp dat ze daar weg wil, maar dat is natuurlijk de enigste die 24 uur opvang heeft in Gent." "Ja, dat is Tony haar probleem, maar kan je dat wel combineren met Anna?" "Nee, maar over 1 maand verhuizen ze naar Australië, en ik had dus geen zin om mee te gaan en ben op zoek naar een ander kind." "Je moet dan maar even wachten als je tijd hebt." "Daar maak ik wel tijd voor" lacht Lieve. "Maar wat vind je eigenlijk van mijn huis?" "Leuk hoezo?" "Ik wil het verkopen, ik kom er nooit meer, er ligt een berg stof, alleen de post haal ik nu nog op, voor de rest ben ik bij Johan." "Ik zal het eens met Joost overleggen." "Als je wilt kan je de meubels ook wel overnemen, Johan heeft ook alles nieuw en het sluit niet echt op elkaar aan, daarbij word de kamer anders te vol." "Je hoort het wel van me."

Pasmans neemt een kijkje door de brievenbus en begrijpt meteen waarom de krant er niet meer door wilde. "Raymond, ik denk dat de hele gang vol bezaait is met kranten." "Ik wil naar binnen, laten we het eens via de achterkant proberen, daar zullen wel geen kranten liggen." De twee heren lopen om het huis heen en de achtertuin lijkt wel oerwoud. "Ik geloof dat er al een jaar niets meer aan is gedaan." "Ik ben benieuwd wat we binnen aantreffen" zegt Pasmans en aan het gezicht van Raymond te zien denkt hij er precies het zelfde over. Bij de keuken deur aan gekomen zijn ze verbaast dat die gewoon open is, maar verbazen ze zich nog meer over de stank die hun toe gewaaid komt. "Ik geloof dat als er nog iemand is hij zeker niet meer zal leven." "Daar kan je wel eens gelijk in hebben Raymond." De twee mannen lopen verder en in de kamer zien ze nu de voorkant van de stoel voor de tv staat. In de stoel zit een man of wat daar nog van over is.

Met een zaak opgelost gezicht komt Tony het teamlokaal binnen gelopen. "Hoi Lieve" roept ze meteen wanneer ze die in de gaten krijgt. "Ik hoorde dat je een oppas nodig had." "Ja, maar kan je dat eigenlijk er wel bij hebben, ik bedoel het zal best zwaar zijn met haar erbij." "Over een maand zou ik pas kunnen hoor, dan verhuist Anna naar Australië" "Geweldig, ik ga dadelijk gelijk eens opzeggen, ik ben het helemaal zat." "Ja, zo iets had ik al gehoord van Britt, maar ik ga nu er vandoor, ik heb Anna belooft om een ijsje te gaan kopen." "Doei, en ik zie je nog wel."

Zodra Lieve weg is en draait Tony het nummer van het dagverblijf. Zodra er opgenomen word hoort ze een hoop gekrijs op de achtergrond. Blij denkt ze dat is dus niet de schuld van mijn Veratje. Dan begin ze haar verhaal dat ze Vera alleen de komende maand nog komt brengen en dat het daarna niet meer nodig is. Op het dagverblijf lijken ze er iets minder blij mee te zijn dan Tony, maar dat maakt haar helemaal niets meer uit.

Na haar telefoontje gooit ze de telefoon er op en begint dan fluitend aan haar PV’s. Bruno kijkt haar een beetje vreemd aan en kan het eigenlijk niet begrijpen dat je zo vrolijk kan worden van een oppas. Wanneer Raymond en Pasmans een uur later binnen gelopen schrikken ze van Tony haar vrolijkheid, vooral omdat ze PV’s aan het doen is. "Tony, gaat het wel goed met je?" vraagt Raymond bezorgt. "Waarom zal het niet goed gaan?" "Je zit fluiten PV’s te doen. Bruno is dat jou invloed?" "Nee, die van Lieve." "Mij maakte ze alleen minder vrolijk met die zware wagen." "Ze gaat vanaf volgende maand op Vera passen, dan ben ik van mijn dagverblijf af, weet je hoe blij ik daarom ben?" "Heel blij zo te zien, ik ook hoor, dan hoeven we niet meer het gezeur aan te horen dat er weer wat aan de hand is" zegt Pasmans lachend.

"Pasmans, heb jij nog wat over die man gevonden in de computer?" "Nee, hij was weduwnaar en kinderloos. Ik vraag me echt af hoe die man zo lang dood in dat huis heeft kunnen zitten." "Hij zal wel weinig contact hebben gehad en zo, als de buren zeiden tv stond aan en dat vonden ze wel een teken van leven." "Ik hoop dat ik nooit zo aan mijn einde zal komen, ik bedoel ongeveer 1 jaar dood en dan pas gevonden worden." "Ja Pasmans in zo’n maatschappij leven we tegenwoordig, iedereen leeft langs elkaar heen."

"Hoi Vera, ik heb goed nieuws voor je. Over een maand hoef je niet meer naar het kinderdagverblijf" zegt Tony terwijl ze haar uit de armen van Alex tilt. "Ga je stoppen met werken" vraagt Alex verbaast. "Nee, ik heb een hele leuke oppas voor Vera." "Zo opeens?" "ja, maar het is echt een hele leuke meid hoor, ze heeft voor dat ik Vera kreeg veel op Dorien gepast. Echt een wereld meid is het." "Hoe oud is ze?" "Twintig dacht ik." "Maar moet die dan niet werken of studeren?" "Nee, haar vriend is nogal welgesteld en verdiend goed en wil dat ze doet wat ze leuk vind, ze heeft een opleiding gedaan voor de kinderopvang, maar vorig jaar was ze daar klaar mee en is ze bij een gezin gekomen die een meisje hebben met het down syndroom, maar die gaan nu emigreren en ze zoekt dus een ander kind om op te passen." "Dat komt jou dus mooi uit." "Zeker"

"Je kamer is mooi geworden Dorien, jullie hebben er had aan gewerkt." "Ja, en Johan is een supergoede behanger." "En je bent goed in het insmeren." Trots staan ze de kamer te bekijken met zijn allen. "Ik wil vanavond even thuis wat opruiming gaan houden, het huis een beetje leeg gaan halen wat ik nog wil houden." "Heb je al contact gehad met een makelaar?" "Nog niet, ik wacht even af, Lieve wilt het misschien hebben samen met haar vriend." "Wat ga je met de meubels eigenlijk doen?" "Hopen dat Lieve ze wil overnemen, ik wilde ze nou niet hier er bij gaan proppen." "ja, daar heb je gelijk ik." Dan gaat de telefoon van Britt. Het is Lieve die het huis graag aan haar vriend wilt laten zien. Britt spreekt dan gelijk na het eten af, maar waarschuwt wel dat het nogal stoffig is in huis, aangezien ze nou niet echt wat aan het huis heeft gedaan de afgelopen twee maanden.

Britt is bezig om haar boeken in een doos te doen terwijl Dorien boven haar kamer aan het opruimen wanneer de bel gaat. Dan komen Lieve en Joost binnen. Joost kijkt zijn ogen uit, hij vind het appartement best wel mooi, ook de meubels horen wel bij zijn smaak. "Mooi, wat wil je er eigenlijk voor hebben?" "Daar heb ik eigenlijk nog niet over na gedacht, ik heb pas eer gister besloten om hem weg te doen." "Als je het goed vind vraag ik wel een taxateur, dat is makkelijker dan dat we een makelaar in schakelen, maar ik vind dit echt een prachtig huisje." "Dat had ik je toch al gezegd." "Ik vind het wel goed, en jullie kunnen er zo in, ik moet alleen nog er uit halen wat ik wil bewaren en dan moeten jullie maar kijken wat nog wel moet, de meubels laat ik in ieder geval staan." "We komen er wel uit, het scheelt ons al een hoop werk dat het huis al helemaal is ingericht." "Ik had ook niet verwacht dat ik er na 2 jaar uit zal gaan, ik hoop dat ik het in Johans huis langer ga uithouden, het vorige huis was ik er ook al na 2 jaar uit." "Verhuizen is een leuke hobby zeker?" lacht Lieve. "Nou, om eerlijk te zijn vind ik er niets aan" glimlacht Britt.

De volgende ochtend zitten Britt en Johan aan het ontbeid wanneer ze een van de twee kinderen van de trap af horen rennen. Britt roep nog na dat ze niet mogen rennen in huis, maar het is al te laat, een gestommel klinkt er met daarbij het geluid van een huilende Dorien. Britt loopt snel naar de hal en ziet haar dochter aan de trap liggen, ze houd haar arm goed vast. "Mijn arm, mijn arm doet zo’n pijn! mama!" Gilt Dorien het uit. "Rustig meisje van me, laat me eens naar je arm kijken" Zegt Britt en kijkt naar de arm van haar Dochter en komt al snel tot de conclusie dat die gebroken is aangezien de rare stand van haar linker onderarm. "Johan, verbanddoos!" roept Britt onnodig want die staat al naast haar met de verbanddoos in zijn handen. "mam, wat ga je doen?" "Ik ga je een mitella omleggen, zodat je arm word ondersteund en dan moeten we naar het ziekenhuis." "Ik wil niet naar het ziekenhuis, ik wil daar niet blijven." "Je hoeft daar niet te blijven hoor schatje" stelt Britt haar dochter gerust, nog altijd heeft ze een hekel aan dokters en ziekenhuizen, waar dat vandaan komt is voor Britt eigenlijk een groot raadsel.

Het was nogal lekker afgekoeld, buiten dan, want er was een flinke onweerbui geweest. Binnen was het helaas nog heel benauwd daar hadden de teamleden dan ook wel rekening mee gehouden om nog eens hun ventilators mee te nemen, Carla had er dit keer ook mee genomen en die zelfs op de balie heeft gezet, in de rest van het gebouw kon je ook struikelen over de verlengsnoeren die er lagen zodat iedereen zijn werk kon doen.

"Tony, deze vrouw komt aangifte doen van vermissing van haar vriend." Achter Carla staat een vlotte Vlaamse vrouw van een jaar op 23. "Is goed, kom maar hier zitten, ze wijst naar een stoel die bij haar bureau staat." De vrouw gaat zitten en Bruno komt er dan ook maar aangelopen en neemt plaats achter het bureau van Britt. "Mijn vriend Sait is weg, ik heb hem al twee dagen niet meer gezien, hij neemt zijn telefoon niet op en de buren hebben hem ook al niet gezien. Het is echt niets voor hem om niets van zich te laten horen." "Heb je toevallig een foto van hem?" "Ja" en ze opent haar portemonnee waar ze een foto uit haalt, Tony herkent de man wel, het is de man die ze twee dagen geleden nog uit het water hebben gevist. "Ik ben bang dat we je vriend gevonden hebben, vrijdag middag hebben we een man in het water gevonden." "Dat kan niet, hij kan toch niet dood zijn?" "Kon hij zwemmen?" "Een beetje, niet echt goed hij ging alleen zwemmen waar hij kon staan. Hij is dood" zegt ze huilend.

Het is super druk op de eerste hulp, ze zitten er al 4 uur wanneer eindelijk Dorien geroepen word. De eerste hulp draait vandaag op een onderbezetting gezien en het lijkt dan wel of er veel meer ongelukken gebeuren dan normaal, Britt heeft ander nog nooit zo’n volle wachtkamer en ze is de eerste hulp toch vaak genoeg gepasseerd als ze in het ziekenhuis moest zijn. Britt is al blij dat de dokter die Dorien behandeld geen onbekende is, want het is Sam. Dat geeft Dorien toch ook wel wat meer vertouwen, want ze vind Sam ook wel aardig.

"Is Britt er nog steeds niet?" vraagt Tony die terug was gekomen van de identificatie waaruit bleek dat de man die vriend van de vrouw was. "Nee, vraag me af waar die uithangt"zegt Raymond die toch een beetje bezorgt klinkt. "Een ongeluk zal het wel niet geweest zijn, iedereen van ons kent Britt dus we hadden het dan al geweten, maar ik zal haar wel eens bellen." Wanneer Tony Britt probeert te bellen komt ze er achter dat die uit staat, ze spreekt hem maar in met de vraag waar ze is. Ook de huistelefoon geeft geen gehoor, zowel die van Johan als Britt haar appartement. "Niet te bereiken, waar zullen die uithangen?" "Heb je Johans mobiel al geprobeerd" zegt Pasmans dan wijs. "Nee, ga het meteen proberen." Ook de telefoon van Johan staat uit, nu begint ook Tony zich ongerust te maken. "Kom Bruno, we gaan patrouille rijden, kijken of we Britt kunnen vinden!" roept Tony naar Bruno die nu meteen met haar mee gaat.

De eerste halte is het huis van Johan, daar ziet ze dat er maar 1 auto voor de deur staat. "Ik ga eens aan de buren vragen of die hun weg heeft zien gaan" zegt Tony en wacht niet op het antwoord van Bruno en loopt naar de buren. Tony weet dat Johan een nogal oplettende buurvrouw hebt en daar hoopt ze dus wat informatie vandaan te krijgen. En inderdaad, de buurvrouw heeft ze weg zien gaan, het rare vond ze dat Dorien nog in haar pyjama liep, het was rond 10 uur Britt was met de sirene op het dak weg gereden, duidelijk haast dus.

Tony besluit naar het eerst ziekenhuis te rijden wat er in de buurt is, want waarom zouden ze anders ineen zo’n haast hebben.

In het AZ sint Lucas loopt ze meteen naar de Balie en vraagt Of Britt is opgenomen, maar dan wordt het duidelijk de vrouw zegt dat er wel een Dorien de Bondt op de spoed is. Tony loopt zo snel mogelijk naar de spoed en da ziet ze Johan en Simon in de wachtruimte zitten. "Wat is er gebeurd?" vraagt Tony bezorgt. "Dorien rende van de trap en nu heeft ze haar arm gebroken, Britt heeft haar al 1000 keer gewaarschuwd." Verteld Johan. "We maakte ons al ongerust, jullie waren niet te bereiken" zegt Tony duidelijk opgelucht. "Sorry, maar we hadden niet verwacht dat het hier zo druk zal zijn, anders had Britt wel afgebeld" pleit Johan Britt vrij. "Het is al goed, Bruno wil je even naar het Commissariaat bellen dat het goed is?" "Ik ga wel even naar buiten" glimlacht Bruno en vertrekt.

"Hoi wildebras" roept Tony als ze Dorien ziet aanlopen met haar arm in het gips. "Hoi Tony, kijk eens hoe mooi Sam mijn arm heeft ingepakt, hij heeft er ook op geschreven" Verteld Dorien glimlachend, Britt die er achter staat lijkt iets minder vrolijk te zijn. "Wat doe je eigenlijk hier Tony" "Jou zoeken Britt, we waren nogal ongerust, omdat we je niet konden vinden, maar gelukken hebben jullie opletten de buren." "Ik was jullie helemaal vergeten." "Geeft niets hoor, wij jou niet, maar je neemt zeker de rest van de dag ook vrij, hoelang die dan ook nog maar mag duren?" "Ja, ik geloof dat jullie dat wel zonder mij kunnen" lacht Britt. "Tony, wil jij nog eerst op mijn arm schrijven?" "Laten we dat maar eens doen, als je belooft niet meer van de trap af te rennen."

Einde

Verhaal van flikken10

* ©©©©© Alles op deze site is Copyright van de eigenaar en mag dus nergens anders geplaatst worden ©©©©©