Weglopertjes

Britt staat aan de schoolpoort, want sinds dat Dorien op haar laatste vakantie dag haar arm heeft gebroken kon ze dus niet zo als ze zo graag gehoopt had met de fiets naar school. Lopen vinden ze net iets te ver dus is er veel moeite gedaan om te zorgen dat Dorien iedere dag uit school wordt opgehaald. Lieve heeft voorgesteld dat ze het vanaf nu wel wil doen, vanaf maandag is ze nu de oppas van Tony, en Vera is nogal makkelijk mee te nemen. Ze woont ondertussen in het huis van Britt samen met haar vriend. Verder op het plein ziet ze de moeder van Simon staan, ze vraagt zich af hoe het nu weer gaat, omdat Dorien ook dit weekend niet mee ging en Simon alle keren als Dorien niet mee wil hemel en aarde beweegt om niet mee te hoeven, maar hij verliest altijd. Dan gaat de schoolbel, en ze ziet Simon en Dorien naar buiten komen rennen op haar af. "Wil je nog een arm breken Dorien de Bondt" zegt Britt streng tegen haar Dochter die ondanks een gebroken arm nergens mee rekening houdt. "Ik heb mijn arm gebroken niet mijn been mam, ik kan dus prima rennen." "Breek volgende keer je been, misschien leer je er dan wat van." Zegt Britt nogal verveeld in de hoop dat ze dat niet doet, omdat dat nog veel meer moeite mee neemt. "Dan kan iedereen er tenminste op schrijven." "Dan mag je gaan hinken naar school" "Sorry mam." "Gaan we naar huis!" Roept Simon ineens uit die zien moeder ziet aankomen. "Je moet met je moeder mee" komt er met een zucht uit bij Britt. Ze vraagt zich echt af wat er zo erg is aan de moeder van Simon. "Dan loop ik meteen weer weg." "Als je dat doet dan ben je nog lang niet jarig" komt er heel boos bij de moeder van Simon uit. "Weet ik, ben vorige week nog jarig geweest, en zondag is Dorien jarig en daar wil ik bij zijn" zegt Simon op een rustige manier tegen zijn moeder alsof daarmee de kous af is. Van hem hoeft het eerste weekend van de maand niet te bestaan. "Ik breng je zondag ochtend terug, maar we zouden jou verjaardag toch nog bij mij vieren." "Ik wil niet mee, ik wil nooit meer mee. Britt is mijn moeder nu, en jij niet meer." Schreeuwt Simon nu boos over het schoolplein. Britt kan ook wel door de grond zakken, ze is toch al vaak genoeg onderwerp van gesprek hier aan de schoolpoort. Nu lijkt de moeder van Simon helemaal door het lint te vliegen "Je gaat gewoon met me mee, het is nu afgelopen!" Schreeuwt ze boos en grijpt Simon bij zijn arm een sleept het mee het schoolplein af wat echt slepen is omdat Simon met al zijn kracht tegen werkt. Britt en Dorien kijken een beetje medelijdend naar Simon, dat doet ook de rest die nog op het schoolplein loopt. Dan komt Meester Dirk naar haar toe. "Mevrouw Michiels, zou ik eens met u kunnen praten?" "Ja, nu?" "Graag, vindt je toch niet erg hè Dorien dat je even moet wachten?" "Mag ik dan in de klas wachten meester, dan kan ik alvast aan mijn huiswerk beginnen, want mijn oma en opa uit Kokzijde komen vanavond" "Ik zal even vragen of je even bij Juf Margriet mag zitten, want dan kan ik rustig met je moeder praten."

"Ik wil het even over Simon hebben, ik maak me nogal zorgen." "Waarover?" "Hij lette vandaag helemaal niet op, en als ik wat vroeg kreeg ik alleen maar als antwoord 'Ik wil niet met mijn moeder mee' gister was het ook wel, maar nog niet zo erg als vandaag." "Ik ken het, het is altijd een ramp, u hebt net de scène wel gezien op het schoolplein, als Dorien mee gaat vind hij het niet zo erg, maar de afgelopen keren is ze niet mee gegaan door ziekte, uit logeren en haar kamer opknappen en nu haar oma en opa die komen. Ik kan het begrijpen, zelf heeft ze natuurlijk niets met de moeder van Simon." "Het schijnt vorig jaar ook iedere keer mis te zijn geweest wat ik van zijn klasse leerkracht heb gehoord, en ik vond dat wel belangrijk, hij moet er plezier in hebben. Ik mag hopen dat u het ook niet leuk zal vinden als u ergens moest wonen waar u het niet leuk vindt." "Ik begrijp het, ik zal het er vanavond eens met Johan over praten. Ik zal ook eens aan Dorien vragen of ze het zelf wel leuk vindt bij Simons moeder." "Ik hoor het wel, u mag gewoon een keer binnen lopen hoor." "Ik heb nog maar een week, want na de herfstvakantie is het gips er af en ik geloof dat Dorien dan meteen op de fiets zit." "Ik zal ook heel blij zijn, wij worden er een beetje gek van om haar meerdere keren in een pauze te zeggen dat ze niet moet rennen." "Je zou er straf voor gaan uitdelen" lacht Britt. "Ik zal het eens proberen" Dan vertrekt Britt en zet Dorien thuis af waar haar ouders er net aan komen, zelf moet ze nog even werken, ze heeft een halfuurtje vrij gekregen om Dorien even op te pikken, maar dat is nu nogal wat uitgelopen.

"Was je vergeten dat je nog moest werken?" Vraagt Nadine streng als ze Britt een halfuur te laat binnen ziet komen. "Was het maar zo baas, Simon wilde niet mee naar zijn moeder en daarna kon ik nog eens op het matje komen bij de meester, die heeft de hele dag 'Ik wil niet naar mijn moeder mee' moeten aanhoren." "Oei, en nu?" "Ik ga vanavond even met Johan praten, dit kan gewoon niet langer zo." "Oké, ik kreeg net telefoon van het ziekenhuis, jullie slachtoffer is bij kennis gekomen, hij is aanspreekbaar, maar wel snel moe." "We moeten wel met hem spreken baas, hij is de enige die ons wat kan vertellen, ik denk niet dat de daders ons zelf iets komen vertellen, we weten niet eens wie hij is." "Ga maar snel." "Waar is Tony eigenlijk gebleven?" "Kijk eens in de wachtruimte, ze zal wel de snoepautomaat aan het mollen zijn, ze is immers weer aan het lijnen." "Waarom begint die er eigenlijk aan, ze houdt het nog geen 3 uur vol" zegt Britt lachend en loopt dan naar de wachtruimte waar inderdaad Tony voor de snoepautomaat staat. "Neem het pakje kauwgom maar, daar kom je wat minder van aan" pest Britt. "Ik haat mint smaak" klaagt Tony terug. "Laat het dan zitten, en kom met mij terug, we moeten naar het ziekenhuis." "Is hij bijgekomen?" Vraagt Tony hoopvol en dat wordt door een knik van Britt bevestigd.

De twee dames lopen naar de informatie balie en vragen waar hun slachtoffer van zinloos geweld ligt. Zo hebben ze hem tot nu toe maar genoemd, de man had helemaal niets meer op zak en was geheel in elkaar geslagen. Er was geen enkele getuigen geweest hij lag nu al een week in het ziekenhuis en de dames hadden de hoop al opgegeven dat ze een aanleiding zouden vinden. De man was ook niet opgegeven als vermist dus ze hadden geen enkel aanknopingspunt gehad. Wanneer ze bij het slachtoffer komen is het nog een beetje schrikken
Hij is er ernstig aan toe, het is nu al zeker dat hij er blijvend letsel aan over zal houden, en een hele lange en pijnlijke revalidatie zal krijgen. "Britt Michiels en Tony Dierickx Politie Gent. Wij doen het onderzoek naar hoe en door wie u zo bent mishandeld." Stelt Britt zichzelf en Tony voor. "Ik weet niets meer" zegt de man pijnlijk. "Weet u nog wel hoe u heet?" "Harry van Kleef" zegt de man en valt dan al in slaap. "We hebben in ieder geval zijn naam" zegt Tony die toch iets positiefs kan melden als ze op het commissariaat komen.

"Hij is dood" zegt Tony verbaasd. "Wie?" Vraagt Britt ter verduidelijking, omdat ze geen idee heeft over wie haar partner het heeft. "Harry van Kleef" "Wanneer ben jij dan gebeld?" "Niet, in de computer staat dat hij al 5 jaar geleden dood is verklaard." "Verklaart?" "Ja, 10 jaar gelden is hij verdwenen bij een ongeluk bij de India, waarschijnlijk overvallen door piraten, maar zijn lichaam is nooit meer terug gevonden." "Denk jij dat zijn familie hem na 10 jaar nog zal kunnen identificeren?" "We kunnen het proberen, ik zal zijn vrouw eens opzoeken" "Doe eens, hopen dat ze hier in de buurt woont" zegt Britt met een blik op de klok die op 5 uur staat. "Rotterdam" "Daar ga ik niet heen, Mijn ouders zijn bij mijn thuis en ik heb het hele weekend wel vrij, maar het is 3 uur heen en terug rijden." "Even met de commissaris overleggen?" Na een overleg met Nadine komen ze tot het besluit om de politie van Rotterdam de vrouw te laten informeren en haar morgen uit te nodigen op het bureau. Dan zouden Nick en Bruno het wel verder moeten afhandelen. Na wat papierwerk te hebben afgehandeld en alles netjes als uitleg te hebben opgeschreven zodat de twee heren makkelijk aan het werk kunnen gaan kunnen de twee dames naar huis. Raymond en Pasmans komen dan net binnen want zij doen de avond.

Wanneer Britt vrolijk thuis komt hangt Johan net de telefoon op Johan kijkt wat bezorgt. "Wat is er aan de hand?" "Simon is weggelopen bij zijn moeder." "Hij had het nog gezegd. Ik zal Raymond wel bellen, vragen of hij daar in de buurt Patrouille wil rijden en hem oppikt als ze hem vinden." "Graag." "Hoelang is hij al weg" vraagt Britt terwijl ze Raymond belt. "Een halfuur." 
"Hoi, Raymond met Britt, hebben jullie een zaak?" "Nee, hoezo?" "Zouden jullie dan misschien willen kijken of je Simon kan vinden, hij is een halfuur geleden bij zijn moeder weggelopen, weet je waar die woont?" "Ja, we rijden er al in de buurt, ik bel je als we hem hebben." "Oké, bedankt."
"Ik vind dat Simon niet meer naar zijn moeder moet, hij vindt het daar niet leuk en ik ook niet." "Dat houden we wel voor later, ik ga ook wel even zoeken hopelijk komt hij gelijk naar huis. Sorry mam en pap." Dan verlaat Britt het huis en scheurt weg. 

"Is dat Simon niet?" Zegt Sofie wanneer ze wijst op een jongetje wat aan de kant van de weg loopt. "Wat heeft hij hier te zoeken?" "Geen idee, stop eens." 
"Simon!" Simon schrikt dat hij zijn naam hoort en ziet Sofie naast de auto staan en hij rent weg. "Nick ga erachteraan!" Schreeuwt Sofie, omdat ze het nou niet echt verstandig vindt om als een vrouw die 6 maanden zwanger is achter een jongen aan te gaan rennen. Ze vraagt zich eigenlijk nog veel meer af waarom hij zal wegrennen voor hen, zou hij iets hebben uitgespookt. Nick is gelukkig snel, maar Simon is ook niet een van de langzaamste, maar voor het geluk van Nick komen Raymond en Pasmans aanrijden en Pasmans ziet dat Twee mensen achter elkaar rennen en zet de auto stil en rent naar de overkant daar ziet hij pas dat het Simon is met Nick achter zich aan. Simon die ook Pasmans in de gaten krijg wilt oversteken, maar rent regelrecht in de armen van Raymond. Simon probeert zich nog los te krijgen, maar begrijpt dat het voorbij is en dat hij niet kan winnen van de oude politieman. "Simon, waarom rende je eigenlijk weg?" Vraagt Nick die een beetje op adem probeert te komen. "Ik wil niet naar mamma" zegt Simon huilend. "We gaan je eerst naar je vader brengen en daar praten we wel weer verder." Zegt Raymond en Simon lijkt te kalmeren. "Hoe wist jij eigenlijk dat Simon was weggelopen?" Vraagt Pasmans aan Nick. "Niet, we zagen hem hier alleen lopen en vroegen ons af wat hij hier deed." Ondertussen stopt er een auto achter hun en daar stapt Sofie uit. "Waarom rende hij nou weg schat?" "Hij was weggelopen bij zijn moeder." "Had ik niet achter hem gezocht." "Hij zal er wel een goede rede voor hebben, maar we gaan Britt maar eens gerust stellen." "Die komt er ook al aanrijden" zegt Sofie en wijst op een grijze jeep de er aan komt rijden. "Hebben jullie Simon al?" Roept Britt als ze nog bezig is om uit te stappen. "In de auto" zegt Pasmans en wijst naar de auto. "Gelukkig." "Britt, ik denk dat er toch wel wat achter zit, want hij rende weg toen ik hem riep. Nick heeft dan de achtervolging in gezet, maar ik geloof dat Raymond en Pasmans hem pas tot stilstand hebben gekregen." "Ik weet 't. Pasmans moet ik hem zelf mee nemen of denk je dat hij probeert om dan te ontsnappen?" "Als je hem belooft niet terug te brengen denk ik dat je niets riskeert." "Laat ik dat dan maar doen, Jullie ook bedankt hè" 
"Simon, kom je mee naar huis, je vader is nogal ongerust en ik geloof ook Dorien." "Hoef ik dan niet naar mamma?" "Vandaag in ieder geval niet en ik wil eens goed met jou gaan praten." "Oké" Dan stapt hij uit en loopt met Britt naar de auto en ze rijden naar huis, Simon moet van Britt zelf maar even zijn vader en moeder bellen dat hij bij Britt in de auto zit. Zijn vader wil hij nog wel doen, maar na een strenge blik van Britt belt hij ook zijn moeder maar dat is een heel kort telefoontje van 'Ik ben blij Britt.'

"Zullen wij dan maar weer verder gaan?" "Ja, je ouders zullen wel zitten te wachten met het eten." Lacht Nick die Sofie haar ouders wel een beetje kent en weet dat ze heel erg stipt zijn. "Wij moeten ook weer verder, er is net een ongeluk gebeurd" komt Pasmans ertussen. Zo vertrekt de rest nu ook. Raymond en Pasmans zijn al vrij snel bij het ongeluk en zien dat er een meisje op de straat licht. Een vrouw zit bij het meisje en er staan wat omstanders omheen. "Ik kon er niets aan doen, ze rende ineens de straat op, ik heb nog geprobeerd te remmem." Zegt een man die er bij staat. "Mijn dochter gaat dood, doe iets!" Schreeuwt de vrouw die naast het meisje zit naar de man terug. Raymond en Pasmans zijn blij dat de ambulance er ook aan komt rijden. Pasmans ontfermt zich over de moeder zodat dokters hun werk kunnen doen en Raymond neemt de bestuurder mee, maar die blijft alleen maar herhalen dat hij er niets aan kon doen.

Ondertussen zijn Britt en Simon thuis aangekomen, het is de stil geweest. Simon heeft alleen maar zijn voeten bekeken sinds dat hij zijn moeder gebeld heeft. Wanneer ze binnen komen wil Simon meteen de trap op naar zijn kamer toe. "Waar ga jij naar toe?" "Naar mijn kamer." "We gaan eerst eten, en daarna even praten begrepen?" "Begrepen Britt."
"Wat ben jij stom zeg, je moet niet weglopen!" Schreeuwt Dorien boos tegen Simon. Dorien heeft de hele tijd met de zenuwen in haar maag gezeten is blij dat Simon thuis is. "Hier in huis wordt niet geschreeuwd Dorien de Bondt" zegt Britt kalm. "Sorry mam, maar was bang dat er wat ging gebeuren."

"Pasmans, ben jij wat wijzer geworden van die moeder? De bestuurder blijft maar herhalen dat hij er niets aan kon doen, en voor de rest allemaal ramptoeristen." "Hannelore, zo heet het meisje was weggelopen. De moeder was ruzie aan het maken met de vader." "Het is precies een wegloopdag" gromt Raymond. "Waarschijnlijk is ze gewoon de straat op gerend en daarom onder de auto gekomen." "Hoe is het met het meisje?" "Een behoorlijke hoofdwond, meer kon er nog niet gezegd worden." 

Onder het eten voelt Simon zich wat ongemakkelijk, want hij weet dat iedereen boos op hem is, maar het vervelende is dat niemand er wat over zegt. Het zijn nu meer Oma en Opa die met Britt aan het praten zijn. Maar wanneer iedereen klaar is met eten en het eten in de afwasmachine staat vraagt Johan toch aan Simon om mee naar boven te komen. Simons hart zit nu in zijn keel en hij volgt zijn vader de trap op naar zijn kamer.
"Ik verwacht van jou een hele goede verklaring waarom je bent weggelopen." "Ik wil niet meer naar mijn moeder toe." "Zover was ik ook, maar waarom wil je niet meer naar je moeder?" "Omdat we altijd ruzie hebben." "Waarover heb je ruzie met je moeder?" Johan vraagt het wel, maar kan zich al inbeelden dat Simon overal mee overhoop licht met zijn moeder. "Omdat ik niets mag doen, ik mag niet buiten spelen, ik mag geen tv kijken, ik heb geen speelgoed, ik mag niet op de computer." "Ik denk dat we dan eens met je moeder moeten gaan praten." "Kan je niet regelen dat ik nooit meer naar haar toe hoef?" "Dat gaat niet zo makkelijk, maar we gaan eens goed met je moeder praten en dan komen we er misschien wel uit."

"Hoi Mihriban, wij komen voor Hannelore." "Ik ging net naar haar toe, Raymond" "Hoe is het met haar?" "Een hersenschudding en een gat in haar hoofd, het zag er erger uit dan het was." "Kunnen we met haar spreken?" "Alleen als ze wakker is. Haar ouders zijn toch op de hoogte dat hun dochter in het ziekenhuis ligt?" "Ja, het is voor het huis gebeurd, zijn ze dan nog niet geweest?" "Nee, daarom vond ik het zo vreemd." "Wij zullen eens een kijkje gaan nemen, de moeder was wel een klein beetje overstuur." "Fijn, dan weten we tenminste dat het goed gaat als jullie zijn wezen kijken." Dan gaan ze de kamer in en zien dat Hannelore licht te slapen. De heren besluiten dat morgen Nick en Bruno maar langs moeten gaan want het wordt al veelte laat om het meisje nog te verhoren. Raymond en Pasmans vertrekken dan naar de ouders toe.

"Mam, waar moeten oma en opa nu slapen? Ze zouden toch in Simons kamer gaan slapen?" "We vinden wel een oplossing, wees maar niet bang." "Ik wil anders wel bij jullie gaan liggen zo dat Simon in mijn bed kan" oppert Dorien met een lach op haar gezicht. "Ik heb geen zin om morgen met een blauw oog wakker te worden schat, jij ligt nou niet echt stil om het zo te zeggen." Dorien bekijkt beteuterd, ze heeft de afgelopen nachten ook al regelmatig een klap tegen de muur gegeven, dat doet ze normaal ook wel, maar het lijkt er op dat ze het met haar gebroken arm veel vaker doet. "Ik heb wel een oplossing hoor" mengt Johan zich in het gesprek tussen moeder en dochter. "Wat dan?" Vraagt Dorien geïnteresseerd." "Simon kan toch ook gewoon bij ons er bij komen." "Mag dat echt? Ik dacht, jullie zullen wel zo boos op me zijn dat dat niet mag." "Simon, ik denk dat we eerst maar het probleem moeten oplossen, want als we je straffen is jou problemen niet opgelost en hebben we nog niets bereikt." "Wanneer ga je met mamma praten?" "Morgenochtend komt ze, je moet dan wel mee, want oma en opa komen dan voor jou. We spreken morgen wel af of we je dan wel of niet komen halen."

Raymond en Pasmans zijn ondertussen bij het huis van de ouders aangekomen. Van buiten ziet het er rustig uit, maar dat zegt niets. Pasmans belt aan er word door een man opengedaan.
"Raymond Jacobs en Wilfried Pasmans. U bent de vader van Hannelore?" "Ja, dat is mijn dochter." Zouden wij nog even met u en uw vrouw kunnen praten?" "Mijn vrouw licht te slapen, ze was helemaal overstuur en de dokter heeft haar een kalmeringsmiddel gegeven. Ze is de laatste tijd heel erg snel overstuur en maakt snel ruzie." "Dan praten we wel even met u." Dan gaan ze naar binnen en praten even met de man,

"Goede morgen heren, ik heb twee zaken voor jullie." "Ook goedemorgen baas." Begroet Bruno Vanbruane terug. "Wat is het" "Voor Britt en Tony moeten jullie met de vrouw van dat slachtoffer van zinloos geweld gaan praten. Ze komt om 12 uur hier. Voor Raymond en Pasmans moeten jullie met een meisje gaan praten wat in het ziekenhuis ligt. Ze is gister aangereden nadat ze weggelopen was van huis." "Zeker een wegloop dag." "Hoezo Nick?" Vraagt Vanbruane. "Wij hebben gister Simon van straat geplukt die weggelopen was bij zijn moeder." "Ze had gister daar ook al problemen mee."

In het ziekenhuis gaan de heren naar Hannelore toe. Ze is wakker, maar ze mogen niet te lang met haar praten, omdat ze snel moe is. Hannelore verteld dat haar ouders veel ruzie hadden en dat ze daarom weggelopen was. Ze wilde ook niet meer naar huis terug.

Dorien was met haar oma en Opa Gent in gegaan. Ze zouden samen een wandeling gaan maken zodat Simon, Johan en Britt rustig met de moeder van Simon konden gaan praten.
Dat gesprek gaat zeker niet gemakkelijk. De moeder is nogal opvliegerig en blijft volhouden dat ze niets verkeerd doet. Johan en Britt begrijpen dat ze hier nooit uit kunnen komen, omdat Simons moeder wil dat Simon blijft komen en Simon er helemaal geen zin meer in.

Ondertussen zwoegen Nick en Bruno zich nog door de dossiers van Britt en Tony door, om zo te weten te komen hoever de dames staan en wat ze de vrouw kunnen vertellen. Nick en Bruno zijn wel blij dat ze niet het bizarre nieuws moeten brengen dat de haar man nog leeft maar ze niet weten hoe hij het zal overleven. 

De moeder van Simon is weer naar huis en Johan zit in zijn kantoor met een collega te bellen. Hij wil gaan proberen dat de bezoekregel helemaal afgeschaft kan worden, omdat ze er niet uit komen en Simon niet meer wilt. Ze hebben dan nog net wel kunnen afspreken dat Johan samen met Simon zou komen voor de visite die er die middag zal komen en dat ze dan weer naar huis gingen.

Tegen twaalf uur komt Carla met een vrouw het teamlokaal binnen gelopen. "Nick en Bruno, mevrouw de Noor voor jullie." "Komt u maar zitten mevrouw." Zegt Nick en wijst haar een stoel aan. "Wilt u nog wat drinken?" "Thee graag." Bruno loopt weg om een kopje thee te gaan halen.
"Ik kan het nog niet echt begrijpen, gister avond is mij verteld dat mijn man nog leeft." "Een week geleden is er een man slachtoffer geworden van zinloos geweld. Die man heeft al een week in het ziekenhuis gelegen maar niemand is hem als vermist persoon op te geven. Gister is hij bijgekomen en heeft hij aan mijn collega's verteld dat hij Harry van Kleef hete. Daarom willen wij u vragen om hem te identificeren. We begrijpen dat het moeilijk voor u is, want hij is 10 jaar ouder geworden en hij is behoorlijk gewond geraakt." "Maar ik begrijp niet dat hij nu nog kan leven." "Dat weten wij ook niet, maar we hopen daar later achter te komen." "Als het mijn man is, wat gebeurt er dan?" "Van ons uit voor u niets, maar u kunt zelf beslissen als u man hier goed uit komt of u contact met hem wilt zoeken. Wij hebben een identificatie nodig, hij heeft natuurlijk geen papieren doordat hij dood is verklaard." "Laten we dan maar gaan."

"Geregeld pap?" "Dat gaat niet zo snel, maandag ga ik hem aanvragen." En in de tussentijd?" "Ik zal nog wel met je moeder gaan praten, het duurt toch weer een maand voor het zover is." "Vanmiddag moet ik anders ook." "Ik ga toch mee, en het is toch je verjaardag dat we vieren." "En de laatste ook bij mijn moeder." "Laten we dat maar even rusten en dan gaan we nu eerst eten."

Nick en Bruno zijn onderhand in het ziekenhuis samen met mevrouw de Noor. Wanneer ze bij de man komen schiet de vrouw vol van emoties. "Harry, ben jij het echt, mijn Harry." Harry doet zijn ogen open. "Louis?" "Waar heb je gezeten mijn schat?" "Bossen" kan hij nog net uitbrengen, maar het kost hem te veel moeite en ze moeten hem laten rusten van de dokter.

Wanneer de twee heren weer terug komen op het commissariaat zien ze dat de burgemeester bij Nadine in het kantoor zit. "Wat heeft die uitgevreten?" "Ik weet net zo veel als jij Nick." "Laten we dan maar eerst hier rapport van maken, denk dat we niet verder zullen komen zolang we geen gesprek met hem kunnen voeren." "Ik denk dat dit een onopgeloste zaak gaat worden. Ik bedoel, er is geen enkele getuigen, die man zal de dader niet herkend hebben misschien en als hij een beschrijving kan geven zal het wel een hele vage zijn." 

Wanneer de heren even aan het werk zijn komt de burgemeester boos het kantoor uit lopen en verlaat het commissariaat. Niet veel later komt Nadine haar kantoor uit gelopen. "Baas, wat is er aan de hand?" "De dochter van de burgemeester is weggelopen. Hij wil dat we haar laten seinen, maar ze is pas 3 uur weg en ze is alleen boos vertrokken." "En u hebt de regels daar voor uitgelegd?" "Ja, ik heb gezegd dat hij een burger is en als ieder ander. Ik bedoel zijn dochter is 15 precies in de pubertijd die duikt wel weer op." "Ik neem aan dat hij dat u niet in dank af nam." "Nee, maar als we dat gingen doen dat waren we alleen maar bezig met mensen opsporen. Maar hoe staan jullie er voor?" "Hannelore is weggelopen omdat haar ouders ruzie hebben en ze wilt niet meer terug naar huis. We hebben dat doorgegeven aan SDMI en die zouden eens met de ouders gaan praten. Dat is dus voor ons afgehandeld." "Mooi, en hoe staat het met dat slachtoffer van zinloos geweld?" "We weten nu wie het is, maar meer ook niet. Hij is nog te zwak om een gesprek te voeren." "Als jullie het papierwerk af hebben kunnen jullie patrouille gaan rijden in de stad." "Is goed baas."

Op de verjaardag van Simon bij zijn moeder hangt een gespannen sfeer. Zowel Simon als zijn moeder zijn erg kortaf. Tegen elkaar kunnen ze zelfs geen zinnig woord zeggen. Johan voelt zich ook erg ongemakkelijk tussen zijn vroegere schoonfamilie. Die lijken hem wel aan het verhoren. Johan is ook erg blij wanneer hij weer met Simon naar huis kan gaan. 

Thuis ruikt het heerlijk. Dorien is samen met Oma pannenkoeken aan het bakken. Eigenlijk is het grootste deel het werk van Oma omdat Dorien niet veel kan met 1 arm, maar ze is er toch maar wat handig in geworden.

Raymond en Pasmans rijden weer Patrouille. Er zijn geen zaken met een hoge prioriteit en dus is meer blauw op straat belangrijker zeker op zaterdag avond aangezien veel mensen uit gaan. Maar nu is het nog vroeg in de avond. De twee heren hebben zojuist een oproep gekregen dat er een vrouw op het punt staat van een flatgebouw te springen en zijn met gillende sirenes op weg.

Wanneer de heren er gekomen zijn probeert Pasmans de mensen die staan toe te kijken uit de buurt te houden en Raymond gaat naar de vrouw toe. Wanneer hij boven is bij de vrouw ziet hij een vrouw waarvan haar gezicht bond en blauw van is geslagen. Als hij beter kijkt ziet hij dat het de moeder van Hannelore is. "Mevrouw, doe het niet. Het leven heeft u nog zo veel te bieden." "Hannelore wil me niet meer zien, wat heeft het leven dan te bieden, een man die me in elkaar slaat?" "Daar kunnen we wat aan doen, maar springen is niet de oplossing. Ik denk dat Hannelore u wel wilt zien als er geen ruzie is." "Ik ben bang, ik wil niet meer." "Mevrouw, doe het niet. Denk er nog eens rustig over na, dan zal alles er minder erg uit zien, als u bij uw man weg bent." Dan ben ik zo ook." Met deze woorden laat de vrouw zich van de flat vallen. De omstanders schrikken erg, dan word de stilte die er was doorbroken door een brandweer wagen en een ambulance. Pasmans loopt naar de vrouw, maar het is al te laat ze heeft de val niet meer overleefd.

Raymond en Pasmans zitten al anderhalf uur met de man in het verhoor. Ze moeten nu stoppen, want het wordt te laat. De man wil niet toegeven dat hij zijn vrouw heeft mishandeld, maar het lijkt hem ook niets te doen dat zijn vrouw dood is. De heren geven het op en laten hem nog maar een nachtje rusten in de cel, dit mogen Nick en Bruno oplossen morgen.

Na een kopje koffie gaan de heren weer op patrouille. Maar een rustige nacht blijft het niet. Want rond 2 uur krijgen ze een oproep dat er een ruzie is bij een discotheek. "Geweldig, een stel jonge gasten die teveel gedronken hebben, en wij moeten ze weer uit elkaar halen." Moppert Raymond. "Tegen de tijd dat wij er achter zijn wat er aan de hand is, is bij hun alles al weer koek en ei."

Aangekomen bij de discotheek is het al vrij snel duidelijk dat het een groep jonge meiden zijn. Ze zijn allemaal nog minderjarig en de uitsmijters proberen ze in bedwang te houden. Pasmans pakt de gene met de grootste mond en duwt die in de combi. Raymond vraagt ondertussen of al die meiden opgehaald kunnen worden voor een gesprekje met hun ouders. Het wordt al wat rustiger wanneer Pasmans een tweede meisje in de combi heeft geplaatst. Het duurt ook nog lang meer voordat de anderen 6 meiden opgehaald kunnen worden.

"Dat gaat gezellig worden, we mogen al die ouders uit hun bed gaan bellen." Moppert Pasmans. "Wat die ouders bezield om hun al laten uitgaan. De jongste was is geloof ik 14 en de oudste denk niet ouder dan 16. Als een van mijn dochters dat gedaan hadden, dan waren ze nog lang niet jarig." "Laten we maar beginnen, misschien hebben ze wel gezegd dat ze bij een vriendin waren en weten hun ouders het niet eens." Raymond pakt de eerste identiteitspas en kijkt verwonderd op. "Wat is er?" "Weet je wie dit is?" "Nee?" "De dochter van de burgemeester." "Die zal erg blij zijn." Raymond pakt de telefoon en belt de burgemeester op, Pasmans pakt de identiteitskaart van de volgende en zoekt ook naar het nummer om de ouders op de hoogte te brengen.

Alle ouders waren zeer geschrokken over wat hun dochter had gedaan. Op de dochter van de burgemeester na zouden ze allemaal gaan logeren. Alleen de dochter van de burgemeester was met ruzie weg gegaan omdat ze niet bij haar vriendinnen mocht logeren. Alle meiden mochten na een preek gehad te hebben van de twee politiemannen weer met hun ouders mee naar huis.

De volgende morgen was het al vroeg feest. Dit keer werd Dorien verrast met een verjaardag cadeau. Dorien kreeg een hele mooie nieuwe fiets. Dorien baalde alleen dat ze hem niet mocht gaan uitproberen van haar moeder en Johan. 

Nick en Bruno begonnen hun ochtend met een verhoor. De man wilde niets zeggen zonder advocaat. Dat begon dus al goed, want ook advocaten hebben liever zondag ochtend vrij. Maar ze hadden wel gelijk het gevoel dat de man dus echt schuldig was aan de zelfmoord van zijn vrouw. Omdat de advocaat niet meteen kon komen gingen de heren naar het ziekenhuis. Hannelore wist natuurlijk nog helemaal nergens van.

"Ik wil niet dat mamma dood is." Huilt Hannelore. "Ik wil niet naar pappa toe, pappa heeft mamma dood gemaakt." "Nee, je pappa heeft je mamma niet dood gemaakt." "Wel, mamma was bang voor hem, ze is dood omdat ze bang was voor pappa." "Was jij ook bang voor pappa?" Vraagt Nick heel rustig. "Ja, hij sloot me op en als ik heel lief was geweest voor hem mocht ik er weer uit. Maar dat deed pijn, lief voor hem zijn. Mamma zij dat zei wel heel lief voor hem wilde zijn, ze probeerde het zodat ik dan niet hoefde. Als Pappa boos was sloeg hij mamma. Dan deed hij mij pijn." Dan begint Hannelore te huilen en houd niet meer op. Een vrouw van de kinderbescherming probeert haar te troosten, maar kijkt de twee heren geschrokken aan. Ze begrijpen dat het hier om incest gaat.

Weer terug gekomen op het commissariaat gaan ze de vader verhoren met de inmiddels gearriveerde advocaat. De vader wil eerst helemaal niets lossen, maar wanneer ze hem confronteren met het verhaal van zijn dochter van die morgen zit de schrik er goed in. Na twee uur achter elkaar verhoren wil hij dan toch eindelijk toegeven. Hij vertelt dan alles over de mishandeling van zijn vrouw en het misbruiken van zijn dochter. De twee heren zijn helemaal kapot wanneer ze klaar zijn met de man en hem naar de Nieuwe Wandeling kunnen sturen.

Op Dorien haar verjaardag is het behoorlijk druk. Naast Doriens verjaardag wordt de verjaardag van Simon ook gevierd voor Britt haar kant en Britt haar eigen Verjaardag word ook mee gevierd. Wat vrienden en familie zijn er. Natuurlijk ook wat collega's. Nadine en Ben zijn samen al aangekomen. Niet veel later Kwam ook Tony samen met Alex en Vera. Vera kruipt overal heen en probeert steeds alles van tafel te graaien tot grote ergernis van haar moeder. Later komen ook de andere teamleden binnen gestroomd. En die hebben het cadeau voor Dorien en Simon mee genomen. "Dorien en Simon, dit is van het hele team voor jullie allebei." De twee pakken het cadeautje aan van Raymond en scheuren het papier er af. Het is een spel voor op de computer. "Wouw, en we mochten het niet hebben van mamma!" Schreeuwt Dorien uit. Britt begint te lachen. "Jij had het zeker aan hen verteld" raad Simon. "Dat ga ik meteen uit school spelen morgen" "Dacht je maar, ik dus." "Wat dachten jullie van eerst huiswerk maken." Kapt Johan de twee af.

Einde

Verhaal geschreven door flikken10